NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΡΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ Ή ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ.
Πριν δύο χρόνια η μεγάλη επενδυτική εταιρεία – τράπεζα και χρεοκοπημένη σήμερα Merrill Lynch υπολόγιζε τους εκατομμυριούχους όλου του κόσμου σε 10,1 εκατομμύρια με την κορυφή της πυραμίδας στην Αμερική.
Στις αρχές της κρίσης, το 2007, ο αριθμός αυτός αρχικά αυξήθηκε και μάλιστα, σε περιφερικές χώρες περισσότερο, όπως Ινδία, Κίνα και Βραζιλία. Βέβαια, η κατάσταση αυτή δεν συνεχίσθηκε το 2008, όπου ξέσπασε η μεγάλη οικονομική κρίση και έτσι, διαψεύσθηκε η χρεοκοπημένη M. Lynch.
Μάλιστα, η μείωση των εκατομμυριούχων σε ορισμένες περιοχές, όπως η Καλιφόρνια και η Ιρλανδία, ήταν πολύ μεγάλη, φθάνοντας έως και το 6%. Βέβαια, η κρίση και η μείωση του πλούτου των εκατομμυριούχων δεν έχει καμία σχέση με τους φτωχούς.
Ο πρώτος μετακυλά τις απώλειες του στις τιμές των προϊόντων που παράγει. Ο δεύτερος ελπίζει στον «από μηχανής Θεό» που θα ισοφαρίσει τον μισθό του με τον πληθωρισμό.
Το αποτέλεσμα είναι ορισμένοι πλούσιοι να γίνονται ακόμη πλουσιότεροι, αν και μειώνεται ο αριθμός τους. Οι τελευταίοι, σύμφωνα με έρευνες, ξοδεύουν 16-20% των εσόδων τους σε καταναλωτικά αγαθά (θαλαμηγοί, αυτοκίνητα, τζετ), 12-16% σε ταξίδια και αναψυχή, 14% σε κοσμήματα και αθλητικά σωματία, 1-2% σε ψυχίατρους.
Στο τελευταίο μοιάζουν με τους φτωχούς που έχουν «πληρώσει τη νύφη», γιατί και οι περισσότεροι από αυτούς είναι ποτισμένοι με το δηλητήριο της κατάθλιψης, τώρα που ξύπνησαν από το λήθαργο της ευημερίας.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΠΑΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ. ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΣΟ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
Η οικονομική κρίση είναι προϊόν δράσης λίγων ανθρώπων, αν και έχει παγκόσμιο χαρακτήρα. Προέκυψαν, βέβαια, όλα από έναν αλόγιστο υπερδανεισμό, που ξεκίνησε στην Αμερική και έφερε μια υπερκατανάλωση του σήμερα, αυτού που ήταν να καταναλωθεί και αύριο σε όλο τον κόσμο.
Ο δανεισμός από 4% σε Ευρώπη και Αμερική έφτασε το 80% και προήλθε κυρίως από εμπορεύματα και υπηρεσίες. Όταν, λοιπόν, ήρθε η αδυναμία αποπληρωμής έφερε μαζί της και την ανάγκη της αποπληρωμής της πληθωριστικής σίτισης που είχε φθάσει το 30-35%.
Όταν αυτό έσκασε σαν φούσκα, έφερε αυτούς που έσερναν το χορό της κρίσης, σε οικονομική αμηχανία. Έτσι, λοιπόν, μετά τη φούσκα των ακινήτων, μετέφεραν τον πληθωρισμό στον καταναλωτικό και βιομηχανικό τομέα. Εκεί, λοιπόν, η μία φούσκα έσκαγε μετά την άλλη και μειωνόταν η ζήτηση.
Μείωση, ζήτηση είναι για το σύστημά μας «παύση αγοράς» ή «παύση ζωής». Αυτή η «παύσης ζωής» θα είναι για τα επόμενα χρόνια η πηγή πανικού και κατάθλιψης μέχρι να εξαλειφθεί το πληθωριστικό έλλειμμα του 30-35%. Αυτό υπολογίζεται για τα προηγμένα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εφόσον επιδείξουν πειθαρχία με ένα χρονικό διάστημα 3-6 ετών.
Καταλαβαίνει κανείς ότι ζητάει από έναν καλομαθημένο πληθυσμό να περάσει όλο αυτό το χρονικό διάστημα φοβισμένος μέσα από μια καταθλιπτική στενή σήραγγα στερήσεων, χωρίς διάθεση για ακραίες αντιδράσεις, που δεν επιτρέπει ο χώρος αυτός.

ΑΠΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΤΩΝ ΜΙΜΙΔΙΩΝ.
Σαν μιμίδιο -ξενικό υποκοριστικό από την ελληνική λέξη «μίμηση»- χαρακτηρίζεται η ελάχιστη πληροφορία – γνώση, που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Πρόκειται, δηλαδή, για την πνευματική αντιστοιχία του γονιδίου.
Η διαφορά με το γονίδιο είναι ότι το μιμίδιο είναι «οργανικά» αθάνατο και μεταδίδεται ταυτόχρονα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Το κάθε δε άτομο έχει ειδικό κέντρο υποδοχής μιμιδίων στον εγκέφαλό του.
Το κέντρο αυτό λαμβάνει με προτεραιότητα εκείνα τα μιμίδια που είναι απλά και σύντομα. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται, κατά κύριο λόγο, για «μολυσματικά» γονίδια, όπως είναι αυτά που μεταδίδουν την επιθετική συμπεριφορά στους νέους.
Έχει βρεθεί ότι το κέντρο συλλογής μιμιδίων στον εγκέφαλο ενεργοποιείται ιδιαίτερα σε καταστάσεις έντασης και φόβου. Στις μέρες αυτές της οικονομικής κρίσης, που τσακίζεται ο κοινωνικός ιστός, αλλάζουν τα πρότυπα δαβίωσης, καταναλωτικών ζωτικών αγαθών, επικοινωνίας και μεγαλώνει η πεποίθηση της κυβερνητικής αδυναμίας, αυξάνεται ο φόβος και κυριολεκτικά, «ανοίγει» τελείως ο εγκέφαλος στην «υποδοχή» κάθε είδους «μολυσματικών» μιμιδίων.
Έτσι, βλέπουμε να αυξάνεται η χωρίς λογική αναστολή επιθετική συμπεριφορά νέων και αστυνομικών, και η οικονομική «αυτοσυγκράτηση» των ενηλίκων.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΛΙΚΗ ΤΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΞΕΝΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ
Η Ισλανδία, ένα μικρό κράτος του οριακού ευρωπαϊκού βορρά, είναι μία ακραία οργανωμένη πλούσια κοινωνία λίγων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Χάρη στον υψηλό δείκτη εκπαίδευσης και οργάνωσης, η χώρα αυτή, μαζί με το Λουξεμβούργο, ήταν η πιο πλούσια και αυτάρκης της Ευρώπης. Μέχρι το σημείο που ένας παροξυσμός βουλιμίας για εύκολο πλουτισμό οδήγησε σχεδόν όλους τους Ισλανδούς και τις τράπεζές τους σε ομαδική παράκρουση αγοράς «τοξικών» ομολόγων.
Βέβαια, σε αυτό «βοήθησε» και μια ομάδα χρηματοοικονομικών συμβούλων ειδικής αποστολής από αμερικάνικες τράπεζες. Το αναμενόμενο κραχ ήρθε και η Ισλανδία βρέθηκε σε πτώχευση και γενική κατάθλιψη.
Με το βάρος της καταθλιπτικής συνδρομής και κάτω από την πίεση του πανικού και της οικονομικής ασφυξίας, ξέχασαν οι Ισλανδοί ότι είναι μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ζήτησαν τέσσερα δις δολάρια δάνειο από τους Ρώσους. Βέβαια, οι δυτικοί, όπως ήταν αναμενόμενο, αντέδρασαν ακαριαία δίνοντας στους Ισλανδούς 2,5 δις δολάρια από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Έτσι, τώρα η ζωή και η κατάθλιψη των Ισλανδών θεραπεύεται σύμφωνα με τους όρους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Η ΚΡΙΣΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ο «Ισσαρία» (Ο Ισλαμικός νόμος) επιτρέπει την τραπεζιτική συνδιαλλαγή, απαγορεύει, όμως, τον τζόγο. Σαν τζόγος θεωρείται η τοκογλυφία, η μεταπώληση χρεογράφων, τα τοξικά ομόλογα, τα πανωτόκια κτλ.
Στο Ισλάμ ο πλούτος θεωρείται ότι ανήκει στον Θεό και ότι ο πιστός και κατά επέκταση, οι τράπεζες απλώς τον διαχειρίζονται. Δεν τον πολλαπλασιάζουν και αποτελεί μέσω κοινωνικής επιβίωσης. Δηλαδή, πρόκειται για μια εκ διαμέτρου αντίθετη θέση από εμάς τους ευρωπαίους και Αμερικάνους, που το χρήμα το λατρεύουμε σαν Θεό.
Με αυτές τις αρχές οι Ισλαμικές τράπεζες απέφευγαν, σε τοπικό επίπεδο, το κλίμα κατάρρευσης, την απώλεια και τις βαριές οικονομικές απώλειες. Ο λόγος είναι ότι η λειτουργία τους βασίζεται σε απτά περιουσιακά στοιχεία και τα κέρδη και οι κίνδυνοι έχουν σχέση με την πραγματική οικονομία.
Με απλά λόγια, ο καθένας πληρώνει αυτά που χρωστάει και αυτός που δανείζει, παίρνει αυτό που πρέπει και από την αρχή έχει αποφασιστεί από τον νόμο και σε αυστηρά περιορισμένο επίπεδο. Δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση η δυνατότητα χειραγώγησης και τροποποίησης.
Αυτόν τον τρόπο, ακόμη και αν δεν τον μιμηθούμε, σίγουρα θα εξαναγκαστούμε εκ των πραγμάτων, έστω εν μέρει, να τον εφαρμόσουμε.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΦΙΛΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
Το σύγχρονο τραπεζιτικό μας σύστημα βασίζεται στην ανάπτυξη της λεγόμενης δημιουργικής λογιστικής. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα μαγείρεμα αριθμών, που σαν τελικό αποτέλεσμα δίνει στον πληθυσμό την εικόνα μιας πλασματικής ευημερίας και ψεύτικης αίσθησης ασφάλειας.
Βασίζεται σε μια σειρά από κανόνες, που κινούνται σε δύο παράλληλους άξονες. Ο ένας, που αφόρα του μεγάλους χρηματοοικονομικοπιστωτικούς οργανισμούς και τις τράπεζες και ο άλλος, που αφορά τους πολίτες - πελάτες.
Στον πρώτο άξονα, κινούνται οι κανόνες λογικής των τραπεζών, δηλαδή, της δημιουργικής λογιστικής ελλείμματα και τόκοι των ιδίων των τραπεζών. Με το που γίνονται ληξιπρόθεσμα και απαιτητά, επανακυκλώνονται με επαναδανεισμό με την μορφή νέων ομολόγων και τόκων. Ενώ, στον δεύτερο άξονα, τα χρέη των πολιτών γίνονται απαιτητά και κατασχετά μέχρι οριστικής εξόντωσης του οφειλέτη.
Οι κρατικοί μηχανισμοί, που από καιρό έχουν, όχι μόνο δεχθεί τους κανόνες της δημιουργικής λογιστικής των τραπεζών, αλλά, και την ίδια τους την λειτουργία, με βάση την λογική αυτή είναι σαφώς προεκτάσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και όχι νόμοι ασφαλείας των πολιτών.
Σε εποχές ευμάρειας και υπερδανεισμού, με την ψευδαίσθηση της ρυθμιζόμενης αποπληρωμής χρεών π.χ. με πιστωτικές κάρτες, κυριαρχεί μια ψευδής αισιοδοξία και παρανοϊκή ευημερία. Με τον τρόπο αυτό ο υπερδανεισμός «τρώει το ψωμί της αύριον» και με το που θα στραβώσει το σύστημα και οι τράπεζες θα απαιτήσουν κλείσιμο ισολογισμών, θα έρθει η αλήθεια της καταστροφής.
Και έτσι, ζούμε αυτό που ζούμε σήμερα, το μερικό, αλλά, πολύ βαρύ κραχ που ξεκίνησε στην Αμερική και τώρα μας έχει πιάσει όλους. Μετά τον πρώτο πανικό, έχει έρθει τώρα ένα τεράστιο κλίμα αίσθησης αδυναμίας και κατάθλιψης.
Και δεν υπάρχει τίποτε άλλο χειρότερο για την τοπική και διεθνή οικονομία από το αίσθημα αδυναμίας, που εντείνεται πάρα πολύ και από τον πανικό των τραπεζιτικών υπαλλήλων να εισπράξουν πανωτόκια κάτω από την πίεση, προκειμένου να διατηρήσουν όρθιο το σύστημα και κατά συνέπεια, τις θέσεις τους.
Το μείγμα πανικού και κατάθλιψης είναι εκρηκτικό και οδηγεί σε εργασιακή και οικονομική παραλυσία. Εδώ πραγματικά χρειάζεται η ατομική, συλλογική, ακόμη και η κυβερνητική παρέμβαση για να αλλάξει το σύστημα και να δοθεί ένας τόνος αισιοδοξίας, προκειμένου να υπάρξει μια ανάσταση της πραγματικής οικονομίας.
Βέβαια, αυτό είναι πολύ ωραίο για να γίνει αληθινό, αλλά, πρέπει να γίνει για να σπάσει το αδιέξοδο.

Ο ΣΥΝΕΧΗΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΟΔΗΓΗΣΕ ΤΟ ΜΕΣΟ ΕΛΛΗΝΑ ΣΕ ΥΠΕΡΜΕΤΡΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΟΧΗ ΝΑ ΤΙΣ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ. ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ.
Περίπου σε 85% και πάνω αυξήθηκε ο δανεισμός τα τελευταία 15 χρόνια στην Ελλάδα. Για να έχουμε κάτι ανάλογο σαν συγκρίσιμο μέγεθος, τα προηγούμενα 20 χρόνια δεν ξεπερνούσε το 1,5%. Η αλματώδης αυτή αύξηση του δανεισμού έφερε τον τελευταίο καιρό με το οικονομικό κραχ πάνω από δύο εκατομμύρια Έλληνες σε αδυναμία πληρωμής.
Το αποτέλεσμα είναι μια τεράστια πληθωριστική αύξηση και ταυτόχρονη αναδιάρθρωση του τραπεζιτικού συστήματος, σε ότι αφορά τα οικιστικά δάνεια. Στην ουσία δεν υπάρχουν πλέον «αξιόπιστοι» πελάτες στην Ελλάδα για να ανταπεξέλθουν στα δάνεια αυτά που έτσι κι αλλιώς δε χορηγούνται. Το αλαλούμ αυτό έγινε πολύ γρήγορα κατανοητό από τον καταναλωτή, ο οποίος πλέον δεν μπαίνει καν στον κόπο της αναζήτησης δανείου, που και οι ίδιες οι τράπεζες δεν έχουν διάθεση να το δώσουν, μια και η πλασματική τους ανάπτυξη οφείλεται σε εμπορεύματα και υπηρεσίες τελείως «κούφια», που πρέπει να διορθώσουν.
Έτσι, εμφανίζεται μια πτώση της ζήτησης, που θα φτάσει στο 8-9% στο τέλος της χρονιάς και τεράστια αύξηση ανέργων και χρεωμένων ανθρώπων. Στις περιπτώσεις αυτές σε χώρες σαν τη δική μας, που δεν υπάρχει η ικανή οικονομική ηγεσία, καθώς, και η ωριμότητα του καταναλωτή να γνωρίζει τις πραγματικές του δυνάμεις, ισχύει ο κανόνας του ποδηλάτου. Κάποιος πιέζει τον ποδηλάτη και αυτός πιέζει τα πηδάλια του ποδηλάτου, αυτά με τη σειρά του πιέζουν τις ρόδες κλπ.
Αυτή η κλιμακωτή πίεση δημιουργεί ένα τεράστιο αρνητικό δυναμικό, με φοβερές ψυχολογικές συνέπειες, ιδιαίτερα στις μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, που για πρώτη φορά αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις.
Ας φανταστούμε, λοιπόν, απλούς πολίτες με τη μέση γνώση της πραγματικότητας, κοινή λογική, που βλέπουν 3-4 ώρες την ημέρα τηλεόραση και παράλληλα, πάσχουν από λανθάνουσα κατάθλιψη ή κάποια άλλη μορφή ψύχωσης. Αυτοί οι άνθρωποι για 2-3 ώρες την ημέρα ακούν, βλέπουν, ζουν καταστροφές, μειώνεται η ευημερία τους και η οικονομική τους δυνατότητα, δέχονται μια πίεση εξωπραγματική για τις ίδιες δυνάμεις και δεν έχουν ούτε τρόπο διαφυγής, ούτε αντιμετώπισης. Παράλληλα, βλέπουν ότι τα διάφορα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πάνω στα οποία έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους να έχουν μια παρόμοια ψυχολογία και συμπεριφορική αντίδραση, η κατάθλιψη και η ψύχωση μαζικοποιείται, το άγχος κορυφώνεται και η απλή φοβία γίνεται πανικός με ανεξέλεγκτες συνέπειες.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο να βγει από τα μυαλά όλων αυτών των ανθρώπων ότι η υπερβολή έχει τελειώσει και ότι το μοντέλο αυτό ανάπτυξης ήταν ένα σαθρό οικοδόμημα, χωρίς ουσιαστικά υπαρκτό αντικείμενο. Ακόμα δε πιο δύσκολο, είναι για τους 40ρηδες και κάτω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Αμερικής να τους πείσει κάποιος ότι οι οικονομικές σπουδές τους και γενικά, η διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους σε ότι αφορά κοινωνική συμπεριφορά, ήταν λάθος. Ότι πρέπει να τα ξαναμάθουν όλα από την αρχή, να περιοριστούν στα ελάχιστα και το κυριότερο, να αρχίζουν να δουλεύουν σε πραγματικές βάσεις ανταποδοτικότητας πληρώνοντας σε αληθινές τιμές προϊόντα σκληρής δουλειάς τα αντικείμενα και τις κοινωνικές παροχές που θέλουν να αποκτήσουν.
Δηλαδή, μια αναδιοργάνωση της όλης κοινωνικής ζωής πάνω σε ένα νέο, πραγματικής οικονομίας, πλαίσιο, όπου θα υπάρχει ισορροπία μεταξύ κοστολογίου και εργασίας. Παράλληλα δε, ένα ιατρικό σύστημα πρέπει οπωσδήποτε να υφίσταται για τους ψυχικά βαριά τραυματισμένους ή αυτούς που δεν μπορούν να καταλάβουν τι υφίστανται.

ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΤΟ ΚΑΣΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΡΑΓΔΑΙΑ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΕΠΕΙΣΟΔΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.
Είναι πλέον από δεκαετίες γνωστό ότι η κάθε είδους κρίση και σύγχυση φέρνει μια μεγάλη ταραχή και αναστάτωση στον οργανισμό, που απορυθμίζει τον εγκέφαλο και τον οδηγεί σε διαταραχές.
Η κυριότερη από αυτές είναι οι εστιακές διαταραχές του μεταβολισμού ή κυκλοφορίας στα μικρά αγγεία, που φροντίζουν τις διάφορες ομάδες ειδικών νευρικών κυττάρων με συγκεκριμένες λειτουργίες. Η συμφόρηση που προκαλείται, λόγω του μεταβολικού ή αγγειακού σοκ, φέρνει το εγκεφαλικό επεισόδιο.
Ανάλογα σε ποια θέση του εγκεφάλου λαμβάνει χώρα το επεισόδιο αυτό, έχουμε και τις συνέπειές του. Αυτές είναι, ανάλογα της θέσης του επεισοδίου στον εγκέφαλο, κινητικές, αισθητικές, αισθητηριακές, ψυχικές ή όλα μαζί.
Τώρα, λοιπόν, που γνωρίζουμε ότι η αλυσίδα παραγωγής εγκεφαλικού επεισοδίου μπορεί να έχει σαν αδύναμο κρίκο έκρηξης την οικονομική κρίση, πρέπει να λάβουμε τα μέτρα μας.
Δηλαδή, ή να ρυθμίζουμε τα οικονομικά μας ή να προλάβουμε την ιατρική κάλυψη (κατάλληλη ειδική θεραπεία) πριν το σοκ ή και τα δύο μαζί.
Μόνον αδρανείς δεν πρέπει να μείνουμε.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ. ΕΙΝΑΙ Η ΦΟΒΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ.
Με το οικονομικό κραχ, που ξέσπασε στις ΗΠΑ και σιγά-σιγά απλώθηκε σε όλο τον κόσμο, το ένα δις, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά (μεσαία τάξη) της δυτικής κοινωνίας, ένιωσε ένα πάρα πολύ μεγάλο χτύπημα. Το χτύπημα αυτό ξεκίνησε με την αρνητική ψυχολογία της προετοιμασίας της καταστροφής και του φόβου απέναντι στις καινούριες δυσάρεστες καταστάσεις, που πρόκειται να επακολουθήσουν.
Ξεκινώντας από το σίγουρο υποβιβασμό του επιπέδου διαβίωσης, πτωχεύσεις και χρεοκοπίες, απολύσεις ή μείωση της εργασίας, απώλεια της κοινωνικής ασφάλισης και μια γενικευμένη κοινωνικά αδυναμία, φτάνουμε και στην ιδέα της πλήρους επιβολής του φόβου της ολοκληρωτικής καταστροφής. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο αρνητικό αντανακλαστικό της κρίσης και της ύφεσης.
Οδηγεί σε πλήρη αδράνεια και δυστυχώς, σε μια ραγδαία μεταδιδόμενη αδράνεια από άνθρωπο σε άνθρωπο, κυρίως σε αυτούς που βρίσκονται σε υψηλές θέσεις και κατέχουν αποφασιστικά αξιώματα. Οι φόβοι που περιλούουν αυτούς τους ανθρώπους, τους καθιστούν πλήρως αντιπαραγωγικούς με αδυναμία απόφασης και ανάληψης πρωτοβουλίας και κατά συνέπεια, σαν πομπούς μετάδοσης αρνητικών πληροφοριών.
Οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι είναι έτσι κατασκευασμένοι που εξελικτικά, για λόγους επιβίωσης, δέχονται πολύ πιο εύκολα το αίσθημα του φόβου και κατά συνέπεια, της απόκρυψης και της άμυνας, παρά της επιθετικότητας και της δημιουργίας. Όταν, λοιπόν, οι απανταχού ηγέτες του δυτικού κόσμου και ακόμα χειρότερα των νεοκαπιταλιστικών χωρών μονίμως στα ΜΜΕ δείχνουν το φοβικό τους πρόσωπο, ο απλός πολίτης θεατής το δέχεται αυτό σαν μια κατάσταση εμπεδωμένου φόβου και αγωνίας.
Αυτόματα αυτή η πληροφορία, με τον τόσο μολυσματικό χαρακτήρα, αντιγράφεται και ασυνείδητα εξαπλώνεται, όπως η φωτιά στο ξεραμένο δάσος. Έτσι, έχουμε ένα πλήθος φοβικών που «αλληλοϋποστηρίζονται» με τις μόνιμες ιδέες του άγχους, του φόβου, και τελικά, του επερχόμενου θανάτου, που ξαναδημιουργεί φόβο.
Βέβαια, αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει, ο Θεός ξέρει με ποιον τόπο, προκειμένου να συνεχιστεί η ζωή, και κυρίως, η πνευματική και οικονομική ανάταση.
Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτή η πνευματική ανάταση θα έρθει από κάποιες μονάδες ανθρώπων που είναι επεξεργασμένες κατά αυτό τον τρόπο, ώστε να αντιδρούν στο φόβο και να προετοιμάζουν την αναγέννηση και μια πιο ελπιδοφόρα στάση.
Όπως έλεγε και ο αυστριακός φιλόσοφος Ίβαν Ίλιτς «στην προκειμένη περίπτωση, είναι οι άνθρωποι αυτοί που πιστεύουν σε στάδια εξέλιξης με χαμηλή τεχνολογία και ανάπτυξη της αλληλεγγύης».

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΟΥΝ ΜΕΣΩ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ. Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΠΟΙΚΙΛΕΙ ΑΠΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΈΩΣ «ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΕΣ».
Αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, τέλος Νοεμβρίου 2008, έχουμε έντονο το πολιτικό φαινόμενο της θεσμικής αντοχής.
Δηλαδή, το σύνολο της πολιτικής σκηνής, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, έχει περάσει την πληροφορία προς όλους μας, ότι πρέπει να δείξουμε αντοχή, και προπάντων ανοχή, σε ότι συμβαίνει, προκειμένου να εξασφαλίσουμε μια κοινωνική ηρεμία, την οποία, βέβαια, θα πρέπει πάλι να εγγυηθούμε οι ίδιοι, μια και το πολιτικό σύνολο είναι αναγνωρισμένης ανεπάρκειας.
Αυτό λέγεται θεσμική αντοχή και είναι κάτι ανάλογο με την δημιουργική λογιστική, που έφερε το οικονομικό κραχ.
Θυμίζει πολυέξοδες ιατρικές θεραπείες σε αδιάγνωστες ασθένειες, που γίνονται στο όνομα της ιατρικής δεοντολογίας, όπου ο γιατρός εμφανίζεται ασυνεπής, ο ασθενής πεθαίνει, η φαρμακευτική εταιρεία πλουτίζει και ο ανακριτής βάζει τον φάκελο στο αρχείο. Η μία και μοναδική αντίδραση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η άρνηση αποδοχής της πληροφορίας.

ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΡΑΧ ΠΟΥ ΤΑΛΑΝΙΖΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ, ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΝΕΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΙΔΕΩΝ.

Από ψυχιατρικής άποψης, ο ρόλος του χρήματος, ιδιαίτερα μετά τις αναλυτικές διδαχές του Φρόυντ, είναι κοινωνικά απόλυτα ορισμένος. Είναι σαν τις δύο όψεις του φεγγαριού. Υπάρχει η φωτεινή πλευρά του, σαν αναγκαίο επενδυτικό και συνδιαλλακτικό κοινωνικό μέσο για την εξυπηρέτηση της καθημερινότητας, και υφίσταται και η σκοτεινή πλευρά, όπου το χρήμα σα ναρκωτικό χρειάζεται σαν υποκατάστατο προσωπικότητας και κοινωνικής παρουσίας. Το τελευταίο αποδείχτηκε με την τελευταία κρίση τελείως ουτοπικό.
Οι πάντες βρέθηκαν σε ένα αδιέξοδο, όπου το φάντασμα της καταστροφής απειλούσε την ανθρώπινη ύπαρξη περισσότερο από την ίδια την καταστροφή. Ιδιαίτερα στη Γη της Επαγγελίας, τις ΗΠΑ, η αναλυτική πλευρά της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού ανέδειξε έντονη την αναζήτηση ηγέτη (δες Ομπάμα), στα πόδια του οποίου ρίχθηκαν όλες οι ελπίδες και όλες οι αρμοδιότητες για την επίλυση του προβλήματος.
Όσο και αν δε το θέλουν οι οικονομικοί αναλυτές, πλέον μια νέα εποχή αρχίζει για τους διανοητές. Τώρα, πλέον, έχει καταλάβει όλος ο κόσμος ότι κουλτούρα και πνεύμα είναι ώρα να μπουν μπροστά και να φέρουν τη λύση. Τη λύση μιας ανώτερης ευφυΐας σαν τρόπο σκέψης, και όχι σαν ηγέτη.
Πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμα και στην κεντρική Ευρώπη, άνθρωποι με ελεύθερη σκέψη οδηγούνταν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Μετά τον παγκόσμιο πόλεμο ακόμη και στη χώρα μας οι εραστές της πνευματικής ελευθερίας και της διανόησης κατέληγαν στη φυλακή ή στο ψυχιατρείο.
Στις αρχές του 21ου αι. οι απροσάρμοστοι διανοητές δέχονται την επίθεση της εφορίας και των πειθαρχικών συμβουλίων. Αλλά, τώρα, μετά την κρίση πλέον και το ξεσκόνισμα που έγινε σε ότι αφορά ανθρώπινες ικανότητες σε σχέση με το οικονομικό γίγνεσθαι, υπάρχουν δυνατότητες.
Αν είσαι δικαστής και σου επιβάλουν να προσαρμοσθείς σε ρόλους που δε θες, γίνεται δικηγόρος. Αν είσαι δημοσιογράφος και είσαι αιρετικός στο κανάλι που υπηρετείς, καταφεύγεις στον ατελείωτο κόσμο του ίντερνετ. Αν είσαι γιατρός και δε μπαίνεις στους συλλόγους, καταφεύγεις στην ιδιωτική ιατρική.
Γενικά, πλέον είναι στο χέρι σου αν θέλεις να μη γίνει οποτουρνιστής, να το αποφύγεις. Ακόμα και αν είσαι στον πιο δύσκολο κλάδο, που υπάρχει αυτή τη στιγμή, τον τραπεζιτικό, αν δε θέλεις να υπηρετείς μεγιστάνες διοικητικών συμβουλίων, καταφεύγεις στη χρηματοοικονομική αγορά μόνος σου ακριβώς με την ίδια λειτουργία του αγρότη, που φροντίζει την οικο-οικονομία του.
Ανοίγει η απόλυτη εποχή της εξάπλωσης των ατομικών δυνατοτήτων και της πνευματικής ελευθερίας. Το μόνο που θεωρείται απαραίτητο είναι η ιδία βούληση. Χωρίς τη γνώμη οποιοδήποτε συμβουλατόρων.

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΚΡΑΧ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΕΝΑ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ.
Η «Black Rock – ΛΥΣΗ» είναι μια εταιρεία στην Αμερική που αγοράζει έναντι «πινακίου φακής» εταιρείες – κολοσσούς που βρίσκονται σε αδυναμία πληρωμής. Ο ιδιοκτήτης της Λάρι Φινκ υπήρξε πλούσιος και γίνεται συνεχώς πλουσιότερος. Πριν 10 χρόνια, όταν πήρε το τιμόνι και μεγάλο μέρος της εταιρείας επενδύσεων “Black Rock”, ανέλαβε την διακίνηση ενυπόθηκων δανείων υψηλού ρίσκου και έβγαλε δισεκατομμύρια νταν από τους δημιουργούς των περίφημων «σαπράιμς» και των μετέπειτα μεταλλαγμένων «τοξικών» ομολόγων.
Ο ίδιος διακηρύττει ότι πλουτίζει συγκρατώντας την βουλιμία και διαχειρίζοντας το μέλλον.
Πράγματι, το αξίωμα του απεδείχθει σωστό και η τοποθέτησή του ουσιαστική. Ενώ ήταν στην κορυφή του κέρδους, προέβλεψε και άλλους ίσως και δημιούργησε τον αυξανόμενο κίνδυνο μεταξύ των δανειολήπτων και των επενδυτών που αναλάμβαναν την εξόφλησή τους, όπως π.χ. τα διάφορα ασφαλιστικά ταμεία, με το όραμα του μεγενθυμένου κέρδους.
Έτσι, λοιπόν, με το κραχ όλοι έμειναν με το «μουτζούρη» και ο Φινκ με το ρευστό.
Πάλι με αυτοκυριαρχία και ελεγχόμενη βουλιμία δημιουργεί την νέα πηγή κέρδους.
Προάγει το όραμα της σωτηρίας.
Έτσι, εταιρείες με περιεχόμενο και τεράστιες δυνατότητες, αλλά, πάσχουσες από έλλειψη ρευστού καταφεύγουν σε αυτόν για να επιζήσουν. Έτσι, ο Φινκ δημιουργεί νέα οικονομική βάση αξιοποιώντας και πολλαπλασιάζοντας τα κεφάλαιά του.
Παράλληλα, δημιουργεί για τους βουλιμικά εξαρτώμενους πιθανόν την νέα φούσκα στον χώρο της ενέργειας.
Όταν με το καλό σκάσει και αυτή, ο Φινκ θα ξαναβοηθήσει τους χαμένους.

ΟΙ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΡΑΧ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΟΥΝ.
Το γνωστό «σπίτι μου, σπιτάκι μου» έγινε «πάρτε το ρημάδι». Κάτι για το οποίο ξόδεψες 20 και χρεώθηκες 80 για να το πάρεις και το υποβαθμίζει η κρίση στα 50, πρέπει να είσαι ηλίθιος να δώσεις πάνω από 30 για να το κρατήσεις. Με αυτήν την λογική «πάρτε το ρημάδι».
Πάνω από τέσσερα εκατομμύρια σπίτια στοιχειώνουν στις ΗΠΑ, 300 με 400 χιλιάδες θα γίνουν στην Ελλάδα και μάλλον, θα παραμείνουν ερείπια. Κάτι σαν τα ακατοίκητα μεγαλοξενοδοχεία που χτίστηκαν στην χούντα και παραμένουν ερείπια μέχρι σήμερα. Το αποτέλεσμα θα είναι η κρίση να περάσει στην πραγματική οικονομία, δηλαδή, στην παροχή υπηρεσιών, παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών στα λαϊκά στρώματα και στην απασχόληση. Βέβαια, η κύρια ερώτηση είναι ποιος θα πληρώσει την ζημιά.
Την ζημιά θα την πληρώσουν όλοι, εκτός από μια δράκα ελάχιστων ανθρώπων κάπου στην κορυφή του συστήματος στην Αμερική. Κατά τα άλλα, πρώτα θα την πληρώσει η μεσαία τάξη που δέχεται περικοπές από παντού. Ήδη η συρρίκνωση της θα είναι τεράστια.
Περίπου 20-40% υπολογίζεται η υποβάθμιση της στην Ευρώπη. Θα ακολουθήσουν κερδοσκοπικοί και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, μολυσμένα από τα «τοξικά» παράγωγα και ανόητα επενδυτικά πακέτα.
Και ακολουθούν οι μάζες των απλών εργαζομένων που θα χάσουν ένα σπίτι που δεν είχαν ποτέ και μια πλαστική κάρτα που χρησιμοποιούσαν για να το γεμίσουν με άχρηστα πράγματα. Βέβαια, με την άγρια μορφή που παίρνει το κραχ ίσως χάσουν και τις αλυσίδες τους.
Πάντως, το σύστημα βασιζόμενο πάλι στην ρύθμιση και αυτορρύθμιση, θα ξαναρχίσει πάλι τον κύκλο του με νέο πελατολόγιο και καινούριους τρόπους συνδιαλλαγής, κυρίως, για ένα πιο φτωχό κοινό και μάλιστα, αρχίζοντας από την ίδια την Αμερική με τον καινούριο πρόεδρο.

Στα καφενεία όταν κάποιοι παίζουν παράνομα τυχερά παιχνίδια με την τράπουλα, είθισται το καφενείο κάθε τόσο από το ποσό που είναι συγκεντρωμένο πάνω στο τραπέζι να ανασύρει ένα κομμάτι, ένα ποσοστό γύρω στο 10%, που εξυπηρετεί τις ανάγκες του χώρου. Αυτή η όλη κίνηση χαρακτηρίζεται και είναι γνωστή μεταξύ των χαρτοπαικτών ως «γκανιότα».
Θεωρείται δε η γκανιότα μια απόλυτη λογική συνέχεια του παιχνιδιού, γιατί πάνω από όλα πρέπει να συντηρηθεί ο χώρος στον οποίο γίνονται οι συναλλαγές, εν προκειμένω, χαρτοπαικτικές.
Κάτι ανάλογο είναι και οι επενδυτικές τράπεζες. Σε αντίθεση με τις εμπορικές τράπεζες, οι επενδυτικές έχουν μία λογική γκανιότας, που προσφέρει ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών: αγοράζει – πουλάει μετοχές ή ομόλογα για λογαριασμό πελατών, προσφέρει υπηρεσίες συμβούλου σε εταιρείες, πραγματοποιεί συναλλαγές ιδίων κεφαλαίων, και είναι πάντα κερδισμένη, γιατί από όλα αυτά παίρνει μια συμμετοχή, τη δική της γκανιότια.
Οι λεγόμενες επενδυτικές τράπεζες εμφανίστηκαν πριν από πολλά χρόνια. Μία τέτοια είναι η Μόργκαν Στάνλευ, η Λέμαν, η Γκόλντμαν Σακς, η Μέριλ Λινκ. Δηλαδή, είναι οι μεγάλες τράπεζες που βλέπουμε να φαληρίζουν ή η μία μετά την άλλη να απορροφώνται από τις εμπορικές τράπεζες και να αποτελούν σιγά – σιγά παρελθόν.
Αυτές οι τράπεζες προέκυψαν κατά κύριο λόγο μετά το οικονομικό κραχ του 1929 στην Αμερική, όπου πλέον δεν υπήρχαν χρήματα, και άρχισαν να παίζουν με το λεγόμενο «Μάρτζινγκ», που σημαίνει δανεισμό. Δηλαδή, για να συνεχίσουν να παίρνουν τη γκανιότα αναγκάζονταν ή επεδίωκαν στον πανικό και στην επιιθυμία κέρδους από εθισμένους πελάτες, μεγαλομετόχους, ή από άλλες τράπεζες ή γενικώς, παίκτες, να παίρνουν κεφάλαια, αληθινά ή υπό υπόσχεση, ή ανταλλαγές με άλλα είδη, προκειμένου να μπορούν να εισπράξουν τη γκανιότα.
Αυτό, βέβαια, και με έναν απλό λογισμό ή μια απλή σκέψη έπρεπε να προβλεφθεί ότι κάποτε θα είχε ένα τέλος. Στον πανικό, όμως, και στον εθισμό που κυριαρχούσε όλα αυτά τα χρόνια, και κατά κύριο λόγο, στην ανάγκη για να βγάλουν πολλά, έπρεπε να εκμεταλλευθούν τον πανικό των πελατών. Αυτές οι τράπεζες άνθιζαν σε εποχές κρίσης.
Έτσι, λοιπόν, κάποια στιγμή που τα κεφάλαια είχαν ξεφύγει πάρα πολύ, δηλαδή, το ποσό στο τραπέζι «χόντραινε» πολύ, αλλά τα λεφτά δεν ήταν κανενός, διότι ο ένας δάνειζε τον άλλον, ήρθε η ώρα να «παίξουν τα ρέστα τους». Αυτό ήταν με τα κεφάλαια υψηλού ρίσκου κατοικιών, τα λεγόμενα «σαπράιμ». Εκεί πέρα, όλες αυτές οι τράπεζες δανείστηκαν από παντού και έβαλαν στο τραπέζι τα «ρέστα» τους.
Ακριβώς αυτή τη στιγμή και από οικονομικές συγκυρίες και από υγιή αντίληψη κάποιων ελέγχων, π.χ. των Ευρωπαίων, βρέθηκε ότι ο βασιλιάς είναι ο γυμνός. Υπήρχε, βέβαια, το αντικείμενο ‘κατοικία’, αλλά, οι αγοραστές ήταν επίπλαστοι. Έπαιζαν με λεφτά που είχαν δανειστεί από τράπεζες που είχαν δανειστεί από αλλού και το χρήμα δεν ήταν πλέον ρευστό, αλλά, είχε μια αόριστη έννοια.
Έτσι, λοιπόν, όταν εμφανίστηκαν τα χαρτιά πάνω στο τραπέζι ήταν όλοι χαμένοι και έπρεπε να καλυφθεί το κενό. Το κενό είχε σαν αποτέλεσμα να αποσυρθούν όλοι αυτοί οι μεγάλοι κολοσσοί και να μην εμφανιστεί ξανά κανένας από αυτούς. Δηλαδή, ήρθε η ώρα των μεγάλων επενδυτικών τραπεζών της Αμερικής και ξαναγυρίζουμε στη γνωστή εμπορική τραπεζιτική διαδικασία, όπου ο καθένας δανείζεται αυτά που μπορεί να γυρίσει πίσω και οι εγγυήσεις είναι αληθινές εγγυήσεις.
Το τελικό πλέον δίδαγμα είναι ότι δεν υφίσταται καμία ουσιαστική αγορά της νεοφιλελεύθερης νεοκαπιταλιστικής κοινωνίας, αλλά, απλώς όλα είναι ένα παιχνίδια εγκεφαλικό, της αντίληψης, της νόησης, της διανόησης, του φόβου, του πανικού. Μπερδεμένα όλα αυτά μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο φέρνουν στο τέλος τον πανικό στον ύψιστο βαθμό, που γεννάει το αμόκ και την τάση φυγής, και βλέπουμε όλοι αυτό που εμείς ονομάζουμε παγκόσμιο κραχ και κρίση του καπιταλισμού.