NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ. ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΠΑΘΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΙ ΛΑΟΙ ΟΠΩΣ Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ.
Παρόλα αυτά μια έρευνα των «Sunday times» έδειξε ότι η μερίδα των πολύ πλουσίων Βρετανών έγινε κατά 30% πλουσιότερη.
Πρόκειται για τους λεγόμενους εκπροσώπους των αγορών των οποίων οι αντιδράσεις σε ότι αφορά το τραπεζιτικό «δούναι και λαβείν» είναι πολύ πιο γρήγορες αυτών των οικονομιών διότι μπορούν και προεξοφλούν λόγω παράδοσης και γνώσης τους οικονομικούς κύκλους του εμπορίου.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν μπει τόσο στην μέση στον «βιορυθμό» του χρήματος τον οποίο αδυνατούμε οι υπόλοιποι να καταλάβουμε και να ακολουθήσουμε.
Έτσι λοιπόν την ώρα που εμείς «κοιμόμαστε» αυτοί εκεί «ξυπνάνε» και βγάζουν λεφτά.
Δηλαδή πρόκειται για ανθρώπους που είναι ένα βήμα μπροστά από εμάς και την εποχή μας.
Πρέπει να το βιώσουμε αυτό ώστε την επόμενη φορά να προλάβουμε να αντιδράσουμε σωστά.

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ Η ΒΟΥΛΙΜΙΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΣΤΑΘΕΡΑ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. ΑΝΑΛΥΣΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ Η ΑΛΛΗΛΟΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.
Το 2007 με σκοπό να αυξήσουν οι τράπεζες τα κέρδη τους χρησιμοποίησαν κάποια τρικ τα οποία με την σειρά τους γιγαντώθηκαν και έφεραν την οικονομική καταστροφή.
Πρόκειται για τις λεγόμενες φούσκες των επενδυτικών και στεγαστικών δανείων οι οποίες λειτούργησαν με έναν πάρα πολύ απλό τρόπο.
Αρχικά οι μικροτράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα από αυτά που είναι σκορπισμένα σε κάθε γωνιά της Αμερικής έδωσαν μικρά δάνεια υποθηκεύοντας και την ελάχιστη γη ή ακίνητο που υπήρχε από τους δανειοδότες. Μετά αφού τα συγκέντρωσαν και τα αρχειοθέτησαν όλα αυτά δημιούργησαν τέτοια «κεφάλαια δανείων» τα οποία ονόμασαν ομόλογα, τα έδωσαν σε μεγαλύτερες τράπεζες οι οποίες τα έδωσαν με χιλιάδες άλλα ομόλογα και κάνοντας από αυτά κάποια νέα σχήματα – προιόντα τα έφεραν στην κεφαλαιαγορά.
Έτσι δηλαδή άρχισε το χρέος το οποίο στηριζόταν στις μικροιδιοκτησίες ακινήτων να γίνεται ένα «εμπορεύσιμο» αγαθό. Τα πιο σίγουρα από αυτά κεφαλαιακά αγαθά τα πήρανε οι ίδιες τράπεζες ενώ τα λεγόμενα υψηλού ρίσκου τα έριξαν με προοπτική κέρδους πάλι στην αγορά όπου το «καραντί» για όλη αυτή την ιστορία ήταν οι αρχικές εξασφαλίσεις των ακινήτων που είχαν ήδη υποθηκεύσει οι μικρές τράπεζες.
Δίνοντας λοιπόν συνεχή χρήματα σε νέους δανειολήπτες για να γίνουνε νέες αγορές τα λεγόμενα δάνεια φούσκες η sub primes όπως λέγονταν, δημιούργησαν υποτιθέμενες υπεραξίες οι οποίες όταν έπαψε η ζήτηση τους έπεσαν κάθετα. Κάπου εκεί πέρα η «ανοργανωσιά» και η απληστία των τραπεζών και η αγωνία τους να εξασφαλίσουν τα κεκτημένα, άρχισε η μία να ζητάει τα δανεικά της από την άλλη.
Όταν αντιλήφθηκε το κενό και όταν πλέον είδανε ότι ο τελικός αποδέκτης είχε στηρίξει, δηλαδή αυτός που είχε πάρει δάνειο με σκοπό την κερδοσκοπία είχε στηρίξει τα όνειρα του στην άμμο τότε όλα κατέρρευσαν και επειδή πλέον η αγορά είναι «παγκόσμια» μαθεύτηκε το νέο από την μία άκρη στην άλλη με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κοντρολαριστεί το χρέος.
Βέβαια οι κυβερνήσεις ξαναυποστήριξαν τις τράπεζες πήρανε χρήματα από τα δημόσια ταμεία και έδωσαν προκειμένου να μπορούν να συνεχίσουνε τις λειτουργίες της και καλούν τώρα τους φορολογούμενους να πληρώσουνε τα σπασμένα. Το θέμα δεν είναι αν αυτοί θα το κάνουν, το θέμα είναι αν μπορούν να το κάνουν. Από ότι φαίνεται δεν μπορεί να γίνει και το επόμενο είναι οι τράπεζες να αναγκαστούν να γράψουν τα χρέη αυτά στο «Μαρούλι» και περνώντας ο χρόνος να έρθει η λήθη και να ξαναρχίσουν όλα από την αρχή.

ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ G20 ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΑΠΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΦΑΝΗΚΑΝ ΟΙ ΣΤΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΛΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΧΗΓΩΝ.
Η αντίδραση του πλήθους ήταν σαφώς πλημμυρισμένη από οργή λόγω θεωρούμενης εγκατάλειψης. Βέβαια, η λέξη «εγκατάλειψη» είναι λίγη, στην ουσία πρόκειται για την απόλυτη εκμετάλλευση.
Το συγκεκριμένο πλήθος, και ιδιαίτερα οι μισθωτοί κάθε είδους, θεώρησαν την άρση της εμπιστοσύνης από τη μεριά των τραπεζών προς το πρόσωπό τους και τη διακοπή της δανειοδότησής τους, που έφερε την κρίση, σαν αθέτηση υπόσχεσης, εγκατάλειψη και ταυτόχρονα, σαν έκδηλη αίσθηση αδυναμίας.
Οι προσβεβλημένοι διαδηλωτές αντέδρασαν με την αναμενόμενη συμπεριφορά του οργισμένου, φώναξαν, έσπασαν, κρέμασαν πλακάτ διαμαρτυρίας. Οι κερδισμένοι από την κρίση τραπεζίτες αντέδρασαν υπεροπτικά και δέχθηκαν την οργή χωρίς φόβο, με τη σιγουριά αυτή των ανθρώπων που γνωρίζουν ότι το ίδιο παιχνίδι θα επανέλθει στο μέλλον, γιατί ξέρουν την ψυχολογία τόσο τη δική τους, όσο και αυτών των οποίων στέρησαν την εμπιστοσύνη.
Η ιστορία έχει άπειρα τέτοια παραδείγματα.

ΈΡΕΥΝΕΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΗΜΙΚΡΑΝΙΚΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΛΓΙΩΝ ΚΑΤΑ 20% ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ.
Οι ημικρανίες και κεφαλαλγίες είναι γνωστό από χρόνια ότι μειώνουν την παραγωγικότητα τουλάχιστον κατά 17 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνο η κεφαλαλγία προκαλεί απώλεια 150 εκατομμυρίων ημερών εργασίας το χρόνο. Ως γνωστό, στην Ελλάδα η ημικρανία αφορά 12% με 14% του πληθυσμού και κυρίως, με εμφάνιση κεφαλαλγιών, σαν πρώτο σύμπτωμα του παθών.
Το στρες, τα οινοπνευματώδη ποτά, οι διαταραχές του ύπνου, αλλά, τελευταία και η κακή συνήθεια της κατάχρησης των κινητών τηλεφώνων ανεβάζει κάθετα τον αριθμό των ημικρανιών.
Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθεί η ύφεση, που αναμένεται, όπως δήλωσε και στην χθεσινή του ομιλία ο Νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, που έγινε στην Αθήνα, ότι η αύξηση αυτή, με την δυσάρεστη θέση που έχει η ελληνική οικονομία, αναμένεται να παραιτηθεί περισσότερο.
Σε Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία, όπως τόνισε ο ίδιος, τα μεγάλα ελλείμματα που υπάρχουν και η αδυναμία του μηχανισμού διόρθωσης των αποκλίσεων αναμένεται να φέρει μεγαλύτερη ύφεση στις μέρες που ακολουθούν.
Ο Νομπελίστας επίσης ανέφερε πως λόγω των μεγάλων οικονομικών επενδύσεων και των δημοσίων δαπανών, που έγιναν σε διάφορα δημόσια έργα μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, «εξαντλήθηκε» και η αγοραστική ικανότητα. Χαρακτηριστικά είπε πως θα πρέπει να βρούμε άλλον πλανήτη για να επενδύσουμε, δηλαδή, για να πουλήσουμε τα προϊόντα που παράγουμε.
Στη συνάντηση που έγινε, ένας άλλος δημοσιογράφος και ισχυρός οικονομικός παράγων, ο Κουέντιν Πιλ, ο αρχισυντάκτης των Financial Times, είπε ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να επιβληθεί πειθαρχία στην ελληνική αγορά είναι τα τοκογλυφικά επιτόκια, που επιβάλλουν οι ξένες τράπεζες στους κατά καιρούς διαγωνισμούς μας.
Όπως φαίνεται πλέον, το μόνο που αναμένουμε, είναι η αύξηση των ημικρανιών και κεφαλαλγιών σε ποσοστό που δεν μπορούν πλέον να το προσδιορίσουν.

ΑΙΩΝΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΔΙΟΙΚΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ.
Οι τράπεζες τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αναλάβει τα πάντα. Ακόμη και τις συντάξεις και τις ιατρικές παροχές. Όπως έδειξε η κρίση όλα έγιναν με αποτυχία. Τώρα πλέον όλοι δεν πιστεύουν στους ισολογισμούς των τραπεζών και το κυριότερο, δεν εμπιστεύονται σε αυτές και την διαφύλαξη των χρημάτων τους.
Η ανεπάρκεια των διοικητικών ικανοτήτων των τραπεζιτικών στελεχών έχει γίνει συνείδηση πλέον σε όλο τον κόσμο, σε σημείο που διερωτάται κανείς αν υπάρχουν άλλα στελέχη που να μπορούν να τα κάνουν ακόμη χειρότερα.
Οι διοικήσεις των τραπεζών παρουσιάζουν μια διαρκή φοβία και παράλληλα, ένα έντονο κρούσμα νευρωτικής αμηχανίας. Θυμίζουν το κλασσικό παράδειγμα «αυτού που δανείζει ομπρέλες, μόνο όταν έχει λιακάδα».
Αισθάνονται τρομοκρατημένες, ενώ πρέπει ταυτόχρονα να διευρύνουν τους ισολογισμούς τους. Η διαρκής αμφιβολία έχει φθάσει στα όρια της ψύχωσης. Και επειδή η ζωή συνεχίζεται και οι άνθρωποι, όπως ρυθμίζουν τις μεταξύ τους σχέσεις, ρυθμίζουν και το εμπόριο, είναι πολύ πιθανόν η ψύχωση της αμφιβολίας να οδηγήσει πολλές τράπεζες εκτός αγοράς και πολλούς ανθρώπους σε ανεργία και αδιέξοδο.
Πρέπει πάση θυσία οι ηγεσίες των τραπεζών να το αντιληφθούν έγκαιρα αυτό και να βάλουν τα στελέχη τους σε ψυχολογική υποστήριξη για να βρουν ομαλό τρόπο λειτουργίας.

Η ΚΡΙΣΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ο «Ισσαρία» (Ο Ισλαμικός νόμος) επιτρέπει την τραπεζιτική συνδιαλλαγή, απαγορεύει, όμως, τον τζόγο. Σαν τζόγος θεωρείται η τοκογλυφία, η μεταπώληση χρεογράφων, τα τοξικά ομόλογα, τα πανωτόκια κτλ.
Στο Ισλάμ ο πλούτος θεωρείται ότι ανήκει στον Θεό και ότι ο πιστός και κατά επέκταση, οι τράπεζες απλώς τον διαχειρίζονται. Δεν τον πολλαπλασιάζουν και αποτελεί μέσω κοινωνικής επιβίωσης. Δηλαδή, πρόκειται για μια εκ διαμέτρου αντίθετη θέση από εμάς τους ευρωπαίους και Αμερικάνους, που το χρήμα το λατρεύουμε σαν Θεό.
Με αυτές τις αρχές οι Ισλαμικές τράπεζες απέφευγαν, σε τοπικό επίπεδο, το κλίμα κατάρρευσης, την απώλεια και τις βαριές οικονομικές απώλειες. Ο λόγος είναι ότι η λειτουργία τους βασίζεται σε απτά περιουσιακά στοιχεία και τα κέρδη και οι κίνδυνοι έχουν σχέση με την πραγματική οικονομία.
Με απλά λόγια, ο καθένας πληρώνει αυτά που χρωστάει και αυτός που δανείζει, παίρνει αυτό που πρέπει και από την αρχή έχει αποφασιστεί από τον νόμο και σε αυστηρά περιορισμένο επίπεδο. Δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση η δυνατότητα χειραγώγησης και τροποποίησης.
Αυτόν τον τρόπο, ακόμη και αν δεν τον μιμηθούμε, σίγουρα θα εξαναγκαστούμε εκ των πραγμάτων, έστω εν μέρει, να τον εφαρμόσουμε.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΦΙΛΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
Το σύγχρονο τραπεζιτικό μας σύστημα βασίζεται στην ανάπτυξη της λεγόμενης δημιουργικής λογιστικής. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα μαγείρεμα αριθμών, που σαν τελικό αποτέλεσμα δίνει στον πληθυσμό την εικόνα μιας πλασματικής ευημερίας και ψεύτικης αίσθησης ασφάλειας.
Βασίζεται σε μια σειρά από κανόνες, που κινούνται σε δύο παράλληλους άξονες. Ο ένας, που αφόρα του μεγάλους χρηματοοικονομικοπιστωτικούς οργανισμούς και τις τράπεζες και ο άλλος, που αφορά τους πολίτες - πελάτες.
Στον πρώτο άξονα, κινούνται οι κανόνες λογικής των τραπεζών, δηλαδή, της δημιουργικής λογιστικής ελλείμματα και τόκοι των ιδίων των τραπεζών. Με το που γίνονται ληξιπρόθεσμα και απαιτητά, επανακυκλώνονται με επαναδανεισμό με την μορφή νέων ομολόγων και τόκων. Ενώ, στον δεύτερο άξονα, τα χρέη των πολιτών γίνονται απαιτητά και κατασχετά μέχρι οριστικής εξόντωσης του οφειλέτη.
Οι κρατικοί μηχανισμοί, που από καιρό έχουν, όχι μόνο δεχθεί τους κανόνες της δημιουργικής λογιστικής των τραπεζών, αλλά, και την ίδια τους την λειτουργία, με βάση την λογική αυτή είναι σαφώς προεκτάσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και όχι νόμοι ασφαλείας των πολιτών.
Σε εποχές ευμάρειας και υπερδανεισμού, με την ψευδαίσθηση της ρυθμιζόμενης αποπληρωμής χρεών π.χ. με πιστωτικές κάρτες, κυριαρχεί μια ψευδής αισιοδοξία και παρανοϊκή ευημερία. Με τον τρόπο αυτό ο υπερδανεισμός «τρώει το ψωμί της αύριον» και με το που θα στραβώσει το σύστημα και οι τράπεζες θα απαιτήσουν κλείσιμο ισολογισμών, θα έρθει η αλήθεια της καταστροφής.
Και έτσι, ζούμε αυτό που ζούμε σήμερα, το μερικό, αλλά, πολύ βαρύ κραχ που ξεκίνησε στην Αμερική και τώρα μας έχει πιάσει όλους. Μετά τον πρώτο πανικό, έχει έρθει τώρα ένα τεράστιο κλίμα αίσθησης αδυναμίας και κατάθλιψης.
Και δεν υπάρχει τίποτε άλλο χειρότερο για την τοπική και διεθνή οικονομία από το αίσθημα αδυναμίας, που εντείνεται πάρα πολύ και από τον πανικό των τραπεζιτικών υπαλλήλων να εισπράξουν πανωτόκια κάτω από την πίεση, προκειμένου να διατηρήσουν όρθιο το σύστημα και κατά συνέπεια, τις θέσεις τους.
Το μείγμα πανικού και κατάθλιψης είναι εκρηκτικό και οδηγεί σε εργασιακή και οικονομική παραλυσία. Εδώ πραγματικά χρειάζεται η ατομική, συλλογική, ακόμη και η κυβερνητική παρέμβαση για να αλλάξει το σύστημα και να δοθεί ένας τόνος αισιοδοξίας, προκειμένου να υπάρξει μια ανάσταση της πραγματικής οικονομίας.
Βέβαια, αυτό είναι πολύ ωραίο για να γίνει αληθινό, αλλά, πρέπει να γίνει για να σπάσει το αδιέξοδο.

Φαίνεται πως για όλες τις επιπτώσεις της ακρίβειας, της στάσης του εμπορίου, των οικονομικών διαταραχών, δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, υπεύθυνη είναι η ανεπάρκεια των οικονομικών στελεχών στην Ελλάδα.
11,4% του ΑΕΠ δίνονται για τη στήριξη του τραπεζιτικού συστήματος, προκειμένου να διευκολυνθεί η διαφυγή από την κρίση. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, το τετραπλάσιο έναντι, δηλαδή, του 3,2% του ΑΕΠ, που δίνονται για την παιδεία. Με το δεδομένο δε ότι οι ανάγκες δεν είναι για τις ελληνικές τράπεζες τόσο μεγάλες, ώστε να ακολουθεί ένα σχέδιο «Αλογοσκούφη» κατά το ανάλογο σχέδιο «Πόλσον», που ακολουθείται στις ΗΠΑ για τη στήριξη των τραπεζών, άρα απλώς είναι μια μιμητική κίνηση για μια ενδεχόμενη αντιμετώπιση, καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος αυτής της τονωτικής ένεσης.
Βέβαια, οι τράπεζες δεν έχουν πρόβλημα να πάρουν όλοι, όπως δεν έχουν και πρόβλημα να τα διαθέσουν, τη στιγμή που αυτή η παράλογη κίνηση, ενώ χορηγεί 28 δισεκατομμύρια στις τράπεζες, χορηγεί μόνο 0,1 δισεκατομμύρια για τους φτωχούς, το ταμείο, δηλαδή, των φτωχών.
Απ’ ότι φαίνεται, οι τράπεζες θέλουν να πάρουν αυτά τα λεφτά, αλλά, αναθέτουν στην πολιτεία, σε άλλους, δηλαδή, ανεπαρκείς να βρουν και τη φόρμουλα που θα της τα δώσουν. Δηλαδή, να τα πάρουν, έχουν αυτό το κίνητρο, αλλά, παράλληλα χωρίς να γίνει γνωστό πόσα πήραν, ποιοι τα πήραν και για ποιο λόγο. Δηλαδή, χωρίς κανέναν έλεγχο.
Κατά το γνωμικό μπορούν οι ίδιοι να παρέχουν πάλι υψηλά επισφαλή δάνεια, όπως αυτοί υπολογίζουν, και εάν τα χάσουν, εγγυάται και πάλι ο φορολογούμενος, έτσι ώστε κάποιος τραπεζίτης, που θα αναλάβει αυτό το ρίσκο, και θα πάει στραβά να ξαναπάρει πάλι από τον κρατικό κορβανά, ή Ευρωπαϊκό, εν προκειμένου, αφού ο φορολογούμενος θα πληρώνει.
Με τρόμο βλέπουμε ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που οι ανεπαρκείς να θεωρούν την ανεπάρκειά τους δεδομένη σε ότι αφορά την οικονομική κατάσταση και τις διαχειρίσεις τους. Είναι απολύτως σίγουρο πως αν αυτό το πράγμα δε σπάσει σαν πυογόνο απόστημα, σύντομα θα έχουμε ξανά τα ίδια πράγματα από την αρχή και εμάς τους ίδιους όλους να παραξενευόμαστε πώς οι ανεπαρκείς κυβερνούν τη στιγμή που τους εκλέγουμε εμείς οι ίδιοι.

Στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα το 1850, κοντά δύο αιώνες πίσω, από τους αδερφούς Εμμάνουελ και Μάγιερ Λέμαν, που ήταν Γερμανοεβραίοι μετανάστες, δημιουργήθηκε ένα εμπορικό κέντρο διαχείρισης βάμβακος. Με την επιμονή που χαρακτηρίζει αυτή τη ράτσα και με το γεγονός ότι «όταν βγάζουμε 10 τρώμε το ένα και αν βγάζουμε εννιά δεν τρώμε καθόλου», δημιουργήθηκε ο κολοσσός Λέμαν, που πλέον το 1930 ξεκίνησε σαν μεγάλη επενδυτική τράπεζα πάνω στη διαχείριση βάμβακος.
Βέβαια, μετά από όλα αυτά προωθήθηκε και μια γενικευμένη εμπορική δραστηριότητα σε κάθε είδους αντικείμενο, αλλά κυρίως, σε μετοχές. Έτσι, αναπτύχθηκε τα επόμενα 80-90 χρόνια η μεγάλη τράπεζα Λέμαν, ώσπου ένιωσε το πρώτο μεγάλο κραχ το 1984. ήταν η εποχή που πλέον η οικογένεια είχε υποχωρήσει και διάφοροι μάνατζερ, καμιά δεκαριά περίπου, είχαν αναλάβει τη διαχείριση. Μάλιστα, εκείνη την εποχή γράφτηκε και ένα βιβλίο σχετικά με την τράπεζα αυτή, το «Greed and Glory on Wall Street: The Fall of the House of Lehman».
Το βιβλίο διαπραγματεύεται τον πόλεμο στελεχών, που είχε κυρηχτεί μεταξύ τους, προκειμένου να μπορέσει να πάρει η μία ή η άλλη ομάδα, εν προκειμένου ο ένας ή ο άλλος αρχηγός την εξουσία. Τελικά, αυτό που κατορθώθηκε ήταν το 1984 να πουληθεί η Λέμαν στην Αμέρικαν Εξπρές, η οποία μέσα μιας θυγατρικής της εμπορική τράπεζας ανέλαβε τη διαχείρισή της, χωρίς, όμως, να αλλάξει το πνεύμα της. Κατόπιν τούτου, ξεκίνησε πάλι ένας νέος κύκλος, ακριβώς με την ίδια επανάληψη, όπως γίνεται στα ψυχιατρικά φαινόμενα «ντεζ-αβού» η ίδια κατάσταση.
«Ντεζ-αβού» εν προκειμένου, να εξηγήσουμε, είναι οι εικόνες, οι καταστάσεις ή ακόμη και οι μυρωδιές που επαναλαμβάνονται κάποιες στιγμές στις επιληπτικές κρίσεις, ακριβώς ίδιες με τον ίδιο τρόπο, όπως κανείς τις έζησε ή φαντάστηκε ότι τις έζησε στο παρελθόν.
Η τράπεζα, λοιπόν, της Λέμαν Μπράδερς ξεκίνησε με την ίδια διαδικασία και επανέλαβε αυτό το ντεζ-αβού τον ίδιο καιρό που ο νέος εμφύλιος ανάμεσα στα στελέχη της κατέληξε στην πτώχευσή της και τη διάλυσή της, δηλαδή, ένα περίπου τρισεκατομμύριο δολάρια στον αέρα, χαμένα στο πουθενά, χωρίς να ξέρει κανείς τι γίνεται και με τους υψηλόμισθους συμβούλους – μάλιστα ένας από αυτούς έφτασε να πάρει σαν αμοιβή περίπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια- να ισχυρίζεται ότι έχει και τη λύση την ώρα που η τράπεζα πτώχευε.
Βλέπουμε, δηλαδή, και εδώ ένα κυρίαρχο φαινόμενο της ψυχιατρικής, το ντεζ-αβού, να διοικεί την οικονομία, που όλοι εμείς οι ταπεινοί και απλοί θνητοί και πελάτες τραπεζών θεωρούμε ότι διοικείται από ανθρώπους που είναι πιο υγιείς από εμάς και το μυαλό τους πιο πολύ αναπτυγμένο από το δικό μας. Ένα λάθος που πρέπει να το λάβουμε υπόψη από εδώ και πέρα στις τραπεζιτικές μας συναλλαγές.

Στα καφενεία όταν κάποιοι παίζουν παράνομα τυχερά παιχνίδια με την τράπουλα, είθισται το καφενείο κάθε τόσο από το ποσό που είναι συγκεντρωμένο πάνω στο τραπέζι να ανασύρει ένα κομμάτι, ένα ποσοστό γύρω στο 10%, που εξυπηρετεί τις ανάγκες του χώρου. Αυτή η όλη κίνηση χαρακτηρίζεται και είναι γνωστή μεταξύ των χαρτοπαικτών ως «γκανιότα».
Θεωρείται δε η γκανιότα μια απόλυτη λογική συνέχεια του παιχνιδιού, γιατί πάνω από όλα πρέπει να συντηρηθεί ο χώρος στον οποίο γίνονται οι συναλλαγές, εν προκειμένω, χαρτοπαικτικές.
Κάτι ανάλογο είναι και οι επενδυτικές τράπεζες. Σε αντίθεση με τις εμπορικές τράπεζες, οι επενδυτικές έχουν μία λογική γκανιότας, που προσφέρει ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών: αγοράζει – πουλάει μετοχές ή ομόλογα για λογαριασμό πελατών, προσφέρει υπηρεσίες συμβούλου σε εταιρείες, πραγματοποιεί συναλλαγές ιδίων κεφαλαίων, και είναι πάντα κερδισμένη, γιατί από όλα αυτά παίρνει μια συμμετοχή, τη δική της γκανιότια.
Οι λεγόμενες επενδυτικές τράπεζες εμφανίστηκαν πριν από πολλά χρόνια. Μία τέτοια είναι η Μόργκαν Στάνλευ, η Λέμαν, η Γκόλντμαν Σακς, η Μέριλ Λινκ. Δηλαδή, είναι οι μεγάλες τράπεζες που βλέπουμε να φαληρίζουν ή η μία μετά την άλλη να απορροφώνται από τις εμπορικές τράπεζες και να αποτελούν σιγά – σιγά παρελθόν.
Αυτές οι τράπεζες προέκυψαν κατά κύριο λόγο μετά το οικονομικό κραχ του 1929 στην Αμερική, όπου πλέον δεν υπήρχαν χρήματα, και άρχισαν να παίζουν με το λεγόμενο «Μάρτζινγκ», που σημαίνει δανεισμό. Δηλαδή, για να συνεχίσουν να παίρνουν τη γκανιότα αναγκάζονταν ή επεδίωκαν στον πανικό και στην επιιθυμία κέρδους από εθισμένους πελάτες, μεγαλομετόχους, ή από άλλες τράπεζες ή γενικώς, παίκτες, να παίρνουν κεφάλαια, αληθινά ή υπό υπόσχεση, ή ανταλλαγές με άλλα είδη, προκειμένου να μπορούν να εισπράξουν τη γκανιότα.
Αυτό, βέβαια, και με έναν απλό λογισμό ή μια απλή σκέψη έπρεπε να προβλεφθεί ότι κάποτε θα είχε ένα τέλος. Στον πανικό, όμως, και στον εθισμό που κυριαρχούσε όλα αυτά τα χρόνια, και κατά κύριο λόγο, στην ανάγκη για να βγάλουν πολλά, έπρεπε να εκμεταλλευθούν τον πανικό των πελατών. Αυτές οι τράπεζες άνθιζαν σε εποχές κρίσης.
Έτσι, λοιπόν, κάποια στιγμή που τα κεφάλαια είχαν ξεφύγει πάρα πολύ, δηλαδή, το ποσό στο τραπέζι «χόντραινε» πολύ, αλλά τα λεφτά δεν ήταν κανενός, διότι ο ένας δάνειζε τον άλλον, ήρθε η ώρα να «παίξουν τα ρέστα τους». Αυτό ήταν με τα κεφάλαια υψηλού ρίσκου κατοικιών, τα λεγόμενα «σαπράιμ». Εκεί πέρα, όλες αυτές οι τράπεζες δανείστηκαν από παντού και έβαλαν στο τραπέζι τα «ρέστα» τους.
Ακριβώς αυτή τη στιγμή και από οικονομικές συγκυρίες και από υγιή αντίληψη κάποιων ελέγχων, π.χ. των Ευρωπαίων, βρέθηκε ότι ο βασιλιάς είναι ο γυμνός. Υπήρχε, βέβαια, το αντικείμενο ‘κατοικία’, αλλά, οι αγοραστές ήταν επίπλαστοι. Έπαιζαν με λεφτά που είχαν δανειστεί από τράπεζες που είχαν δανειστεί από αλλού και το χρήμα δεν ήταν πλέον ρευστό, αλλά, είχε μια αόριστη έννοια.
Έτσι, λοιπόν, όταν εμφανίστηκαν τα χαρτιά πάνω στο τραπέζι ήταν όλοι χαμένοι και έπρεπε να καλυφθεί το κενό. Το κενό είχε σαν αποτέλεσμα να αποσυρθούν όλοι αυτοί οι μεγάλοι κολοσσοί και να μην εμφανιστεί ξανά κανένας από αυτούς. Δηλαδή, ήρθε η ώρα των μεγάλων επενδυτικών τραπεζών της Αμερικής και ξαναγυρίζουμε στη γνωστή εμπορική τραπεζιτική διαδικασία, όπου ο καθένας δανείζεται αυτά που μπορεί να γυρίσει πίσω και οι εγγυήσεις είναι αληθινές εγγυήσεις.
Το τελικό πλέον δίδαγμα είναι ότι δεν υφίσταται καμία ουσιαστική αγορά της νεοφιλελεύθερης νεοκαπιταλιστικής κοινωνίας, αλλά, απλώς όλα είναι ένα παιχνίδια εγκεφαλικό, της αντίληψης, της νόησης, της διανόησης, του φόβου, του πανικού. Μπερδεμένα όλα αυτά μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο φέρνουν στο τέλος τον πανικό στον ύψιστο βαθμό, που γεννάει το αμόκ και την τάση φυγής, και βλέπουμε όλοι αυτό που εμείς ονομάζουμε παγκόσμιο κραχ και κρίση του καπιταλισμού.