NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΕ ΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΒΑΖΑ ΠΩΣ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ.
Η έλλειψη ποιότητας ζωής, καθώς επίσης το έντονο στρες, οι διεθνής συγκυρίες και η αβάσταχτη γκρίνια από όλες τις πολιτικές μεριές τον οδηγούν προς το βήμα αυτό. Δεν είναι τίποτα περίεργο, όπως αναφέρει, διότι ψυχολογικά πάντα ένας πρωθυπουργός είναι η κορυφή της πυραμίδας της χώρας.
Συνεπώς, οι κινήσεις του αντιπροσωπεύουν και τη μέση ελπίδα του μέσου πολίτη.
Αυτό σημαίνει πως κάτι ανάλογο θα επιθυμούσε να κάνει ο καθένας, εφόσον θα μπορούσε όπως αυτός, αλλά, το θέμα δεν είναι εκεί. Το θέμα είναι περισσότερο στα συναισθήματα που πνίγουν τον πρωθυπουργό και πνίγουν τον καθένα από εμάς. Η απογοήτευση και η τάση φυγής.
Η τάση φυγής δεν είναι μόνο σημάδι πανικού και κατάθλιψης, είναι και μια αντίδραση προς μια διέξοδο για κάτι καινούριο και για επανάληψη της ελπίδας για κάτι πιο χαρούμενο, πιο σωστό και ιδανικό.
Όταν το ζητάει ο πρώτος πολίτης της χώρας, είναι απολύτως αναγκαίο και λογικό να το θέλει και ο τελευταίος. Βέβαια, τίποτε τραγικότερο για μια χώρα, όταν ακριβώς αυτός ο πρώτος πολίτης εγκαταλείπει τον τόπο αυτό, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη και μια ανώτερη ποιότητα ζωής, που εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσει να βρει πουθενά με τέτοιες συνθήκες, όπως έχει εδώ.
Πάντως, σαν πολιτικός άντρας δείχνει ένα βήμα περισσού θάρρους, όταν λέει αυτό που σκέφτεται και περισσότερο, εάν θα το κάνει.
Σαν παλιός Έλληνας του εξωτερικού και παλιός μετανάστης, μου φαίνεται, όμως, περίεργο ένας άνθρωπος κατεξοχήν επιτυχημένος να ζητά τέτοια διέξοδο. Ψυχιατρικά η τάση φυγής εξηγείται μόνο με μια μεγάλη απογοήτευση, που δεν δικαιολογείται σε τέτοιες θέσεις.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΔΙΕΓΕΡΤΙΚΩΝ (ΑΛΚΟΟΛ, ΈΚΣΤΑΣΗ ΚΤΛ), Ο ΜΑΖΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ ΜΕΧΡΙ ΠΛΗΡΟΥΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗΣ
Ο χορός προς τον θάνατο είναι μια παλιά ψυχιατρική εμπειρία μαζικής υστερίας ενός φαινομένου που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 15ου αι. στην κεντρική Ευρώπη και από τότε ψάχνει την ερμηνεία του. Το γεγονός ξεκινούσε με λίγους παθιασμένους χορευτές στα στενά σοκάκια του Στρασβούργου, που μέρες ολόκληρες χοροπηδούσαν και γύριζαν γύρω από τον εαυτό τους σε κύκλο. Οι λίγοι γινόντουσαν εκατοντάδες και χιλιάδες και με τον πρωτόγονο αυτό χορό έπεφταν σε έκσταση. Το αποτέλεσμα ήταν δεκάδες από αυτούς να πεθάνουν από υπερκόπωση, καρδιακό έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο. Η αιτία του φαινομένου αποτελούσε ένα επιστημονικό σταυρόλεξο και θεωρήθηκε σαν μια ψυχιατρική επιδημία της μητρόπολης αυτής της Αλσατίας.
Αμερικανικοί ιστορικοί του Πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν, μια τελευταία ομάδα επιστημονικής αναζήτησης του φαινομένου, πιστεύει ότι έχει βρει την εξήγηση. Όπως αναφέρει ο ερευνητής Τζον Γουόλεν του εν λόγω πανεπιστημίου, πρόκειται για μια ψυχογενή μαζική υστερία, που έφτασε στην κορύφωση της λόγω ψυχικού στρες, πείνας και φόβου του θανάτου.
Ο ίδιος ερευνητής πιστεύει ότι σε οικονομικά στενάχωρες περιοχές στα φτωχά λαϊκά στρώματα μπορούμε να έχουμε και σήμερα τα ίδια φαινόμενα. Την παλιά εξήγηση ότι η δυνατόν υπερκατανάλωση αλκοόλ κακής ποιότητας να έφερε τους χορευτές σε αυτήν την κατάσταση την αρνείται, λέγοντας ότι είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως δεν υπήρχε επήρεια μέθης και ότι αυτοί οι άνθρωποι, σύμφωνα με την ανάλυση, χόρευαν κανονικά χωρίς καν να είναι σε πνευματική ή θρησκευτική έκσταση.
Όλα τείνουν προς την κατεύθυνση ότι σε αυτόν τον τρελό χορό τους οδηγούσε ο φόβος και η απογοήτευση. Παρόμοια περιστατικά ψυχογενούς μαζικής υστερίας έχουν παρατηρηθεί στην κεντρική Ευρώπη τουλάχιστον οκτώ με 10 φορές τους τελευταίους αιώνες και πάντοτε γύρω από το Στρασβούργο. Γεγονός που καταδεικνύει ότι πρόκειται τόσο για τοπική χαρακτηριοδομή, όσο και για μια πολιτισμική έκφραση που ίσως να την ξανασυναντήσουμε πάλι τώρα στις εποχές της μεγάλης κρίσης που πλήττει ιδιαίτερα αυτές τις περιοχές.