NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΝΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ Η ΑΝΟΙΑ. ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΟΚ ΠΟΥ ΤΑΧΥΤΑΤΑ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ.</span>
Ο Βάλτερ Γιενς (φωτο) είναι ένας ανά τον κόσμο διάσημος καθηγητής Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Σχεδόν πάντοτε πρωτοστατούσε σε οποιοδήποτε πάνελ της γερμανικής τηλεόρασης, που είχε σχέση με πολιτισμό, ήθος, ηθική και προβλήματα δεοντολογίας.
Έτυχε να τον ακούσω πάρα πολλές αυτόν τον πλούσιο σε χαρίσματα άνθρωπο, που εκείνο που θαύμαζες, ακόμα περισσότερο και από την ευφράδεια και την τέχνη του χειρισμού του λόγου, ήταν η τρομερή του μνήμη.
Αναφερόταν σε οποιαδήποτε γεγονότα, ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, προσωπικά, βιογραφικά, περαστικά κλπ με μία τρομερή ακρίβεια και έναν ασυνήθιστο ειρμό λόγων, σκέψεων σε συντονισμό με τις μνημονικές αναφορές.
Το 2003 κι ενώ ο Γιενς ήταν κοντά στην ηλικία των 80 ετών, ξέσπασε ένα σκάνδαλο ότι κατά τη νεαρή του ηλικία είχε υπηρετήσει στη νεολαία των Ναζί, και όπως είναι φυσικό, εκλήθη, όπως και ο άλλος διάσημος συγγραφέας Κίντερ Γκρας, να απολογηθεί για το «έγκλημά» του αυτό.
Για αυτόν τον βαθυστόχαστο, πλήρως ισορροπημένο και υπηρέτη των γραμμάτων, άνθρωπο η ντροπή αυτή τον έφερε σε σύγκρουση με τον εσωτερικό του κόσμο, σε ένα σημείο τέτοιο, που μέσα σε μέρες να χάνει την οποιαδήποτε ευφράδεια λόγου, την ικανότητα να διαβάζει και τη συνοχή στα λεγόμενά του.
Νιώθοντας πού θα κατέληγε αυτό, παρακάλεσε το γιατρό και φίλο του να μην λογαριάσει τίποτε και αν δει ότι τα συμπτώματα είναι ανήκεστα και ανθεκτικά σε οποιαδήποτε ιατρική θεραπεία, να προχωρήσει σε ευθανασία.
Τα συμπτώματα, δυστυχώς, ήταν τόσο ραγδαία, που δεν μπόρεσαν να υπερκεράσουν το χρόνο, ώστε να αποφανθεί κανείς αν πρέπει να το κάνει ή όχι. Ο Γιενς χάνοντας κάθε επαφή πλέον με το περιβάλλον και παίζοντας με μία παιδική κούκλα, σε πλήρη παλιμπαιδισμό, παίζει με τα κατοικίδια σε κάποιο συγγενικό αγρόκτημα του Βερολίνου.
Ο γιατρός του δε συζητά πλέον το θάνατο «ενός παιδιού», αφού φρόντισε να τον «σκοτώσει» η ίδια η ντροπή της αρρώστιας.

Ο γερουσιαστής Roger Kusch
Στην Γερμανία, μία χώρα με πάρα πολλές νομικές παραδόσεις, το θέμα της ευθανασίας και της βοήθειας σε αυτοκτονία είναι ταμπού. Ο πρώην γερουσιαστής για θέματα δικαιοσύνης του Αμβούργου, ο Roger Kusch, επαναφέρει το θέμα αυτό που αναστατώνει δεοντολογικά αυτή την στιγμή όλους του Γερμανούς δικαστές.
Παραδίδοντας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ένα ολιγόλεπτο βίντεο μιας γηραιάς κυρίας, τροφίμου ενός γηροκομείου, την αφήνει να διηγείται τον πανικό των γέρων ανθρώπων εντός του νοσοκομείου. Η ίδια ισχυρίζεται ότι δεν έχει πλέον καμία δύναμη και θέληση να επιζήσει σε αυτό το περιβάλλον και η καθημερινότητά της είναι μόνο μια ταλαιπωρία.
Ο γερουσιαστής ευαισθητοποιημένος από το δράμα της 80χρονης, θέτει το απλό ερώτημα, αυτοκτονία; γιατί όχι;
Από παλιές στατιστικές είναι πλέον πολύ γνωστό ότι το θέμα της αυτοκτονίας και αυτοκτονικότητας στα Γερμανικά γηροκομεία ήταν συνηθισμένο και παλιό. Μια ζωή ξεχειλισμένη από απογοήτευση λόγω του εγκλεισμού σε τέτοιου είδους γηριατρικά ιδρύματα, ήταν κάτι τραγικό και αληθινό φόβητρο για τους ηλικιωμένους. Τώρα, μάλιστα, που άλλαξαν τα δημογραφικά στατιστικά της Ευρώπης και κινδυνεύουν οι ηλικιωμένοι να περάσουν το 50%, η αύξηση των τάσεων για αυτοκτονία στους κύκλους αυτούς, ανεβαίνει ραγδαία.
Το πιο περίεργο στην είδηση αυτή είναι ότι η Γερμανική δικαιοσύνη, η οποία κυριολεκτικά έχει οξύ πέλεκυ για γιατρούς που υποκύπτουν στο αδίκημα της ευθανασίας ή βοήθειας για αυτοκτονία, βρίσκει την πρόταση του συγκεκριμένου γερουσιαστή ως μη παραβατική και απλώς σαν μια ευκαιρία για συζήτηση.
Από την ελληνική σκοπιά χρειάζεται μια άλλη θεώρηση και πρέπει πριν συζητήσουμε το δικαίωμα, κατά τον Γερμανό γερουσιαστή, στην αυτοκτονία, να συζητηθεί πρώτα η δυνατότητα της θεραπευτικής αγωγής της κατάθλιψης στο γήρας. Γιατί σίγουρα η κατάθλιψη προηγείται οποιασδήποτε άλλης αυτοκτονικής σκέψης.