ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣΤΙΑΣ ΜΙΑ «ΝΕΑ» ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΛΗΓΗ;
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 11:42 π.μ.
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΕΙΧΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΥΤΟ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ.Με την πάροδο των αιώνων και ιδιαίτερα των τελευταίων δεκαετιών η κοινωνία της αφθονίας ιδιαίτερα αυτής της Ευρωπαϊκής που ανήκουμε και εμείς έχει μεταβάλλει όλους τους πολίτες σε υποτελείς της απληστίας με μόνιμη συμπεριφορά αυτής της αράχνης.
Υφαίνουμε όλοι έναν ιστό που ότι και αν συλλάβει δεν μας ικανοποιεί γιατί ακριβώς υπάρχει απληστία.
Άρα δηλαδή μιλάμε για έναν κόσμο με συνεχώς υπολειπόμενο χαρακτήρα και ανεκπλήρωτη επιθυμία. Η αράχνη που κουβαλάμε μέσα μας δεν αφήνει περιθώριο για αλληλοβοήθεια, αλληλεγγύη και κατανόηση.
Ας ελπίσουμε ότι θα αφήσει τουλάχιστον περιθώριο για αυτοσυντήρηση προκειμένου να βγούμε από την κρίση πιο ώριμοι.
Ο ΑΧΑΛΙΝΩΤΟΣ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ.Έτσι λοιπόν έχουμε την εμφάνιση ενός κοινωνικού φαινόμενου με πολύ μεγάλες προεκτάσεις από ψυχιατρικής πλευράς.
Ο αχαλίνωτος ατομικισμός κόβει τις ψυχικές γέφυρες που παραδοσιακά υπήρχαν μεταξύ ατόμων και για να λέμε του στραβού το δίκιο αποτελούσαν και το κοινωνικό συνεκτικό ιστό και αφήνουν ένα τεράστιο κενό που πλέον είναι πολύ δύσκολο να γεφυρωθεί με το παρελθόν κοινωνικά και καλούνται να το καλύψουν οι ψυχίατροι με τις γνώσεις τους.
Τα πρώτα δομικά υλικά αυτής της κάλυψης είναι ασφαλώς τα φάρμακα.
Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΜΑΧΟΠΟΝΟΣ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 12:11 μ.μ.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ Ή ΜΑΛΛΟΝ Η ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΟΝΙΔΙΑΚΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΠΙΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ.Βέβαια αυτό πάντα κουβαλάει μέσα του ένα επικοινωνιακό φίλτρο που ανάλογα με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα αυξάνει ή μειώνει το επίπεδο της αλληλεγγύης. Πάντως δεν το καταργεί.
Τον τελευταίο καιρό με την μεγάλη οικονομική κρίση συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει ο πυλώνας της αλληλεγγύης στην ζωή μας.
Κυρίως σε επίπεδο κρατικών διοικήσεων βλέπουμε την μεγάλη αδιαφορία που υπάρχει για τους συνεχώς αυξανόμενους ανέργους.
Εδώ πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ψυχιατρικά εξελισσόμενο νόσημα που έχει σφαιρική επέκταση και μας «προσβάλλει» όλους.
Είναι απόλυτη ανάγκη να γίνει κατανοητό ότι η αλληλεγγύη είναι μια ανθρώπινη παράμετρος όπως η αναπνοή και η διατροφή.
Μπορεί κανείς να τα τροποποιήσει αλλά όχι να τα αγνοήσει.
Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 1:32 μ.μ.
ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΔΕΙΚΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ HARVARD ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Στη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας είχε μεγάλη σημασία σε ποιο είδος κοινωνίας ζούσαν οι ασθενείς. Συγκεκριμένα, στην ελληνική κοινωνία ήταν πάντα αυτοί οι ασθενείς σε προνομιούχα θέση, διότι η μερίδα τους στο κοινωνικό κεφάλαιο της χώρας αυτής ήταν πολύ μεγάλη.
Μέχρι πρόσφατα η εμπιστοσύνη και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των Ελλήνων ήταν σε πολύ υψηλό σημείο. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό κοινωνιολογικά.
Στο Harvard μέσω μίας στατιστικής τεχνικής, της λεγόμενης «ανάλυσης διαδρομών», έχουν καταδείξει ότι γενικά η εξασθενημένη υγεία περνάει μέσα από τους δείκτες του κεφαλαίου.
Τώρα πια, το κοινωνικό κεφάλαιο, σα δείκτης, έχει μειωθεί πολύ παρασύροντας προς τα κάτω και τη φροντίδα της ιδιαίτερα ευαίσθητης κοινωνικά ομάδας των ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας.
Στην Ελλάδα πια έχουμε παραμελήσει σε μεγάλο βαθμό τα κοινωνικά μας δίκτυα ασφαλείας, βοηθώντας παράλληλα, μέσα από την οικονομικο-κυβερνητική πυραμίδα, τους πιο επιτυχημένους να κάθονται, περιφρουρούμενοι ισχυρά, στην κορυφή των ανισοτήτων.
Και τη θέση που είχε το κοινωνικό κεφάλαιο και προστάτευε τους ασθενείς αυτούς μέσα σε μικρές ή μεσαίες κοινωνικές ομάδες, ήρθε μία τεράστια κοινωνική αποσταθεροποίηση και ανωνυμία. Έτσι, μειώθηκε η φροντίδα για αυτούς τους ασθενείς μαζί με τα επίπεδα εμπιστοσύνης και υποστήριξης, και στη θέση τους εμφανίσθηκε μία επιπλέον επιβάρυνση της υγείας του και αύξηση της θνησιμότητας της ομάδας αυτής.
Για τους ασθενείς αυτούς είναι απολύτως αναγκαία η επανάκτηση του κοινωνικού κεφαλαίου, αρχίζοντας μέσα από τη συντροφική κοινότητα και οικογενειακή μονάδα.
Από εκεί και πέρα, πρέπει αυτό να περάσει σε μεγαλύτερες ομάδες, οι οποίες μέσω του αριθμού τους να επιβάλουν την επαναπόκτηση των κεκτημένων μεριδίων του κοινωνικού κεφαλαίου και τη ζήτηση της αλληλεγγύης.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΦΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
1 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 12:01 μ.μ.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ. ΕΙΝΑΙ Η ΦΟΒΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ.
Με το οικονομικό κραχ, που ξέσπασε στις ΗΠΑ και σιγά-σιγά απλώθηκε σε όλο τον κόσμο, το ένα δις, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά (μεσαία τάξη) της δυτικής κοινωνίας, ένιωσε ένα πάρα πολύ μεγάλο χτύπημα. Το χτύπημα αυτό ξεκίνησε με την αρνητική ψυχολογία της προετοιμασίας της καταστροφής και του φόβου απέναντι στις καινούριες δυσάρεστες καταστάσεις, που πρόκειται να επακολουθήσουν.
Ξεκινώντας από το σίγουρο υποβιβασμό του επιπέδου διαβίωσης, πτωχεύσεις και χρεοκοπίες, απολύσεις ή μείωση της εργασίας, απώλεια της κοινωνικής ασφάλισης και μια γενικευμένη κοινωνικά αδυναμία, φτάνουμε και στην ιδέα της πλήρους επιβολής του φόβου της ολοκληρωτικής καταστροφής. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο αρνητικό αντανακλαστικό της κρίσης και της ύφεσης.
Οδηγεί σε πλήρη αδράνεια και δυστυχώς, σε μια ραγδαία μεταδιδόμενη αδράνεια από άνθρωπο σε άνθρωπο, κυρίως σε αυτούς που βρίσκονται σε υψηλές θέσεις και κατέχουν αποφασιστικά αξιώματα. Οι φόβοι που περιλούουν αυτούς τους ανθρώπους, τους καθιστούν πλήρως αντιπαραγωγικούς με αδυναμία απόφασης και ανάληψης πρωτοβουλίας και κατά συνέπεια, σαν πομπούς μετάδοσης αρνητικών πληροφοριών.
Οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι είναι έτσι κατασκευασμένοι που εξελικτικά, για λόγους επιβίωσης, δέχονται πολύ πιο εύκολα το αίσθημα του φόβου και κατά συνέπεια, της απόκρυψης και της άμυνας, παρά της επιθετικότητας και της δημιουργίας. Όταν, λοιπόν, οι απανταχού ηγέτες του δυτικού κόσμου και ακόμα χειρότερα των νεοκαπιταλιστικών χωρών μονίμως στα ΜΜΕ δείχνουν το φοβικό τους πρόσωπο, ο απλός πολίτης θεατής το δέχεται αυτό σαν μια κατάσταση εμπεδωμένου φόβου και αγωνίας.
Αυτόματα αυτή η πληροφορία, με τον τόσο μολυσματικό χαρακτήρα, αντιγράφεται και ασυνείδητα εξαπλώνεται, όπως η φωτιά στο ξεραμένο δάσος. Έτσι, έχουμε ένα πλήθος φοβικών που «αλληλοϋποστηρίζονται» με τις μόνιμες ιδέες του άγχους, του φόβου, και τελικά, του επερχόμενου θανάτου, που ξαναδημιουργεί φόβο.
Βέβαια, αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει, ο Θεός ξέρει με ποιον τόπο, προκειμένου να συνεχιστεί η ζωή, και κυρίως, η πνευματική και οικονομική ανάταση.
Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτή η πνευματική ανάταση θα έρθει από κάποιες μονάδες ανθρώπων που είναι επεξεργασμένες κατά αυτό τον τρόπο, ώστε να αντιδρούν στο φόβο και να προετοιμάζουν την αναγέννηση και μια πιο ελπιδοφόρα στάση.
Όπως έλεγε και ο αυστριακός φιλόσοφος Ίβαν Ίλιτς «στην προκειμένη περίπτωση, είναι οι άνθρωποι αυτοί που πιστεύουν σε στάδια εξέλιξης με χαμηλή τεχνολογία και ανάπτυξη της αλληλεγγύης».
Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
1 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 11:34 π.μ.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 ένας φωτισμένος καθηγητής της ψυχιατρικής στη Τεργέστη της Ιταλίας, μπήκε μπροστάρης σε ένα πρωτοποριακό κοινωνικό πείραμα. Ο καθηγητής Μπαζάλια της Πανεπιστημιακής Ιατρικής Σχολής της Τεργέστης, άνοιξε τις πόρτες των ιδρυμάτων και άφησε χρόνια ψυχικά ιδρυματοποιημένους ασθενείς να αναμιχθούν με τους υπόλοιπους υγιείς πολίτες. Με κομμένη την ανάσα σε όλο τον τότε «πολιτισμένο» ψυχιατρικά κόσμο περίμεναν όλοι με αδημονία να καταγράψουν τα «σφάλματα» αυτού του πειράματος.Δεν ειπώθηκε τίποτα καινούριο, ούτε προτάθηκε καμία λύση. Απλώς, με ωραία λόγια τονίστηκε πλέον, η απουσία της κοινωνικής αλληλεγγύης σαν υπεύθυνη για την απορρύθμιση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Αυτό ήταν κάτι σαν ένα μνημόσυνο για τον μακαρίτη Μπαζάλια που από τις αρχές του ‘70 τόνιζε, και είχε δίκιο, για τη σημασία της κοινωνικής αλληλεγγύης για τους ψυχικά ασθενείς. Όσο μένει καιρός ακόμη, ας τον θυμηθούμε και ας εφαρμόσουμε ό,τι ο ίδιος έχει κάνει με τόση επιτυχία.
Η αλληλεγγύη είναι αμιγώς μια λαϊκή υπόθεση. Την βρίσκει κανείς στην οικογένεια, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στις μεγάλες κοινωνικές ομάδες και στην καλύτερη περίπτωση σε λαϊκή επανανθρώπινη βάση. Η αλληλεγγύη δεν έχει να κάνει με κυβερνήσεις, με αποφάσεις λαϊκές και διατάγματα. Αντίθετα πάμπολλες φορές έχει αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα. Στην πατρίδα μας φάνηκε και κατά την διάρκεια της κατοχής που είχαμε να κάνουμε με ξένους και κατά την περίοδο της δικτατορίας που είχαμε να κάνουμε με ντόπιους εξουσιαστές. Στην Πολωνία η αλληλεγγύη κατά όνομα και σαν οργάνωση, πήρε την φόρμα κοινωνικής επανάστασης. Στην σημερινή Κίνα όπως έδειξαν οι μεγάλοι σεισμοί του Σιτσο Αν η αλληλεγγύη είναι τραυματισμένη απευθείας από το εκεί καθεστώς, με ένα μέτρο που φαίνεται «λογικό-παράλογο». Στην Κίνα της ιλιγγιώδους ανάπτυξης και κατασκευαστικής έκρηξης, το πρόβλημα τώρα δεν είναι τα μολυσμένα ποτάμια, ο βρώμικος αέρας, η διεφθαρμένη και αργοκίνητοι καθεστωτικοί υπάλληλοι, αλλά κυρίως οι τραυματισμένοι από τα φυσικά φαινόμενα, δημόσια υγεία και η αλληλεγγύη. Ο σεισμός του Σιτσο Αν οδήγησε σε μαζική πρώτη των κακοκατασκευασμένων σχολείων που καταπλάκωσαν χιλιάδες μαθητές δημιουργώντας μια «μετασεισμική γενοκτονία». Στη τεράστια και πάμπλουτη αυτή τη στιγμή χώρα, υπάρχει αλματώδης εξέλιξη δεν υπάρχει όμως η νέα γενιά στο Σιτσου Αν να φροντίσει την προηγούμενη. Δηλαδή υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα φυσικοτωτρώπου αλληλεγγύης. Δηλαδή αυτό που λέμε στα ελληνικά «Οι μελλοντικοί γέροι γονείς δεν θα έχουν πια παιδιά να τους φροντίσουν». Έτσι η μια δυστυχία θα φέρει την άλλη και τελικά την ερήμωση. Γιατί η αλληλεγγύη από την κεντρική εξουσία η οποία είναι απασχολημένη με τους ολυμπιακούς αγώνες, είναι λίγο δύσκολο να έρθει σε μακροχρόνια βάση.
