NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο ΠΙΟΤΡ ΑΒΕΝ 55 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΑΛΦΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ Ο ΠΛΕΟΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΜΕΓΙΣΤΑΝΑΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ.
Πέρα από αυτό είναι ίσως και ο πλέον σημαντικός συλλέκτης έργων, ιδιαίτερα ζωγραφικής στην Ρωσία.
Η ιδιαιτερότητα του και σε σύγκρουση με τις δουλειές του είναι ότι αναζητά περισσότερη ελευθερία για τον πνευματικό του χώρο.

ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΡΑΧ ΠΟΥ ΤΑΛΑΝΙΖΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ, ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΝΕΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΙΔΕΩΝ.

Από ψυχιατρικής άποψης, ο ρόλος του χρήματος, ιδιαίτερα μετά τις αναλυτικές διδαχές του Φρόυντ, είναι κοινωνικά απόλυτα ορισμένος. Είναι σαν τις δύο όψεις του φεγγαριού. Υπάρχει η φωτεινή πλευρά του, σαν αναγκαίο επενδυτικό και συνδιαλλακτικό κοινωνικό μέσο για την εξυπηρέτηση της καθημερινότητας, και υφίσταται και η σκοτεινή πλευρά, όπου το χρήμα σα ναρκωτικό χρειάζεται σαν υποκατάστατο προσωπικότητας και κοινωνικής παρουσίας. Το τελευταίο αποδείχτηκε με την τελευταία κρίση τελείως ουτοπικό.
Οι πάντες βρέθηκαν σε ένα αδιέξοδο, όπου το φάντασμα της καταστροφής απειλούσε την ανθρώπινη ύπαρξη περισσότερο από την ίδια την καταστροφή. Ιδιαίτερα στη Γη της Επαγγελίας, τις ΗΠΑ, η αναλυτική πλευρά της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού ανέδειξε έντονη την αναζήτηση ηγέτη (δες Ομπάμα), στα πόδια του οποίου ρίχθηκαν όλες οι ελπίδες και όλες οι αρμοδιότητες για την επίλυση του προβλήματος.
Όσο και αν δε το θέλουν οι οικονομικοί αναλυτές, πλέον μια νέα εποχή αρχίζει για τους διανοητές. Τώρα, πλέον, έχει καταλάβει όλος ο κόσμος ότι κουλτούρα και πνεύμα είναι ώρα να μπουν μπροστά και να φέρουν τη λύση. Τη λύση μιας ανώτερης ευφυΐας σαν τρόπο σκέψης, και όχι σαν ηγέτη.
Πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμα και στην κεντρική Ευρώπη, άνθρωποι με ελεύθερη σκέψη οδηγούνταν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Μετά τον παγκόσμιο πόλεμο ακόμη και στη χώρα μας οι εραστές της πνευματικής ελευθερίας και της διανόησης κατέληγαν στη φυλακή ή στο ψυχιατρείο.
Στις αρχές του 21ου αι. οι απροσάρμοστοι διανοητές δέχονται την επίθεση της εφορίας και των πειθαρχικών συμβουλίων. Αλλά, τώρα, μετά την κρίση πλέον και το ξεσκόνισμα που έγινε σε ότι αφορά ανθρώπινες ικανότητες σε σχέση με το οικονομικό γίγνεσθαι, υπάρχουν δυνατότητες.
Αν είσαι δικαστής και σου επιβάλουν να προσαρμοσθείς σε ρόλους που δε θες, γίνεται δικηγόρος. Αν είσαι δημοσιογράφος και είσαι αιρετικός στο κανάλι που υπηρετείς, καταφεύγεις στον ατελείωτο κόσμο του ίντερνετ. Αν είσαι γιατρός και δε μπαίνεις στους συλλόγους, καταφεύγεις στην ιδιωτική ιατρική.
Γενικά, πλέον είναι στο χέρι σου αν θέλεις να μη γίνει οποτουρνιστής, να το αποφύγεις. Ακόμα και αν είσαι στον πιο δύσκολο κλάδο, που υπάρχει αυτή τη στιγμή, τον τραπεζιτικό, αν δε θέλεις να υπηρετείς μεγιστάνες διοικητικών συμβουλίων, καταφεύγεις στη χρηματοοικονομική αγορά μόνος σου ακριβώς με την ίδια λειτουργία του αγρότη, που φροντίζει την οικο-οικονομία του.
Ανοίγει η απόλυτη εποχή της εξάπλωσης των ατομικών δυνατοτήτων και της πνευματικής ελευθερίας. Το μόνο που θεωρείται απαραίτητο είναι η ιδία βούληση. Χωρίς τη γνώμη οποιοδήποτε συμβουλατόρων.

Ο χώρος των φυλακών είναι, ως γνωστόν, χώρος εγκλεισμού προς σωφρονισμό. Όποιο κοινωνικό ρόλο, όμως, και αν εξυπηρετούν, δεν παύουν με τη στέρηση ελευθερίας του κρατούμενου να του προκαλούν καταναγκασμό και δυσάρεστα συναισθήματα. Άσχετα, λοιπόν, από κάθε εγκλεισμό και πόσο παραβατικός είναι ο κάθε κρατούμενος, ανάλογα με το χαρακτήρα του, παρουσιάζει στις φυλακές και μια αυτοκτονική προδιάθεση.
Η αυτοκτονική αυτή προδιάθεση οδηγεί περίπου σε ένα 2% (στατιστικά ευρωπαϊκών φυλακών) σε αυτοκτονίες. Αυτός είναι και ο λόγος που σε όλα τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, μέσα στα οποία είναι, βέβαια, και η Ελλάδα, έχουν ειδικά κέντρα υποστήριξης κρατουμένων με ειδικούς ψυχολόγους για να εκτονώσουν την ψυχική πίεση από τους όρους κράτησης.
Στο χώρο της προσωποκρατίας μια καινούρια φυλακή, αυτή της Χάγης, για κρατουμένους του Διεθνούς Ποινικού Δικαίου, γράφει τη δική της ιστορία. Πρόκειται για μια πολύ οργανωμένη φυλακή του Διεθνούς Δικαστηρίου στη Χάγη με ευρύχωρα δωμάτια, προσωπικά WC, άνετα κρεβάτια, δορυφορική τηλεόραση, χώρους κοινής συνεύρεσης, βιβλιοθήκη, ψηφιακές παροχές. Μια φυλακή στην κυριολεξία με προδιαγραφές μοντέρνου ξενοδοχείου (εικ).
Η έκπληξη είναι το γεγονός ότι και εδώ η διεθνής στατιστική όχι μόνο δεν αλλάζει, αλλά, παρουσιάζεται αυξημένη. Συγκεκριμένα, από τους τέσσερις θανάτους μεταξύ 37 κρατουμένων, οι δύο είναι αυτοκτονίες. Αυτό δείχνει ότι, παρά τις ανέσεις του χώρου, η φυλάκιση έχει την ίδια επίδραση, ακόμη και σε φυλακές μοντέλο, με μεγάλο ποσοστό στην αυτοκτονία.