NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ένας 62χρονος διάσημος Γερμανός γιατρός κάθεται στον πάγκο του κατηγορουμένου αυτές τις μέρες στο Μαγδεμβούργο της Γερμανίας, όπου δικάζεται και περιμένει ακόμη και πιθανή ποινή στέρησης ελευθερίας για πέντε χρόνια.
Πρόκειται για έναν διάσημο καθηγητή της νευροφυσιολογίας στην εκεί κλινική αποκατάστασης, με ασθενείς από όλο τον κόσμο και τεράστια αναγνώριση μεταξύ των συναδέλφων. Πρόκειται κυριολεκτικά για έναν άνθρωπο «ορχήστρα», ο οποίος παράλληλα με την ιατρική νευροφυσιολογία, έχει και πτυχίο φιλολόγου Γερμανικής φιλολογίας, με διδακτορική διατριβή σε ότι αφορά την επικοινωνία, καθώς, επίσης, και χρόνια ενασχόληση με την κινησιολογία των σπορ.
Ο λόγος που είναι στο δικαστήριο στην ουσία είναι αμιγώς νομικής δεοντολογίας και ομιχλώδης. Πρόκειται για την περίπτωση που ο γιατρός ακολουθεί την επιθυμία του ασθενούς και κατά πόσο ο ασθενής, όταν εκφράζει την επιθυμία, έχει «σώας τα φρένας του» για να ζητήσει κάτι τέτοιο. Δηλαδή, στα απλά ελληνικά, ο γνωστός γρίφος «Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα».
Όμως, ο παραλογισμός αυτή την φορά του γρίφου καταστρέφει την καριέρα και τη ζωή ενός αληθινά σωστού επιστήμονα.
Η όλη ιστορία άρχισε περίπου πέντε χρόνια πριν, όταν ο εν λόγω γιατρός δέχτηκε να πάρει στην κλινική του έναν Εγγλέζο ασθενή, ο οποίος, μετά από ένα δεύτερο χτύπημα στο κεφάλι, έμεινε απολύτως παράλυτος και, μάλιστα, σχεδόν με πλήρη αποκοπή των νεύρων από τον λαιμό και κάτω. Στην κατάσταση αυτή κανένα ταμείο δεν πλήρωνε τα έξοδα του, διότι κανένας γιατρός δεν μπορούσε να βεβαιώσει με ακρίβεια ότι υπήρχε ελπίδα επανάκαμψης.
Έτσι, λοιπόν, ο μοναδικός που δέχτηκε να αναλάβει το πέρας αυτής της τραγωδίας και, ίσως παίζοντας το τελευταίο του χαρτί για μια πιθανή βελτίωση, ήταν ο κατηγορούμενος γιατρός.
Το παιδί μεταφέρθηκε στην κλινική του στο Μαγδεμβούργο και μετά από πολύμηνες θεραπείες και προσπάθειες ήρθε μια ελάχιστη βελτίωση, όπου ο ασθενής άνοιγε για χιλιοστά το στόμα του και μπορούσε να κουνήσει κάθετα τα μάτια του.
Σύμφωνα με το ιατρικό δίκαιο, ασθενείς σε αυτήν την κατάσταση πρέπει να διακομίζονται σε ειδικές κλινικές, όπου με χορήγηση αναλγητικών να περιμένουν το τέλος τους, μια και η κανονική ιατρική δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα άλλο.
Παρόλα αυτά, ο Γερμανός γιατρός συνέχισε τις μεγάλες του προσπάθειες ώσπου πριν έξι μήνες ήρθε και η τελική πράξη του δράματος. Οι γονείς και ο αδελφός του ασθενούς δεν ήθελαν πια να συνεχίσουν, ενθυμούμενοι παλιά επιθυμία του ασθενούς, που αρνιόταν να καταλήξει σαν «φυτό» σε μια κλινική.
Ζήτησαν, λοιπόν, από τον γιατρό να τραβήξουν την πρίζα του αναπνευστήρα για να σταματήσει το μαρτύριό του. Την πράξη αυτή θα αναλάμβανε να την κάνει ο ίδιος του ο αδελφός.
Ό ίδιος ο γιατρός βρισκόταν στο ιατρικό δίλημμα μετά από μια έντονη φλεγμονή που είχε ο ασθενής και έχοντάς τον βάλει σε νάρκωση, προκειμένου να τον σώσει, αν θα προχωρούσε σε περαιτέρω επέμβαση ή όχι.
Επέμβαση δεν μπορούσε να κάνει, γιατί, σύμφωνα με τον νόμο, έπρεπε να είχε την έγκριση του ασθενούς ή του οικογενειακού περιβάλλοντος και χωρίς αυτήν, θα ήταν παράνομος. Από την άλλη μεριά, όμως, σαν γιατρός ενώπιον Θεού και ανθρώπου έπρεπε να επέμβει προκειμένου να σώσει τον ασθενή του.
Τελικά, την ώρα που έλειπε, ο αδελφός του ασθενούς τράβηξε την πρίζα του μηχανήματος και ο ασθενής κατέληξε με τον γιατρό να προστρέχει κοντά του θέλοντας να του χορηγήσει σαν τελευταία βοήθεια παυσίπονο.
Μετά από μερικές μέρες η διοίκηση του νοσοκομείου κάλεσε τον γιατρό βάζοντας σε διαθεσιμότητα τον ίδιο, τους βοηθούς του και τις νοσοκόμες. Και παραπέμποντας την υπόθεση ταυτόχρονα στον εισαγγελέα με την κατηγορία της διακοπής θεραπείας, χωρίς ιδιαίτερο λόγο και συμμετοχή σε φόνο.
Παράλληλα, με ένα ειδικό δελτίο τύπου έκανε την περίπτωση γνωστή σε όλη την γκάμα των ΜΜΕ, στιγματίζοντας τον γιατρό, χωρίς αυτός, όντας κατηγορούμενος, να έχει το δικαίωμα να υπερασπίσει τον εαυτό του.
Βέβαια, όλη η ιστορία είναι ένα απλό ιατρικό γεγονός χαμένο κάπου στην Ευρώπη, σε έναν πολιτισμό που τον μαστίζει η οικονομική και ηθική κρίση και δεν αφήνει καθόλου περιθώρια για ιατρικές ουμανιστικές αντιλήψεις. Φυσικά, και το άρθρο αυτό δεν πρόκειται να το διαβάσουν και χιλιάδες αναγνώστες ή κάποιοι περισπούδαστοι νομικοί.
Γράφεται απλώς, ώστε να διαβαστεί από κάποιους, να αναλογιστούν ότι μπορεί να βρεθούν σε μια παρόμοια θέση ενός από τους συμμετέχοντες στο δράμα και να το ξαναφέρουν στην μνήμη τους σαν δυσάρεστη ανάμνηση ενός γραπτού, που ίσως την δεδομένη στιγμή τους οδηγήσει σε μια σωστή σκέψη.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ. ΕΙΝΑΙ Η ΦΟΒΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ.
Με το οικονομικό κραχ, που ξέσπασε στις ΗΠΑ και σιγά-σιγά απλώθηκε σε όλο τον κόσμο, το ένα δις, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά (μεσαία τάξη) της δυτικής κοινωνίας, ένιωσε ένα πάρα πολύ μεγάλο χτύπημα. Το χτύπημα αυτό ξεκίνησε με την αρνητική ψυχολογία της προετοιμασίας της καταστροφής και του φόβου απέναντι στις καινούριες δυσάρεστες καταστάσεις, που πρόκειται να επακολουθήσουν.
Ξεκινώντας από το σίγουρο υποβιβασμό του επιπέδου διαβίωσης, πτωχεύσεις και χρεοκοπίες, απολύσεις ή μείωση της εργασίας, απώλεια της κοινωνικής ασφάλισης και μια γενικευμένη κοινωνικά αδυναμία, φτάνουμε και στην ιδέα της πλήρους επιβολής του φόβου της ολοκληρωτικής καταστροφής. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο αρνητικό αντανακλαστικό της κρίσης και της ύφεσης.
Οδηγεί σε πλήρη αδράνεια και δυστυχώς, σε μια ραγδαία μεταδιδόμενη αδράνεια από άνθρωπο σε άνθρωπο, κυρίως σε αυτούς που βρίσκονται σε υψηλές θέσεις και κατέχουν αποφασιστικά αξιώματα. Οι φόβοι που περιλούουν αυτούς τους ανθρώπους, τους καθιστούν πλήρως αντιπαραγωγικούς με αδυναμία απόφασης και ανάληψης πρωτοβουλίας και κατά συνέπεια, σαν πομπούς μετάδοσης αρνητικών πληροφοριών.
Οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι είναι έτσι κατασκευασμένοι που εξελικτικά, για λόγους επιβίωσης, δέχονται πολύ πιο εύκολα το αίσθημα του φόβου και κατά συνέπεια, της απόκρυψης και της άμυνας, παρά της επιθετικότητας και της δημιουργίας. Όταν, λοιπόν, οι απανταχού ηγέτες του δυτικού κόσμου και ακόμα χειρότερα των νεοκαπιταλιστικών χωρών μονίμως στα ΜΜΕ δείχνουν το φοβικό τους πρόσωπο, ο απλός πολίτης θεατής το δέχεται αυτό σαν μια κατάσταση εμπεδωμένου φόβου και αγωνίας.
Αυτόματα αυτή η πληροφορία, με τον τόσο μολυσματικό χαρακτήρα, αντιγράφεται και ασυνείδητα εξαπλώνεται, όπως η φωτιά στο ξεραμένο δάσος. Έτσι, έχουμε ένα πλήθος φοβικών που «αλληλοϋποστηρίζονται» με τις μόνιμες ιδέες του άγχους, του φόβου, και τελικά, του επερχόμενου θανάτου, που ξαναδημιουργεί φόβο.
Βέβαια, αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει, ο Θεός ξέρει με ποιον τόπο, προκειμένου να συνεχιστεί η ζωή, και κυρίως, η πνευματική και οικονομική ανάταση.
Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτή η πνευματική ανάταση θα έρθει από κάποιες μονάδες ανθρώπων που είναι επεξεργασμένες κατά αυτό τον τρόπο, ώστε να αντιδρούν στο φόβο και να προετοιμάζουν την αναγέννηση και μια πιο ελπιδοφόρα στάση.
Όπως έλεγε και ο αυστριακός φιλόσοφος Ίβαν Ίλιτς «στην προκειμένη περίπτωση, είναι οι άνθρωποι αυτοί που πιστεύουν σε στάδια εξέλιξης με χαμηλή τεχνολογία και ανάπτυξη της αλληλεγγύης».

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΟΜΩΣ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.

Η Πανεπιστημιακή Κλινική του Σάο Πάολο, σε μια έρευνα που έκανε, έδωσε ιδιαίτερα εμπεριστατωμένα αποτελέσματα σχετικά με τις παρενέργειες των εμβολίων, ιδιαίτερα σε παιδιά, που κατά περιόδους έχουν πυρετούς. Στην έρευνα αυτή αξιολογήθηκαν τα αποτελέσματα των εμβολιασμών εναντίον ιών, π.χ. της πολυμυελίτιδος, και η εξέλιξη των παρενεργειών που είχαν, έστω και για χρόνια μετά. Οι Βραζιλιάνοι επιστήμονες μελετώντας το νευρικό σύστημα και τη γενική κατάσταση των εμβολιαζομένων διαπίστωσαν σοβαρές βλάβες στην περιοχή των βασικών γαγγλίων, που βρίσκονται περίπου στη μέση του εγκεφάλου.
Αυτή η περιοχή είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη, γιατί είναι ο τόπος όπου παράγεται ο νευροδιαβιβαστής ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη ως γνωστόν είναι υπεύθυνη για την κίνηση, αρμονία και ταχύτητα των κινήσεων. Μια από τις σοβαρότερες διαταραχές στην έλλειψή της είναι η εμφάνιση του παρκινσιονισμού.
Γενική αποδυνάμωση των κινήσεων, απαθές πρόσωπο, συρτό βάδισμα, πάγωμα του σώματος σε ορισμένες στάσεις, βραδυκινησία, δυσκαταποσία και πολλές φορές και ψυχικές διαταραχές. Όλες αυτές οι διαταραχές παρατηρήθηκαν μετά από εμβόλια και δεν μπορούσαν να εξηγηθούν επαρκώς οι αιτίες τους. Εκεί, πιστοποιήθηκε ότι το εμβόλιο αυτό έγινε σε μια περίοδο που υπήρχε το υπόβαθρο πυρετικών διαταραχών.
Οι νευρολόγοι του Πανεπιστημίου Κάμπινας του Σάο Πάολο στη Βραζιλία αναλύοντας περισσότερο το θέμα κατέληξαν στο συμπέρασμα πως πέραν του ελαφρού πυρετού και της τυχόν προδιάθεσης, πρέπει να υπήρχε και μια ακόμη εγκεφαλική επιπλοκή, που με αφορμή το εμβόλιο εκδηλώθηκε και οδήγησε στην εμφάνιση αυτών των συμπτωμάτων. Μετά από αυτές τις παρατηρήσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα εμβόλια σε καμία περίπτωση, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εμβόλια ιών, δεν πρέπει να γίνονται επιπόλαια, παρά μόνο αφού εξαντλούνται οι κλινικές διαγνώσεις κάποιας λοιμώδους κατάστασης ή νοσολογικής προδιάθεσης.
Ιδιαίτερα σε χώρες όπου υπάρχει επαρκής παιδιατρική εποπτεία και παρακολούθηση, δεν πρέπει ποτέ να γίνεται παράλειψη σε αυτόν τον κανόνα.

ΤΑ ΑΝΤΙΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ. Η ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ, ΟΜΩΣ, ΘΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ.

Τα τελευταία 50 χρόνια η ανάπτυξη των διαφόρων αντιεπιληπτικών φαρμάκων αποτελεί κυριολεκτικά μια ευλογία για πολλές νευροψυχιατρικές παθήσεις της παιδικής ηλικίας. Με κορυφαίες τις ασθένειες των διαφόρων επιληψιών και ψυχώσεων η χορήγηση τους σε πολλά παιδιά είναι απαραίτητη. Υπολογίζεται ότι τρία έως πέντε ανά 1.000 παιδιά στην Ευρώπη κάνουν καθημερινή χρήση τέτοιων φαρμάκων. Η δράση των αντιεπιληπτικών φαρμάκων, κυρίως για τις επιληψίες, είναι ουσιαστικά μονόδρομος.
Πρέπει να δοθούν κυρίως για τη καταστολή των κρίσεων, δηλαδή, για την πρόοδο της ασθένειας και παράλληλα, σε αρκετές περιπτώσεις, για την συνδρομή στην ίαση της νόσου.
Η αναγκαιότητα αυτή της χορήγησης των φαρμάκων στα οξέα περιστατικά είναι άκρως απαραίτητη, χωρίς καμία αντίρρηση. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να λαμβάνεται πάρα πολύ μεγάλη μέριμνα και για τις παρενέργειες τους. Διότι, μόλις η δραστική ουσία του αντιεπιληπτικού φαρμάκου περάσει ένα κρίσιμο στάδιο, που ουσιαστικά μπλοκάρει τους μηχανισμούς της ασθένειας, σχεδόν ταυτόχρονα αρχίζουν και οι παρενέργειές τους.
Στα παιδιά αυτές οι παρενέργειες που φοβόμαστε περισσότερο σε περιπτώσεις χρόνιας χορήγησης αντιεπιληπτικής αγωγής είναι οι γνωστικές και κατ’ επέκταση, οι μαθησιακές διαταραχές που προκαλούν.
Είναι ιδιαίτερα δύσκολη η παρακολούθηση αυτή, διότι οι παρενέργειες αυτές αναπτύσσονται με πολύ αργό ρυθμό και για ικανό χρονικό διάστημα μπορεί να περάσουν απαρατήρητες από γιατρούς, γονείς και δασκάλους.
Έτσι, που, όταν εμφανιστούν κλινικά, να έχει γίνει «ζημιά», πολύ πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη, από ότι αν προλαμβανόταν στην αρχή της εμφάνισής της.
Ο πλέον σίγουρος τρόπος αποφυγής αυτών των προβλημάτων και παρακολούθησης της εξέλιξης της θεραπείας είναι η χρησιμοποίηση των νευροφυσιολογικών εξετάσεων από την αρχή μέχρι όλη την διάρκεια της θεραπείας κατά περιόδους. Όταν μιλάμε για νευροφυσιολογική παρακολούθηση, εννοούμε το Εγκεφαλογράφημα και τα Γνωστικά Προκλητά Δυναμικά.
Πρόκειται για εξετάσεις που με μεγάλη ακρίβεια στην χρονική στιγμή που γίνονται μπορούν να δώσουν συγκεκριμένες πληροφορίες για την κατάσταση του εγκεφάλου και των αντιδράσεων του στην φαρμακευτική αγωγή.
Έτσι, λοιπόν, επιβάλλεται για λόγους τουλάχιστον ελάχιστης προστασίας σε παιδιά με αντιεπιληπτική αγωγή, προκειμένου να μην έχουμε την εμφάνιση γνωστικών ή μαθησιακών διαταραχών, ο νευροφυσιολογικός έλεγχός τους.
Στην περίπτωση δε που εμφανιστούν τέτοιες, τότε ο άμεσος νευροφυσιολογικός έλεγχος είναι απαραίτητος για την λήψη μέτρων προς αποφυγή οποιασδήποτε επιπλοκής.

ΈΩΣ ΤΩΡΑ ΘΕΩΡΕΙΤΟ ΟΤΙ Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΜΙΑ ΒΛΑΒΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΝΕΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΑΥΤΗ.

Ο αριθμός των ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας ανεβαίνει ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Παράταση του ευδόκιμου ζωής, νέα διαγνωστικά μέσα και το καθημερινό στρες θεωρούνται οι υπεύθυνοι παράγοντες για την αύξηση του αριθμού των περιστατικών. Ο μεγάλος αριθμός ανεβάζει κάθετα, όμως, ανάγκες και κόστος θεραπειών και κατ’ ακολουθίαν, μια πιο εμπεριστατωμένη έρευνα για τα αίτια των βλαβών της ασθένειας αυτής.
Ήδη, από παλιά, πολλοί κλινικοί ερευνητές είχαν εκφράσει την υποψία ότι πρόκειται για μικτές βλάβες στην σκλήρυνση κατά πλάκας .
Το γεγονός ότι πολύ τακτικά προηγούνταν οι γνωστικές διαταραχές και οι επιληπτικές κρίσεις των υπόλοιπων συμπτωμάτων, κλινικά, έδινε βάση στην υπόνοια, ότι υπάρχει και βλάβη των αξόνων, άρα, και της φαιάς ουσίας.
Βέβαια, στην ιατρική όλα κυλούν αργά και ιδιαίτερα ιεραρχικά. Έτσι, αυτοί που στα διάφορα ιατρικά συνέδρια υποστήριζαν την άποψη αυτή θεωρούνταν αιρετικοί, αφού η επικρατούσα άποψη ήταν πως η ασθένεια αυτή είναι αποκλειστικά υπόθεση της λευκής ουσίας.
Έτσι, και η θεραπεία περιοριζόταν αποκλειστικά διεθνώς στα όριά της υπόθεσης αυτής. Με την επανάσταση, όμως, της τεχνολογίας και τις εντατικές έρευνες των τελευταίων τριών ετών επιβεβαιώθηκαν οι θεωρίες της μικτής βλάβης. Με την χρήση δε της υπολογιστικής τομογραφίας και τη σύγκριση κλινικών και παθολογικών ευρημάτων βρέθηκε μια νέα παράμετρος, που κυριολεκτικά ανατρέπει τα πάντα.
Στην σκλήρυνση κατά πλάκας πολλές φορές η παθολογική διαδικασία ξεκινά ύστερα από μια λοίμωξη από ένα εστιακό σημείο της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου και μετά προχωράει προς το εσωτερικό του εγκεφάλου, δηλαδή, την λευκή ουσία.
Αυτό το γεγονός φέρνει μια επανάσταση στην θεραπεία της νόσου, που ανατρέπει τις μέχρι τώρα κρατούσες θεωρίες για τα διάφορα θεραπευτικά σχήματα.
Κατά πρώτο λόγο στην υπόνοια της σκλήρυνσης κατά πλάκας η θεραπεία αρχίζει αμέσως, διότι υπάρχει φλεγμονή της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου. Διότι, αναμονή σημαίνει εξάπλωση και αύξηση της φλεγμονής.
Παράλληλα δε, πρέπει να ληφθεί άμεσα μέριμνα για την προστασία των νευροαξόνων, δηλαδή της φαιάς ουσίας . Διότι, βλάβη των νευροαξόνων είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατον να αντιμετωπισθεί με τα σύγχρονα μέσα πλήρως εάν λάβει μεγάλη έκταση και σε διάφορα σημεία της φαιάς ουσίας.

«Μεταμορφούσθε τη ανακοινώσει τους νους υμών»

Απόστολος Παύλος

Η οικονομική κρίση, κατευθυνόμενη ή όχι, έχει φέρει μια μεγάλη αλλαγή της μαζικής ψυχολογίας και μια τεράστια σύγχυση, σχεδόν του συνόλου, του παγκόσμιου πληθυσμού. Το μείγμα του οικουμενικού πληθυσμού, βαθειά συγκεχυμένο από την παγκοσμιοποίηση, βρέθηκε ξαφνικά με κοινές οδηγίες συμπεριφοράς, κυρίως αμερικανικού τύπου, όμως, με πλήρη απώλεια της τοπικής και εθνικής κουλτούρας.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η παγκόσμια κρίση έχει την βάση της ακριβώς σε αυτό το κρίσιμο σημείο. Είναι, δηλαδή, πολιτισμική, ψυχολογική και κυρίως, πνευματική.
Η επιρροή αυτή είναι σε έναν Νοτιοευρωπαίο ή έναν Βορειοαφρικανό το ίδιο ισχυρή και προκαλεί τα ίδια συναισθήματα. Δηλαδή, τον φόβο, την κατάθλιψη και τον πανικό.
Στα τρία αυτά ψυχικά συμπτώματα όλοι οι άνθρωποι αντιδρούμε το ίδιο, ή τα αντιμετωπίζουμε ή φεύγουμε. Όπου φυγή σήμερα σημαίνει αλόγιστη καταστροφή. Άρα, η λογική της επιβίωσης επιβάλλει αντιμετώπιση. Και εκεί θα έρθει η σύγκρουση όλων των λαβωμένων από την κρίση στην συλλογική αντιμετώπιση. Έτσι έγινε όταν ο Ξέρξης εισέβαλε στην αρχαία Ελλάδα ή όταν η πανώλη αποδεκάτισε την Ευρώπη το μεσαίωνα.
Συλλογική αντίδραση, λοιπόν, και με βάση την μεταλλαγμένη συμπεριφορά. Μια νέα συμπεριφορά της κοινής λογικής συλλογικής αντίδρασης αλληλεγγύης με συμμετοχή όλων στις αποφάσεις και διαχείριση και κατανομή του πλούτου με κοινωνικά και αξιοκρατικά κριτήρια.

ΝΕΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΥΠΟΨΙΑ ΟΤΙ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΝΙΑΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΕΠΙΛΗΨΙΕΣ

Διαταραχές του μεταβολισμού γλυκόζης, λίπους, πρωτεϊνών και δυσλειτουργίες του θυρεοειδούς θεωρούνταν πάντα υπεύθυνες για δημιουργία και συχνότητα επιληπτικών κρίσεων σε παιδιά.
Ιδιαίτερα, μετά από μια λοίμωξη, με την συνδρομή όλων αυτών των παραγόντων εμφανίζονται τακτικά οι λεγόμενες εστιακές κρίσεις, οι οποίες συνοδεύονται και από εμπύρετους σπασμούς.
Μέχρι πριν μερικά χρόνια η έλλειψη επαρκών διαγνωστικών μέσων όπως της ψηφιακής ηλεκτροεγκεφαλογραφίας και της μαγνητικής τομογραφίας άφηνε ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των περιστατικών αδιάγνωστο.
Ένας επιπλέον λόγος ήταν ότι τα συμπτώματα των εστιακών κρίσεων πολλές φορές ερμηνεύονταν και σαν ιδιόρρυθμη συμπεριφορά του παιδιού ή σαν παιχνίδι π.χ. το συνεχές κούνημα του χεριού, το παίξιμο με τα μάτια ή τα βλέφαρα, το σάστισμα του βλέμματος, η αστάθεια του βαδίσματος κτλ.
Η ανάπτυξη, όμως, των νέων τεχνικών και διαγνωστικών μέσων και η σύγκριση των αποτελεσμάτων τους σε πολύχρονες έρευνες με τα κλινικά στοιχεία έδειξαν πως δεν υπάρχουν μόνο οι επιληπτικές κρίσεις, αλλά, και αυξάνονται. Ακόμη και όταν δοθεί θεραπεία, η οποία φαίνεται ότι ανταποκρίνεται, μπορεί το θετικό αποτέλεσμα στην ουσία να είναι ψευδές, διότι απλούστατα η θεραπεία δεν είναι επαρκής.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν αυτά τα στοιχεία - συμπτώματα καταγράφονται σε νεαρή ή ακόμη βρεφική ηλικία. Πρέπει άμεσα να εντοπισθούν και να αντιμετωπισθούν. Κάθε καθυστέρηση με σιγουριά θα δώσει ώθηση στην εξέλιξη της αρρώστιας και στην ανάπτυξή της.
Οι γονείς πρέπει να ξέρουν ότι εδώ ισχύει το «καλύτερα πρόσεχε δέκα φορές περισσότερο, παρά μία λιγότερο». Η παρακολούθηση, ακόμα και συχνή, με τα σύγχρονα μέσα όπως είναι η ηλεκτροεγκεφαλογραφία είναι ανώδυνη, αναίμακτη και χωρίς καμία επιβάρυνση για τον εργαζόμενο.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΣΑΚΧΑΡΟ, ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕΣ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΡΤΗΡΙΟΣΚΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, ΤΗΣ ΒΑΣΙΚΗΣ ΑΡΤΗΡΙΑΣ.

Η αρτηριοσκλήρωση (αθηρωμάτωση) των αγγείων σε ασθενείς με μεταβολικό σύνδρομο (αυξημένο βάρος, διαβήτης, κατάχρηση αλκοόλ, τσιγάρων και ελλιπής κίνηση) προχωράει σε πολύ γρήγορους ρυθμούς σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, που δεν έχει αυτού του είδους τα προβλήματα.
Η διαδικασία της αρτηριοσκλήρωσης, ακόμα και σε γενικευμένες καταστάσεις, σε ορισμένα σημεία εμφανίζεται πολύ εντονότερη. Λόγω θέσης, λειτουργίας και υδροστατικής πίεσης είναι σε μερικά σημεία πιο έντονη και επικίνδυνη.
Ένα τέτοιο σημείο είναι η περιοχή αιματικής κυκλοφορίας στη βασική αρτηρία. Η βασική αρτηρία, που εισέρχεται στον εγκέφαλο από τη βάση του κρανίου, αιματώνει όλες τις περιοχές του εγκεφάλου, που διαχειρίζονται βασικές λειτουργίες, οι οποίες διαταράσσονται σοβαρά όταν δημιουργηθούν αθηρωματώδεις πλάκες εντός και εκτός αγγείου, που εμποδίζουν την κυκλοφορία του αίματος και την φροντίδα με οξυγόνο του κατωτέρου εγκεφάλου (δες σχήμα). Και αυτό μπορεί να γίνει και σε πολύ νεαρές ηλικίες.
Τα συμπτώματα παρουσιάζονται συνήθως αιφνίδια και είναι δυσαρθρία, παραλύσεις άκρων, έλλειμμα όρασης από το ένα ή και τα δύο μάτια, διαταραχές της αίσθησης, αταξία και συγχυτικά επεισόδια.
Τα συμπτώματα αυτά έχουν αργή και προοδευτική εξέλιξη. Για αυτό και όταν εμφανίζονται, η αντίδραση του ασθενούς πρέπει να είναι άμεση και να εξετασθεί έγκαιρα.
Με αυτόν τον τρόπο δίνει χρόνο στο γιατρό για άμεση διάγνωση και σωστή θεραπεία.

«ΠΡΩΤΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ, ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η ΗΘΙΚΗ»
Μπρεχτ

Αυτό, που ο Μπρεχτ έβαζε τους ηθοποιούς να αναφωνήσουν στην «Όπερα της Πεντάρας» σαν φιλοσοφικό αφορισμό, επιβεβαιώνεται από τις τελευταίες έρευνες ψυχολόγων του Πανεπιστημίου Όξφορντ, όπου τα αποτελέσματα μιλούν ότι η συμπεριφορά του ατόμου είναι παρόμοια με αυτή του παιδιού με τη σοκολάτα: ότι θεωρεί γλυκό, προστατευτικό και ηδονιστικό το δέχεται και το πλησιάζει.
Είναι ένα ζωικό αντανακλαστικό που η εξέλιξη έχει αναπτύξει μέσα στους εγκεφάλους μας και μεταβιβάζεται εξελικτικά στους ανθρώπους. Αυτός είναι και ο λόγος της τάσης που έχουμε εμείς οι άνθρωποι να πλησιάζουμε ότι προκαλεί ευχαρίστηση και λιγότερο πρόβλημα. Είτε αυτό είναι καρμπονάρα ή η ωραία εμφάνιση ενός ανθρώπου ή μια χαριτωμένη παρέα.
Πρόκειται για ένα αντανακλαστικό απόλυτα ζωικό, το οποίο δύσκολο να δεχθεί ο άνθρωπος, ο οποίος πιστεύει ότι η ζωώδης συμπεριφορά είναι προνόμιο των θηρίων και όχι των ανθρώπων. Για αυτό βάζει συνεχώς τον εαυτό του σε δοκιμασίες που είναι υπεράνω των δυνάμεών του και προκαλούν ιδιαίτερα έντονες ηλεκτρικές αντιδράσεις και χημικές διαδικασίες στον εγκέφαλο, τις οποίες δε μπορεί να ξεπεράσει και έτσι, αυτοτιμωρείται και πληγώνεται. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς όπως στο παιδί που του παίρνουν τη σοκολάτα, να νιώθει προδομένος και αδικαιολόγητος στο συμπεριφορικό αυτό μοντέλο και να πάσχει από διάφορα νευρολογικά νοσήματα και ψυχασθένειες.
Δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με ένα απόλυτα δαρβινικό και εξελικτικό φαινόμενο. Κάθε προσπάθεια σε αυτό το ανθρωποκεντρικό σύστημα που ζει ο άνθρωπος από τον ίδιο να ξεπεράσει τον εαυτό του εν γνώσει του, εφόσον αποδειχτεί ότι ο εγκέφαλός του και κυρίως η ομοιόστασή του δεν διαθέτει τις υποδομές για να ανταποκριθεί στο ζητούμενο επιστρέφει στην κατάσταση του μικρού παιδιού ή ακόμη χειρότερα του απερίσκεπτου ζώου. Σαν πληγωμένο ζώο ή ταλαιπωρημένο παιδί ζητά το χάδι και το γλυκό. Είναι μια συμπεριφοριστική τακτική που δύσκολα ξεπερνιέται χωρίς τη βοήθεια ειδικού αλλά είναι καλό να ξέρουμε ότι όλοι την κουβαλάμε μέσα μας χωρίς ιδιαίτερες ελπίδες να την ξεπεράσουμε αν δεν αναπτύξουμε αυτογνωσία και να πάρουμε βοήθεια από έξω.

ΕΡΕΥΝΕΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΕ ΤΥΦΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΡΑΣΗΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΘΕΤΙΚΑ ΣΤΟ ΔΙΑΚΡΑΝΙΚΟ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΕΡΕΘΙΣΜΟ.

Τους τελευταίους μήνες τουλάχιστον σε Γερμανία και Αμερική έχει εγκριθεί επίσημα η θεραπεία μέσω του διακρανικού μαγνητικού ερεθισμού. Πρόκειται για μια μέθοδο ανώδυνη και αναίμακτη που αποδεδειγμένα βοηθάει στις βαριές μορφές κατάθλιψης. Μέχρι στιγμής εθεωρείτο ότι αποτελούσε την κλινική θεραπευτική διέξοδο για τις καταθλίψεις που δεν είχαν πλέον φαρμακευτική ανταπόκριση.
Όσο αφορά το μηχανικό μέρος της θεραπείας αυτής πρόκειται για ένα ηλεκτρικό πηνίο το οποίο με ενεργοποίηση ηλεκτρικού ρεύματος παράγει στους πόλους του μαγνητικά πεδία. Η διακεκομμένη αναπαραγωγή με μορφή ερεθισμού των πεδίων αυτών μπορεί διακρανικά να μεταφερθεί σαν επαγωγικά ρεύματα μέσα στον εγκέφαλο. Με τον τρόπο αυτό είναι σε θέση να ερεθίσει και να ρυθμίσει ταυτόχρονα εγκεφαλικές λειτουργίες ή να αποκαταστήσει εγκεφαλικές δυσλειτουργίες τοπογραφικά σε οποιοδήποτε μέρος του εγκεφάλου χρειάζεται. Π.χ. ερεθίζοντας τους βρεγματομετωπιαίους λοβούς παρατηρείται ουσιαστική βελτίωση της κατάθλιψης ή μείωση των επιληπτικών κρίσεων που τυχόν προέρχονται από τις περιοχές αυτές. Τον τελευταίο καιρό μια βελγική έρευνα έψαξε κατά πόσο ερεθίζοντας οπτικά και κινητικά νεύρα του εγκεφάλου σε τυφλούς έχουμε μια βελτίωση της ικανότητάς τους στο τυφλό σύστημα ανάγνωσης το λεγόμενο σύστημα Braille. Πραγματικά, μετά από κάποιες συνεδρίες παρουσιάστηκε ουσιαστική βελτίωση της ταχύτητας αναγνώρισης των στοιχείων, αλλά, και της ανάγνωσης. Με παράλληλες νευροφυσιολογικές εξετάσεις διαπιστώθηκε μια λειτουργική ουσιώδης βελτίωση του οπτικού κέντρου στους τυφλούς. Κατόπιν τούτου οι έρευνες συνεχίστηκαν σε άτομα με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, τα οποία παρουσίαζαν διαταραχές του οπτικού νεύρου, τις λεγόμενες οπισθοβολβικές νευρίτιδες, οι οποίες έδειχναν αντοχή στην φαρμακευτική αγωγή. Ο διακρανικός μαγνητικός ερεθισμός του οπτικού κέντρου των περιοχών έφερε ουσιαστική βελτίωση.
Πρόκειται για μια τεράστια ιατρική επιτυχία ,βέβαια, κατά πρώτο λόγο, εξαιτίας του ουσιαστικού αποτελέσματος που επιφέρει στις καταστάσεις αυτές. Πρέπει, όμως, να προσθέσουμε ότι ιδιαίτερα σε ταλαιπωρημένους ή βαριά ασθενείς η εφαρμογή αυτή είναι σχεδόν μοναδική, λόγω του ότι είναι αναίμακτη, ανώδυνη και χωρίς παρενέργειες.
Πρέπει δε να προστεθεί οπωσδήποτε ότι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματά της είναι η ακρίβεια με την οποία μπορεί ο μαγνητικός διακρανικός ερεθισμός να λειτουργήσει κυριολεκτικά σε πολύ μικρές ομάδες εγκεφαλικών κυττάρων με τρόπο τέτοιο ώστε να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ένα γεγονός που είναι πολύ εκμεταλλεύσιμο για τις θεραπείες βρεφών και παιδιών, τα οποία πολλές φορές το εκλαμβάνουν σαν παιχνίδι.
Σαν τελευταία παρατήρηση αξίζει να σημειωθεί ότι η θεραπεία αυτή απαιτεί μεν εποπτεία πολύ υψηλής γνώσης, αλλά, τα τεχνικά της κοστολόγια είναι πάρα πολύ μικρά.