ΜΙΑ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ.Επαναλαμβανόμενες όμως επιληπτικές κρίσεις λόγω κάποιου αιτίου είναι δυνατόν να δημιουργήσουν μια κλινική εικόνα αυτή της επιληψίας.
Στα επιληπτικά σύνδρομα τα οποία είναι πολλά και διαφόρου αιτιολογίας η κυρίως διαταραχή της καθημερινότητας που τα συνοδεύει είναι αυτή της μνήμης και της προσήλωσης.
Η μνήμη στην επιληψία γενικά «πάσχει» και λόγω της ιδιομορφίας της νόσου (επιληπτικές κρίσεις) αλλά και λόγω της λήψης των αντιεπιληπτικών φαρμάκων που γενικά επηρεάζουν την μνήμη.
Στην προσήλωση έχουμε μια συνεχή διαταραχή λόγω των μεγάλων ή μικρών επιληπτικών κρίσεων που την διασπούν συνεχώς έτσι που να μένει σαν ένα συνεχές υπόλοιπο ένα έλλειμμα της στην καθημερινή ζωή του ασθενούς.
Η ΕΠΙΛΗΨΙΑ Η ΝΟΣΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕ ΚΑΙ Ο ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΤΑ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ. Μετά το 50ο έτος της ηλικίας τα επιληπτικά σύνδρομα αυξάνουν ουσιαστικά για να φτάσουμε έως και αύξηση 25% μετά τα 60.
Στο μεγαλύτερο ποσοστό πρόκειται για επιληπτικές αντιδράσεις σε διάφορες νοσολογικές καταστάσεις π.χ. εμπύρετα, διαταραχές ηλεκτρολυτών, εγκεφαλίτιδες, αφυδατώσεις, συγκινήσεις, κακή αιμάτωση του εγκεφάλου κ.λ.π.
Όλα αυτά έρχονται αμέσως σε δεύτερο πλάνο μόλις εμφανιστεί η επιληπτική κρίση λόγω της τρομακτικής και επικίνδυνης κλινική εικόνας.
Βέβαια με την πλειάδα των καλών αντιεπιληπτικών φαρμάκων που έχουμε σήμερα στην διάθεση μας δεν είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί η κάθε κατάσταση επιληψίας αλλά το ουσιαστικό είναι να γνωρίζουμε και να το προλαβαίνουμε.
Στην κυριολεξία στις περιπτώσεις αυτές η πρόληψη είναι η καλύτερη αγωγή.
Ιδιαίτερα όταν οι επιληπτικές κρίσεις είναι γνωστές από το παρελθόν.
ΣΤΗΝ ΟΣΤΕΟΜΑΛΑΚΥΝΣΗ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΒΙΤΑΜΙΝΗΣ D ΛΟΓΩ ΚΑΚΗΣ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗΣ.Δεν υπάρχει καταστροφή των μυών. Τα μυϊκά ένζυμα είναι φυσιολογικά ακόμα και πιο προχωρημένες εξετάσεις, όπως το μυογράφημα, δεν δείχνουν παθολογικά ευρήματα. Ο πόνος στην οστεομαλάκυνση των μυών είναι πολύ έντονος και ιδιαίτερα οξύς μετά από μυϊκή προσπάθεια.
Ιδιαίτερα σε γηραιά άτομα ή σε ασθενείς με νευρικά νοσήματα σε όξυνση πρωτοπαθούς ασθένειας έχουμε αύξηση και του πόνου σε πολύ έντονο βαθμό.
Η άμεση θεραπεία είναι αφού εντοπιστεί το έλλειμμα της βιταμίνης D, η αποκατάσταση του και η ξεκούραση.
ΤΑ ΑΝΤΙΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΤΑ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΩΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ. ΠΑΡΟΛΟ ΤΟ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΦΑΡΜΑΚΑ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΑΚΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.Τρίτη ηλικία σημαίνει γήρας. Γήρας σημαίνει φθορά μάλιστα όλων των οργάνων μεταξύ των οποίων το ήπαρ και τα νεφρά από όπου κατά κύριο λόγο περνάνε οι δραστικές ουσίες όλων των φαρμάκων και φάρμακα παίρνουν όλοι οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας. Έτσι λοιπόν στην προκειμένη περίπτωση με τα αντιεπιληπτικά φάρμακα που δίνουμε σε ασθενείς 3ης ηλικίας πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη ότι έχουμε ταυτόχρονα και μια μειωμένη νεφρική και ηπατική λειτουργία. Το αποτέλεσμα είναι ότι στους ασθενείς αυτούς οι συνηθισμένες δόσεις φαρμάκων είναι πολύ ψηλότερες παρά στους νέους ανθρώπους διότι λόγω της μειωμένης νεφρικής λειτουργίας και της οργανικής δραστηριότητας έχουμε μικρότερη απορρόφηση άρα και πιο αυξημένα ποσά των ουσιών τους στο αίμα. Πρέπει λοιπόν γενικά στους ηλικιωμένους με επιληπτικές κρίσεις οι δόσεις των αντιεπιληπτικών φαρμάκων να είναι πιο μικρές και πιο τακτικά ελεγχόμενες. Έτσι που να αποφεύγεται ο κίνδυνος των παρενεργειών.
ΑΝΤΙΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 3:30 μ.μ.
ΤΑ ΑΝΤΙΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ. Η ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ, ΟΜΩΣ, ΘΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ.
Τα τελευταία 50 χρόνια η ανάπτυξη των διαφόρων αντιεπιληπτικών φαρμάκων αποτελεί κυριολεκτικά μια ευλογία για πολλές νευροψυχιατρικές παθήσεις της παιδικής ηλικίας. Με κορυφαίες τις ασθένειες των διαφόρων επιληψιών και ψυχώσεων η χορήγηση τους σε πολλά παιδιά είναι απαραίτητη. Υπολογίζεται ότι τρία έως πέντε ανά 1.000 παιδιά στην Ευρώπη κάνουν καθημερινή χρήση τέτοιων φαρμάκων. Η δράση των αντιεπιληπτικών φαρμάκων, κυρίως για τις επιληψίες, είναι ουσιαστικά μονόδρομος.
Πρέπει να δοθούν κυρίως για τη καταστολή των κρίσεων, δηλαδή, για την πρόοδο της ασθένειας και παράλληλα, σε αρκετές περιπτώσεις, για την συνδρομή στην ίαση της νόσου.
Η αναγκαιότητα αυτή της χορήγησης των φαρμάκων στα οξέα περιστατικά είναι άκρως απαραίτητη, χωρίς καμία αντίρρηση. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να λαμβάνεται πάρα πολύ μεγάλη μέριμνα και για τις παρενέργειες τους. Διότι, μόλις η δραστική ουσία του αντιεπιληπτικού φαρμάκου περάσει ένα κρίσιμο στάδιο, που ουσιαστικά μπλοκάρει τους μηχανισμούς της ασθένειας, σχεδόν ταυτόχρονα αρχίζουν και οι παρενέργειές τους.
Στα παιδιά αυτές οι παρενέργειες που φοβόμαστε περισσότερο σε περιπτώσεις χρόνιας χορήγησης αντιεπιληπτικής αγωγής είναι οι γνωστικές και κατ’ επέκταση, οι μαθησιακές διαταραχές που προκαλούν.
Είναι ιδιαίτερα δύσκολη η παρακολούθηση αυτή, διότι οι παρενέργειες αυτές αναπτύσσονται με πολύ αργό ρυθμό και για ικανό χρονικό διάστημα μπορεί να περάσουν απαρατήρητες από γιατρούς, γονείς και δασκάλους.
Έτσι, που, όταν εμφανιστούν κλινικά, να έχει γίνει «ζημιά», πολύ πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη, από ότι αν προλαμβανόταν στην αρχή της εμφάνισής της.
Ο πλέον σίγουρος τρόπος αποφυγής αυτών των προβλημάτων και παρακολούθησης της εξέλιξης της θεραπείας είναι η χρησιμοποίηση των νευροφυσιολογικών εξετάσεων από την αρχή μέχρι όλη την διάρκεια της θεραπείας κατά περιόδους. Όταν μιλάμε για νευροφυσιολογική παρακολούθηση, εννοούμε το Εγκεφαλογράφημα και τα Γνωστικά Προκλητά Δυναμικά.
Πρόκειται για εξετάσεις που με μεγάλη ακρίβεια στην χρονική στιγμή που γίνονται μπορούν να δώσουν συγκεκριμένες πληροφορίες για την κατάσταση του εγκεφάλου και των αντιδράσεων του στην φαρμακευτική αγωγή.
Έτσι, λοιπόν, επιβάλλεται για λόγους τουλάχιστον ελάχιστης προστασίας σε παιδιά με αντιεπιληπτική αγωγή, προκειμένου να μην έχουμε την εμφάνιση γνωστικών ή μαθησιακών διαταραχών, ο νευροφυσιολογικός έλεγχός τους.
Στην περίπτωση δε που εμφανιστούν τέτοιες, τότε ο άμεσος νευροφυσιολογικός έλεγχος είναι απαραίτητος για την λήψη μέτρων προς αποφυγή οποιασδήποτε επιπλοκής.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ RETT - ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ.
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 6:32 μ.μ.
Το σύνδρομο RETT έγινε για πρώτη φορά γνωστό από τις ανακοινώσεις του Βιεννέζου παιδιάτρου Ανδρέας Ρέτ, από τον οποίο πήρε και το όνομά του, και ο οποίος εκείνη την εποχή στην Βιέννη βρέθηκε σε μια ενδημία τέτοιων περιστατικών.
Το σύνδρομο RETT, μετά το σύνδρομο DOWN, είναι κάτι που εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε κορίτσια και έχει την μεγαλύτερη μετά από αυτό συχνότητα. Πρόκειται για μια αναπηρία που μέχρι τώρα δεν έχει καμία ουσιαστική θεραπεία.
Το 1999 για πρώτη φορά Αμερικανοί επιστήμονες κατόρθωσαν και εντόπισαν την γενετική ανωμαλία που προκαλεί αυτό το σύνδρομο. Πρόκειται για μια γονιδιακή διαταραχή του Χ-χρωμοσώματος. Είναι το γονίδιο MECP2 .
Πρόκειται για μια πρωτεΐνη η οποία κατευθύνει μερικές βιοχημικές λειτουργίες στον εγκέφαλο. Όταν έχουμε την έλλειψη αυτού του γονιδίου με την συγκεκριμένη πρωτεΐνη τότε είναι πολύ δύσκολη η επικοινωνία μεταξύ των νευρικών κυττάρων ολοκληρωτικά, ή εν μέρει, έτσι που δεν μπορούν να ολοκληρώσουν λειτουργίες που είναι απαραίτητες για τη ζωή.
Συγκεκριμένα, όταν έχουμε την έλλειψη αυτή της πρωτεΐνης, ακόμα και κατά την διάρκεια της κύησης, τότε έχουμε τον αυτόματο θάνατο των αγοριών και αυτός είναι ο λόγος που δεν εμφανίζονται αγόρια με το σύνδρομο αυτό, διότι ακόμα και στην ενδομητριακή ζωή δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν λόγω της ύπαρξης του ενός χρωμοσώματος X.
Αντίθετα, τα κορίτσια, που έχουν το Χ-χρωμόσωμα, γεννιούνται με αυτήν την ανωμαλία. Μπορούν για ένα χρονικό διάστημα να αναπτυχθούν σωστά σε ότι αφορά ομιλία, κίνηση και μετά, ανάλογα με την έλλειψη του γενετικού υλικού και την συγκεκριμένη πρωτεΐνη, να εμφανίζουν διαταραχές κυρίως της ομιλίας, της βάδισης, της επικοινωνίας και κατά 80% να έρχονται και σκληρές επιληπτικές κρίσεις, οι οποίες με την σειρά τους δημιουργούν και προβλήματα στα κόκαλα, με αποτέλεσμα την ραχίτιδα.
Η αδυναμία των παιδιών αυτών φαίνεται σε συχνές κρίσεις, φωνές, ένταση, τσιρίδες και πλήρη αδυναμία επικοινωνίας, σε σημείο που να έρχεται η πλήρης απογοήτευση των γονέων. Η απογοήτευση των γονέων δημιουργεί ένα δεύτερο κοινωνικό πρόβλημα με τεράστιες αδυναμίες στην αντιμετώπιση της ασθένειας.
Θεραπευτικά, το μόνο που μπορεί να χορηγηθεί είναι αντιεπιληπτικά φάρμακα και πιθανόν χειρουργικές επεμβάσεις για την ραχίτιδα ή άλλες οστικές διαταραχές.
Σε ότι αφορά τις εγχειρήσεις αυτές είναι πάρα πολύ δύσκολες και κατά κανόνα, λόγω της έλλειψης σταθερότητας ανάπτυξης του τρόπου ζωής, έχουμε πάρα πολλές επιπλοκές.
Ερευνητικές προσπάθειες για μια θεραπεία είναι σε αρχικό στάδιο και είναι παρά πολύ δύσκολο, διότι το σύνδρομο RETT ανήκει στις λεγόμενες ορφανές αρρώστιες λόγω του ότι η μικρή συχνότητα εμφάνισης δεν δίνει το κίνητρο στις φαρμακοβιομηχανίες και στους γιατρούς να ασχοληθούν μαζικά με την ανακάλυψη της αιτίας και να προσπαθήσουν μια συντονισμένη φαρμακευτική αγωγή.
Ο αριθμός εμφάνισης είναι πολύ μικρός, υπολογίζεται π.χ. για την Ελλάδα ότι υπάρχει μια αναλογία περίπου ένα στα 1000 κορίτσια σε όλο τον πληθυσμό.
Η θεραπευτική προσπάθεια αυτόν τον καιρό επικεντρώνεται στην ανακάλυψη κάποιου διαγνωστικού τεστ προκειμένου, όπως και γίνεται στο σύνδρομο DOWN, με την αμνιοκέντηση να μπορεί να προσδιοριστεί η έλλειψη αυτής της πρωτεΐνης, έτσι ώστε να έχουμε την διακοπή της κύησης. Πέραν αυτού, γίνεται ακόμα μια εντατική έρευνα στην περίπτωση εύρεσης αντιδότου για την έλλειψη της πρωτεΐνης προκειμένου χορηγόντας αυτό να έχουμε μια κάποια μερική υποχώρηση των συμπτωμάτων.
Η ΨΥΧΟΓΕΝΗΣ ΣΙΩΠΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ - ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ Ή ΜΙΛΟΥΝ ΕΛΑΧΙΣΤΑ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 6:19 μ.μ.
Η ψυχογενής σιωπή, γνωστή διεθνώς σαν mutismus (από το λατινικό mutitas που σημαίνει αφωνία) είναι μια επικοινωνιακή διαταραχή. Η διαταραχή αυτή υφίσταται χωρίς ανατομική βλάβη του γλωσσικού ή ακουστικού οργάνου.
Προσβάλλει περισσότερο τα κορίτσια από ότι τα αγόρια. Διακρίνεται σε βρεφική και νηπιακή διαταραχή. Τακτικά εμφανίζεται μετά την έναρξη της σχολικής ηλικίας και για αυτό ονομάζεται σχολική ψυχογενής σιωπή ή αφωνία.
Υπάρχει η μορφή της απόλυτης αφωνίας και της επιλεκτικής σιωπής. Στην δεύτερη, το παιδί διαλέγει πού, με ποιόν και με ποιους όρους θα μιλήσει.
Η ψυχογενής σιωπή έχει μια κληρονομική ρίζα, εμφανίζεται, όμως, σε περιπτώσεις παιδικής κατάθλιψης, φόβων, υπέρμετρου άγχους και ψυχικών ή σωματικών τραυματισμών.
Τα παιδιά με την ψυχογενή σιωπή, σε αντίθεση με τα υπερκινητικά, περνούν κατά κανόνα απαρατήρητα και έτσι, δυσχεραίνεται η διάγνωση. Θεωρούνται σαν άτονα, δύσθυμα και περιορισμένης εξυπνάδας και λόγω της σιωπής ελάχιστοι ειδικοί ασχολούνται μαζί τους.
Με την πάροδο του χρόνου ελαττώνεται η αδυναμία της επικοινωνίας κάπως, αλλά, η ψυχογενής σιωπή σαν ουσιώδης διαταραχή παραμένει ή μεταλλάσσεται σε άλλη ψυχιατρική διαταραχή π.χ. κατάθλιψη.
Πέραν της απόλυτης ψυχογενούς σιωπής υπάρχουν και άλλες μορφές, λιγότερο έντονες ή με μικρές παραλλαγές της αφωνίας.
Τα θεραπευτικά σχήματα που είναι διεθνώς γνωστά είναι ψυχοθεραπευτικής υφής και έχουν προταθεί τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια. Βασίζονται κυρίως πάνω σε λογοθεραπευτικές τεχνικές και συμπεριφορική θεραπεία. Τακτικά, χορηγούνται και αντιεπιληπτικά.
Πολλές φορές παρατηρούμε παιδιά με νευροψυχιατρικά προβλήματα να παρουσιάζουν στερεοτυπίες και αυτισμούς. Στερεοτυπίες είναι τυπικά όμοιες, ξαφνικά παρουσιαζόμενες και επαναλαμβανόμενες, σχεδόν με την ίδια διάρκεια, πανομοιότυπες κινήσεις, κυρίως των άνω άκρων ή μέρους του κορμού, π.χ. το σταθερό χτύπημα του χεριού πάνω σε ένα αντικείμενο, η αρπαγή πραγμάτων με το ίδιο χέρι και το πέταγμά του, η τοποθέτησή τους στο στόμα, το «παίξιμο» με το ίδιο χέρι κουμπιών, το τσάκισμα του ρούχου, τα απότομα τινάγματα των μελών ή του κεφαλιού, η στροφή των ματιών προς μια μεριά.
Οι αυτοματισμοί έχουν και αυτοί τον στερεοτυπικό τους χαρακτήρα, αλλά, και άλλες λειτουργίες πέραν των κινητικών. Αυτές είναι δυσαρθρικές πανομοιότυπες κραυγές, νεολεξίες, φωνές, γέλια, κλάματα, συσπάσεις προσώπου με κλάματα, ή και όλα αυτά σε συνδυασμό με τον τύπο των στερεοτυπιών που αναφέρουμε παραπάνω.
Και στις δύο περιπτώσεις η ένταση και η διάρκεια ποικίλει ανάλογα με το υπάρχον πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι μια εγκεφαλική δυσλειτουργία επιληπτικού τύπου.
Αυτό σημαίνει ότι κάποια περιοχή του εγκεφάλου, κυρίως ο κροταφικός ή μετωπιαίος λοβός, εμφανίζει μια βιοηλεκτρική δραστηριότητα που δεν μπορεί να την ελέγξει. Το αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης ελέγχου είναι η εμφάνιση επιληπτικού τύπου κρίσεων με την κλινική μορφή στερεοτυπιών και αυτοματισμών.
Αρκετές φορές, μάλιστα, συνοδεύονται ή προηγούνται οι στερεοτυπίες με κλονικούς σπασμούς και απώλεια της συνείδησης. Τις περισσότερες φορές, όμως, παραμένουν κλινικά «σιωπηλές» και μόνον το εξασκημένο ειδικό μάτι μπορεί να τις εντοπίσει. Μια σίγουρη πιστοποίησή τους γίνεται σχεδόν πάντα με την ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή.
Μάλιστα, όταν αυτή η καταγραφή είναι πολύωρη (κατά κανόνα 24ωρη), τότε η διαπίστωσή τους και ο τόπος προέλευσής του πιστοποιούνται απόλυτα. Η 24ωρη ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή βοηθάει ακόμη και για τον κληρονομικό φαινότυπο.
Δηλαδή, αντιπαραβάλλοντας το εγκεφαλογράφημα αυτό με «δείγματα» εγκεφαλογραφήματος άλλων συσκευών μπορούμε να πιστοποιήσουμε την «γονιδιακή προέλευση».
Οι διαδικασίες αυτές είναι απαραίτητες για την κατάλληλη αγωγή, η οποία είναι κυρίως αντιεπιληπτική, με ουσιώδη επιτυχία. Εδώ, ισχύει το δόγμα «όσο γρηγορότερα, τόσο καλύτερα».
ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ LKS (LANDAU-KLEFFNER SYNDROME)
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 1:33 μ.μ.
Είναι ένα χαρακτηριστικό σύνδρομο επιληψίας το οποίο συνδέεται με πλήρη απώλεια λόγου, αντίδρασης και πολύ τακτικά, αδυναμία βάδισης. Τα παιδιά που έχουν αυτό το σύνδρομο επικοινωνούν ελάχιστα έως καθόλου. Το σύνδρομο αυτό χρειάζεται συνεχή αντιεπιληπτική αγωγή προκειμένου να έρθουν τα παιδιά σε ένα επίπεδο κοινωνικής ανεκτικότητας. Παραμένουν, όμως, ανίκανα προς επικοινωνία και ομιλία.
Στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για ένα κοριτσάκι από την Ρόδο με μια παραλλαγή αυτού του συνδρόμου, το οποίο ύστερα από μηνιαία θεραπεία συνδυασμού φαρμάκων και biofeedback κατέδειξε μια θεαματική βελτίωση κίνησης και λόγου, έτσι, που εκτιμώντας κλινικά ιατρικά κριτήρια, μπορεί να θεωρηθεί ότι φτάνει σε επίπεδα ίασης.
