NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΧΝΟΤΕΡΑ ΑΙΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΥΓΧΥΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ.Διαταραχές μεταβολικού τύπου, όπως είναι το σάκχαρο, δυσλειτουργία του θυρεοειδή, δυσλειτουργία του πάγκρεας κ.λ.π. φέρνει πολύ τακτικά αναστάτωση στον οργανισμό με αποτέλεσμα να εμφανίζονται έντονες συγχυτικές καταστάσεις στις οποίες πολλές φορές είναι και πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί η αφετηρία τους. Στις συγχυτικές καταστάσεις λόγω μεταβολικών διαταραχών επειδή η κλινική εικόνα είναι ουσιαστικά πολύ «μπερδεμένη» πρέπει να ακολουθηθεί άμεσα και γρήγορα μια διαγνωστική διαδικασία που θα φέρει στο φως την διαταραχή αυτή.
Η διαγνωστική αυτή διαδικασία είναι πρώτα η εξασφάλιση ενός εκτεταμένου ιστορικού από τους γνωστούς συγγενείς ή και τον ίδιο τον ασθενή εφόσον μπορεί και είναι σε θέση να δώσει κάποιες πληροφορίες. Αμέσως μετά θα πρέπει να γίνουν συγκεκριμένες εξετάσεις ούρα και αίματος για προσδιορισμό ηλεκτρολυτών, γλυκόζης, αέριων αίματος – PH δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας, προσδιορισμός ασβεστίου και φωσφόρου, μαγνησίου, αμυλάσης και πορφυρίνες.Βέβαια όλα αυτά φαίνονται κάπως περίπλοκα, όμως στην ουσία πρόκειται για μια αιμοληψία ουσιαστικά και ένα συγκεκριμένο πακέτο εξετάσεων.
Στις περιπτώσεις που έχουμε συγχυτικά επεισόδια τα περισσότερα από αυτά είναι στην βάση μεταβολικών διαταραχών σε ένα ποσοστό 25-30%. Επομένως εδώ ισχύει το ρητό «καλύτερα 10 φορές παραπάνω παρά μια φορά λιγότερο».Είναι πολύ προτιμότερο να κάνουμε μια δαπάνη εργαστηριακή παρά να αφήσουμε να εξελιχθεί η συγχυτική κατάσταση γιατί δυστυχώς στην περίπτωση των μεταβολικών διαταραχών η αύξηση της σύγχυσης αναπτύσσεται γεωμετρικά.

ΝΕΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΥΠΟΨΙΑ ΟΤΙ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΝΙΑΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΕΠΙΛΗΨΙΕΣ

Διαταραχές του μεταβολισμού γλυκόζης, λίπους, πρωτεϊνών και δυσλειτουργίες του θυρεοειδούς θεωρούνταν πάντα υπεύθυνες για δημιουργία και συχνότητα επιληπτικών κρίσεων σε παιδιά.
Ιδιαίτερα, μετά από μια λοίμωξη, με την συνδρομή όλων αυτών των παραγόντων εμφανίζονται τακτικά οι λεγόμενες εστιακές κρίσεις, οι οποίες συνοδεύονται και από εμπύρετους σπασμούς.
Μέχρι πριν μερικά χρόνια η έλλειψη επαρκών διαγνωστικών μέσων όπως της ψηφιακής ηλεκτροεγκεφαλογραφίας και της μαγνητικής τομογραφίας άφηνε ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των περιστατικών αδιάγνωστο.
Ένας επιπλέον λόγος ήταν ότι τα συμπτώματα των εστιακών κρίσεων πολλές φορές ερμηνεύονταν και σαν ιδιόρρυθμη συμπεριφορά του παιδιού ή σαν παιχνίδι π.χ. το συνεχές κούνημα του χεριού, το παίξιμο με τα μάτια ή τα βλέφαρα, το σάστισμα του βλέμματος, η αστάθεια του βαδίσματος κτλ.
Η ανάπτυξη, όμως, των νέων τεχνικών και διαγνωστικών μέσων και η σύγκριση των αποτελεσμάτων τους σε πολύχρονες έρευνες με τα κλινικά στοιχεία έδειξαν πως δεν υπάρχουν μόνο οι επιληπτικές κρίσεις, αλλά, και αυξάνονται. Ακόμη και όταν δοθεί θεραπεία, η οποία φαίνεται ότι ανταποκρίνεται, μπορεί το θετικό αποτέλεσμα στην ουσία να είναι ψευδές, διότι απλούστατα η θεραπεία δεν είναι επαρκής.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν αυτά τα στοιχεία - συμπτώματα καταγράφονται σε νεαρή ή ακόμη βρεφική ηλικία. Πρέπει άμεσα να εντοπισθούν και να αντιμετωπισθούν. Κάθε καθυστέρηση με σιγουριά θα δώσει ώθηση στην εξέλιξη της αρρώστιας και στην ανάπτυξή της.
Οι γονείς πρέπει να ξέρουν ότι εδώ ισχύει το «καλύτερα πρόσεχε δέκα φορές περισσότερο, παρά μία λιγότερο». Η παρακολούθηση, ακόμα και συχνή, με τα σύγχρονα μέσα όπως είναι η ηλεκτροεγκεφαλογραφία είναι ανώδυνη, αναίμακτη και χωρίς καμία επιβάρυνση για τον εργαζόμενο.