NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΟΥΝ ΠΩΣ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΡΥΘΜΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Η καθημερινότητα έχει κατά τόπους έναν ιδιαίτερο ρυθμό, που κατευθύνει κάθε τοπική κοινωνία, ανάλογα με τις τοπικές συνήθειες και παραδόσεις. Σε αυτόν τον ρυθμό προσαρμόζεται και ο ατομικός μας βιορυθμός. Πότε ξυπνάμε, πότε τρώμε, πότε κοιμόμαστε, τι φοράμε, τι πίνουμε, πως μιλάμε, πως αντιδράμε κλπ.
Ρυθμός και βιορυθμός δημιουργούν ένα «παλλόμενο κόσμο» σε συνθήκες ζωής. Ο παλλόμενος αυτός κόσμος δημιουργεί μια τοπική εντροπία, που ρυθμίζει εγκεφαλική λειτουργία και ομαδική ζωή.
Στην ουσία αυτό που επιτυγχάνεται από αυτό το ανακυκλωμένο αυτορρυθμιζόμενο γεγονός είναι η εξέλιξη του κόσμου και η συνέχιση της ζωής. Σε αυτό τον ρυθμό απομένει σαν κίνητρο η ουσία και το αεικίνητο της ζωής.
Επιμέρους έννοιες όπως η επιτυχία ή η αποτυχία του ατόμου ή της σχέσης είναι ουσιαστικά αδιάφορες. Η απόλυτη ή μερική επιτυχία ή αποτυχία ή τύχη ή ατυχία είναι απλώς «τμήματα» αυτού του βιορυθμού, που το ένα παραπέμπει στο άλλο, χωρίς ποτέ να αποτελούν απόλυτα μεγέθη.
Το ότι οι σκέψεις του ανθρώπου φαίνονται με αυτά, τούτο αποτελεί μια απειλή. Ο εγκέφαλος πρωταρχικά «εργάζεται» για την τήρηση του βιορυθμού του ανθρώπου και συντονισμένα για τον παλμό του περιβάλλοντος.
Τα «περιττά» τον ενοχλούν. Και όταν είναι πολλά τα «περιττά», αντιδρά βγάζοντας αρρώστια.

Η μαύρη κόρη περικυκλωμένη από τον κίτρινο κύκλο και από το πλούσιο σε μπλε χρώματα ακανθώδες πλέγμα είναι το μάτι του βραζιλιάνου παπαγάλου, που του δίνει την ικανότητα να βλέπει χρωματιστά, ανάλογα με την σύνθεση του βιότοπου που ζει, τις εικόνες.
Έτσι, μπορεί να ξεχωρίζει με μεγάλη ακρίβεια τα διάφορα σχήματα όντων και ανθρώπων που παρατηρεί και να τους ξεχωρίζει στην μνήμη του.
Ένα παιχνίδι χρωμάτων μέσα στην μνήμη του παπαγάλου, που εξωτερικεύεται από τα χρώματα, όπως ακριβώς δίνει στο εξωτερικό του ματιού του η εικόνα που βλέπουμε.

ΕΝΑΣ ΑΥΣΤΡΑΛΟΣ ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΕ ΚΑΙ ΠΟΥΛΑΕΙ ΜΙΑ ΕΙΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΥΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΩΝ ΣΠΟΤ.
Η συσκευή αυτή, όπως φαίνεται στην φωτογραφία, είναι ένας συνδυασμός «βιομάστερ» με εγκεφαλογράφο, ο οποίος κυρίως καταγράφει τα οπτικά ερεθίσματα που πάνε στην μνήμη και την ταυτόχρονη αξιολόγησή τους από έναν υπολογιστή.
Με αυτόν τον τρόπο μπορεί ο ερευνητής προβάλλοντας μέσα από το βιομάστερ διάφορες εικόνες με διάφορες σκηνές σε ένα χρόνο λιγότερο από 20 δευτερόλεπτα να ελέγξει ποιες από αυτές μνημονικά και «χαρακτηριοδομικά» ενδιαφέρουν τον καταναλωτή.
Αυτό μπορεί να είναι και γενικό και ειδικό, π.χ. στο διάγραμμα η γραμμή η πορτοκαλί στην πάνω σειρά δείχνει το γενικό ενδιαφέρον, ενώ στην κάτω σειρά η κόκκινη γραμμή το ειδικό ενδιαφέρον και πιο συγκεκριμένα, σε αυτή την παράσταση ο καταναλωτής ενδιαφέρεται περισσότερο για τον τενόρο από οτιδήποτε άλλο προβάλλουν οι εικόνες που πρέπει να διεγείρουν το ενδιαφέρον του.
Με αυτόν τον τρόπο και με την καταγραφή του εγκεφαλογραφήματος ανάλογα δίνεται μια οικονομία χρόνου σε ότι αφορά το διαφημιστικό σποτ γύρω στα 10 δευτερόλεπτα, ενώ παράλληλα υπολογίζεται 5 με 8 φορές πολύ πιο αποτελεσματικό και υποδειγματικό από το άλλο σποτ που ήταν μακρότερης διαρκείας.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι άρχισε με επιτυχία η νευροφυσιολογία (εγκεφαλογράφημα) να εμπορευματοποιείται και πέρα από τον χώρο των ασθενειών και κυρίως στην έρευνα του εγκεφάλου και στην διαφήμιση.
Αναμένεται ότι αυτή η εξέλιξη θα συνεχιστεί και με την βοήθεια της τεχνολογίας θα απλοποιηθεί έτσι ώστε να γίνεται πιο εύχρηστη και πιο αποτελεσματική.

Η πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση είναι μια βαριάς μορφής νευρολογική αρρώστια, η οποία οδηγεί σε παράλυση. Υπάρχουν, όμως, και άλλα νευρολογικά νοσήματα των οποίων οι κλινικές εικόνες μοιάζουν με αυτές της πλάγιας αμυοτροφικής σκλήρυνσης. Η μίμηση αυτή δημιουργεί τακτικά διαγνωστικά και θεραπευτικά προβλήματα.
Μια τέτοια αρρώστια είναι η πολυεμφρακτική κατάσταση (etat lacunaire), που κυρίως παρουσιάζεται σε μεσήλικες και ηλικιωμένους μετά από έντονο στρες, με τη μορφή άνοιας ή έκπτωσης των γνωστικών λειτουργιών, με μικρά συρόμενα βήματα και έντονη ανησυχία.
Πρόκειται, όμως, για μια πολύ πιο ήπιας μορφής εξέλιξη από ότι στην πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση και πολύ εύκολη στη διαφοροδιάγνωσή της από αυτήν. Πρέπει η διάγνωσή της, όμως, να γίνει έγκαιρα, τόσο για τη σωστή θεραπεία, όσο και για την απαλλαγή του ασθενούς από το περιττό βάρος μιας βαριάς και άσχημης πρόγνωσης ασθένειας.
Πρέπει να αναφέρουμε, βέβαια, ότι ο ακριβής και συντονισμένος νευρολογικός και νευροφυσιολογικός έλεγχος στις περιπτώσεις αυτές κατά κανόνα λύνει το πρόβλημα. Φτάνει, όμως, να γίνεται έγκαιρα.

ΝΕΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΡΙΧΝΟΥΝ ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ.
Το Βρετανικό Ινστιτούτο της Γλασκόβης χρόνια τώρα οργανώνει έρευνες προκειμένου να βρει απάντηση στο επιστημονικό ερώτημα της αφρικάνικης υπεροχής στις αποδόσεις μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων.
Θεωρώντας ότι η απάντηση θα λύσει πολλά ιατρικά προβλήματα, οι επιστήμονες ενός ειδικού κέντρου, του International Centre for East African Running Science, με στόχο να βρουν απάντηση σε όλα αυτά τα καυτά ερωτήματα, ανέλυσαν το γενετικό υλικό 400 κορυφαίων δυτικοαφρικανών αθλητών των δρόμων. Μάλιστα, εξέτασαν και μία ειδική πρωτεΐνη, την ACTN3, που θεωρείται ειδική για το προνόμιο της ταχύτητας στους δρόμους αυτούς.
Στις συγκρίσεις που έγιναν κατόπιν, προκειμένου να βρουν κάποια διαφορά που θα υποδείκνυε ένα γενετικό προνόμιο στους υπερ-πρωταθλητές σε σχέση με τους κοινούς θνητούς, δεν προέκυψε τίποτε αξιόλογο.
Το μόνο κοινό που βρέθηκε σε όλους τους αθλητές και δεν βρέθηκε στον μέσο πληθυσμό ήταν το περιβάλλον και το γεγονός ότι οι αθλητές από την παιδική τους ηλικία μέχρι και την εξέτασή τους έπρεπε καθημερινά για διάφορες υποχρεώσεις να διατρέχουν με τα πόδια τεράστιες αποστάσεις.
Άρα, ήταν η προπόνηση που έκανε τη διαφορά και όχι τα γονίδια.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ, ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΧΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ, ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ, ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ.
Ένα Καναδέζικο ερευνητικό ινστιτούτο ανέπτυξε μια εξελιγμένη συσκευή, κάτι μεταξύ ηλεκτροεγκεφαλογράφου και μαγνητικού τομογράφου ψηφιακής καταγραφής.
Με υπεριώδεις ακτίνες μπορεί να διαβάζει τον μετωπιαίο λοβό, ή ακόμη και κάθε σημείο του εγκεφάλου, έτσι ώστε ανάλογα να δίνει μέσω κομπιούτερ μια απάντηση, χωρίς να μεσολαβεί η διαδικασία της ομιλίας, π.χ. αφού καλωδιωθεί ο ασθενής, όπως φαίνεται στην φωτογραφία, του γίνονται απλές ερωτήσεις του τύπου «θέλεις νερό; ναι ή όχι;»
Ανάλογα με το που θα ερευνήσει το υπεριώδες φως στην περιοχή του μετωπιαίου λοβού την δραστηριότητα του οξυγόνου και της γλυκόζης, αυτό μεταφράζεται σε μια απάντηση, η οποία -σαν βιολογικό πλέον ρεύμα- κατευθύνεται σε ένα κομπιούτερ, που δίνει γραπτώς ή ακουστικά το ανάλογο ναι ή όχι.
Πρόκειται για μια πολύ πρακτική συσκευή, η οποία είναι απόρροια της σκέψης χρησιμοποίησης ταυτοχρόνως κάποιων νέων τεχνικών, που δίνουν την δυνατότητα συνεννόησης και με ανθρώπους που δεν έχουν την ικανότητα της ομιλίας.
Είναι με σιγουριά ένα τεράστιο νέο βήμα στον χώρο της θεραπείας των νευροψυχιατρικών νοσημάτων. Εάν λάβει κανείς υπόψη και το φθηνό κόστος της όλης κατασκευής πρόκειται για κάτι το μοναδικό.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/24.html

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/blog-post_5096.html

Η ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΝΕΥΡΟΦΥΤΙΚΗ ΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ.
Σε μια (τι άλλο;) αμερικανική σειρά παρουσιάσθηκε με πολύ γλαφυρό τρόπο μια ιδιόμορφη ασθένεια. Ο πρωταγωνιστής, ένας ιδιόρρυθμος γιατρός, προικισμένος με ταχύ διαγνωστικό βλέμμα, ο Dr House, διαπιστώνει την ασθένεια της συγγενούς νευροφυτικής αισθητικής νευροπάθειας, την καλούμενη CIPA (Congenital Insensitive to Pain with Anhidrosis).
Στη σειρά ο καλός γιατρός πιστοποιεί τη νόσο σε μια κοπέλα μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα, όπου αυτή είναι τραυματισμένη και σφαδάζει από πόνους. Ο προικισμένος γιατρός δέχεται ότι το ατύχημα είναι αληθινό, όχι, όμως, και οι πόνοι. Το γεγονός ότι δεν έχει ιδρώτα οδηγεί τον γιατρό στην σωστή διάγνωση, παρά τις κόντρες των συναδέλφων του.
Οι ασθενείς που πάσχουν από την κληρονομικού αυτού χαρακτήρα νόσο πράγματι δεν αισθάνονται τον πόνο και τον ιδρώτα, ενώ το σώμα τους έχει μια αδυναμία ρύθμισης της θερμοκρασίας του σε σχέση με το περιβάλλον.
Λόγω μιας γονιδιακής διαταραχής, οι άξονες των περιφερικών νεύρων δεν αναπτύσσονται κανονικά και έχουν αδυναμία μεταφοράς της αίσθησης του πόνου.
Η ασθένεια αυτή μπορεί να έχει αρκετές διαβαθμίσεις και μερικές φορές, αν και παρουσιάζει χαρακτηριστική συμπτωματολογία, μπορεί να μην διαγνωσθεί έγκαιρα.
Πέρα από το αναμνηστικό (χτυπήματα ή καψίματα χωρίς πόνο, απουσία ιδρώτα κλπ.) η διάγνωση τίθεται νευροφυσιολογικά. Με ειδικά μηχανήματα, όπως τον νευρογράφο και ηλεκτροεγκεφαλογράφο και βέβαια, βιοχημικές μετά εξετάσεις πιστοποιείται η νόσος.
Πολλές φορές στις περιπτώσεις αυτές έχουμε και εγκεφαλική συμμετοχή, που παρουσιάζεται με άνοια, μαθησιακές διαταραχές, διανοητική καθυστέρηση.
Η αργή και μη έγκαιρη διάγνωση πολλές φορές οδηγεί σε μοιραίες καταστάσεις και θάνατο.
Η γνώση των νέων αυτών παραμέτρων για την ασθένεια αυτή έχει δώσει μια τρομερή ώθηση στην φαρμακευτική βιοχημική έρευνα. Συγκεκριμένα, γίνονται προσπάθειες να μιμηθεί κάποιος την διαδικασία της παθογένειας της νόσου, προκειμένου να καταπολεμήσει την έλλειψη εφίδρωσης και πόνου.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΣΕ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΔΕΙΞΑΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΑΥΤΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας ερευνητικά είναι μία από τις πιο «ψαγμένες» νευρολογικές ασθένειες. Τα τελευταία δε χρόνια με την εξέλιξη της γενετικής και μοριακής βιολογίας, καθώς επίσης και την ανάπτυξη της ψηφιακής τεχνολογίας, έχει έρθει μια αλματώδης πρόοδος με ένα πλήθος νέων ευρημάτων στον τομέα αυτό.
Πάντως, είναι από χρόνια γνωστή η ύπαρξη μίας οικογενειακής και εθνικής επιρροής στη γενετική δομή της νόσου. Θεωρείται ότι η νόσος είναι και πολυγονιδιακή και πολυπαραγοντική.
Έτσι, λοιπόν, αναμενόμενα στο στενό και ευρύ οικογενειακό κύκλο υφίστανται πληθώρες «πολυμορφισμών» και «μεταλλάξεων», που μπορεί κατά μόνας να μην έχουν κανένα ειδικό νοσολογικό βάρος, επηρεάζουν, όμως, ουσιαστικά τη γενετική προδιάθεση.
Η γενετική δε προδιάθεση με τη σειρά της, κάτω από την επήρεια περιβαλλοντολογικών παραγόντων αυξάνει τη νοσηρότητα. Π.χ. μία ίωση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δυνατόν να προκαλέσει την έκρηξη της νόσου. Ενώ στο γενικό πληθυσμό η πιθανότητα εμφάνισης της νόσου ανέρχεται στο 0,2 έως 0,3%, στους οικογενειακούς κύκλους ανέρχεται στο διπλό.
Πράγματι, σε δικές μας νευροφυσιολογικές έρευνες με τη μέθοδο των προκλητών δυναμικών ο κίνδυνος εμφάνισης στους συγγενείς είναι περίπου τετραπλάσιος.

Μια Γερμανική υπερπαραγωγή με ιστορικές αναφορές δημιουργεί ένα νέο φιλμ πρόσφατα στις θέσεις κινηματογράφου βασισμένο στις σύγχρονες αρχές της νευρολογίας και νευροφυσιολογίας. Η υπόθεση του φιλμ είναι μια χιλιοειπωμένη, χιλιοπαιγμένη γερμανική ιστορία, που τα τελευταία 30 χρόνια τουλάχιστον 1 έως 2 φορές το χρόνο, απασχολεί για εβδομάδες το γερμανικό κοινό. Πρόκειται για το φημισμένο «γερμανικό φθινόπωρο».
Πρόκειται για την ιστορία της Φράξιας του Κόκκινου Στρατού (RAF). Είναι ένα αιματηρό κίνημα της νέας γενιάς τρομοκρατών, πολλοί εκπρόσωποι της οποίας ακόμη είναι εν ζωή (ελεύθεροι ή σε φυλακές) και αναφέρεται επιλεκτικά σε κάποια τρομοκρατικά κινήματα τους.
Το φιλμ δεν προσθέτει τίποτα καινούριο στην ιστορία και επιχειρεί απλώς ένα καινούριο βιογραφικό ντοκιμαντέρ της όλης υπόθεσης. Το καινούριο στο φιλμ είναι ότι βασίζεται σε ένα τέχνασμα δανεισμένο από την νευροφυσιολογία, που ανεβάζει τεράστια το ενδιαφέρον του, διότι είναι το πρώτο του είδους του στον κόσμο.
Πρόκειται για το εξής: όταν δείχνουμε σε ένα άτομο μια «παγωμένη εικόνα», τελείως αυθόρμητα ερεθίζονται οι εγκεφαλικοί σχηματισμοί, οι οποίοι ανακαλούν από την μνήμη τις εντυπώσεις σχετικά με την εικόνα αυτή. Με τον τρόπο αυτό η μνήμη θέτει σε κίνηση ένα παλιό γεγονός μαντεύοντας και τα υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν. Στο φιλμ, λοιπόν, όταν ερεθίζεται με αυτόν τον τρόπο η μνήμη του θεατή σχετικά με το γεγονός με την καινούρια αφετηρία, δεν τον αφήνει πλέον να μαντεύσει, αλλά, του παρουσιάζει τα γεγονότα, έτσι όπως κυλούν οι σκηνές του φιλμ μετά από την εικόνα. Δηλαδή, τον βάζει σε μια νέα εμπειρία σε συνέχεια με το παλιό βίωμα που το έχει δει και σκεφθεί άπειρες φορές, αλλά, με νέα εξέλιξη. Έτσι, πλέον βιώνει ο θεατής εκ νέου και πιστεύει αυτά που βλέπει, με αποτέλεσμα να ζει την παλιά ιστορία με μια νέα θεώρηση.
Με αυτόν τον τρόπο εκατομμύρια θεατές θα δουν ένα θρίλερ-πραγματικότητα και αν έχουν ακούσει κάτι για αυτό, που σχεδόν όλοι οι ευρωπαίοι πάνω από 50 ετών είχαν βιώσει κάτι παρόμοιο, θα το έχουν πλέον καταγράψει σαν δική τους ιστορία.
Πρόκειται για ένα πολύ αξιόλογο νέο γεγονός στην κινηματογραφία, που κανείς δεν θα μπορούσε να δώσει τελειότερα από τους Γερμανούς τελειομανείς δημιουργούς του.
Όπου πλέον η εικόνα γίνεται προσωπικό βίωμα σχεδόν ασυνείδητα και μέρος της προσωπικότητας του κάθε θεατή.