Το ένστικτο της επιβίωσης είναι καθαρά καταγεγραμμένο και στην έκφραση του πολίτη και του στρατιώτη. Έχουμε μια καθαρή κορύφωση του στρες με την τυπική έκφραση του fight ή flight. Ο στρατιώτης, οπλισμένος, σαν αστακός δε δείχνει τη διάθεση για σύγκρουση˙ κάτι που φαίνεται έντονα στον πολίτη από τον τρόπο που κοιτάζει τον αντίπαλο. Είναι η αιώνια καθημερινή ερώτηση στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα της περιοχής αυτής˙ fight ή flight; Ότι και να κάνεις και από τα δυο είναι λάθος. Το τέλος είναι μοιραίο. Φυλακή, ακρωτηριασμός ή θάνατος. Το ενδιαφέρον δεν είναι ότι συμβαίνουν μόνο, αλλά και ότι αποτυπώνονται σε μια ευκαιριακή φωτογραφία απόλυτα ανάγλυφα.
Ενώ τον Κάλμι τον ενδιέφερε η φιλοσοφία του ορθολογισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης, το Ρεμπώ τον ενδιέφερε η μετενσάρκωση και τα χρήματα. Όλη η σύντομη ζωή του ήταν μια ατελείωτη περιπλάνηση στην Αφρική και κυρίως στην Αιθιοπία, προκειμένου να βγάλει τα λεφτά που νόμιζε για να έχει μια ιδιαίτερη ζωή, όταν γύριζε πίσω στη Γαλλία. Περνώντας όλα τα στάδια φτώχειας και ταλαιπωρίας που κουβαλάει η μετενσάρκωση, «έσπασε» η δύναμη του και εμφανίστηκε η ψύχωση του. Όπως γίνεται πλέον σε κάθε «κλασσικό» μετανάστη. Το τέλος ήταν η τρέλα και ο θάνατος. Το σπίτι του σήμερα στην Αιθιοπία συντηρείται σαν μουσείο από το Γαλλικό κράτος.
ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ.Σε αυτή την σκάλα που πολλοί επιχείρησαν να την μετρήσουν χωρίς επιτυχία τα όρια του πόνου ήταν απροσδιόριστα.
Με τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις των απεικονιστικών μεθόδων όπως είναι η μαγνητική τομογραφία και το εγκεφαλογράφημα δείχνουν ότι όντως ο πόνος άσχετα από πού προέρχεται εκπροσωπείται σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου όπως π.χ. το μεταίχμιο και έχει διαβαθμίσεις.
Μάλιστα ο υπέρμετρος πόνος μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο μέχρι και στον θάνατο. Επειδή όμως αυτά τα τεχνικά μέσα δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμη σε σημείο που να μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή μέτρηση έχουμε την υποχρέωση να λαμβάνουμε υπόψη μας πολύ σοβαρά όλα τα είδη παραπόνων για πόνο και στρες και να ακολουθήσουμε όλες τις δυνατές εξετάσεις και θεραπείες.
Ο ΤΖΕΙΜΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΒΙΟΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΧΙΜΠΑΤΖΗΔΩΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ.Ο χιμπατζής που εξελικτικά είναι πολύ κοντά στον άνθρωπο προαισθάνεται τον θάνατο που επέρχεται για να φέρει μια απώλεια στην αγέλη του και έχει συγκεκριμένη τελετουργία που μοιάζει με αυτή των ανθρώπων.
Δηλαδή απομονώνουν τον πάσχοντα που περιποιούνται ιδιαιτέρως, προσπαθούν να του δώσουν βοήθεια και κουράγιο και όταν πεθάνει συγκεντρώνονται μακριά του και τον θρηνούν.
Αυτές οι παρατηρήσεις οδηγούν στο συμπέρασμα πως στα θηλαστικά υπάρχει συγκεκριμένη αίσθηση του τελειωμού, του θανάτου και της ζωής
ΠΑΝΤΟΤΕ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ. ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΝΑΣ ΡΟΥΜΑΝΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ Ο ΜΙΡΣΕΑ ΕΛΙΑΝΤΕ ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ.
Παρόλα αυτά χρήζουν και τα δύο μεγαλύτερης ανάλυσης.
Η θεωρητική αντίληψη της επαναληπτικότητας της κυκλικής μορφής του χρόνου φέρνει μοιραία μια μοιρολατρία για την ανθρωπότητα διότι όλοι πιστεύουν πως είναι καταδικασμένοι να επαναφέρεται αυτό που γεννιούνται.
Πρώτα η ιουδαϊκή και μετά η χριστιανική θρησκεία επηρέασαν την ιδέα του μη αντιστρεπτού χρόνου στο δυτικό πολιτισμό.
Δηλαδή υπήρχε η γέννηση, η εξέλιξη, ο θάνατος και πράγματα τα οποία δεν επαναλαμβάνοτανε. Αυτό έφερε την έννοια του γραμμικού χρόνου η οποία επηρέασε βαθιά την δυτική σκέψη δίνοντας και την έννοιά της προσωρινότητας στην ζωή και την ουσία που έχει η δημιουργία του ανθρώπου σε σύντομο χρονικό διάστημα λόγω του μη αντιστρέψιμου του χρόνου και του επηρεασμού του από την γήρανση του ανθρώπου.
Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΑΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑΝ ΓΡΙΦΟ. ΟΛΟ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΟΤΕΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΚΥΡΙΩΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΗ ΣΑΝ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΟΠΛΟ.Εμφανίζεται σε πρόβατα, βοοειδή και χοίρους και πολύ σπάνια σε άνθρωπο.
Η λοιμογόνος δράση έγκειται σε μια τοξίνη που επιτίθεται σε κάποια λευκά αιμοσφαίρια (μακροφάγα) τα οποία είναι υπεύθυνα για την αντιμετώπιση των εισβολέων στον οργανισμό. Τα κλινικά συμπτώματα είναι σαν και αυτά της γρίπης όπως υψηλός πυρετός, πόνος στις αρθρώσεις, δυσκολία της αναπνοής και σε προχωρημένο στάδιο αλλοιώσεις στα όργανα και θάνατος.
Το πιθανότερο θα είναι ιδιαίτερα μετά την απομάκρυνση της τοξίνης του βακτηρίου του άνθρακα να είχε λυθεί το πρόβλημα αν δεν υπήρχε το ενδιαφέρον να χρησιμοποιηθεί για πολεμικούς σκοπούς.
ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΙΑΤΡΙΚΟ ΔΡΑΜΑ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 11:36 π.μ.
Ένας 62χρονος διάσημος Γερμανός γιατρός κάθεται στον πάγκο του κατηγορουμένου αυτές τις μέρες στο Μαγδεμβούργο της Γερμανίας, όπου δικάζεται και περιμένει ακόμη και πιθανή ποινή στέρησης ελευθερίας για πέντε χρόνια.
Πρόκειται για έναν διάσημο καθηγητή της νευροφυσιολογίας στην εκεί κλινική αποκατάστασης, με ασθενείς από όλο τον κόσμο και τεράστια αναγνώριση μεταξύ των συναδέλφων. Πρόκειται κυριολεκτικά για έναν άνθρωπο «ορχήστρα», ο οποίος παράλληλα με την ιατρική νευροφυσιολογία, έχει και πτυχίο φιλολόγου Γερμανικής φιλολογίας, με διδακτορική διατριβή σε ότι αφορά την επικοινωνία, καθώς, επίσης, και χρόνια ενασχόληση με την κινησιολογία των σπορ.
Ο λόγος που είναι στο δικαστήριο στην ουσία είναι αμιγώς νομικής δεοντολογίας και ομιχλώδης. Πρόκειται για την περίπτωση που ο γιατρός ακολουθεί την επιθυμία του ασθενούς και κατά πόσο ο ασθενής, όταν εκφράζει την επιθυμία, έχει «σώας τα φρένας του» για να ζητήσει κάτι τέτοιο. Δηλαδή, στα απλά ελληνικά, ο γνωστός γρίφος «Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα».
Όμως, ο παραλογισμός αυτή την φορά του γρίφου καταστρέφει την καριέρα και τη ζωή ενός αληθινά σωστού επιστήμονα.
Η όλη ιστορία άρχισε περίπου πέντε χρόνια πριν, όταν ο εν λόγω γιατρός δέχτηκε να πάρει στην κλινική του έναν Εγγλέζο ασθενή, ο οποίος, μετά από ένα δεύτερο χτύπημα στο κεφάλι, έμεινε απολύτως παράλυτος και, μάλιστα, σχεδόν με πλήρη αποκοπή των νεύρων από τον λαιμό και κάτω. Στην κατάσταση αυτή κανένα ταμείο δεν πλήρωνε τα έξοδα του, διότι κανένας γιατρός δεν μπορούσε να βεβαιώσει με ακρίβεια ότι υπήρχε ελπίδα επανάκαμψης.
Έτσι, λοιπόν, ο μοναδικός που δέχτηκε να αναλάβει το πέρας αυτής της τραγωδίας και, ίσως παίζοντας το τελευταίο του χαρτί για μια πιθανή βελτίωση, ήταν ο κατηγορούμενος γιατρός.
Το παιδί μεταφέρθηκε στην κλινική του στο Μαγδεμβούργο και μετά από πολύμηνες θεραπείες και προσπάθειες ήρθε μια ελάχιστη βελτίωση, όπου ο ασθενής άνοιγε για χιλιοστά το στόμα του και μπορούσε να κουνήσει κάθετα τα μάτια του.
Σύμφωνα με το ιατρικό δίκαιο, ασθενείς σε αυτήν την κατάσταση πρέπει να διακομίζονται σε ειδικές κλινικές, όπου με χορήγηση αναλγητικών να περιμένουν το τέλος τους, μια και η κανονική ιατρική δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα άλλο.
Παρόλα αυτά, ο Γερμανός γιατρός συνέχισε τις μεγάλες του προσπάθειες ώσπου πριν έξι μήνες ήρθε και η τελική πράξη του δράματος. Οι γονείς και ο αδελφός του ασθενούς δεν ήθελαν πια να συνεχίσουν, ενθυμούμενοι παλιά επιθυμία του ασθενούς, που αρνιόταν να καταλήξει σαν «φυτό» σε μια κλινική.
Ζήτησαν, λοιπόν, από τον γιατρό να τραβήξουν την πρίζα του αναπνευστήρα για να σταματήσει το μαρτύριό του. Την πράξη αυτή θα αναλάμβανε να την κάνει ο ίδιος του ο αδελφός.
Ό ίδιος ο γιατρός βρισκόταν στο ιατρικό δίλημμα μετά από μια έντονη φλεγμονή που είχε ο ασθενής και έχοντάς τον βάλει σε νάρκωση, προκειμένου να τον σώσει, αν θα προχωρούσε σε περαιτέρω επέμβαση ή όχι.
Επέμβαση δεν μπορούσε να κάνει, γιατί, σύμφωνα με τον νόμο, έπρεπε να είχε την έγκριση του ασθενούς ή του οικογενειακού περιβάλλοντος και χωρίς αυτήν, θα ήταν παράνομος. Από την άλλη μεριά, όμως, σαν γιατρός ενώπιον Θεού και ανθρώπου έπρεπε να επέμβει προκειμένου να σώσει τον ασθενή του.
Τελικά, την ώρα που έλειπε, ο αδελφός του ασθενούς τράβηξε την πρίζα του μηχανήματος και ο ασθενής κατέληξε με τον γιατρό να προστρέχει κοντά του θέλοντας να του χορηγήσει σαν τελευταία βοήθεια παυσίπονο.
Μετά από μερικές μέρες η διοίκηση του νοσοκομείου κάλεσε τον γιατρό βάζοντας σε διαθεσιμότητα τον ίδιο, τους βοηθούς του και τις νοσοκόμες. Και παραπέμποντας την υπόθεση ταυτόχρονα στον εισαγγελέα με την κατηγορία της διακοπής θεραπείας, χωρίς ιδιαίτερο λόγο και συμμετοχή σε φόνο.
Παράλληλα, με ένα ειδικό δελτίο τύπου έκανε την περίπτωση γνωστή σε όλη την γκάμα των ΜΜΕ, στιγματίζοντας τον γιατρό, χωρίς αυτός, όντας κατηγορούμενος, να έχει το δικαίωμα να υπερασπίσει τον εαυτό του.
Βέβαια, όλη η ιστορία είναι ένα απλό ιατρικό γεγονός χαμένο κάπου στην Ευρώπη, σε έναν πολιτισμό που τον μαστίζει η οικονομική και ηθική κρίση και δεν αφήνει καθόλου περιθώρια για ιατρικές ουμανιστικές αντιλήψεις. Φυσικά, και το άρθρο αυτό δεν πρόκειται να το διαβάσουν και χιλιάδες αναγνώστες ή κάποιοι περισπούδαστοι νομικοί.
Γράφεται απλώς, ώστε να διαβαστεί από κάποιους, να αναλογιστούν ότι μπορεί να βρεθούν σε μια παρόμοια θέση ενός από τους συμμετέχοντες στο δράμα και να το ξαναφέρουν στην μνήμη τους σαν δυσάρεστη ανάμνηση ενός γραπτού, που ίσως την δεδομένη στιγμή τους οδηγήσει σε μια σωστή σκέψη.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΦΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
1 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 12:01 μ.μ.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ. ΕΙΝΑΙ Η ΦΟΒΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ.
Με το οικονομικό κραχ, που ξέσπασε στις ΗΠΑ και σιγά-σιγά απλώθηκε σε όλο τον κόσμο, το ένα δις, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά (μεσαία τάξη) της δυτικής κοινωνίας, ένιωσε ένα πάρα πολύ μεγάλο χτύπημα. Το χτύπημα αυτό ξεκίνησε με την αρνητική ψυχολογία της προετοιμασίας της καταστροφής και του φόβου απέναντι στις καινούριες δυσάρεστες καταστάσεις, που πρόκειται να επακολουθήσουν.
Ξεκινώντας από το σίγουρο υποβιβασμό του επιπέδου διαβίωσης, πτωχεύσεις και χρεοκοπίες, απολύσεις ή μείωση της εργασίας, απώλεια της κοινωνικής ασφάλισης και μια γενικευμένη κοινωνικά αδυναμία, φτάνουμε και στην ιδέα της πλήρους επιβολής του φόβου της ολοκληρωτικής καταστροφής. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο αρνητικό αντανακλαστικό της κρίσης και της ύφεσης.
Οδηγεί σε πλήρη αδράνεια και δυστυχώς, σε μια ραγδαία μεταδιδόμενη αδράνεια από άνθρωπο σε άνθρωπο, κυρίως σε αυτούς που βρίσκονται σε υψηλές θέσεις και κατέχουν αποφασιστικά αξιώματα. Οι φόβοι που περιλούουν αυτούς τους ανθρώπους, τους καθιστούν πλήρως αντιπαραγωγικούς με αδυναμία απόφασης και ανάληψης πρωτοβουλίας και κατά συνέπεια, σαν πομπούς μετάδοσης αρνητικών πληροφοριών.
Οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι είναι έτσι κατασκευασμένοι που εξελικτικά, για λόγους επιβίωσης, δέχονται πολύ πιο εύκολα το αίσθημα του φόβου και κατά συνέπεια, της απόκρυψης και της άμυνας, παρά της επιθετικότητας και της δημιουργίας. Όταν, λοιπόν, οι απανταχού ηγέτες του δυτικού κόσμου και ακόμα χειρότερα των νεοκαπιταλιστικών χωρών μονίμως στα ΜΜΕ δείχνουν το φοβικό τους πρόσωπο, ο απλός πολίτης θεατής το δέχεται αυτό σαν μια κατάσταση εμπεδωμένου φόβου και αγωνίας.
Αυτόματα αυτή η πληροφορία, με τον τόσο μολυσματικό χαρακτήρα, αντιγράφεται και ασυνείδητα εξαπλώνεται, όπως η φωτιά στο ξεραμένο δάσος. Έτσι, έχουμε ένα πλήθος φοβικών που «αλληλοϋποστηρίζονται» με τις μόνιμες ιδέες του άγχους, του φόβου, και τελικά, του επερχόμενου θανάτου, που ξαναδημιουργεί φόβο.
Βέβαια, αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει, ο Θεός ξέρει με ποιον τόπο, προκειμένου να συνεχιστεί η ζωή, και κυρίως, η πνευματική και οικονομική ανάταση.
Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτή η πνευματική ανάταση θα έρθει από κάποιες μονάδες ανθρώπων που είναι επεξεργασμένες κατά αυτό τον τρόπο, ώστε να αντιδρούν στο φόβο και να προετοιμάζουν την αναγέννηση και μια πιο ελπιδοφόρα στάση.
Όπως έλεγε και ο αυστριακός φιλόσοφος Ίβαν Ίλιτς «στην προκειμένη περίπτωση, είναι οι άνθρωποι αυτοί που πιστεύουν σε στάδια εξέλιξης με χαμηλή τεχνολογία και ανάπτυξη της αλληλεγγύης».
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΥΣΤΕΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 4:40 μ.μ.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΔΙΕΓΕΡΤΙΚΩΝ (ΑΛΚΟΟΛ, ΈΚΣΤΑΣΗ ΚΤΛ), Ο ΜΑΖΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ ΜΕΧΡΙ ΠΛΗΡΟΥΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗΣ
Ο χορός προς τον θάνατο είναι μια παλιά ψυχιατρική εμπειρία μαζικής υστερίας ενός φαινομένου που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 15ου αι. στην κεντρική Ευρώπη και από τότε ψάχνει την ερμηνεία του. Το γεγονός ξεκινούσε με λίγους παθιασμένους χορευτές στα στενά σοκάκια του Στρασβούργου, που μέρες ολόκληρες χοροπηδούσαν και γύριζαν γύρω από τον εαυτό τους σε κύκλο. Οι λίγοι γινόντουσαν εκατοντάδες και χιλιάδες και με τον πρωτόγονο αυτό χορό έπεφταν σε έκσταση. Το αποτέλεσμα ήταν δεκάδες από αυτούς να πεθάνουν από υπερκόπωση, καρδιακό έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο. Η αιτία του φαινομένου αποτελούσε ένα επιστημονικό σταυρόλεξο και θεωρήθηκε σαν μια ψυχιατρική επιδημία της μητρόπολης αυτής της Αλσατίας.
Αμερικανικοί ιστορικοί του Πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν, μια τελευταία ομάδα επιστημονικής αναζήτησης του φαινομένου, πιστεύει ότι έχει βρει την εξήγηση. Όπως αναφέρει ο ερευνητής Τζον Γουόλεν του εν λόγω πανεπιστημίου, πρόκειται για μια ψυχογενή μαζική υστερία, που έφτασε στην κορύφωση της λόγω ψυχικού στρες, πείνας και φόβου του θανάτου.
Ο ίδιος ερευνητής πιστεύει ότι σε οικονομικά στενάχωρες περιοχές στα φτωχά λαϊκά στρώματα μπορούμε να έχουμε και σήμερα τα ίδια φαινόμενα. Την παλιά εξήγηση ότι η δυνατόν υπερκατανάλωση αλκοόλ κακής ποιότητας να έφερε τους χορευτές σε αυτήν την κατάσταση την αρνείται, λέγοντας ότι είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως δεν υπήρχε επήρεια μέθης και ότι αυτοί οι άνθρωποι, σύμφωνα με την ανάλυση, χόρευαν κανονικά χωρίς καν να είναι σε πνευματική ή θρησκευτική έκσταση.
Όλα τείνουν προς την κατεύθυνση ότι σε αυτόν τον τρελό χορό τους οδηγούσε ο φόβος και η απογοήτευση. Παρόμοια περιστατικά ψυχογενούς μαζικής υστερίας έχουν παρατηρηθεί στην κεντρική Ευρώπη τουλάχιστον οκτώ με 10 φορές τους τελευταίους αιώνες και πάντοτε γύρω από το Στρασβούργο. Γεγονός που καταδεικνύει ότι πρόκειται τόσο για τοπική χαρακτηριοδομή, όσο και για μια πολιτισμική έκφραση που ίσως να την ξανασυναντήσουμε πάλι τώρα στις εποχές της μεγάλης κρίσης που πλήττει ιδιαίτερα αυτές τις περιοχές.
Μια συγκλονιστική ταινία, και από πλευράς τεχνικής και περιεχομένου, το «PVC-1» του Σπύρου Σταθουλόπουλου (εικ.1), επεξεργάζεται το θέμα αυτό με τη ζωντάνια ενός ντοκιμαντέρ, αν και πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ. Πρόκειται για μια ιστορία που εξελίσσεται στην Κολομβία, όπου σε μια γυναίκα κάποιοι «κακοί» βάζουν μία βόμβα (εικ.2) , η οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή με ένα μηχανισμό να εκραγεί σκοτώνοντας την ίδια και τους τριγύρω. 
Το θέμα δεν είναι κοινότυπο, γιατί το περιεχόμενο της ταινίας αφιερώνει τη δυναμική του όχι στην πλοκή των σκηνών και στην έντασή τους, αλλά, στο παιχνίδι του χρονομέτρου, του πιθανού θανάτου με την υπό προϋποθέσεις συνέχιση ζωής. Για το θεατή είναι σίγουρα συγκλονιστικό γιατί πιθανώς πρώτη φορά να έρχεται σε σύγκρουση με το θέμα τόσο ωμά και σε μεγάλο ποσοστό αναμένεται να συγκινήσει με το μοτίβο της «ζωής που πάει και χάνεται» και της αναμέτρησης του χρόνου, της βιολογικής οντότητας που οδεύει στο τέλος, που θα προκαθορίσει κάποιος άλλος. Ο κάποιος άλλος, βέβαια, δεν είναι ο «καλός Θεούλης», αλλά, το χέρι ή η σκέψη ενός ταραγμένου διανοητικά, τελούντος σε σύγχυση ατόμου. Είναι ουσιαστικό πως η σύλληψη αυτού του θέματος, που μόνο οι γιατροί της εντατικής νοσοκομείου είναι σε θέση να ενστερνιστούν αμέσως, συλλαμβάνεται από ένα νεαρό παιδί με αμιγείς καλλιτεχνικές τάσεις και ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική καριέρα. Το ίδιο έργο, όμως, αφήνει το ερέθισμα «πότε είναι η σειρά μου; Πόσος είναι ο χρόνος μου; Πότε τελειώνει ο χρόνος μου;»
Η σύγχρονη καθημερινότητα έχει κάνει τον πανικό μόνιμο σύντροφο των σύγχρονων ανθρώπων. Ο πανικός φτάνει στο ανθρώπινο μυαλό από δύο δρόμους. Ο πρώτος, γνωστός σαν πανικός ύπαρξης, πιέζει τη λεπτή μεμβράνη που χωρίζει στον άνθρωπο το υποκείμενο με το αντικείμενο. Ο δεύτερος είναι ο πανικός της πνευματικής διαταραχής.
Παλαιά το πρόβλημα δεν ήταν τόσο οξύ και για αυτό ο άνθρωπος δεν έτρεχε τόσο πολύ σε ψυχιάτρους. Υπήρχε πολύ πιο ζωντανή η συνειδητοποίηση της προσωρινότητας της ζωής και του μοιραίου τέλους σαν μια φυσική ακολουθία. Οι σκέψεις αυτές αντιγράφονταν στον εγκέφαλο σαν υλικό και γίνονταν παραδοχές που διευκόλυναν την καθημερινότητα. Υπήρχε, λοιπόν, το μιμητικό αντίγραφο σε όλους τους εγκεφάλους, ότι βασικά τίποτε δεν καταστρέφεται, παρά αλλάζει μέσα σε ένα ολοκληρωμένο σύμπαν που περιέχει τη ζωή και το θάνατο.
Η πεποίθηση αυτή της συνέχειας εκτονώνει το φόρτο της αναμονής του αδιεξόδου του θανάτου και κάνει τη ζωή πιο όμορφη. Δυστυχώς, οι παραδοχές αυτές ξεπεράστηκαν και το καθημερινό στρες οξύνει την παθογένεια της ακτινοβολίας φθάνοντας έτσι σε ένα αδιέξοδο και μια κορύφωση του πανικού.
Η κορύφωση αυτή οδηγεί τον εγκέφαλο σε μόνιμες βλάβες που χρειάζονται θεραπεία. Έτσι, αρχίζουμε τη φαρμακευτική αγωγή για αυτό βλέπουμε τη συγκεκριμένη εποχή σχεδόν όλους, ακόμη και παιδιά, να κυκλοφορούν και να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε κοινωνική κατάσταση με ένα κουτί ηρεμιστικά.
ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΛΟΜΑΝ ΚΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 2:18 μ.μ.
"Και ο θάνατος έχει μια εμπορική αξία"
Ελβετός τραπεζίτης.
Τον τελευταίο καιρό σε κεντρική Ευρώπη και Αμερική ενεργοποιείται και δημιουργείται μια καινούρια αίρεση, αυτή των πιστών στην ευθανασία. Αρκετές σελίδες στο internet, αλλά και συχνές παρουσιάσεις στα ΜΜΕ δίνουν δημοσιότητα στο θέμα.
Προκύπτει το εξής ερώτημα: Πώς είναι δυνατή μια τέτοια πνευματική διαστροφή; Πώς είναι δυνατή η ενασχόληση με μια τέτοια παράκρουση;
Μια προσεκτικότερη ενασχόληση με αυτό το θέμα μας δίνει σχεδόν αμέσως την απάντηση. Ο κινητήριος μοχλός του μηχανισμού είναι η δημιουργία κέρδους, το «ιερό» κέρδος που πλέον έχει θεσμοποιηθεί σαν αυτοσκοπός ύπαρξης. Στην κοινωνία των ψηφιακά συντονισμένων ανθρώπων περνά και η υπεραξία του θανάτου στο σύγχρονο banking. Αυθόρμητα οδηγείται κανείς στο περίφημο σύνδρομο Μπίλυ Λομαν που απασχόλησε έντονα την ψυχιατρική σκέψη στις δεκαετίες ’50 και ’60.
Τότε εσυζητείτο έντονα από τους ψυχιάτρους αν πρέπει ο ήρωας του Άρθουρ Μίλερ στον «Θάνατο του εμποράκου» Βίλυ Λομαν να δώσει το όνομά του στο σύνδρομο της αντιμετώπισης της ζωής, όπως το παρουσίαζε ο μεγάλος Αμερικάνος δραματουργός.
Στον «Θάνατο του εμποράκου» ο εξηντάχρονος Λομαν είναι ιδεολόγος αποδέκτης της κυρίαρχης γραφειοκρατικής ιδεολογίας και κρατικής βίας. Τις ιδεολογικές αυτές αξίες δεν τις απορρίπτει ακόμα και όταν διώχνεται από την εταιρεία που πιστά για χρόνια ολόκληρα υπηρετεί. Αντίθετα, το βρίσκει σαν μια φυσιολογική εξέλιξη της ζωής του και σχεδόν μεταφυσικά ταυτίζεται με την μοίρα του ,την οποία αντιλαμβάνεται ως ολοκλήρωση ηθικού πανανθρώπινου κώδικα. Μετά από αυτό σκηνοθετεί το θάνατό του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα προκειμένου να πάρει η οικογένειά του τα ασφάλιστρα. Θεωρεί ότι έτσι παρέχει στους επιγόνους του τις πλήρεις προϋποθέσεις συνέχισης της ζωής τους.
Η διαστρέβλωση, λοιπόν, και αυτής της δαρβινικής εξελικτικής θεωρίας στον παραλογισμό της αξιοποίησης της έννοιας του κέρδους.
Εκείνο, λοιπόν, τον καιρό ήθελαν οι ψυχίατροι να υπάγουν στο σχεδιαζόμενο διαγνωστικά σύνδρομο Λομαν όλες εκείνες τις γκρίζες κλινικά εικόνες που συμπεριλαμβάνουν συμπτώματα της γκρίζας ζώνης της άρνησης της ζωής. Δηλαδή, όλου το spectrum μεταξύ αυτοκτονίας και ευθανασίας.
Δεν έγινε αυτό τότε αποδεκτό με αποτέλεσμα να ξεχασθεί. Φαίνεται ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής ξετινάζει, όμως, τη λήθη από πάνω του και το ξανακάνει επίκαιρο.
Είναι τραγικό να βλέπουμε στην σύγχρονη κοινωνία των μεγίστων επιστημονικών κατακτήσεων την εξέλιξη τέτοιων διαστροφικών μεθόδων διαχείρισης θανάτου με καπιταλιστικό τρόπο.
Πρόκειται για μια διαστροφή της σκέψης που οργανωμένα πάει να επιβληθεί προκειμένου να φέρει κάποιο κέρδος.
Το σύνδρομο Λομαν πρέπει να αντιμετωπισθεί έγκαιρα με πληροφόρηση, εκπαίδευση και παιδεία πριν καταστρέψει ανθρώπους που εμφανίζουν μια προσωρινή αδυναμία διαχείρισης των κοινωνικών προβλημάτων τους οδηγώντας τους στην «αξιοποίηση» του θανάτου δια μέσου της αυτοκτονίας ή της ευθανασίας.
Μετά τον Αντώνιο Πουέρτα της Σεβίλλης και τον Μπερσεβα της Χαποελ, καθώς επίσης και άλλων λιγότερο ποδοσφαιρικά αναγνωρισμένων, προστέθηκε και ο Ο' Ντόνελ της σκωτσέζικης Μο Γεργουελ στην μοιραία σκυταλοδρομία των αιφνίδιων θανάτων, που μαζί με τη νόσο του Λου Γκέρινγκ, εξελίσσονται σε επαγγελματικές ασθένειες για το ποδόσφαιρο. Ιατρικά η συχνότητα εμφάνισης των δύο νοσημάτων επιβάλλει και την έρευνα πιθανών "συγκοινωνούντων δοχείων", όσον αφορά την παθογένεια των περιστατικών.Πρέπει να αναπτυχθεί περισσότερο για την προστασία των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών. Απαραίτητος δε, πρέπει να γίνει και ο εκτενής έλεγχος του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Δημοφιλείς αναρτήσεις
-
ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΔΥΜΟ ΕΙΝΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΕΡΟΙ ΣΕ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΕΡΕΥΝΑ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΔΕΝ ... -
Το εγκεφαλογράφημα είναι εδώ και μισό αιώνα πλέον γνωστό στην κλινική ρουτίνα. Κυρίως, χρησιμοποιείται για τη διάγνωση των εκφυλιστικών παθή... -
Ο ΕΡΠΗΣ ΖΩΣΤΗΡΑΣ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ «ΧΤΥΠΑΕΙ» ΣΕ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ, ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΔΙΑΓΝΩΣΤΕΣ. ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ... -
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΛΟΓΩ ΖΕΣΤΗΣ ΚΑΙ ΥΓΡΑΣΙΑΣ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΠΟΙΚΙΛΟΧΡΟΥ ΠΙΤΥΡΙΑΣΗΣ Αν και η βασική αιτία της εμφάνισης της πο... -
ΣΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ASPERGER ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΛΑΦΡΑ ΜΟΡΦΗ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ... -
Η ΜΥΟΤΟΝΙΚΗ ΔΥΣΤΡΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΓΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗ «ΥΠΟΥΛΗ» ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ «ΞΑΦΝΙΑΖΕΙ» ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ. Είναι πάρα πολύ δύσκολο για έναν γι...
-
Με τρομερή συχνότητα εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό ο έρπης ζωστήρας. Πρόκειται για κόκκινες επώδυνες φουσκάλες με φαγούρα και πόνο, ταξιδε... -
ΟΙ ΑΡΑΧΝΟΕΙΔEIΣ ΚΥΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΑΧΝΟΕΙΔΗ ΜΗΝΙΓΓΑ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ Κ... -
ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΡΠΗ ΖΩΣΤΗΡΑ ΜΑΖΙ Η ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΝΤΟΝΟ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ. Η συνύπαρξη των δύο νοσηρών καταστάσεων,... -
ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΔΟΚΡΑΝΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ. Μέσα στον εγκέφαλο υπάρχει ένα σύστημ...
