NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ. ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΠΑΘΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΙ ΛΑΟΙ ΟΠΩΣ Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ.
Παρόλα αυτά μια έρευνα των «Sunday times» έδειξε ότι η μερίδα των πολύ πλουσίων Βρετανών έγινε κατά 30% πλουσιότερη.
Πρόκειται για τους λεγόμενους εκπροσώπους των αγορών των οποίων οι αντιδράσεις σε ότι αφορά το τραπεζιτικό «δούναι και λαβείν» είναι πολύ πιο γρήγορες αυτών των οικονομιών διότι μπορούν και προεξοφλούν λόγω παράδοσης και γνώσης τους οικονομικούς κύκλους του εμπορίου.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν μπει τόσο στην μέση στον «βιορυθμό» του χρήματος τον οποίο αδυνατούμε οι υπόλοιποι να καταλάβουμε και να ακολουθήσουμε.
Έτσι λοιπόν την ώρα που εμείς «κοιμόμαστε» αυτοί εκεί «ξυπνάνε» και βγάζουν λεφτά.
Δηλαδή πρόκειται για ανθρώπους που είναι ένα βήμα μπροστά από εμάς και την εποχή μας.
Πρέπει να το βιώσουμε αυτό ώστε την επόμενη φορά να προλάβουμε να αντιδράσουμε σωστά.

ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ RICH ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΑΦΕΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΙΜΙΔΙΟΥ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΣΙΑ ΖΩΗΤα μεγάλα ξενοδοχεία και γενικά τα ακριβά μαγαζιά και τόποι παραμονής δημιουργούν με τον καιρό ένα μύθο ο οποίος μύθος επιβάλει στον νεόπλουτο ή σε αυτόν που προσπαθεί να βρει τρόπο να μπορέσει να πάει εκεί την ανάγκη να ζήσει αυτή την ζωή. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι «riches», από το ξενοδοχείο Rich στο Παρίσι το οποίο είναι εδώ και 200 χρόνια το προπύργιο των νεόπλουτων. Βέβαια υπάρχει και η ιστορία που λέει εκεί μεγάλα ονόματα όπως η Coco Channel, ο Charlie Chaplin, ο Marcel Proust η Greta Garbo, Ernest Hemingway, η Audrey Hepburn έχουνε βρει κατά καιρούς και αυτοί παρηγοριά για το ένστικτο της επιβεβαίωσής τους.Με την παραδοχή ότι το εμπόριο δεν πεθαίνει ποτέ, άρα συνεπώς όσο βαθειά και να είναι μια κρίση κάποιοι θα έχουνε λεφτά για πέταμα ή για ξόδεμα είτε θα προέρχονται από τους μαχαραγιάδες της Ινδίας, είτε από τους πλούσιους Σείχηδες, είτε από τους νεόπλουτους Ρώσους, πάντα υπάρχει κάτι που να τους τραβάει να δίνουν εκεί τα λεφτά τους πληρώνοντας έναν καφέ τουλάχιστον 20€ και ένα πρωινό πάνω από 100€.
Με πόση επιβεβαίωση ξυπνά κάποιος όταν έχει κοιμηθεί στην σουίτα της Coco Channel ή πέρασε το βράδυ του στο τραπέζι του Marcel Proust άσχετα αν αυτό θα του κοστίσει και για 24 ώρες 10.000€ περίπου. Το χρήμα δεν παίζει κανένα ρόλο όταν ο ψυχαναγκασμός για να δώσει ικανοποίηση στο κέντρο του εγκεφάλου απαιτεί τέτοια έξοδα.Συνεχίζοντας την έξυπνη διαδικασία του ψυχαναγκασμού της επιβεβαίωσης το Rich κανονίζει οι πελάτες του να έχουν επόμενο σταθμό ανάλογο ξενοδοχείο (Colchester) στο Λονδίνο, ή το Pajatso Hotel στη Βενετία ή το Hustler στην Ρώμη στην πλατεία της Ισπανίας ή ακόμη στην Βιέννη το Imperial η στο Βερολίνο το Adlon.
Μια επιπλέον πινελιά στον άρρωστο εγωισμό και στον ψυχαναγκασμό της επιβεβαίωσης είναι και η υποδοχή που γίνεται στο πελάτη προσωπικά από μια Hostess του ξενοδοχείου σε ανάλογη ενδυμασία που τον συνοδεύει μέχρι την πόρτα του Rich.

«ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ»
Γκαίτε.
Τα παιδιά στην εξέλιξη της νόησής τους στον ευρωαμερικάνικο χώρο αντιλαμβάνονται την κοινωνία των δύο ταχυτήτων και εναρμονίζονται ή προσαρμόζονται σε αυτή.
Δηλαδή, σε μια κοινωνία το 60% ευημερεί και το 40% κινείται στο όριο της φτώχειας ή και κάτω από αυτό. Το παιδί αντιλαμβάνεται την ανταγωνιστική μορφή της κοινωνίας και προσαρμόζεται σε αυτήν.
Αν ανήκει στο κομμάτι του 60%, μαθαίνει στην υπερβολική διατροφή, στο υπέρβαρος και τον κορεσμό. Ο κορεσμός φέρνει τον δύστροπο χαρακτήρα και την απαίτηση της δικαιολόγησης όλων των φράσεων και πράξεων, καλών και κακών.
Η μονιμότητα της κατάστασης αυτής βγάζει ψυχική αρρώστια και δεν επιτρέπει να αντιληφθεί την αξία της κοινωνικής προσαρμογής. Γίνεται δύστροπο, απόμακρο και σαφώς ευάλωτο στη δύσκολη στιγμή.
Για το 40% που δεν υπάρχει η υλική αφθονία, ο ψυχισμός του παιδιού ανεβαίνει τη σκάλα της ανάπτυξης με την εικόνα της στέρησης, βλέποντας την αφθονία που αναπτύσσεται δίπλα του και ταυτόχρονα μακριά του. Του λείπει η κοινωνική σιγουριά, η επαρκής εκπαίδευση, η ιατρική φροντίδα, οι ίσες ευκαιρίες, οι εναλλακτικές εικόνες, πολλές φορές και η επαρκής σωστή διατροφή και φαρμακευτική αγωγή.
Έτσι, τα παιδιά αυτά στην ίδια «βάρκα» με τα συνομήλικά τους της ευημερίας αντιμετωπίζουν και αναπτύσσουν εχθρότητα, αποχή, βία, αποξένωση, ψυχικά και σωματικά νοσήματα. Γίνονται παιδιά ενός αληθινά «κατώτερου Θεού».

«ΠΡΩΤΑ ΤΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η ΗΘΙΚΗ»
Μπρεχτ
Σίγουρα τα εισοδήματα μόνο δε φέρνουν την ψυχική ισορροπία. Η ανισότητα, όμως, των εισοδημάτων φέρνει ουσιαστικά προβλήματα ψυχικών διαταραχών. Άγγλοι ερευνητές μπήκαν στον κόπο και μέτρησαν τη διαφορά εισοδήματος μεταξύ του 20% των πιο πλούσιων τάξεων ενός κράτους και το συνέκριναν με τα εισοδήματα του 20% των πιο φτωχών.
Τα συμπεράσματα τα κατέγραψαν σε ένα βιβλίο, το οποίο εξέδωσαν με τον τίτλο «The Spirit Level». Καταγράφεται, λοιπόν, εκεί πρωταθλήτρια οι ΗΠΑ, όπου ένας πλούσιος έχει 8,5 φορές μεγαλύτερα εισοδήματα από ότι ένας που βρίσκεται στον πάτο των εισοδημάτων. Για την Ελλάδα ο δείκτης είναι 6,2. Δηλαδή, ένας αστός που είναι στο 20% έχει 6,2 φορές πιο μεγάλα εισοδήματα από αυτόν που είναι στο 20% των φτωχών. Βέβαια, στις μετρήσεις δεν περιλαμβάνονται τα κέρδη της παρανομίας και τα ποσοστά αυτών που δεν έχουν καθόλου εισόδημα. Βέβαια, ο δείκτης διαφοράς εισοδήματος δείχνει απλώς μια τάση, όπως όλοι οι δείκτες.
Το ουσιαστικό μήνυμα του βιβλίου είναι οι υπόλοιποι παράμετροι που πηγάζουν από τις διαφορές του δείκτη. Έτσι, λοιπόν, όσο ανοίγει η ψαλίδα μεταξύ των εισοδημάτων των ομάδων, πιστοποιείται αύξηση των ψυχικών διαταραχών και των εξαρτήσεων, διάλυση του εκπαιδευτικού συστήματος με καταθλίψεις και ψυχώσεις των νέων, παχυσαρκία, υπογεννητικότητα και βία.
Όλα αυτά, βέβαια, είναι διαπιστώσεις και όχι λύσεις, και εμείς με την πνευματική τεμπελιά που μας διακρίνει, θέλουμε άμεσα ησυχία και λύσεις. Στην προκειμένη περίπτωση τις λύσεις αναμένεται να τις βρούμε.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΚΡΑΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ: ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΣΕ ΜΕΙΓΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ.
Πράγματι, το μείγμα πλούτου – κατάθλιψης είναι σίγουρα ένα προϊόν του ακραίου ατομικισμού, που φέρει η συσσώρευση του πλούτου. Η συσσώρευση αυτή πηγάζει από την εγκεφαλική δυσλειτουργία της ατομικής ανασφάλειας. Δηλαδή, έχουμε την κλασική αδυναμία αντίληψης του τι χρειάζεται κανείς, πώς το διαθέτει και πώς συνυπάρχει με αυτό. Έτσι, λοιπόν, έχοντας χάσει την ισορροπία αυτή συσσωρεύει ακατάπαυστα, μεγαλώνοντας την ανασφάλειά του.
Αυτό, λοιπόν, το δίπολο «πλούτος – απόλυτη ένδεια» έχει παγιωθεί σαν τρόπος ζωής, πλήττοντας κατά κύριο λόγο την παιδική ηλικία, που μαθαίνει τον τρόπο αυτό διαβίωσης, τον δέχεται και αυτονόητα, τον πολλαπλασιάζει.
Έτσι, λοιπόν, το όλο σύστημα φθάνει στο πρόβλημα αδυναμίας της πραγματοποίησης των πραγματικών αναγκών από την παιδική ηλικία. Οδηγώντας έτσι ολόκληρες κοινωνικές ομάδες σε αδιέξοδο και έκρηξη.

ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΡΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ Ή ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ.
Πριν δύο χρόνια η μεγάλη επενδυτική εταιρεία – τράπεζα και χρεοκοπημένη σήμερα Merrill Lynch υπολόγιζε τους εκατομμυριούχους όλου του κόσμου σε 10,1 εκατομμύρια με την κορυφή της πυραμίδας στην Αμερική.
Στις αρχές της κρίσης, το 2007, ο αριθμός αυτός αρχικά αυξήθηκε και μάλιστα, σε περιφερικές χώρες περισσότερο, όπως Ινδία, Κίνα και Βραζιλία. Βέβαια, η κατάσταση αυτή δεν συνεχίσθηκε το 2008, όπου ξέσπασε η μεγάλη οικονομική κρίση και έτσι, διαψεύσθηκε η χρεοκοπημένη M. Lynch.
Μάλιστα, η μείωση των εκατομμυριούχων σε ορισμένες περιοχές, όπως η Καλιφόρνια και η Ιρλανδία, ήταν πολύ μεγάλη, φθάνοντας έως και το 6%. Βέβαια, η κρίση και η μείωση του πλούτου των εκατομμυριούχων δεν έχει καμία σχέση με τους φτωχούς.
Ο πρώτος μετακυλά τις απώλειες του στις τιμές των προϊόντων που παράγει. Ο δεύτερος ελπίζει στον «από μηχανής Θεό» που θα ισοφαρίσει τον μισθό του με τον πληθωρισμό.
Το αποτέλεσμα είναι ορισμένοι πλούσιοι να γίνονται ακόμη πλουσιότεροι, αν και μειώνεται ο αριθμός τους. Οι τελευταίοι, σύμφωνα με έρευνες, ξοδεύουν 16-20% των εσόδων τους σε καταναλωτικά αγαθά (θαλαμηγοί, αυτοκίνητα, τζετ), 12-16% σε ταξίδια και αναψυχή, 14% σε κοσμήματα και αθλητικά σωματία, 1-2% σε ψυχίατρους.
Στο τελευταίο μοιάζουν με τους φτωχούς που έχουν «πληρώσει τη νύφη», γιατί και οι περισσότεροι από αυτούς είναι ποτισμένοι με το δηλητήριο της κατάθλιψης, τώρα που ξύπνησαν από το λήθαργο της ευημερίας.

ΟΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΟΛΥ ΤΡΩΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Η πείνα στον τρίτο κόσμο και η έλλειψη ποιοτικών τροφίμων και ποσότητας τροφίμων, όπως και η κατανάλωση, έχει μειωθεί ουσιαστικά. Σε αντίθεση, έχουν αυξηθεί οι τιμές των τροφίμων και η κακή ποιότητα.
Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι εκεί, ενώ παράγουν το 40% της παγκόσμιας παραγωγής, οι ίδιοι δεν μπορούν να βρουν τα τρόφιμα τα οποία παράγουν, πεινούν και είναι σε καθεστώς ανάγκης. Η φτώχεια τους οδηγεί σε απώλεια της γης τους από ντόπιες και ξένες εταιρείες, καθώς, επίσης, και χειροτέρευση της ποιότητας παραγωγής, που πρώτα από όλα προσβάλλουν τους ίδιους, γιατί μειώνονται οι εξαγωγές και τα εισοδήματά τους.
Στην κυριολεξία από την δεκαετία του ‘80 και μετά η παραγωγή τροφίμων στον τρίτο κόσμο πέρασε στα χέρια πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίες διοικητικά όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με τον τόπο παραγωγής, αλλά, στην ουσία διοικούν ή επηρεάζουν την κυβερνητική των εκεί καθεστώτων.
Τελικά, τα τρόφιμα η παραγωγή η συσκευασία η αποθήκευση τους και η διαχείριση τους γενικά είναι ένα από τα ισχυρότερα όπλα της φιλελεύθερης οικονομίας στην κοινωνική διαχείριση και στην μεθόδευση διοίκησης και εκποίησης του εθνικού πλούτου χωρών του τρίτου κόσμου.
Εάν δεν βρεθεί μια διέξοδος στο θέμα αυτό, η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη, διότι η πείνα και η καταπίεση και η απώλεια κάθε προοπτικής οδηγεί στην κρίση βίας.

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΣΑΝ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ
Ο Όσκαρ Ουάιλντ είχε πει κάποτε : «Έχω ένα πάρα πολύ απλό γούστο, θέλω πάντα το καλύτερο».

Μια σειρά από πλούσιους ανθρώπους, μεγιστάνες του χρήματος από υποανάπτυκτες χώρες ξοδεύουν μυθικά ποσά, προκειμένου να δείξουν ότι ταιριάζουν τα ένστικτά τους στα λόγια του Όσκαρ Ουάιλντ.
Ένας χαρακτηριστικός τύπος από αυτούς είναι ο πρίγκιπας Σαγιεντ Αλ Ναγιάν, 38 ετών από το Αμπουντάμπι της Αραβίας, του οποίου η περιουσία υπολογίζεται περίπου στο ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Ο νεαρός πρίγκιπας, που εδώ και χρόνια ξεπερνάει τις νευρώσεις του στο Λονδίνο, απέκτησε ξαφνικά τον μεγάλο Σύλλογο από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Και ξαφνικά, οι στενοί κοινωνικοί κύκλοι των σνομπ πλουσίων Λονδρέζων άλλαξαν άρδην.Άρχισε από παντού να βρέχει εκατομμύρια και πανάκριβοι παίκτες από όλη τη γη μπαίνουν ξαφνικά στην λίστα πληρωμής του Άραβα μεγιστάνα για τριπλές τιμές μέσα σε μία νύχτα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο ποδοσφαιριστής της Ρεάλ Ρουμπίνιο, ο οποίος, ενώ είχε μεταγραφεί στην Αγγλική ομάδα Τσέλσυ, λίγες ώρες πριν την υπογραφή του συμβολαίου για τα διπλάσια λεφτά που πρόσφερε ο Άραβας μεγιστάνας, κατέληξε στην Μάντσεστερ Σίτυ.

Ο ίδιος ο παίκτης δεν συνειδητοποίησε την τόσο γρήγορη αλλαγή, έτσι που κατά την υπογραφή των συμβολαίων ανακοίνωνε με παρρησία στους δημοσιογράφους, που συνωστίζονταν στο ευντευκτήριο της Μάντσεστερ Σίτυ πως «χαίρεται που επιτέλους έγινε παίκτης της Τσελσυ». Μακάρι να του φύγει το κομφούζιο όταν αρχίζει πλέον να παίζει για την νέα του ομάδα και να γνωρίζει που βρίσκεται.
Ένας δε κλασσικός Λονδρέζος, ο Μπιλ Κεν Ραιθ, ιδιοκτήτης της Έβερτον, έκανε την εξής χαριτωμένη δήλωση : «Εγώ είμαι ένας ζητιάνος σε σχέση με τους νέους ιδιοκτήτες ομάδων, η Έβερτον χρειάζεται για να προχωρήσει έναν δισεκατομμυριούχο, θέλω να με συγχωρήσετε που δεν είμαι ένας από αυτούς».
Μετά από αυτό ο Κένγουιθ αισθάνεται καλύτερα στον χώρου του θεάτρου και άφησε την καρέκλα του άδεια για τον επόμενο μεγιστάνα, από Κίνα, Αραβία, ή Σοβιετική Ένωση, που θα θέλει στο διαβατήριό του να προσθέσει σαν επαγγελματική απασχόληση «Ιδιοκτήτης Αγγλικού Συλλόγου Ποδοσφαίρου» και με την ταυτότητα αυτή να πάρει την ανάλογη θέση στην υποδημιουργία Νέα Αγγλική Κοινωνία των υπερπλουσίων ιδιοκτητών και του υποπληρωμένου όχλου στις κερκίδες.

«Βάζε άτομα, που είναι καλύτερα από εσένα, να δουλεύουν για σένα και μάθαινε από αυτούς».
Το είπε ο Μουτσαφά Κιοτς, ο πλουσιότερος άνθρωπος της Τουρκίας, μετά από την είσπραξη δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στα 48 του χρόνια ο Μουσταφά Κιοτς είναι ο κληρονόμος της δυναστείας των Κιοτς που από ένα μικρομάγαζο το 1917 στην Άγκυρα ο παππούς του δημιούργησε μία αυτοκρατορία που απασχολεί σήμερα στην Τουρκία πάνω από ένα εκατομμύριο εργάτες.
Ο Μουσταφά Κιοτς αμερικανοαναθρεμμένος και σπουδασμένος οικονομολόγος του Τζορτζ Τάουν Πανεπιστημίου Αμερικής, και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ομίλου των εταιρειών του, αποφάσισε σε μια κρίση αυτογνωσίας και μετά από συμβουλές ειδικών να αναθέσει τη διαφύλαξη και την αύξηση του πλούτου του σε υπαλλήλους που ήταν καλύτεροι, όπως παραδέχθηκε, από αυτόν.
Ψυχιατρικά και μόνο, το να δεχθεί κάποιος, και πολύ περισσότερο να παραδεχθεί, την ανωτερότητα οικονομικά κατώτερων του και να τους δώσει τα ηνία της διαχείρισης, δείχνει υψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης και αποτέλεσμα χρόνιας ειδικής εκπαίδευσης.
Για μας τους άλλους θνητούς είναι ένα καλό δείγμα για τη διαχείριση της καθημερινότητάς μας.

Ο παλιός εκπρόσωπος του Υπουργείου Εσωτερικών, ο γνωστός συγγραφέας Ντέιβιντ Ρόθκοπφ, έγραψε ένα βιβλίο που παρουσιάστηκε αυτές τις ημέρες με τον τίτλο «Super-Klasse». Στο βιβλίο αυτό ισχυρίζεται ο καλός συγγραφέας ότι 6.000 άνθρωποι από όλη την γκάμα των επαγγελμάτων, όπως πολιτικοί, οικονομολόγοι, αλλά ακόμη, θρησκευτικοί ηγέτες, καλλιτέχνες, αποτελούν μια κλίκα κορυφής που κατευθύνει και κυβερνά τον κόσμο.
Ισχυρίζεται από ότι τους ξέρει και τους παραθέτει ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, τη μονομανία τους για επιτυχία. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, οι ιδιότητες, η ψυχική κατάσταση και η χαρακτηριοδομή των 6.000 ανθρώπων αυτών διασταυρώνεται με αυτό τον τρόπο, ώστε να επιτυγχάνεται ο απόλυτος έλεγχος του πλανήτη σύμφωνα με τις επιθυμίες τους.
Χαρακτηριστικά όταν ρωτήθηκε πώς γίνεται μια ηθοποιός, όπως η Αντζελίνα Τζολί, να έχει κάτι κοινό με έναν μεγαλοεπιχειρηματία ή στέλεχος μεγάλης επιχείρησης, όπως π.χ. ο Στέφαν Σβάρτσμαν (διευθυντής της Blackstone), απάντησε πολύ απλά:
Όταν η Τζολί θέλει να μαζέψει λεφτά για έναν καλό σκοπό χρειάζεται οπωσδήποτε ανθρώπους που συμπληρώνουν για αυτή τα τσεκ. Ο Σβάρτσμαν όταν θέλει να μαζέψει κόσμο σε μια σάλα προκειμένου να τον κατευθύνει κάπου, όπου ο ίδιος επιθυμεί και θα υπάρχει το ανάλογο κέρδος, τότε χρειάζεται τη Τζολί να μαζέψει τον ανάλογο κόσμο που θα της δώσει το τσεκ. Με αυτόν τον τρόπο ο ένας βοηθάει τον άλλο.
Όταν ρωτήθηκε για έναν γερμανό πολιτικό, τον πρώην καγκελάριο Γκέρχαρντ Σχρούντερ, ο Ρόθκοπφ και για την εξέλιξή του που είχε ως πολιτικός, καθώς επίσης και για τα εισοδήματά του απάντησε: «οι δυναμικοί πολιτικοί βρίσκουν πάντα τον τρόπο του εύκολου πλουτισμού ή μέσα από τη διοίκηση που προάγουν οι ίδιοι, ή από τη διαπλοκή που χρησιμοποιούν μέσω των ανθρώπων που τους ψηφίζουν και τους ανέχονται.
Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον βιβλίο με πολλές ωμές αλήθειες, που σαν πληροφόρηση αξίζει τον κόπο, αλλά το καλύτερο χαρακτηριστικό του είναι η αναφορά που κάνει στο κοινό στοιχείο που έχουν όλοι αυτοί, την μονομανία για εξουσία και πλούτο.
Φαίνεται ότι τα δύο αυτά στοιχεία ενώνουν τους ανθρώπους με έντονους δεσμούς.