NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΕΧΝΗΤΟΥ ΓΟΝΙΔΙΩΜΑΤΟΣ ΜΕ ΝΕΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ
Ομάδες επιστημόνων υπό του διάσημου γενετιστή Γκρέγκ Βέντερ κατάφερε να δημιουργήσει τεχνητό γονιδίωμα (τη βάση της ζωής) και να το περάσει μέσα σε ένα βακτηρίδιο του μυκοπλάσματος αφού αφαίρεσε πρώτα το δικό του.
Επειδή το βακτηρίδιο του μυκοπλάσματος είναι η πιο απλή μορφή ζωής που ουσιαστικά αποτελείται μόνο από το γονιδιωμά του, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε νέος φορέας ζωής.
Η επιτυχία αυτή δεν ανοίγει μόνον νέους ορίζοντες αλλά δημιουργεί και νέες προϋποθέσεις ζωής π.χ. με μια παρόμοια επέμβαση στο γονιδίωμα ζώων μπορούμε να αφαιρέσουμε το αίσθημα της πείνας και εκεί επάνω να δημιουργηθεί μια βάση για νέα κτηνοτροφική παραγωγή.

ΜΟΝΟΣ ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ 20 ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΗ ΔΙΑΙΤΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΒΑΡΟΣΣε όλες τις μορφές δίαιτας υπάρχει μια συλλογική αποτυχία. Το επιτυχημένο επιστημονικά επιχείρημα λιγότερο φαγητό και λιγότερο αίσθημα πείνας επιτυγχάνει μόνον εκεί που υπάρχει και η ανάλογη ψυχιατρική υποστήριξη .
Εκεί που εντοπίζεται ακριβώς η αναλογία φαγητού που πρέπει για να ικανοποιηθεί το αίσθημα πείνας του εγκεφάλου και με την ανάλογη καθοδήγηση να διατηρηθεί το σώμα υγιές.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΔΙΕΓΕΡΤΙΚΩΝ (ΑΛΚΟΟΛ, ΈΚΣΤΑΣΗ ΚΤΛ), Ο ΜΑΖΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ ΜΕΧΡΙ ΠΛΗΡΟΥΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗΣ
Ο χορός προς τον θάνατο είναι μια παλιά ψυχιατρική εμπειρία μαζικής υστερίας ενός φαινομένου που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 15ου αι. στην κεντρική Ευρώπη και από τότε ψάχνει την ερμηνεία του. Το γεγονός ξεκινούσε με λίγους παθιασμένους χορευτές στα στενά σοκάκια του Στρασβούργου, που μέρες ολόκληρες χοροπηδούσαν και γύριζαν γύρω από τον εαυτό τους σε κύκλο. Οι λίγοι γινόντουσαν εκατοντάδες και χιλιάδες και με τον πρωτόγονο αυτό χορό έπεφταν σε έκσταση. Το αποτέλεσμα ήταν δεκάδες από αυτούς να πεθάνουν από υπερκόπωση, καρδιακό έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο. Η αιτία του φαινομένου αποτελούσε ένα επιστημονικό σταυρόλεξο και θεωρήθηκε σαν μια ψυχιατρική επιδημία της μητρόπολης αυτής της Αλσατίας.
Αμερικανικοί ιστορικοί του Πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν, μια τελευταία ομάδα επιστημονικής αναζήτησης του φαινομένου, πιστεύει ότι έχει βρει την εξήγηση. Όπως αναφέρει ο ερευνητής Τζον Γουόλεν του εν λόγω πανεπιστημίου, πρόκειται για μια ψυχογενή μαζική υστερία, που έφτασε στην κορύφωση της λόγω ψυχικού στρες, πείνας και φόβου του θανάτου.
Ο ίδιος ερευνητής πιστεύει ότι σε οικονομικά στενάχωρες περιοχές στα φτωχά λαϊκά στρώματα μπορούμε να έχουμε και σήμερα τα ίδια φαινόμενα. Την παλιά εξήγηση ότι η δυνατόν υπερκατανάλωση αλκοόλ κακής ποιότητας να έφερε τους χορευτές σε αυτήν την κατάσταση την αρνείται, λέγοντας ότι είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως δεν υπήρχε επήρεια μέθης και ότι αυτοί οι άνθρωποι, σύμφωνα με την ανάλυση, χόρευαν κανονικά χωρίς καν να είναι σε πνευματική ή θρησκευτική έκσταση.
Όλα τείνουν προς την κατεύθυνση ότι σε αυτόν τον τρελό χορό τους οδηγούσε ο φόβος και η απογοήτευση. Παρόμοια περιστατικά ψυχογενούς μαζικής υστερίας έχουν παρατηρηθεί στην κεντρική Ευρώπη τουλάχιστον οκτώ με 10 φορές τους τελευταίους αιώνες και πάντοτε γύρω από το Στρασβούργο. Γεγονός που καταδεικνύει ότι πρόκειται τόσο για τοπική χαρακτηριοδομή, όσο και για μια πολιτισμική έκφραση που ίσως να την ξανασυναντήσουμε πάλι τώρα στις εποχές της μεγάλης κρίσης που πλήττει ιδιαίτερα αυτές τις περιοχές.

ΟΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΟΛΥ ΤΡΩΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Η πείνα στον τρίτο κόσμο και η έλλειψη ποιοτικών τροφίμων και ποσότητας τροφίμων, όπως και η κατανάλωση, έχει μειωθεί ουσιαστικά. Σε αντίθεση, έχουν αυξηθεί οι τιμές των τροφίμων και η κακή ποιότητα.
Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι εκεί, ενώ παράγουν το 40% της παγκόσμιας παραγωγής, οι ίδιοι δεν μπορούν να βρουν τα τρόφιμα τα οποία παράγουν, πεινούν και είναι σε καθεστώς ανάγκης. Η φτώχεια τους οδηγεί σε απώλεια της γης τους από ντόπιες και ξένες εταιρείες, καθώς, επίσης, και χειροτέρευση της ποιότητας παραγωγής, που πρώτα από όλα προσβάλλουν τους ίδιους, γιατί μειώνονται οι εξαγωγές και τα εισοδήματά τους.
Στην κυριολεξία από την δεκαετία του ‘80 και μετά η παραγωγή τροφίμων στον τρίτο κόσμο πέρασε στα χέρια πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίες διοικητικά όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με τον τόπο παραγωγής, αλλά, στην ουσία διοικούν ή επηρεάζουν την κυβερνητική των εκεί καθεστώτων.
Τελικά, τα τρόφιμα η παραγωγή η συσκευασία η αποθήκευση τους και η διαχείριση τους γενικά είναι ένα από τα ισχυρότερα όπλα της φιλελεύθερης οικονομίας στην κοινωνική διαχείριση και στην μεθόδευση διοίκησης και εκποίησης του εθνικού πλούτου χωρών του τρίτου κόσμου.
Εάν δεν βρεθεί μια διέξοδος στο θέμα αυτό, η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη, διότι η πείνα και η καταπίεση και η απώλεια κάθε προοπτικής οδηγεί στην κρίση βίας.