NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΥΠΕΡΕΝΤΑΣΗΣ, ΛΟΓΩ ΕΝΤΟΝΟΥ ΘΥΜΟΥ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΑΓΓΕΙΑ, ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ, ΟΜΩΣ, ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ, Π.Χ. ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ BENEDICT.
Η βασική αρτηρία είναι ένα μεγάλο αγγείο που διοχετεύει αίμα σε όλες τις περιοχές της βάσης του εγκεφάλου. Έχει πολλά μικρότερα αγγεία που «αρδεύουν» εστιακά μικρότερες εγκεφαλικές περιοχές.
Αυτά τα μικρά παράπλευρα αγγεία της βασικής αρτηρίας είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στις μεγάλες ηλικίες. Η προχωρημένη αρτηριοσκλήρωση και η υπέρταση τα σκληραίνουν και έτσι, χάνουν την ελαστικότητά τους. Έτσι, σε περιπτώσεις έντασης ή φράζουν ή «σπάζουν». Και στις δύο περιπτώσεις δημιουργούν χαρακτηριστικό νευρολογικό πρόβλημα.
Π.χ. στο σύνδρομο benedict προκαλείται μια πτώση του βλεφάρου από τη μεριά της «ζημιάς» και τρόμος των άκρων από την αντίθετη μεριά. Το πρόβλημα στην περίπτωση του συνδρόμου benedict είναι η έγκαιρη διάγνωσή του και η άμεση θεραπεία. Όσο πιο γρήγορη είναι η θεραπευτική αγωγή, τόσο πιο επιτυχημένη είναι η αντιμετώπισή του.
Ακόμα και σε ήπιες μορφές εμφάνισής του, η γρηγοράδα στην αντιμετώπιση είναι το παν. Όσο αργότερα, τόσο δυσκολότερα, διότι τα εγκεφαλικά όταν «αυτοθεραπεύονται», δημιουργούν παράλληλα χρόνιες ελαττωματικές καταστάσεις. Άρα, δεν υπάρχουν περιθώρια αναβολής μετά τη διάγνωση.

Όταν μιλάμε για εγκολεασμό εννοούμε ένα «κακό» παιχνίδι, που παίζεται στον εγκέφαλο μετά από μία κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Συνήθως, ο εγκολεασμός μπορεί να γίνει σε τρία ή τέσσερα επίπεδα ή ταυτόχρονα σε όλα μαζί, μετά από ένα κρανιοεγκεφαλικό τραύμα.
Η λέξη εγκολεασμός σημαίνει «πνίξιμο», κομμάτι του εγκεφαλικού ιστού μέσα σε ένα τρήμα (οπή), που υπάρχουν στο οστικό κρανίο. Συνήθως, οι περιοχές αυτές είναι το σκήνωμα του εγκεφάλου, είναι το δρέπανο και είναι το ινιακό τρήμα στην βάση του κρανίου.
Όταν, λοιπόν, ασκείται πίεση από την μία ή την άλλη πλευρά του εγκεφάλου ή ακόμα και από τις δύο πλευρές, τότε σιγά-σιγά με την ροή του αίματος ή με το οίδημα- δηλαδή, το μάζεμα νερού που συντελείται χωρίς να ξέρουμε και την ακριβή αιτιοπαθολογία- πιέζεται ο εγκεφαλικός ιστός σε αυτά τα σημεία, προκειμένου να σφηνωθούν εκεί μέσα και να προκαλέσουν διάφορες νευρολογικές βλάβες, από τις οποίες η πιο συνηθισμένη είναι μια ημιπληγία και μετά από ώρες ή μέρες, ο θάνατος.
Η περίπτωση του εγκολεασμού πρέπει πάντοτε να λαμβάνεται υπόψη σε περιπτώσεις τραυμάτων όσο «απαλές» και να είναι αυτές, ιδιαίτερα σε παιδιά.
Μια άλλη ακόμη προχωρημένη περίπτωση είναι και οι μεσήλικες με προχωρημένη αρτηριοσκλήρωση, εκεί τα πράγματα είναι ακόμη πιο σκληρά. Ή οι γυναίκες με ορμονικές διαταραχές.
Για αυτό καλό είναι, έστω και μετά από κάθε επιπόλαιο τραύμα, από γιατρό, νοσοκόμα ή συγγενείς να γίνεται μια παρακολούθηση της εξέλιξης της κλινικής εικόνας του ασθενούς έτσι για να προλαμβάνονται όλα αυτά τα γεγονότα.

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΚΥΣΤΕΪΝΗΣ ΣΤΟ ΑΙΜΑ.
Αρκετά ιατρικά προβλήματα γύρω από την άνοια θα είχαν λυθεί και πολλά θα είχαν περιορισθεί αν ο Σκωτσέζος ερευνητής Kilmer Mc. Cully δεν είχε συγκρουσθεί με το ιατρικό κατεστημένο της εποχής του.
Στα τέλη του ‘60 και στις αρχές του ‘70 ο ερευνητής αυτός, ύστερα από τις παρατηρήσεις που έκανε σε μικρά παιδιά και εξετάσεις σε ενήλικες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μεγάλη ευθύνη για τη δημιουργία της αρτηριοσκλήρωσης και κατά συνέπεια, της άνοιας είναι η αύξηση της ομοκυστεΐνης στο αίμα.
Η ομοκυστεΐνη είναι ένα αμινοξύ που προκύπτει από τον μεταβολισμό του κυττάρου και όταν αυξηθεί η στάθμη του στο αίμα, δημιουργεί πολλά προβλήματα, από τα οποία ένα είναι, όπως αναφέρθηκε, η αρτηριοσκλήρωση και δεύτερον, τα εμφράγματα.
Η θεωρία του Kilmer Mc. Cully, αν και εμπεριστατωμένη, δεν έγινε δεκτή από τους γιατρούς των πανεπιστημίων, που βάσιζαν τις γνώσεις του και τις θεραπείες για την αρτηριοσκλήρυνση στην ύπαρξη της αυξημένης χοληστερίνης στο αίμα.
Τώρα, σαράντα χρόνια μετά, αποδείχθηκε η θεωρία της ομοκυστεΐνης σωστή και μάλιστα, εντοπίσθηκαν και τα διάφορα γονίδια που είναι υπεύθυνα για την δημιουργία της. Η δραστηριότητα των γονιδίων αυτών ποικίλει από άτομο σε άτομο, για αυτό και οι συνέπειες της ομοκυστεΐνης είναι εξατομικευμένες κατά περίσταση.
Επειδή έχει χαθεί ουσιαστικός χρόνος με την απόρριψη της θεωρίας του Kilmer Mc. Cully δεν έχει βρεθεί συστηματική αγωγή (φάρμακα) για την αντιμετώπιση του προβλήματός της. Υπάρχει απλώς μια δίαιτα που ο ίδιος ο Kilmer Mc. Cully είχε προτείνει πριν 40 χρόνια σαν πρώτο μέσο αντιμετώπισης.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΣΑΚΧΑΡΟ, ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕΣ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΡΤΗΡΙΟΣΚΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, ΤΗΣ ΒΑΣΙΚΗΣ ΑΡΤΗΡΙΑΣ.

Η αρτηριοσκλήρωση (αθηρωμάτωση) των αγγείων σε ασθενείς με μεταβολικό σύνδρομο (αυξημένο βάρος, διαβήτης, κατάχρηση αλκοόλ, τσιγάρων και ελλιπής κίνηση) προχωράει σε πολύ γρήγορους ρυθμούς σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, που δεν έχει αυτού του είδους τα προβλήματα.
Η διαδικασία της αρτηριοσκλήρωσης, ακόμα και σε γενικευμένες καταστάσεις, σε ορισμένα σημεία εμφανίζεται πολύ εντονότερη. Λόγω θέσης, λειτουργίας και υδροστατικής πίεσης είναι σε μερικά σημεία πιο έντονη και επικίνδυνη.
Ένα τέτοιο σημείο είναι η περιοχή αιματικής κυκλοφορίας στη βασική αρτηρία. Η βασική αρτηρία, που εισέρχεται στον εγκέφαλο από τη βάση του κρανίου, αιματώνει όλες τις περιοχές του εγκεφάλου, που διαχειρίζονται βασικές λειτουργίες, οι οποίες διαταράσσονται σοβαρά όταν δημιουργηθούν αθηρωματώδεις πλάκες εντός και εκτός αγγείου, που εμποδίζουν την κυκλοφορία του αίματος και την φροντίδα με οξυγόνο του κατωτέρου εγκεφάλου (δες σχήμα). Και αυτό μπορεί να γίνει και σε πολύ νεαρές ηλικίες.
Τα συμπτώματα παρουσιάζονται συνήθως αιφνίδια και είναι δυσαρθρία, παραλύσεις άκρων, έλλειμμα όρασης από το ένα ή και τα δύο μάτια, διαταραχές της αίσθησης, αταξία και συγχυτικά επεισόδια.
Τα συμπτώματα αυτά έχουν αργή και προοδευτική εξέλιξη. Για αυτό και όταν εμφανίζονται, η αντίδραση του ασθενούς πρέπει να είναι άμεση και να εξετασθεί έγκαιρα.
Με αυτόν τον τρόπο δίνει χρόνο στο γιατρό για άμεση διάγνωση και σωστή θεραπεία.

Ο εθισμός σε πλούσιες σε λίπη τροφές, λόγω της φτωχής τους τιμής, αυξάνει την αρτηριοσκλήρωση. Πριν από τρεις - τέσσερις δεκαετίες η έννοια της αρτηριοσκλήρωσης στην Ελλάδα ήταν σπάνια και αφορούσε περιορισμένους ασθενείς, και κατά κανόνα, γηραιότερους.
Σήμερα την βρίσκει κανείς ακόμα και σε μωρά παιδιά, σε εκτεταμένες μορφές. Η αρτηριοσκλήρωση είναι μια πάθηση που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή και απόφραξη των αγγείων από λιπαρές ουσίες.
Αυτή η πάχυνση και η λοίμωξη των αρτηριών έρχεται από την συσσώρευση λευκοκυττάρων, χοληστερόλης, παράγωγων καπνού, επιβλαβών τροφών κ.τ.λ. Αιτίες που μαζεύονται τα συστατικά στα τοιχώματα των αγγείων είναι η κληρονομικότητα, η παχυσαρκία, ο τρόπος ζωής και κυρίως, η κακή διατροφή καθώς, επίσης, και το στρες.
Στα αρχικά στάδια έχουμε μερική απόφραξη των αγγείων με μυϊκούς πόνους σε γλουτούς, μηρούς και γάμπες, καθώς, επίσης, μυρμηγκιάσματα, μουδιάσματα, παράλυση σε ένα άκρο, μερική απώλεια της όρασης ή ομιλίας (εγκεφαλικό επεισόδιο).
Εκείνο που φοβόμαστε περισσότερο, όμως, είναι ο πόνος της στηθάγχης (σφίξιμο και αίσθημα μεγάλης πίεσης στο στήθος) καθώς, επίσης, φουσκώματα και δυσπεψία.
Η αυξημένη αρτηριοσκλήρωση συμβαδίζει και με δερματικά έλκη, αποχρωματισμό του δέρματος, καθώς, επίσης, και με εκζέματα.
Η αρτηριοσκλήρωση πλέον είναι ύποπτη για όλες τις ηλικίες και μόλις έχουμε μια από τις παραπάνω ενδείξεις, άσχετα αν ο ασθενής είναι νέος ή γέρος, πρέπει να γίνεται ο πλήρης έλεγχος και η αποφυγή όλων των απειλητικών παραγόντων, δηλαδή, λιπαρά, υπερσιτισμός, κάπνισμα, ακινησία, έκθεση σε έντονο στρες.
Διαγνωστικές μέθοδοι εξελιγμένες και θεραπείες υπάρχουν πολλές, αλλά, αυτό που πρέπει να κάνει κανείς, μόλις υπάρξει παραμικρή υποψία, είναι λιγότερο και εκλεκτικό φαγητό, πολύ περπάτημα στον καθαρό αέρα, μείωση του βάρους, διακοπή του καπνίσματος, χαρούμενες δραστηριότητες και επανέλεγχος.
Το καλό με αυτή την ασθένεια είναι ότι ανταποκρίνεται πάρα πολύ στην συντηρητική αγωγή, γιατί είναι μια ασθένεια κατάχρησης. Με το που επαναπροσδιορίζει ο οργανισμός την δραστηριότητα του στα φυσιολογικά του μοτίβα, υποχωρεί και αυτή αυτόματα.

ΠΟΛΛΑ ΝΕΑΡΑ ΑΤΟΜΑ, ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗΣ ΑΡΤΗΡΙΟΣΚΛΗΡΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΛΕΚΑΝΗΣ, ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΧΟΡΕΥΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟΤΟΜΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΑ. ΈΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΡΤΗΡΙΟΣΚΛΗΡΩΣΗ.

Η αρτηριοσκλήρωση είναι μια φλεγμονώδης πάθηση που δημιουργεί ουλές στα τοιχώματα των αγγείων και κυρίως, λόγω σταδιακής απόθεσης λιπαρών ουσιών και ασβεστίου, όπως δείχνει και η εικόνα. Η αρτηριοσκλήρωση θεωρείται μία από τις πολύ κοινές παθήσεις, και ιδιαίτερα, όταν εμφανίζεται κατά την περίοδο της τρίτης ηλικίας. Βέβαια, είναι από τις εύκολες παθήσεις και μπορεί κανείς με προσοχή και κατάλληλη επεξεργασία και κατάλληλη διατροφή να τη διακόψει, μέχρι και να απαλλαγεί σε μεγάλο βαθμό από αυτές.
Βέβαια, είναι μια αρρώστια που ανάλογα με το σημείο και το βαθμό της βλάβης, μπορεί να περάσει από όλα τα όργανα, από τον εγκέφαλο μέχρι τα νεφρά, και να δημιουργήσει ανάλογα προβλήματα. Συνήθως, προσβάλει την αορτή, τη μεγάλη αρτηρία του σώματος που ξεκινά από την καρδιά και τις αρτηρίες που οδηγούν στα κάτω άκρα, νεφρά και εγκέφαλο. Στη νεαρά ηλικία όταν είναι σε προχωρημένη κατάσταση, βλάβες της αρτηρίας των κάτω άκρων, κάνουν το περπάτημα και το χορό επώδυνα.
Όταν υπάρχουν τέτοια συμπτώματα, χρειάζεται πάρα πολύ μεγάλη προσοχή, διότι οι έρευνες έχουν δείξει πως οι αρτηριακές υποθέσεις υπάρχουν και στα παιδιά, ενώ η δημιουργία των πλακών είναι συχνότερη μετά τα 30. Οι πλάκες αυτές είναι συσσωρεύματα από χοληστερόλη, λεμφοκύτταρα, και άλλα συστατικά, που φράζουν τις αρτηρίες, εμποδίζουν το αίμα να περάσει, και ως εκ τούτου, δημιουργούν πόνο στα κάτω άκρα.
Σε περιπτώσεις που με το triplex των αγγείων ή την αγγειογραφία πιστοποιηθούν αυτές οι πλάκες, πρέπει να αρχίσει μια θεραπευτική αγωγή το δυνατόν γρηγορότερα και τακτική παρακολούθηση της πορείας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καθ’ όλη τη διάρκεια και της θεραπείας και σε κατοπινά ραντεβού.
Όταν έχουμε μια περιφεριακή ένδειξη αρτηριοσκλήρωσης, πρέπει να γίνει ένας εκτεταμένος έλεγχος, ιδιαίτερα όταν έχουμε νεαρά άτομα και στο βαθμό εγκεφαλικής αρτηριοσκλήρωσης. Τέτοιοι έλεγχοι είναι το ενδοκρανιακό Doppler και η εγκεφαλογραφία. Αν υπάρχουν σαφότερες ενδείξεις, τότε γίνεται και μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου. Εδώ ισχύει το «καλύτερα να προλάβεις, παρά να τρέχεις μετά» ή «καλύτερα δέκα φορές περισσότερο, παρά μια φορά λιγότερο».