NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΠΟΥ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΚΙΝΗΤΟ.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΡΤΗΡΙΑΚΕΣ ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΜΕ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΥ
Οι φλεβοαρτηριακές αυτές ανωμαλίες είναι ψιλοσυμπτωματικές, έχουν μόνο πονοκεφάλους και σπανιότερα στοιχεία αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης και προοδευτική πορεία.
Στην μαγνητική αγγειογραφία (εικόνα) παρουσιάζει το αγγειακό σύστημα στον εγκέφαλο μια χαρακτηριστική εικόνα του εγκεφαλικού «σπαγγέτι».
Στις επιπλοκές είναι η αύξηση της ενδοκρανιακής πίεσης με τυχαίες αιμορραγίες και τύφλωση.

Η ΨΩΡΙΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΕΡΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΠΟΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΡΙΖΙΚΑ. ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΟΤΙ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΦΑΝΗΚΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΩΡΙΑΣΗ ΝΕΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ.
Η ψωρίαση προσβάλει το δέρμα κατά πλάκες. Την χαρακτηρίζουν δερματικές αιμορραγικές εξελκώσεις που εξαπλώνονται σε όλο το δέρμα, κυρίως στους αγκώνες, γόνατο, άκρα, γεννητικά όργανα και τριχωτό της κεφαλής.
Η οπτική εντύπωση είναι δυσάρεστη και για αυτόν που την δέχεται και για αυτόν που την εκπέμπει.
Αν και η αρρώστια δεν είναι μεταδοτική, παλιά οι γιατροί λόγω της αποστροφής που προκαλούσε συμπεριφέρονταν σαν να είναι με αποτέλεσμα να θεραπεύονται οι ψωριάσεις ξεχωριστά, συμπεριφορά που έφερε με τον καιρό έναν κοινωνικό στιγματισμό. Και αναμενόμενα ο στιγματισμός έφερε την κατάθλιψη.
Έτσι λοιπόν το ένα πρόβλημα γέννησε το άλλο και τα δύο μαζί την αυξημένη ανάγκη για έρευνα και θεραπεία.
Η έρευνα έδειξε πως δεν πρόκειται για μια απλή δερματοπάθεια αλλά για μια διαταραχή της άμυνας του οργανισμού (ανοσοποιητικό).
Πάνω στην νέα αυτή «ανακάλυψη» θεμελιώθηκαν νέες θεραπείες που φαίνονταν ιδιαίτερα αποτελεσματικές και δίνουν ανακούφιση στους ασθενείς.

ΑΥΤΟΑΝΟΣΕΣ ΑΓΓΕΙΙΤΙΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ «ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ». ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΚΛΑΪΚΕΥΜΕΝΗΣ ΕΞΗΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥΣ.
Στις αγγειίτιδες κατά κανόνα έχουμε μια διαταραχή του ανοσοποιητικού η οποία οδηγεί σε αυξημένο βαθμό παραγωγής παθολογικών πρωτεϊνών (IgG, IgM). Οι παθολογικές αυτές πρωτεΐνες διεγείρουν την άμυνα του οργανισμού στην παραγωγή ενός συμπλέγματος από αντισώματα και αντιγόνα.
Το μόρφωμα αυτό επειδή είναι διογκωμένο «επικολλάται» στα τοιχώματα ενός σχηματισμού, στα τοιχώματα των αγγείων που λέγεται ενδοθήλιο.
Στο ενδοθήλιο λοιπόν των αγγείων μετά την «επικόλληση» αυτό αρχίζει μια νέα «αλυσιδωτή» αντίδραση που παράγει μια σειρά από ένζυμα που προκαλούν λύση του ενδοθηλίου, δηλαδή αυτά τα ένζυμα καταστρέφουν το τοίχωμα του αγγείου προκαλώντας αιμορραγίες και νεκρώσεις.
Έτσι λοιπόν κλείνει ο παθολογικός κύκλος (ανοσοσυμπλεγματική αγγειίτις) των αγγειίτιδων.
Συνεχίζοντας έτσι την εξέλιξη του αυτή ο παθολογικός αυτομηχανισμός καταστρέφει όλα τα αγγεία.

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΦΛΕΒΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ, ΟΤΑΝ ΑΙΜΟΡΡΑΓΟΥΝ, ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΟΞΕΙΕΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΕΣ ΒΛΑΒΕΣ. ΓΙΑ ΑΥΤΟ, Η ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΕΤΟΙΩΝ ΚΡΑΝΙΟΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΤΡΑΥΜΑΤΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΙΠΟΛΑΙΑ.
Η Νατάσσα Ρίτσαρντσον (φωτο), μία επώνυμη ηθοποιός του διεθνούς χώρου του θεάτρου και του κινηματογράφου, τραυματίστηκε ελαφρά στο σκι, σε μία κοσμοπολίτικη πίστα του Καναδά, και μεταφέρθηκε στο εκεί άρτια εξοπλισμένο νοσοκομείο.
Μετά από μία εξέταση, το κρανιακό της τραύμα θεωρήθηκε επιπόλαιο και αφέθηκε από τους γιατρούς να συνεχίσει τις διακοπές της. Το επόμενο βράδυ, λόγω αιμορραγίας και οιδήματος, πέθανε από εγκεφαλικό εγκολεασμό.

Το κακό έγινε με έναν γνωστό τρόπο, που δυστυχώς κατά κανόνα παραβλέπεται. Στον εγκέφαλο πολλά μικρά φλεβίδια αναστομώνονται με μεγάλες φλέβες των εγκεφαλικών μηνίγγων. Όταν αυτά τα φλεβίδια υποστούν μια μικρή ρωγμή, «στάζει» από εκεί το αίμα στο εσωτερικό του κρανίου για μικρό ή μακροχρόνιο διάστημα.
Το δεύτερο συμβαίνει πάρα πολύ τακτικά, με αποτέλεσμα να έχουμε την εμφάνιση συμπτωμάτων ακόμα και μετά από πολλά έτη, με τη μορφή αιματωμάτων, υγρωμάτων, ή ακόμη και επιφανειακής σιδήρωσης.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα συμπτώματα αναπτύσσονται «ύπουλα», πολλές φορές χωρίς να τα αντιληφθεί ο ασθενής, και κάποια στιγμή εμφανίζονται διογκωμένα, κάνοντας τη δυσάρεστη κλινική έκπληξη.
Η πρόληψη και ο συνεχής έλεγχος για αυτές τις περιπτώσεις με την τακτική επανάληψη ανάλογων εξετάσεων είναι μονόδρομος.

ΌΤΑΝ ΚΑΤΙ «ΜΑΤΩΝΕΙ» ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΜΙΚΡΟ Ή ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
Μετά από ένα χτύπημα του κρανίου σχεδόν πάντα έχουμε μια μικρή αιμορραγία. Από το πόσο μικρή ή μεγάλη, εξαρτάται και η επικινδυνότητα για την ζωή του τραυματισθέντος.
Κυρίως μικροαιμορραγία έχουμε σαν δευτερεύοντα επακόλουθα θλαστικών κυρίως τραυμάτων στον μετωπιαίο λοβό. Μπορεί, όμως, αυτές οι μικροαιμορραγίες να συνδυάζονται και με έντονες ρήξεις εγκεφαλικών φλεβών, οπότε έχουμε τα χαρακτηριστικά υποσκληρίδια αιματώματα. Πρόκειται, δηλαδή για αιμορραγίες που είναι κάτω από την σκληρή μήνιγγα που περιβάλλει τον εγκέφαλο.
Πολλές φορές έχουμε και τον «εκραγή λοβό». Ο τελευταίος είναι ιατρικός χαρακτηρισμός για υποσκληρίδιο με ενδοεγκεφαλικό αιμάτωμα.
Βέβαια, τακτικά εμφανίζεται στα κρανιοεγκεφαλικά τραύματα η λεγόμενη επισκληρίδιος αιμορραγία, μετά κυρίως από τραυματισμό των οστών.
Το επικίνδυνο με τα αιματώματα είναι ότι μπορεί αρκετές φορές κάτω από τυχαίες καταστάσεις να αργήσουν να εμφανίσουν συμπτωματολογία, κάτι που τα κάνει ιδιαίτερα επικίνδυνα.