NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/04/blog-post_30.html

Η ΚΟΛΧΙΚΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΓΝΩΡΙΜΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΣΑΙΣΘΗΣΙΕΣ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΜΥΟΠΑΘΕΙΩΝ.
Η κολχικίνη είναι επικίνδυνη, λόγω του ότι αρκετές φορές -πιθανόν με βάση κάποια αλλεργική αντίδραση, που προσβάλει την μεμβράνη των μυϊκών ινών- διαταράσσεται η μίτωση και προκαλεί αύξηση των ουσιών δυστροφίνη και άλφα-σαρκογλυκογόνο, που με τη σειρά τους αφήνουν να δημιουργηθούν κύστες αέρος εντός του μυός με αποτέλεσμα την καταστροφή του.
Κατά κανόνα, έχουμε την παρουσία της μυοπάθειας από κολχικίνη, ύστερα από χρόνια χρήση του φαρμάκου. Αρκετές φορές, όμως, σε άτομα με τέτοια προδιάθεση μπορεί να εμφανισθεί και μετά από σύντομη χορήγηση κολχικινών.
Η κλινική εικόνα είναι χαρακτηριστική. Παρουσιάζεται αδυναμία των άκρων με έλλειψη αντανακλαστικών και ατροφία μυών, και μερικές φορές ζάλη.
Πάντα είναι ανεβασμένη η στρεπτοκινάση (CPK), ένα ένζυμο ενδεικτικό για την καταστροφή των μυών. Αν και αλλεργικές αντιδράσεις θεωρούνται υπεύθυνες, μέχρι στιγμής ο πλήρης παθολογικός μηχανισμούς αυτού του τύπου μυοπάθειας είναι άγνωστος. Συνεπώς, και η θεραπεία, πέραν της διακοπής της κολχικίνης, είναι καθαρά συμπτωματική.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/03/blog-post_18.html

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ, ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΡΛΟ ΝΤΕ ΝΑΠΟΛΙ, ΔΙΕΓΕΙΡΕΙ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ ΥΠΟΝΟΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ, ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΧΗΜΕΙΑΣ.
Στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 ξέσπασε ένα πάρα πολύ μεγάλο σκάνδαλο, αυτό του υπναγωγού φαρμάκου «Contergan». Πρόκειται για ένα υπνωτικό, που οι Γερμανοί, κυρίως γιατροί, αλλά και σε όλο τον κόσμο, το χρησιμοποιούσαν για την ηρεμία και τον καλό ύπνο.
Περνώντας τα χρόνια βρέθηκε ότι το συγκεκριμένο φάρμακο προκαλούσε τρομερές γενετικές ανωμαλίες – διαμαρτίες, τις λεγόμενες φωκομέλιες (δες εικόνα). Οι δυσπλασίες αυτές δημιουργούνταν κατά κύριο λόγο στα άκρα, πολλές φορές όμως ακόμη και στο πρόσωπο.
Τότε ξέσπασε ένα μεγάλο σκάνδαλο, έγινε μια δίκη όπου μαζευτήκανε περίπου τα 600 λεγόμενα διαταραγμένα από το Contergan -θαλιδομίδη παιδιά. Είναι μια ιστορία που κατά καιρούς πάντα έρχεται στην επικαιρότητα, γιατί είναι ένα πράγμα που φέρνει ζωντανές αναμνήσεις, καθώς τέτοιες «εικόνες» κυκλοφορούν παντού στον κόσμο.
Τον τελευταίο καιρό ένας Αργεντινός ιστορικός, ο Ντε Νάπολι, εξέφρασε μια αρκετά στελεχωμένη ιστορική αναφορά σύμφωνα με την οποία η IG Farben, μια Γερμανική χημική εταιρεία, είχε ήδη κατασκευάσει αυτό το φάρμακο κατά την διάρκεια πειραμάτων, που γίνονταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί το 1944, από όπου αργότερα πήρανε την σύνθεση οι έχοντας την πατέντα του Contergan, και συγκεκριμένα τον Μάιο του 1954, για να εξαπλώσουν παντού το φάρμακο.
Κατά τον Ντε Νάπολι, αυτό είχε δοκιμασθεί στο Άουσβιτς κατά την διάρκεια του πολέμου πάνω σε αιχμαλώτους πολέμου, προκειμένου οι Γερμανοί γιατροί με ανθρώπινα πειραματόζωα να αναπτύξουν ένα αντίδοτο στο άλλο φάρμακο, παραλυτικό του νευρικού συστήματος, το Sarin.
Η είδηση έφερε μεγάλη αναστάτωση και ο σύλλογος παθόντων από το Γκουαντανάμο έχει κάνει μια αίτηση προς τις αστυνομικές αρχές, προκειμένου να πιστοποιήσει την αλήθεια ή όχι σχετικά με την προέλευση του φαρμάκου.
Όπως βλέπουμε, πίσω από κάθε ιατρική προσπάθεια αρκετές φορές κρύβεται και μια πικρή αλήθεια. Είναι χαρακτηριστικό και σοκαριστικό για την περίπτωση αυτή της θαλιδομίδης.

ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΑΥΤΗΣ.
Οι πρωταγωνιστές της περιόδου των εύκολων κερδών, της συνεχούς καταναλωτικής πίεσης και της ατελείωτης ρευστότητας δημιούργησαν σε όλα τα πρόσωπα (ασθενείς, συγγενείς, γιατρούς, οικονομικούς φορείς κλπ) την ψυχολογία ότι όλα σχετικά με την ασθένεια αυτή είναι σωστά και πλήρως οργανωμένα. Μάλιστα, οι μεγαλοσχήμονοι παράγοντες αυτοί δεν έλαβαν καν υπόψη την επερχόμενη κρίση με τις συνέπειες.
Το κακό είναι πως αυτό συνεχίζεται. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, θεωρούν πως έχουν να κάνουν με μια αρρώστια υπό έλεγχο και σίγουρη φαρμακευτική κάλυψη.
Η αλήθεια είναι πως έχουμε να κάνουμε με μια ασθένεια αγνώστου αιτιολογίας, δεχόμενη θεραπεία από φάρμακα αγνώστου δράσης και παρενεργειών, σε ανοργάνωτα κατ’ ευφημισμό ινστιτούτα, όπου σαν ύψιστη θεραπευτική, εφαρμόζεται η αλλαγή του ενός φαρμάκου της μιας εταιρείας από προϊόν της άλλης, της ίδιας ,όμως, δραστικής ουσίας.
Η οικονομική κρίση λόγω των ελλείψεων θα φέρει επιπλέον ταραχή στους ασθενείς, που απροειδοποίητα δεν έχουν λάβει τα μέτρα τους, αλλά, αντίθετα η ελεγμένη σιωπή αυξάνει την πεποίθηση τους στην οικονομική πραγματικότητα.
Η υφιστάμενη «ωραία» ψυχολογία έχει τεράστιο κόστος και διαιωνίζει την παραπληροφόρηση σε σημείο, κυριολεκτικά, εκτροπής σε αδιέξοδο.
Η λύση έρχεται από την απόλυτη ενημέρωση και οργάνωση αυτοάμυνας των ιδίων των ασθενών και του κύκλου τους.
Τώρα πλέον με την ψηφιακή τεχνολογία υπάρχει δίοδος σε κάθε μέσο – βιβλιοθήκη για ενημέρωση. Όσα περισσότερα γνωρίζει κανείς ο ίδιος, τόσο πιο εύκολα και αποτελεσματικά αντιμετωπίζει το πρόβλημά του.
Και η αντιμετώπιση της σκλήρυνσης κατά πλάκας χρήζει άμεσης πληροφόρησης και αντιμετώπισης, ιδιαίτερα τώρα που τα οικονομικά μέσα περιορίζονται.

Γύρω στα 20.000 με 30.000 παιδιά γεννώνται στην Ευρώπη από μητέρες που καταναλώνουν αλκοόλ, με έντονα νευρολογικά προβλήματα, όπως το σύνδρομο down κτλ. Τα προβλήματα αυτά είναι ακόμη πιο επικίνδυνα, όταν η μητέρα πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας.
Επειδή ο αλκοολικός πλέον στην Ευρώπη έχει γίνει επιδημία, όλα τα Υπουργεία Υγείας των κεντρικών ευρωπαϊκών χωρών, όπου η κατανάλωση του αλκοόλ είναι υπέρμετρη, σε σημείο που να υπολογίζουν ότι ο κάθε τρίτος μεσήλικας ευρωπαίος κάθε σαββατοκύριακο κοιμάται μεθυσμένος, γίνεται μια μεγάλη καμπάνια για τα προβλήματα του αλκοόλ.
Δυστυχώς, τα προβλήματα αυτά έχουν αγγίξει έντονα και την νεολαία ακόμη και στην σχολική ή προσχολική ηλικία, με αποτέλεσμα πολλές νεαρές μητέρες να προχωρούν στην εγκυμοσύνη παράλληλα με τον αλκοολισμό.
Σε αλκοολικές μητέρες υπάρχει ο πολύ μεγάλος κίνδυνος το παιδί να γεννηθεί με παραμορφωτικές διαταραχές του προσώπου, διανοητική στέρηση ή ελαττωμένης ευφυΐας και ουσιαστικές διαταραχές από το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Το ποσοστό αυτό των παιδιών υπολογίζεται γύρω στις 20.000 με 30.000 κάθε χρόνο, αλλά, θεωρείται ότι είναι πολύ περισσότερο, διότι η εικόνα αυτή δεν είναι ακόμη γνωστή στους γιατρούς σαν σύνδρομο, ώστε να ερευνάται και να εντοπίζεται αμέσως μετά την γέννα.
Ακόμη πιο επικίνδυνο είναι όταν οι εγκυμονούσες που κάνουν χρήση αλκοόλ, ακόμη και σε μικρά ποσοστά, πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας.
Και οι μικρές ποσότητες αλκοόλ είναι ακραία επικίνδυνες σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης, διότι το αλκοόλ που χρησιμοποιείται πέραν της έτσι και αλλιώς τοξικής αιθανόλης, περιέχει και άλλα μείγματα όπως μεθανόλη, που είναι πολλαπλά τοξικά και ελάχιστες ποσότητες επηρεάζουν αρνητικά το έμβρυο.
Η εγκυμοσύνη στη σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ταυτόχρονα ένα ιατρικό και παράλληλα, κοινωνικό πρόβλημα. Η μητέρα έχει εκ προοιμίου μια ευπάθεια και χρήζει ιδιαίτερης φροντίδας και προσοχής πριν και μετά την γέννα.
Πρέπει, λοιπόν, μέσα σε όλα αυτά τα προτρεπτικά και στις γενικές προφυλάξεις να συμπεριληφθεί και η πλήρης απαγόρευση κάθε αλκοολούχου, τόσο για την εγκυμονούσα, όσο και για την μελλοντική μητέρα, στην οποία πιθανόν υπάρχει η υπόνοια της νόσου της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Το μέτρο είναι εύκολο και τα αποτελέσματα του τεράστια.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΧΕΙ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΜΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΟΔΑ. ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΣΚΕΥΑΣΜΑ ΒΑΦΤΙΖΕΤΑΙ ΩΣ «ΝΕΟ ΦΑΡΜΑΚΟ» ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.
Το τελευταίο φάρμακο που «πήρε σειρά» να πρωτοστατήσει στη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι ένα συνθετικό αντίσωμα αγγλικής κατασκευής, που χρησιμοποιείται στην θεραπεία της λευχαιμίας εδώ και 30 χρόνια.
Υποτίθεται ότι το φάρμακο θα μειώσει τις αντιδράσεις του ανοσοποιητικού, περιορίζοντας τις αυξήσεις ειδικών κυττάρων, των οποίων η διέγερση πιθανόν προκαλεί την νόσο της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Προϋποθέτουν, δηλαδή, οι παρασκευαστές της ουσίας μια ανάλογη δράση «γενικού τύπου», όπως στις λευχαιμίες, έστω και αν πρόκειται για άλλη νοσολογική οντότητα.
Βέβαια, όπως σε όλες τις ασθένειες, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και οι φαρμακευτικές εταιρείες πρέπει να το στηρίζουν αυτό για να επιζήσουν και οι ίδιες.
Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση πρόκειται για μια «θανάσιμη ακροβασία», διότι το συγκεκριμένο σκεύασμα φεύγει πάρα πολύ εύκολα εκτός ελέγχου και αναστατώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, βάζοντάς το σε ένα «τρελό χορό».
Όταν δε το ανοσοποιητικό αρχίζει να «χορεύει» τρελά, τότε κανενός ιατρικό χέρι δεν μπορεί να το σταθεροποιήσει. Ο θεράπων ιατρός στην περίπτωση αυτή είναι σαν τον καπετάνιου καϊκιού σε μπουρίνι δώδεκα μποφόρ.
Οι πιο συγκεκριμένες, και μάλιστα αρκετές φορές θανατηφόρες, παρενέργειες έχουν να κάνουν με εγκεφαλικές και θυρεοειδικές επιπλοκές. Τα δε αποτελέσματα, όπως συνήθως υποστηρίζεται για όλα τα νέα φάρμακα, υποτίθεται ότι περιορίζουν απλά τον αριθμό των ώσεων.

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΟΜΩΣ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.

Η Πανεπιστημιακή Κλινική του Σάο Πάολο, σε μια έρευνα που έκανε, έδωσε ιδιαίτερα εμπεριστατωμένα αποτελέσματα σχετικά με τις παρενέργειες των εμβολίων, ιδιαίτερα σε παιδιά, που κατά περιόδους έχουν πυρετούς. Στην έρευνα αυτή αξιολογήθηκαν τα αποτελέσματα των εμβολιασμών εναντίον ιών, π.χ. της πολυμυελίτιδος, και η εξέλιξη των παρενεργειών που είχαν, έστω και για χρόνια μετά. Οι Βραζιλιάνοι επιστήμονες μελετώντας το νευρικό σύστημα και τη γενική κατάσταση των εμβολιαζομένων διαπίστωσαν σοβαρές βλάβες στην περιοχή των βασικών γαγγλίων, που βρίσκονται περίπου στη μέση του εγκεφάλου.
Αυτή η περιοχή είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη, γιατί είναι ο τόπος όπου παράγεται ο νευροδιαβιβαστής ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη ως γνωστόν είναι υπεύθυνη για την κίνηση, αρμονία και ταχύτητα των κινήσεων. Μια από τις σοβαρότερες διαταραχές στην έλλειψή της είναι η εμφάνιση του παρκινσιονισμού.
Γενική αποδυνάμωση των κινήσεων, απαθές πρόσωπο, συρτό βάδισμα, πάγωμα του σώματος σε ορισμένες στάσεις, βραδυκινησία, δυσκαταποσία και πολλές φορές και ψυχικές διαταραχές. Όλες αυτές οι διαταραχές παρατηρήθηκαν μετά από εμβόλια και δεν μπορούσαν να εξηγηθούν επαρκώς οι αιτίες τους. Εκεί, πιστοποιήθηκε ότι το εμβόλιο αυτό έγινε σε μια περίοδο που υπήρχε το υπόβαθρο πυρετικών διαταραχών.
Οι νευρολόγοι του Πανεπιστημίου Κάμπινας του Σάο Πάολο στη Βραζιλία αναλύοντας περισσότερο το θέμα κατέληξαν στο συμπέρασμα πως πέραν του ελαφρού πυρετού και της τυχόν προδιάθεσης, πρέπει να υπήρχε και μια ακόμη εγκεφαλική επιπλοκή, που με αφορμή το εμβόλιο εκδηλώθηκε και οδήγησε στην εμφάνιση αυτών των συμπτωμάτων. Μετά από αυτές τις παρατηρήσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα εμβόλια σε καμία περίπτωση, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εμβόλια ιών, δεν πρέπει να γίνονται επιπόλαια, παρά μόνο αφού εξαντλούνται οι κλινικές διαγνώσεις κάποιας λοιμώδους κατάστασης ή νοσολογικής προδιάθεσης.
Ιδιαίτερα σε χώρες όπου υπάρχει επαρκής παιδιατρική εποπτεία και παρακολούθηση, δεν πρέπει ποτέ να γίνεται παράλειψη σε αυτόν τον κανόνα.

ΤΑ ΑΝΤΙΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ. Η ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ, ΟΜΩΣ, ΘΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ.

Τα τελευταία 50 χρόνια η ανάπτυξη των διαφόρων αντιεπιληπτικών φαρμάκων αποτελεί κυριολεκτικά μια ευλογία για πολλές νευροψυχιατρικές παθήσεις της παιδικής ηλικίας. Με κορυφαίες τις ασθένειες των διαφόρων επιληψιών και ψυχώσεων η χορήγηση τους σε πολλά παιδιά είναι απαραίτητη. Υπολογίζεται ότι τρία έως πέντε ανά 1.000 παιδιά στην Ευρώπη κάνουν καθημερινή χρήση τέτοιων φαρμάκων. Η δράση των αντιεπιληπτικών φαρμάκων, κυρίως για τις επιληψίες, είναι ουσιαστικά μονόδρομος.
Πρέπει να δοθούν κυρίως για τη καταστολή των κρίσεων, δηλαδή, για την πρόοδο της ασθένειας και παράλληλα, σε αρκετές περιπτώσεις, για την συνδρομή στην ίαση της νόσου.
Η αναγκαιότητα αυτή της χορήγησης των φαρμάκων στα οξέα περιστατικά είναι άκρως απαραίτητη, χωρίς καμία αντίρρηση. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να λαμβάνεται πάρα πολύ μεγάλη μέριμνα και για τις παρενέργειες τους. Διότι, μόλις η δραστική ουσία του αντιεπιληπτικού φαρμάκου περάσει ένα κρίσιμο στάδιο, που ουσιαστικά μπλοκάρει τους μηχανισμούς της ασθένειας, σχεδόν ταυτόχρονα αρχίζουν και οι παρενέργειές τους.
Στα παιδιά αυτές οι παρενέργειες που φοβόμαστε περισσότερο σε περιπτώσεις χρόνιας χορήγησης αντιεπιληπτικής αγωγής είναι οι γνωστικές και κατ’ επέκταση, οι μαθησιακές διαταραχές που προκαλούν.
Είναι ιδιαίτερα δύσκολη η παρακολούθηση αυτή, διότι οι παρενέργειες αυτές αναπτύσσονται με πολύ αργό ρυθμό και για ικανό χρονικό διάστημα μπορεί να περάσουν απαρατήρητες από γιατρούς, γονείς και δασκάλους.
Έτσι, που, όταν εμφανιστούν κλινικά, να έχει γίνει «ζημιά», πολύ πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη, από ότι αν προλαμβανόταν στην αρχή της εμφάνισής της.
Ο πλέον σίγουρος τρόπος αποφυγής αυτών των προβλημάτων και παρακολούθησης της εξέλιξης της θεραπείας είναι η χρησιμοποίηση των νευροφυσιολογικών εξετάσεων από την αρχή μέχρι όλη την διάρκεια της θεραπείας κατά περιόδους. Όταν μιλάμε για νευροφυσιολογική παρακολούθηση, εννοούμε το Εγκεφαλογράφημα και τα Γνωστικά Προκλητά Δυναμικά.
Πρόκειται για εξετάσεις που με μεγάλη ακρίβεια στην χρονική στιγμή που γίνονται μπορούν να δώσουν συγκεκριμένες πληροφορίες για την κατάσταση του εγκεφάλου και των αντιδράσεων του στην φαρμακευτική αγωγή.
Έτσι, λοιπόν, επιβάλλεται για λόγους τουλάχιστον ελάχιστης προστασίας σε παιδιά με αντιεπιληπτική αγωγή, προκειμένου να μην έχουμε την εμφάνιση γνωστικών ή μαθησιακών διαταραχών, ο νευροφυσιολογικός έλεγχός τους.
Στην περίπτωση δε που εμφανιστούν τέτοιες, τότε ο άμεσος νευροφυσιολογικός έλεγχος είναι απαραίτητος για την λήψη μέτρων προς αποφυγή οποιασδήποτε επιπλοκής.

ΕΧΕΙ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΣΩΜΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΑΥΞΗΤΙΚΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ. ΚΑΝΕΙΣ, ΟΜΩΣ, ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΚΡΙΒΕΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ
Η χορήγηση της βιοσυνθετικής αυξητικής ορμόνης (Recombinant Human Growth Hormone-rhGH) είναι πλέον για τα «μικρόσωμα» ή κατά την ιατρική ορολογία «παιδιά με μειωμένη ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης» σχεδόν καθεστώς. Τα στοιχεία με τα οποία τίθεται η διάγνωση είναι απολύτως ασαφή.
Δηλαδή, θεωρείται ότι όταν ένα παιδί έχει κάπως μικρότερο ύψος από την θεωρούμενη στατιστικά επιτρεπτή απόκλιση ανάπτυξη μικρότερη από τέσσερα εκατοστά κατά έτος (όπως αυτό και αν μετριέται) και παθολογικά μικρή έκκριση αυξητικής ορμόνης έχει υποφυσιακή διαταραχή και χρήζει θεραπείας. Σε αυτές τις μετρήσεις δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη γενετικοί και περιβαλλοντικοί - οικογενειακοί παράγοντες.
Δηλαδή, η χορήγηση της αυξητικής ορμόνης γίνεται ακόμα και με εμπειρικά ανεπαρκή στοιχεία. Παρόλα αυτά, χορηγείται κατά κόρον, αν και έχουν διαπιστωθεί σοβαρότατες ηπατικές, θυρεοειδικές και εγκεφαλικές διαταραχές.
Θα πρέπει πριν από οποιαδήποτε τέτοια χορήγηση να εξαντλούνται όλες οι περιπτώσεις επιπλοκής πιθανόν παρενεργειών. Αλλιώς καλύτερα καθόλου.