NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝΕ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΤΟΣΟ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ.Στις άνοιες και γενικά στο Alzheimer μια τελεσίδικη διάγνωση από την αρχή της νόσου είναι πάρα πολύ δύσκολο.
Έτσι λοιπόν δεν υπάρχουνε και συγκεκριμένα μέτρα προφύλαξης. Γενικά ένα δραστηριοποιημένο στυλ ζωής και οι κοινωνικές επαφές επίσης μια διανοητική και σωματική δραστηριοποίηση μειώνουνε πάρα πολύ τους κινδύνους της αύξησης των συμπτωμάτων του Alzheimer.
Ένα καλά οργανωμένο πλάνο ζωής με σωστή διατροφή κίνηση, καθαρό νερό, αποφυγή ρυπογόνων παραγόντων όπως είναι η νικοτίνη και διάφορες ουσίες καθώς επίσης και αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ πρέπει να αποφεύγονται. Γενικά η πρόληψη σε ότι αφορά τις περιπτώσεις του Alzheimer πρέπει να είναι συγκεκριμένη, σταθερή και εξατομικευμένη για τον κάθε ασθενή.
Πολλές φορές τα προληπτικά μέτρα είναι τα πιο ουσιώδη θεραπευτικά και αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής.

Αμερικάνοι επιστήμονες από τη Βοστόνη γνωρίζοντας ότι το κάπνισμα είναι μια λαϊκή εξάρτηση, έκαναν τον «κόπο» και μπήκαν σε έρευνες, προκειμένου να εντοπίσουν πόσο μεγάλο κίνδυνο αποτελεί για την εμφάνιση της νόσου του πάρκινσον.
Οι έρευνες πιστοποίησαν, ανεξάρτητα του βιολογικού αποτελέσματος, ότι ο μακρύς χρόνος διαρκείας και η ένταση του καπνίσματος αποτελούν ένα πολύ χαμηλό παράγοντα κινδύνου για το πάρκινσον.

Διαβάστε περισσότερα στο:
http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/blog-post_7498.html

Ο ORSON WELLES ΚΑΙ Η ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΡΟ.
Ο μεγάλος δημιουργός της 7ης τέχνης κι ένας από τους θεμελιωτές του ποιοτικού κινηματογράφου, ιδιαίτερα με το έργο του «Ο πολίτης Κέιν», που το παρουσίασε το 1941, από την ηλικία των 25ετών είχε τη μανία να διαβάζει ακατάπαυστα, να σκέπτεται συνεχώς, με ένα πούρο τύπου Τσώρτσιλ.
Πάρα πολλοί τον ειρωνεύονταν ή του έκαναν καυστικά σχόλια για αυτή του τη συνήθεια, λέγοντάς του ότι κάτι τέτοιο είναι προνόμιο των μπανάλ, των πλουσίων, των επιδειξιομανών.
Αυτός αντέστρεφε πάντοτε τα όσα λέγονταν παρατηρώντας ότι είναι μία ιδιαίτερη ευχαρίστηση και λιγότερο επικίνδυνη για τον καπνιστή, λόγω του ότι, όπως έλεγε ο ίδιος «Καπνίζει καπνό και όχι χαρτί, και έτσι δεν παίρνει την πίσσα».
Όντως, είχε ένα μικρό δίκιο σε αυτό που έλεγε, διότι σπάνια οι καπνιστές πούρου αντέχουν έστω και τον καπνό των τσιγάρων. Το ιδιαίτερο με τον Orson Welles ήταν ότι πάντα είχε μια πάρα πολύ μεγάλη επιτυχία σε ότι έκανε και πραγματικά μέχρι τα βαθειά του γεράματα συνέχιζε την κακιά συνήθεια του καπνίσματος του πούρου.
Όπως ο ίδιος δήλωνε, για τον ίδιο ήταν ο πιο αποδοτικός, μη παραβατικός, ιδιαίτερα αποτελεσματικός και ψυχαγωγικός εθισμός.

Ο διάσημος Βραζιλιάνος αρχιτέκτονας Όσκαρ Νιμάιερ έγινε 101 ετών. Καπνίζει με μανία πούρα, διότι τον ηρεμούν και τον ωθούν σε δημιουργικές πράξεις, ακόμη και σε αυτή την ηλικία. Μία από αυτές ήταν και ο δεύτερος γάμος του σε ηλικία 98 ετών.
Πέρα από αυτά, όμως, πιστεύει ο ίδιος πως η νικοτίνη του πούρου προστατεύει από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Βέβαια, οι δημιουργίες του δεν σταματούν εκεί. Συνεχίζει το εμπνευσμένο «κτίσιμο» δύο μεγάλων έργων. Το ένα είναι στη μεσαιωνική, περιβαλλόμενη από κάστα, πόλη Άβιλα της κεντρικής Ισπανίας. Ένα τεράστιο πολιτιστικό κέντρο με χάραξη της προσωπικής του γραμμής, που έχει και το όνομά του σαν «Πολιτιστικό Κέντρο Νιμάιερ». Το δεύτερο σε δημιουργία έργο είναι το επίσης μεγαλόπνοο «Κέντρο της Μουσικής» στην πόλη Ροζάριο της Αργεντινής, της γενέτειρας του Τσε Γκεβάρα.
Ο ίδιος ο Νιμάιερ, παλιός μαρξιστής, αν και αποχώρησε από το κόμμα πριν είκοσι χρόνια, διατηρεί ακόμη τις παλιές γνωριμίες με τον επαναστατικό πυρήνα της Κούβας και ιδιαίτερα, με τον Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος τον φροντίζει με πούρα και ένδυση.
Όπως λέει ο αρχιτέκτονας, δεν έχει καμία αντίρρηση για τα πούρα, η ένδυση, όμως, του είναι περιττή, διότι είναι κατά 30 πόντους (1.60μ) κοντύτερος του Κάστρο. Παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν διαμαρτύρεται, γιατί τα πούρα είναι η μεγάλη του αδυναμία, και ιδιαίτερα, αυτά της κουβανέζικης ποιότητας.
Η άλλη του αγάπη είναι το κρασί, που το συνδυάζει με το κάπνισμα των πούρων. Το τελευταίο, βέβαια, το βρίσκει άφθονο στην πατρίδα του. ελπίζει δε ότι ο συνδυασμός πούρων και κρασιού να του δώσει τη δύναμη που χρειάζεται για να επισκεφτεί και να εποπτεύσει το έργο του στην Ισπανία.

Ο ΧΕΛΜΟΥΝΤ ΣΜΙΘ ΕΓΙΝΕ ΣΤΙΣ 23.12.08 ΕΝΕΝΗΝΤΑ (90) ΕΤΩΝ.
Οι Έλληνες θα θυμούνται περισσότερο τον Γερμανό Καγκελάριο Σμιθ από την υπόθεση Ραλφ Πολε, του Γερμανού δικηγόρου, συνεργάτη τρομοκρατών, που εκδόθηκε στην τότε Δυτική Γερμανία (12/1977) ύστερα από παρέμβασή του.
Μετά από αυτό, έγινε ένας θερμός υπέρμαχος της εισόδου της Ελλάδας στην τότε ευρωπαϊκή κοινή αγορά. Αυτές οι κινήσεις τον χαρακτήριζαν πάντοτε. Δηλαδή, άμεσες αποφάσεις, επί τόπου εκπλήρωση του κάθε πολιτικού κόστους και ακέραια στήριξη των συμπεφωνημένων.
Και όλα αυτά με ένα τσιγάρο στο χέρι. Καπνίζει ακόμη με μία παροιμιώδη στωικότητα, σαν να έχει συνδιαλλαγεί για αυτό το θέμα με το θάνατο. Ακόμη και σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις και στις μέρες μας καπνίζει. Στην τελευταία του μόνο εκπομπή σταμάτησε να καπνίζει, διότι του τελείωσαν τα τσιγάρα στο πακέτο του.
Τώρα πια, στα ενενήντα του χρόνια, μπορεί να συγκριθεί με τον Τσώρτσιλ, αν και πολλοί θεωρούν το πολιτικό του ανάστημα υψηλότερο αυτού του Άγγλου. Ο Τσώρτσιλ ήταν άνθρωπος του πολέμου με σαφώς ηγετικά προσόντα, αλλά λανθασμένους πολιτικούς στόχους. Αντίθετα, ο Σμιθ σαν Καγκελάριος της ειρήνης, μέσα από απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες, ολοκλήρωσε το όραμα της ενωμένης Ευρώπης και συνέφερε ουσιαστικά στο τέλος του ψυχρού πολέμου.
Μεγάλα εσωτερικά, και κυρίως, οικονομικά, προβλήματα τα έλυνε επί τόπου και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Το μεγάλο του επίτευγμα ήταν ότι όταν έφυγε από την πολιτική, συνέχισε να την υπηρετεί και να την κατευθύνει σαν συγγραφέας, δημοσιογράφος της μεγάλης γερμανικής εφημερίδας «Τσαίτ», δίνοντας κατευθύνσεις και ανοίγοντας πολιτικούς ορίζοντες. Σε μια τελευταία ερώτηση που του έκαναν για το κάπνισμα, απάντησε: «Τελειώνω το τσιγάρο μου και σας απαντώ!».

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΝ ΤΙΣ ΕΘΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ
Τα τελευταία χρόνια πληθώρα γερμανο-σουηδικών ερευνών έχει καταδείξει ότι πάρα πολύ συχνά καπνιστές γονείς «δημιουργούν» καπνιστές παιδιά. Το γεγονός αυτό έχει καταχωρηθεί και σε γερμανικές έρευνες, έχει, όμως, γίνει προσπάθεια να δοθεί μια εξήγηση, αν οφείλεται σε γενετική γενικά προδιάθεση ή αν συμβάλουν και άλλοι παράγοντες.
Νικοτίνη, αλκοόλ και παχυσαρκία είναι οι πιο συνηθισμένες εικόνες εθισμού, που αναπαράγονται με ραγδαίο ρυθμό, δηλαδή, σχεδόν με γεωμετρική πρόοδο στην κοινωνία μας.
Τον τελευταίο καιρό κάποια μαθηματικά μοντέλα έδειξαν ότι η νόσος αυτή είναι ασυνείδητα μεταδοτική σε μεγάλο αριθμό πληθυσμού. Οι γερμανο-σουηδικές παρατηρήσεις των ερευνών που έγιναν με το ανάλογο αντικείμενο κατέδειξαν ότι υπάρχει βάση σε αυτό το μαθηματικό μοντέλο.
Αναλύοντας αποτελέσματα και ανασκευάζοντας θεωρίες οι μεγάλες ερευνητικές ομάδες, οι οποίες κατέληξαν σε αυτά τα αποτελέσματα, έδωσαν δύο βασικές πιθανές εξηγήσεις για την εμφάνιση του φαινομένου.
Η πρώτη είναι της γονιδιακής και εμβρυϊκής μνήμης, ή όπως τελευταία είναι γνωστό, υπάρχουν στοιχεία ότι η βιοχημική μεταβίβαση κάποιων μνημονικών καταστάσεων από γονίδιο σε γονίδιο υφίσταται. Η δεύτερη είναι τα κύτταρα – καθρέπτες.
Στην πρώτη περίπτωση της γονιδιακής – εμβρυϊκής μνήμης σημαίνει ότι το έμβρυο παίρνει κληρονομικά τον εθισμό, σαν γονιδιακή πληροφορία από μητέρα και πατέρα. Γεγονός που σημαίνει ότι, αν καπνίζουν και οι δύο, η γονιδιακή πληροφορία είναι πιο ισχυρή. Παράλληλα, εάν συνεχίζεται το κάπνισμα κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής του ανάπτυξης, τότε μέσω της αιματικής κυκλοφορίας ενισχύεται η «μνήμη» της απόλαυσης της νικοτίνης και στο έμβρυο.
Ένα δεύτερο, πάρα πολύ ισχυρό στοιχείο, περισσότερο αποδεδειγμένο και τεκμηριωμένο από σύγχρονα πειράματα, είναι ότι κατά τη διάρκεια της βρεφικής και παιδικής ηλικίας το βρέφος, και μετά το παιδί, βλέποντας τους γονείς να καπνίζουν, παθητικά αναπαραγάγει τη συνήθεια αυτή. Αυτό γίνεται με τη λειτουργία κάποιων ειδικών κυττάρων. Πρόκειται για τα λεγόμενα κύτταρα – καθρέπτες, που βρίσκονται στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου και αποτυπώνουν ακούσια όλες αυτές τις συνήθειες που βλέπουν τα μωρά. Δηλαδή, πρόκειται για ένα μηχανισμό μίμησης, που ασυναίσθητα το οικειοποιεί το βρέφος, παίρνοντας την εύκολη εικόνα από το περιβάλλον.
Γενικά, μπορούμε να πούμε ότι για τον εθισμό στη νικοτίνη, ή ακόμη στο αλκοόλ, και βέβαια, και στην παχυσαρκία, ένα μέρος της ευθύνης, ίσως το μεγαλύτερο είναι στους γονείς. Πρέπει να προσληφθούν σε αυτή την καμπάνια αντιμετώπισης του εθισμού, που γίνεται τελευταία, και οι ίδιοι. Πρέπει να πληροφορηθούν και να καταλάβουν ότι ακόμα πριν τεκνοποιήσουν, ή πολύ περισσότερο μετά την τεκνοποίηση, πρέπει να κόβουν τις κακές συνήθειες του αλκοολισμού και του καπνίσματος, ώστε να μην μεταδίδονται αυτές στα παιδιά.
Αυτού του είδους η «διαφώτιση» και ενημέρωση μπορεί να γίνει από τα ΜΜΕ, εφόσον βέβαια και αυτά έχουν τη διάθεση να προωθήσουν μια τέτοια καμπάνια. Είναι, βέβαια, δύσκολο να προωθείς κάτι τέτοιο και να διαφωτίζεις προς τον τομέα αυτό, ενώ ταυτόχρονα διαφημίζεις όλα αυτά τα προϊόντα που φέρνουν τον εθισμό.
Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί μια σολωμόντειος λύση για αυτή την κατάσταση. Αλλιώς τα θύματα του εθισμού τα αυξάνονται ραγδαία στις δυτικές κοινωνίες.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΣΑΚΧΑΡΟ, ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕΣ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΡΤΗΡΙΟΣΚΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, ΤΗΣ ΒΑΣΙΚΗΣ ΑΡΤΗΡΙΑΣ.

Η αρτηριοσκλήρωση (αθηρωμάτωση) των αγγείων σε ασθενείς με μεταβολικό σύνδρομο (αυξημένο βάρος, διαβήτης, κατάχρηση αλκοόλ, τσιγάρων και ελλιπής κίνηση) προχωράει σε πολύ γρήγορους ρυθμούς σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, που δεν έχει αυτού του είδους τα προβλήματα.
Η διαδικασία της αρτηριοσκλήρωσης, ακόμα και σε γενικευμένες καταστάσεις, σε ορισμένα σημεία εμφανίζεται πολύ εντονότερη. Λόγω θέσης, λειτουργίας και υδροστατικής πίεσης είναι σε μερικά σημεία πιο έντονη και επικίνδυνη.
Ένα τέτοιο σημείο είναι η περιοχή αιματικής κυκλοφορίας στη βασική αρτηρία. Η βασική αρτηρία, που εισέρχεται στον εγκέφαλο από τη βάση του κρανίου, αιματώνει όλες τις περιοχές του εγκεφάλου, που διαχειρίζονται βασικές λειτουργίες, οι οποίες διαταράσσονται σοβαρά όταν δημιουργηθούν αθηρωματώδεις πλάκες εντός και εκτός αγγείου, που εμποδίζουν την κυκλοφορία του αίματος και την φροντίδα με οξυγόνο του κατωτέρου εγκεφάλου (δες σχήμα). Και αυτό μπορεί να γίνει και σε πολύ νεαρές ηλικίες.
Τα συμπτώματα παρουσιάζονται συνήθως αιφνίδια και είναι δυσαρθρία, παραλύσεις άκρων, έλλειμμα όρασης από το ένα ή και τα δύο μάτια, διαταραχές της αίσθησης, αταξία και συγχυτικά επεισόδια.
Τα συμπτώματα αυτά έχουν αργή και προοδευτική εξέλιξη. Για αυτό και όταν εμφανίζονται, η αντίδραση του ασθενούς πρέπει να είναι άμεση και να εξετασθεί έγκαιρα.
Με αυτόν τον τρόπο δίνει χρόνο στο γιατρό για άμεση διάγνωση και σωστή θεραπεία.

Το γονίδιο DRD2 απαντάται πολύ πιο συχνά στα άτομα που είναι εθισμένα στο αλκοόλ. Αντίθετα, το γόνίδιο MPDZ παρουσιάζεται πιο ισχυρό στους ανθρώπους που αντέχουν τα στερητικά συμπτώματα μετά από φάρμακα. Το γονίδιο CNRI και το γονίδιο HTR1B είναι αυτά που προάγουν τον εθισμό για τα ναρκωτικά. Το γονίδιο PER2 δημιουργεί μεγαλύτερη διάθεση για κατανάλωση αλκοόλ. Το γονίδιο CYP2A6 συναντάται σε αυτούς που αντέχουν περισσότερο τη νικοτίνη. Και τέλος, το γονίδιο ILDH*2 προστατεύει τους αλκοοολικούς από την περισσότερη κατανάλωση. Αντίθετα η απομόνωση του γονιδίου CRAEP βοηθάει στην αντίσταση για τη μορφίνη.
Αυτά τα διδασκαλίστικα και δυσνόητα από τον περισσότερο κόσμο για τις λειτουργίες των γονιδίων είναι αυτά που αυτή τη στιγμή κυριαρχούν ως επικρατούσα γνώση σχετικά με τη λειτουργία τους πάνω στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Η αλήθεια είναι πως κάποια αδιευκρίνιστη ακόμη, έστω μικρή, σχέση με τις ιδιότητες που τους αποδίδονται υπάρχει. Αυτό που δεν υπάρχει σίγουρα είναι ότι η μη ύπαρξή τους, λειτουργία τους ή μη λειτουργία τους δεν είναι σίγουρο ότι κάνει αυτό για το οποίο οι επιστήμονες φαντάζονται ότι είναι προορισμένο.
Σαφώς και υπάρχουν γονίδια στον οργανισμό που προσδιορίζουν τη μία ή την άλλη λειτουργία, αλλά, δεν προσδιορίζουν αυτή αυτόνομα, πέρα από τις περιπτώσεις που υπάρχει συνολική απουσία τους. Αν τα γονίδια υφίστανται έστω και λίγο σε αλληλεξάρτηση με άλλα γονίδια (πολυπαραγοντική διεργασία) και σε συνδυασμό με άλλα ένζυμα, πεπτίδια, γενικευμένες λειτουργίες, αλλά κυρίως σε σχέση με γενετικούς παράγοντες του περιβάλλοντος, τότε παίρνουν μια δραστηριότητα που είναι κατά πρώτο λόγο εξατομικευμένη. Δηλαδή, κάθε φορά ένα και μόνο άτομο.
Εάν, όμως, αυτά τα γονίδια που βρίσκονται στην ίδια αναλογία σε πολλούς οργανισμούς και στην ίδια οικογένεια, τότε μιλάμε για γονιδιακή προδιάθεση, γιατί απαντώνται συχνότερα σε συγγενή άτομα. Και πάλι, όμως, δε σημαίνει ότι η δραστηριότητά τους είναι καθοριστική. Πολύ μεγαλύτερο ρόλο παίζει το περιβάλλον και η σχέση που έχει το περιβάλλον με το άτομο στη συγκεκριμένη λειτουργία που πιθανόν συμμετέχει το γονίδιο της μίας ή της άλλης μορφής.
Τυπικό παράδειγμα είναι σε μια χώρα που απαγορεύεται παντελώς το κάπνισμα ή βρίσκεται και στην παρανομία ελάχιστες θα είναι οι ομάδες εκείνες που μετά από τη γέννησή τους, εφόσον δε θα έρθουν σε επαφή με τον καπνό, θα έχουν έναν τέτοιο εθισμό. Θα πρέπει από σύμπτωση να βρεθούν σε τέτοιους κύκλους, να επαναλάβουν πολλές φορές τη λειτουργία του καπνίσματος για να αναπτυχθεί πιθανόν εθισμός. Στην προκειμένη περίπτωση τα γονίδια που βοηθούν υπέρ ή κατά του καπνίσματος είναι ανενεργά, συνεπώς δεν έχουν ζωική παρουσία.
Όλα αυτά τα αναφέρουμε για να δείξουμε πως ο γονιδιακός παράγων αναμφισβήτητα έχει ένα ρόλο, γιατί είναι ο ρόλος της ύπαρξης του ανθρώπου, αλλά παράλληλα, οι περιβαλλοντικές αλλαγές, συνήθειες, νόμοι, καταστάσεις, επικοινωνιακοί παράγοντες, αλληλοεπίδραση του ενός ή του άλλου θέματος, είναι αυτά που θέτουν τη διαδικασία του εθισμού. Και επειδή αυτό είναι και γνωστό συνειδητά ή ασυνείδητα ο εθισμός μπορεί να στραφεί στη μία ή στην άλλη κατεύθυνση.
Τυπικό παράδειγμα στο neuromarketing, όπως λέγεται, είναι η λεγόμενη κατεύθυνση της συμπεριφοράς της αγοράς, όπου μπορούμε κάτω από την επήρεια της διαφήμισης να αγοράσουμε πράγματα που δεν θα χρειαζόμασταν. Για αυτόν τον εθισμό δε φταίνε τα γονίδια. Το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το έχουν τα ΜΜΕ που μας κατευθύνουν εκεί. Βέβαια, αυτό είναι ένα απλό παράδειγμα για να γίνει κατανοητή η διαδικασία ή μέχρι που φτάνει η δύναμη λειτουργίας των γονιδίων μας.

Ο εθισμός είναι πολυπαραγοντικός. Γενετική προδιάθεση, περιβάλλον, οικογενειακές καταστάσεις, ακραίες συμπεριφορές είναι μερικοί από τους παράγοντες. Ο λόγος της πολυπαραγοντικής δομής του εθισμού έχει να κάνει και με το γεγονός ότι η βάση του αποτελείται από σύνθετες εγκεφαλικές λειτουργίες που συμμετέχουν ομάδες γονιδίων.
Ένας ουσιαστικός παράγοντας, όμως, είναι και η ηλικία. Είναι γνωστό ότι οι νέοι είναι επιρρεπείς στον εθισμό, περισσότερο από τους μεσήλικες. Γενικά, στη νεαρή ηλικία και ενώ ο εγκέφαλος αναπτύσσεται, εάν υπάρχει προδιάθεση, με τις ουσίες αλλάζει η λειτουργία του και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τον εθισμό και την εξάρτηση της ενηλικίωσης. Το χασίς, το αλκοόλ, τα φάρμακα και η κοκαΐνη είναι οι πιο επικίνδυνες ουσίες για τον εθισμό στη νεαρή ηλικία.
Όπως δείχνουν στατιστικές στις αγγλοσαξονικές χώρες, το 44% των νέων καπνιστών μέχρι τα 18 χρόνια παραμένουν καπνιστές εφ’ όρου ζωής. Το 45% που καταναλώνουν αλκοόλ στα 13 χρόνια τους, παραμένουν αλκοολικοί. Το 60% που κάνουν χρήση κοκαΐνης μέχρι τα 15 έτη παραμένουν εθισμένοι.
οι αριθμοί είναι τρομακτικοί και δείχνουν μία τάση επιδημίας και κλιμάκωση σε μια κοινωνία εξαρτώμενων. Πρέπει η αντίδραση να είναι άμεση και αποτελεσματική. Ιατρική βοήθεια σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η μόνη ουσιώδης και επαρκής λύση. Για αυτό το λόγο, γονείς, κρατικοί και κοινωνικοί παράγοντες πρέπει να αντιδρούν άμεσα σε αυτές τις περιπτώσεις και να οδηγούν εθισμένους νέους σε ειδικές ιατρικές μονάδες για θεραπεία και συμβουλή.

Έρευνες που έγιναν σε καπνιστές έδειξαν ότι ο άνθρωπος έχει γνώση των μονομανικών παρορμήσεών του. δηλαδή, γνωρίζει συνειδητά τι και γιατί το κάνει, απλώς ακολουθεί αυτή την παρόρμηση, όπως π.χ. του καπνίσματος, για να μπει στο μονοπάτι της ανταμοιβής και ευχαρίστησης. Βέβαια, ενώ είναι συνειδητή πέρα για πέρα η παρόρμηση αυτή, δεν είναι αυτόματος και ο αυτοέλεγχός της σε σημείο ικανοποιητικό.
Η ρύθμιση της όλης κατάστασης γίνεται από μια ανατομική περιοχή του εγκεφάλου με το όνομα «η νήσος του Ράιλ» βέβαια, το νησί αυτό των παρορμήσεων δεν είναι παντοδύναμο. Σε κλινικές μελέτες τραυματισμένων εγκεφάλων φάνηκε ότι σε αναστολή του έχουμε διακοπή των παρορμήσεων. Δυστυχώς, όμως, έχουμε διαταραχή άλλων νευρωνικών συστημάτων.
Μια λύση ουσιαστικού χαρακτήρα φαίνεται να είναι ο μαγνητικός ερεθισμός της νήσου του Ράιλ. Σε καπνιστές που εφαρμόσθηκε έφερε ικανοποιητικά αποτελέσματα χωρίς άλλες παρενέργειες.