Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ψυχοφάρμακα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ψυχοφάρμακα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΣ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ.
Είναι αυτό που ακούει ένας νευρολόγος σε καθημερινή βάση και πραγματικά είναι πρόβλημα μια σωστή απάντηση.
Σίγουρα οι ψυχασθενείς παίρνουν ψυχοφάρμακα αλλά τις περισσότερες φορές πρέπει να παίρνουν και οι υγιείς προκειμένου να μην γίνουν ψυχασθενείς.
Άπειρες φορές τονίζουμε ότι το φάρμακο για αυτόν που το παίρνει είναι φάρμακο ενώ για αυτόν που δεν το παίρνει είναι φαρμάκι.
Τα ψυχοφάρμακα δίνονται στις περιπτώσεις που έχουμε μια υπέρβαση στην ψυχική σφαίρα και μια έκρηξη στην περιοχή αυτή.
Τις περισσότερες φορές είναι μονόδρομος και εδώ ισχύει καλύτερα 10 φορές παραπάνω, παρά μια λιγότερο.
Συνεπώς τα ψυχοφάρμακα στην εποχή μας είναι απαραίτητα και δεν αποτελούν «πιστοποιητικό» τρέλας. Πρέπει να χρησιμοποιούνται έγκαιρα χωρίς αναβολές.

ΣΕ ΑΚΡΑΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΝΟΥ ΤΑ ΠΑΥΣΙΠΟΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΚΑΛΥΨΗΣ.

Για πλήρη επιτυχία της αναλγητικής καταστολής απαιτείται μεγαλύτερη γκάμα φαρμάκων. Δηλαδή πέρα από τα αναλγητικά χρειάζονται κατασταλτικά, ψυχοφάρμακα, αντιβιοτικά κ.λ.π.
Το κριτήριο για όλες αυτές τις καταστάσεις είναι η γνώση της ασθένειας καθώς επίσης του συνδυασμού και της γνώσης των φαρμάκων.
Η ιδανική κατάσταση είναι πάντοτε ο φαρμακευτικός συνδυασμός να έχει άμεση και σύντομη δράση, να μην επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα ή αν το επηρεάζει το δυνατόν λιγότερο και συντομότερο και να μην αφήνει αποτυπώματα σε οργανικές διαταραχές.

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΝΑ 85% ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑΣ.
Βέβαια, αυτοί οι πόνοι της δισκοπάθειας μπορούν να έχουν πολλές αιτίες, από εκφυλιστικές αλλοιώσεις στους σπονδύλους μέχρι και μία πτώση μετά από ρήξη δίσκου. Υπάρχουν 32 δίσκοι μεταξύ των σπονδύλων, και έχουν τον ρόλο «αμορτισέρ». Κατά τη διάρκεια της ζωής, όπως είναι φυσικό, ελαττώνονται σιγά-σιγά τα υγρά τους και στεγνώνουν, και μερικές φορές κάτω από μεγάλη πίεση σπάνε. Εάν κατά τη διαδικασία αυτή ερεθίζεται ένα νεύρο που βγαίνει από την περιοχή αυτή, έχουμε την δισκοπάθεια με μία συναλγία, π.χ την ισχιαλγία. Πρόκειται για έντονους πόνους που διαβαθμίζονται σε διάφορα επίπεδα, αρχίζουν κυρίως σαν απλοί πόνοι της μέσης, και σιγά-σιγά αναπτύσσονται, κατεβαίνουν στους γλουτούς και στα πόδια. Με το βήξιμο ή φτέρνισμα αυξάνονται οι πόνοι. Βέβαια το σώμα έχει την ιδιότητα με την πάροδο του χρόνου να αποκαθιστά τους πόνους μόνο του. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, που όταν το σώμα ευαισθητοποιηθεί τόσο πολύ, και ιδιαίτερα η σκέψη έτσι που στην παραμικρή κίνηση ή ακόμα και στην ιδέα του πόνου, αναπτύσσονται αντανακλαστικά έντονοι πόνοι δισκοπάθειας οι οποίοι πρέπει να αντιμετωπίζονται με ψυχοφάρμακα. Στην περίπτωση αυτή προσπαθούμε ουσιαστικά να «σβήσουμε» την ιδέα των πόνων από το κεντρικό νευρικό σύστημα. Η χειρουργική λύση της δισκοπάθειας, είναι πάντοτε συζητήσιμη, όμως πρέπει να είναι το τελευταίο που αναζητείται, διότι κατά κανόνα τις περισσότερες φορές συμβαίνει να γίνεται μετά από πίεση των ασθενών για τον αφόρητο πόνο που νιώθουν. Δηλαδή πρόκειται για μία χειρουργική θεραπεία του πόνου ο οποίος στη συνέχεια επανέρχεται πολλές φορές ακόμη εντονότερος.

ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΦΑΡΜΑΚΩΝ Ή ΧΡΗΣΗ ΟΥΣΙΩΝ.
Αυτό οφείλεται στο ότι υπάρχουν ορισμένα φάρμακα τα οποία «μπλοκάρουν» την ντοπαμίνη και τους υποδοχείς της.
Και στις δύο περιπτώσεις δημιουργείται έτσι μια έλλειψη της δράσης της ουσίας αυτής που έχει σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση του παρκισιονισμού.
Τα φάρμακα που προκαλούν τέτοιες αντιδράσεις είναι οι φαινοθειαζίνες, βουτυροφαινόλες κατά κύριο λόγο.
Δηλαδή ψυχοφάρμακα χρόνιας χρήσης. Έτσι λοιπόν όταν έχουμε ασθενείς που λαμβάνουν τέτοια αγωγή πρέπει να έχουμε κατά νου και την εμφάνιση του πάρκινσον.

Ο ΡΩΣΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΚΙΡΛΙΑΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ «ΑΠΟΤΥΠΩΣΕΙ» ΤΗΝ «ΑΥΡΑ» ΧΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟΥ.
Με αυτόν τον τρόπο ελεγχόταν η ενέργεια γύρω από τα δάκτυλα του χεριού ανάλογα με την περίπτωση και την καταγραφή. Δηλαδή οι κάμερες παρουσιάζουν μια ηλεκτρονική διάταξη των δακτύλων που συμβαδίζουν με έναν ηλεκτρονικό έλεγχο της ψυχικής κατάστασης και της προσωπικότητας.
Έτσι λοιπόν χορηγώντας ψυχοφάρμακα αρκετές φορές άλλαζε αυτή η ηλεκτρονική κατάσταση των δακτύλων, γεγονός που οδηγούσε στην σκέψη της ύπαρξης κάποιου ηλεκτρικού ψυχικού πεδίου.

ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΦΑΡΜΑΚΩΝ Η ΧΡΗΣΗΣ ΟΥΣΙΩΝΑυτό οφείλεται στο ότι υπάρχουν ορισμένα φάρμακα τα οποία «μπλοκάρουν» την ντοπαμίνη ή τους υποδοχείς της.
Και στις δύο περιπτώσεις δημιουργείται έτσι μια έλλειψη της δράσης της ουσίας αυτής που έχει σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση του παρκινσονισμού.
Τα φάρμακα που προκαλούν τέτοιες αντιδράσεις είναι οι φαινοθειαζίνες, βουτυροφαινόνες κατά κύριο λόγο.
Δηλαδή ψυχοφάρμακα χρόνιας χρήσης. Έτσι λοιπόν όταν έχουμε ασθενείς που λαμβάνουν τέτοια αγωγή πρέπει να έχουμε κατά νου και την εμφάνιση του πάρκινσον.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΕΡΟΤΟΝΙΝΗΣ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΡΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΛΗΨΗ ΦΑΡΜΑΚΩΝ. ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΕΡΟΤΟΝΙΝΗΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΛΗΨΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ.
Η εμφάνιση του συνδρόμου οφείλεται κατά κύριο λόγο στην υπερβολική συγκέντρωση σεροτονίνης που προκαλείται από διάφορα ψυχοφάρμακα στον εγκέφαλο του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα είναι ότι λαμβάνοντας αυτά τα φάρμακα ανεξέλεγκτα και πολλές φορές μη έχοντας προσέξει τις αντιδράσεις φτάνει σε ένα οριακό σημείο το οποίο μπορεί να οδηγήσει και στο κακοήθες νευροληπτικό σύνδρομο που φτάνει στον θάνατο.
Ποια είναι αυτά τα συμπτώματα που πρέπει να προσέξει κανείς όταν λαμβάνει χρόνια ψυχοφάρμακα. Κυρίως από γνωστικές διαταραχές όπως σύγχυση υπομανία, παραισθήσεις, ψευδαισθήσεις επιθετικότητα, πονοκέφαλο, βυθιότητα.
Διαταραχές από το αυτόνομο νευρικό σύστημα, υπερθερμία, υπέρταση, ταχυκαρδία. Διάρροια, εφίδρωση ναυτία.
Υπάρχουνε βέβαια και σωματικά συμπτώματα όπως μυοκλονίες (πεταρίσματα μυών) και έντονος τρόμος. Ο τρόμος είναι και το κυριότερο σύμπτωμα που πρέπει να προσέξουμε.
Γενικά όταν έχουμε αυτήν την εμφάνιση σε ανθρώπους που κάνουνε χρήση ψυχοφαρμάκων για πολύ καιρό πρέπει άμεσα να πάμε τον ασθενή στον ειδικό προκειμένου να λάβει χώρα μια εξέταση και σωστή εκτίμηση και αντιμετώπιση της κατάστασης.

Η ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ

Για τον πανικό δε χρειάζεται σήμερα να εξηγήσει κανείς πολλά. Πρόκειται για τη δυσάρεστη πραγματικότητα που συνοδεύει πλέον τον κάθε τρίτο έλληνα πολίτη. Με ή χωρίς συνειδητή αιτιολογία μεταβάλλει τους ανθρώπους σε κυνηγημένα ποντίκια που αναζητούν μια ασφαλή φωλιά, κατά κανόνα τα διάφορα εφημερεύοντα νοσοκομεία για πρώτη βοήθεια. Εκεί κατά κανόνα δίνεται ένα ηρεμιστικό (βενζοδιαζεπίνες) σε ενέσιμη μορφή που αναστέλλει το στρες του πανικού για κάποιες ώρες μαζί με την υπόδειξη να επισκεφθεί κάποιος ένα ψυχίατρο για την περαιτέρω θεραπεία. Η τακτική ανακύκλωση της όλης ιστορίας φέρνει έναν εθισμό πρώτα του ίδιου του ασθενή στις βενζοδιαζεπίνες και δεύτερο του ίδιου του προσωπικού του νοσοκομείου στους φοβισμένους επισκέπτες του.
Κι όμως ο πανικός είναι μια πολύ «αυστηρή» ασθένεια που ανταποκρίνεται σε μια εγκεφαλική δυσλειτουργία παρόμοια με αυτή της επιληψίας. Πολλοί μάλιστα τη θεωρούν μορφή της επιληψίας. Τέλος πάντων, το πιο δίκαιο είναι να θεωρήσουμε ότι είναι μια υπο-ομάδα εγκεφαλικών κρίσεων σε ιδιαίτερα ευαίσθητα άτομα σε συγκεκριμένες εγκεφαλικές περιοχές πρόκειται για την αμυγδαλή, τον ιππόκαμπο, και τον κροταφικό λοβό. Είναι δηλαδή οι περιοχές όπου εστιάζονται τα νευρωτονικά τόξα της μνήμης του θυμού και του πανικού.
Με τη βοήθεια της σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας και τα υπερευαίσθητα ηλεκτρόδια καταγραφής που υπάρχουν μπορούμε με το εγκεφαλογράφημα να μετρήσουμε και να απεικονίσουμε τον πανικό (όπου κόκκινο πανικός).

Η απεικόνιση αυτή σε στυλ χαρτογράφησης βοηθά στην αναγνώριση μέτρηση και ένταση του πανικού. Δημιουργεί νέες θεραπευτικέ προϋποθέσεις και μια καλύτερη γενικά προσέγγιση του θέματος του πανικού. Επειδή αυτή η τεχνολογία είναι αναίμακτη ανώδυνη και σχετικά ανέξοδη ενδείκνυται η χαρτογράφηση του πανικού σε όλα εκείνα τα άτομα που έστω και για μι φορά έχουν αυτή τη δυσάρεστη ενόχληση. Βοηθά τα μέγιστα στη μελλοντική αντιμετώπισή της.

ΠΑΝΙΚΟΣ, Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ


















Η σύγχρονη καθημερινότητα έχει κάνει τον πανικό μόνιμο σύντροφο των σύγχρονων ανθρώπων. Ο πανικός φτάνει στο ανθρώπινο μυαλό από δύο δρόμους. Ο πρώτος, γνωστός σαν πανικός ύπαρξης, πιέζει τη λεπτή μεμβράνη που χωρίζει στον άνθρωπο το υποκείμενο με το αντικείμενο. Ο δεύτερος είναι ο πανικός της πνευματικής διαταραχής.

Παλαιά το πρόβλημα δεν ήταν τόσο οξύ και για αυτό ο άνθρωπος δεν έτρεχε τόσο πολύ σε ψυχιάτρους. Υπήρχε πολύ πιο ζωντανή η συνειδητοποίηση της προσωρινότητας της ζωής και του μοιραίου τέλους σαν μια φυσική ακολουθία. Οι σκέψεις αυτές αντιγράφονταν στον εγκέφαλο σαν υλικό και γίνονταν παραδοχές που διευκόλυναν την καθημερινότητα. Υπήρχε, λοιπόν, το μιμητικό αντίγραφο σε όλους τους εγκεφάλους, ότι βασικά τίποτε δεν καταστρέφεται, παρά αλλάζει μέσα σε ένα ολοκληρωμένο σύμπαν που περιέχει τη ζωή και το θάνατο.
Η πεποίθηση αυτή της συνέχειας εκτονώνει το φόρτο της αναμονής του αδιεξόδου του θανάτου και κάνει τη ζωή πιο όμορφη. Δυστυχώς, οι παραδοχές αυτές ξεπεράστηκαν και το καθημερινό στρες οξύνει την παθογένεια της ακτινοβολίας φθάνοντας έτσι σε ένα αδιέξοδο και μια κορύφωση του πανικού.
Η κορύφωση αυτή οδηγεί τον εγκέφαλο σε μόνιμες βλάβες που χρειάζονται θεραπεία. Έτσι, αρχίζουμε τη φαρμακευτική αγωγή για αυτό βλέπουμε τη συγκεκριμένη εποχή σχεδόν όλους, ακόμη και παιδιά, να κυκλοφορούν και να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε κοινωνική κατάσταση με ένα κουτί ηρεμιστικά.

Οι σχιζοφρένειες σήμερα θεωρείται ότι συμβαδίζουν με διαρθρωτικές, μεταβολικές, βιοχημικές και λειτουργικές αλλοιώσεις του εγκεφάλου. Ξέχωρα από αυτά τα διάφορα νευροληπτικά φάρμακα επηρεάζουν τη σύνθεση των εγκεφαλικών κυττάρων ουσιαστικά. Μόνο με ελάχιστες εξετάσεις μπορούμε, πλέον, να υποθέσουμε σε ποια χρονική φάση και από τι προκύπτουν αυτές οι βλάβες. Όσον αφορά για τις φαρμακογενείς αλλοιώσεις της εγκεφαλικής διάταξης είναι δύσκολο να πιστοποιηθούν αν δε γνωρίζουμε την αρχική κατάσταση του εγκεφάλου. Έτσι, για να μπορούμε να φτάσουμε σε κάποια διάγνωση είναι απαραίτητο, κατά πρώτο λόγο, να βρούμε τις σταθερές που χαρακτηρίζουν τις εγκεφαλικές αλλοιώσεις στη σχιζοφρένεια. Έτσι, λοιπόν, γίνεται μια προσπάθεια κατανομής των εξετάσεων πριν και μετά τη χορήγηση μιας θεραπείας και στα μεσοδιαστήματα.

ΕΝΔΟΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ
Υπάρχουν πάρα πολλές εργασίες σχετικά με το θέμα αυτό τα τελευταία χρόνια. Κατά κύριο λόγο οι πρώτες παρατηρήσεις εντοπίζονται στη διάταση των πλαγίων κοιλιών και της τρίτης κοιλίας του εγκεφάλου και μια ελάττωση του όγκου των κροταφικών λοβών και ιδιαιτέρως, του κροταφικού άνω γύρου των παραϊπποκαμπιακών γύρων ,καθώς, επίσης, και της φαιάς ουσίας των μετωπιαίων λοβών. Λαμβάνονται υπόψη η προμετωπιαία περιοχή, η ελάττωση του όγκου του ιππόκαμπου, της αμύγδαλας και του θαλάμου. Όλες αυτές οι παρατηρήσεις δίνουν πληροφορίες όσον αφορά την εγκεφαλική μάζα στους σχιζοφρενείς ασθενείς. Με σειρές εξετάσεων έγινε προσπάθεια να εντοπιστεί σε ποιο χρονικό διάστημα εμφανίζονται αυτές οι αλλοιώσεις και πως εξελίσσονται στην πορεία της νόσου.

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΛΗΨΗ ΝΕΥΡΟΛΗΠΤΙΚΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ
Εδώ κατά κύριο λόγο παρατηρούμε τη διάταση των κοιλιών και των βασικών γαγγλίων. Σε ότι αφορά τη φαιά ουσία έγιναν αρκετές εξετάσεις όπου σε μια μεγάλη έρευνα βρέθηκε γενικά μια ελάττωση της φαιάς ουσίας. Σε μια άλλη εξέταση που έκανε ο Pantelis και οι συνεργάτες του πιστοποιήθηκε μια μικρότερη απώλεια της φαιάς ουσίας στον κεντρικό και πλάγιο κροταφικό λοβό, καθώς, επίσης, και στην πίσω πλευρά του μετωπιαίου λοβού. Αύξηση της ατροφίας αντίθετα πιστοποιήθηκε κυρίως στην προμετωπιαία περιοχή. Άλλη εργασία αντίθετα πιστοποίησε ότι οι μετωπιαίοι λοβοί δεν έχουν ουσιαστικές βλάβες και έχουν μια ελάττωση της περιοχής του κροταφικού άνω γύρου . Άλλες εργασίες παρατήρησαν ελάττωση της φαιάς ουσίας στον κροταφικό λοβό και στους έσω πυρήνες της φαιάς ουσίας. Σε ότι αφορά τον πυρήνα καουντάτους σε πολλές εργασίες παρατηρείται ατροφία, σε άλλες όχι. Το ίδιο ισχύει για το στρεατικό και τα άλλα βασικά γάγγλια. Παρόμοιες ήταν οι παρατηρήσεις για θάλαμο, αμύγδαλα, ιππόκαμπο και για το μεσολόβιο.

ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΣΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ
Υπάρχουν πάρα πολλές εργασίες με διφορούμενε αποτελέσματα. Μια εργασία του Delisi που αναφερόταν μέχρι 10ετίας παρατήρησε ότι κατά τη διάρκεια της αρρώστιας αυξάνεται η ατροφία σε μερικές περιπτώσεις μέχρι 23% ότι αφορά το εύρος των κοιλιών. Παρόμοιες εργασίες πιστοποίησαν αυτό και κυρίως ότι αναφέρεται στο εύρος των κοιλιών. Ανάλογες ήταν και οι παρατηρήσεις που έγιναν στη φαιά ουσία όπου υπάρχει μια ατροφία. Εδώ αξίζει να αναφερθεί η ελάττωση κατά 7% μέσα στους 4 μήνες στην έλικα του Χεσλ.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
Σε ότι αφορά μια γενική ματιά με όλες αυτές τις προϋποθέσεις που αναφέραμε φαίνεται ότι στους σχιζοφρενείς η ατροφία του εγκεφάλου επηρεάζεται τόσο από την ασθένεια όσο και από τα φάρμακα. Υπάρχει πιθανότητα σύμφωνα με τις ενδείξεις ότι ο πυρήνας καουντάτους να επηρεάζεται κυρίως ατροφικά από τα φάρμακα.
Πιθανόν οι μεγαλύτερες διαταραχές να είναι στην περιοχή των βασικών γαγγλίων με πλήρη αδυναμία να διαχωριστεί αν προκύπτουν από την ασθένεια μόνο ή από το συνδυασμό ασθένειας και λήψης φαρμάκων.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

 

© 2006 | Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger by Blogcrowds.