NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ 2 ΚΑΣΤΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Η ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙ ΑΥΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΕΜΕΙΣ.
Υπάρχει αυτή την στιγμή το πάρα πολύ μεγάλο δίλημμα πως οι «αγορές» και οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί καθώς και όλη η Ευρώπη που είναι ο άμεσος χρηματοδότης μας δεν εμπιστεύονται την ελληνική κυβέρνηση, Αυτό βέβαια είναι κάτι που πρέπει πολιτικά να αποκατασταθεί διότι με αυτούς τους ανθρώπους ζούμε και συνυπάρχουμε σαν μια οικογένεια.
Είναι λογική όμως η αντιμετώπισή τους διότι εδώ φτάσαμε να μην εμπιστευόμαστε εμείς κανένα από τους δικούς μας πολιτικούς πόσο μάλλον να το κάνουν άνθρωποι γνώστες της ελληνικής νοοτροπίας αλλά ξένοι ως προς την εθνικότητα.
Αυτό φαίνεται ακόμη και από τις μετακινήσεις χρήματος στην αγορά που μεταφέρονται σε τρίτες χώρες και όχι στις ελληνικές τράπεζες.
Βλέπουμε δηλαδή ότι η μια εμπιστοσύνη που υπάρχει προς την κυβέρνηση δεν εμπιστεύεται τον λαό από κάτω.
Είναι στην ουσία μια αντιπαράθεση που γεννά εχθρότητα, αμφιβολία και πόλωση.
Είναι επόμενο ότι στην εξέλιξη που θα έρθει γιατί θα έρθει γρήγορα εφόσον αυτά τα πράγματα δρουν με γεωμετρική πρόοδο να έρθουν δεκαετίες λιτότητας όπου το χάσμα ακόμη θα μεγαλώνει και για τους εναπομείναντας ελεύθερους πολίτες θα σημαίνει δουλειά κάτεργου.
Και βέβαια αυτά στους Έλληνες κάτω των 50 ετών που μεγάλωσαν με όλες τις ανέσεις και όλες τις παροχές είναι δύσκολο σε αντίθεση με αυτές τις πρώην ανατολικές χώρες, Λετονία, Ουγγαρία κ.λ.π. που έχουν στην ανάμνηση ακόμη τα κουπόνια σε ότι αφορά ψωμί, νερό και γάλα.

«ΠΡΩΤΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ, ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η ΗΘΙΚΗ»
Μπρεχτ

Αυτό, που ο Μπρεχτ έβαζε τους ηθοποιούς να αναφωνήσουν στην «Όπερα της Πεντάρας» σαν φιλοσοφικό αφορισμό, επιβεβαιώνεται από τις τελευταίες έρευνες ψυχολόγων του Πανεπιστημίου Όξφορντ, όπου τα αποτελέσματα μιλούν ότι η συμπεριφορά του ατόμου είναι παρόμοια με αυτή του παιδιού με τη σοκολάτα: ότι θεωρεί γλυκό, προστατευτικό και ηδονιστικό το δέχεται και το πλησιάζει.
Είναι ένα ζωικό αντανακλαστικό που η εξέλιξη έχει αναπτύξει μέσα στους εγκεφάλους μας και μεταβιβάζεται εξελικτικά στους ανθρώπους. Αυτός είναι και ο λόγος της τάσης που έχουμε εμείς οι άνθρωποι να πλησιάζουμε ότι προκαλεί ευχαρίστηση και λιγότερο πρόβλημα. Είτε αυτό είναι καρμπονάρα ή η ωραία εμφάνιση ενός ανθρώπου ή μια χαριτωμένη παρέα.
Πρόκειται για ένα αντανακλαστικό απόλυτα ζωικό, το οποίο δύσκολο να δεχθεί ο άνθρωπος, ο οποίος πιστεύει ότι η ζωώδης συμπεριφορά είναι προνόμιο των θηρίων και όχι των ανθρώπων. Για αυτό βάζει συνεχώς τον εαυτό του σε δοκιμασίες που είναι υπεράνω των δυνάμεών του και προκαλούν ιδιαίτερα έντονες ηλεκτρικές αντιδράσεις και χημικές διαδικασίες στον εγκέφαλο, τις οποίες δε μπορεί να ξεπεράσει και έτσι, αυτοτιμωρείται και πληγώνεται. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς όπως στο παιδί που του παίρνουν τη σοκολάτα, να νιώθει προδομένος και αδικαιολόγητος στο συμπεριφορικό αυτό μοντέλο και να πάσχει από διάφορα νευρολογικά νοσήματα και ψυχασθένειες.
Δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με ένα απόλυτα δαρβινικό και εξελικτικό φαινόμενο. Κάθε προσπάθεια σε αυτό το ανθρωποκεντρικό σύστημα που ζει ο άνθρωπος από τον ίδιο να ξεπεράσει τον εαυτό του εν γνώσει του, εφόσον αποδειχτεί ότι ο εγκέφαλός του και κυρίως η ομοιόστασή του δεν διαθέτει τις υποδομές για να ανταποκριθεί στο ζητούμενο επιστρέφει στην κατάσταση του μικρού παιδιού ή ακόμη χειρότερα του απερίσκεπτου ζώου. Σαν πληγωμένο ζώο ή ταλαιπωρημένο παιδί ζητά το χάδι και το γλυκό. Είναι μια συμπεριφοριστική τακτική που δύσκολα ξεπερνιέται χωρίς τη βοήθεια ειδικού αλλά είναι καλό να ξέρουμε ότι όλοι την κουβαλάμε μέσα μας χωρίς ιδιαίτερες ελπίδες να την ξεπεράσουμε αν δεν αναπτύξουμε αυτογνωσία και να πάρουμε βοήθεια από έξω.

Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΑΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ.
Η εγκεφαλική διεργασία της εμπιστοσύνης είναι αποτέλεσμα επικοινωνίας, συγχρονισμού λειτουργίας διαφόρων εγκεφαλικών σχηματισμών, που αλληλοεπηρεάζονται μεταξύ τους, με κορυφαίο συντονιστή τον προμετωπιαίο λοβό.
Το αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής, δηλαδή, η εμπιστοσύνη είναι σε απόλυτες γραμμές. Κινείται αμιγώς ποσοτικά και όχι ποιοτικά. Δηλαδή, μετακινείται ο δείκτης από το καθόλου, λίγο, πολύ ή ολοκληρωτικά. Δεν ξεχωρίζει μνημονικά για το ένα ή το άλλο πρόσωπο.
Θεωρείται κάποιος γιατρός εμπιστοσύνης για σωστή θεραπεία ή ακόμα άλλος γιατρός απολύτου εμπιστοσύνης για λάθος θεραπεία. Το νευρωνικό τόξο δείχνει την ποσότητά του λίγο ή πολύ στο ένα ή άλλο πρόσωπο, όπως στο παράδειγμα, που αναφέραμε.
Το ποιος γιατρός θα έχει την προτίμηση μας είναι άλλη εγκεφαλική λειτουργία, αυτή της επιλογής. Δηλαδή, η λειτουργία – ζυγαριά, που προτιμά τον ένα ή τον άλλο γιατρό, ανάλογα τι είδους εμπιστοσύνη και γιατί ζητά.
Η εμπιστοσύνη, λοιπόν, στην αγορά σαν απόλυτη τιμή είναι απαραίτητη για τη λειτουργία της και το κτίσιμο σχέσεων. Και μέσω των σχέσεων έρχονται και οι επιχειρήσεις.
Στις επιχειρήσεις πρέπει να ξέρει κανείς τι «ζυγίζει» ο άλλος. Να έχει, δηλαδή, απόλυτη εμπιστοσύνη στη λειτουργία του. π.χ. μπορεί να υπάρχει απόλυτη «εμπιστοσύνη» για τη δυσλειτουργία μιας επιχείρησης και σίγουρη εμπιστοσύνη για την φερεγγυότητα του ιδιοκτήτη επιχειρηματία.
Στην περίπτωση αυτή δε συνεργάζεται κανείς με την επιχείρηση, αλλά με τον επιχειρηματία σε άλλου είδους δράση. Το τελευταίο οικονομικό κραχ μας δίδαξε πόσο σοβαρός είναι ο διαχωρισμός αυτός.