NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΝΕΑΡΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΧΑΜΗΛΩΝ ΤΟΝΩΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ.
Το οξύ μανιακό επεισόδιο, ιδιαίτερα ύστερα από μακρά κλινικά «σιωπηλή» περίοδο είναι ένα από τα πλέον δύσκολα αντιμετωπίσιμα ψυχιατρικά περιστατικά. Τα επεισόδια αυτά σε νεανική ηλικία ανεβάζουν την επικινδυνότητά τους, λόγω της υφιστάμενης σωματικής ρώμης και ορμής.
Χρειάζεται δε ιδιαίτερα μεγάλη πείρα για να προβλεφθούν, και μόνον ειδικοί ψυχίατροι μπορούν να διακρίνουν την «προεπεισοδιακή» συμπτωματολογία.
Συνήθως, πριν την έξαρση των συμπτωμάτων, υπάρχει μια ηρεμία έκφρασης και συμπεριφοράς με χαρακτηριστική αποφυγή επαφών, συνδιαλέξεων, συντροφιάς και επικοινωνίας.
Συνήθως, τα παιδιά αυτά είναι καχύποπτα και μοναχικά, δίχως παρέες και αντιμετωπίζονται υποτιμητικά και κοροϊδευτικά από τους συνομηλίκους τους.
Στη φάση αυτή είναι που μπορεί να γίνει κάποια ψυχοθεραπευτική επέμβαση, προκειμένου να νιώσει το παιδί ή ο έφηβος καλύτερα και να ανοίξει ο δρόμος για κάποια θεραπεία, που στο στάδιο αυτό δρα πάντα προστατευτικά και αποτελεσματικά.
Στο οξύ στάδιο δεν υπάρχουν περιθώρια χάσιμου χρόνου. Η επέμβαση πρέπει να είναι άμεση και κατασταλτική. Εάν δεν επιτευχθεί, σίγουρα ένα αποτέλεσμα βίαιης και ασυλλόγιστης πράξης θα κλείσει το δράμα.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΙ ΣΕ ΨΥΧΙΚΗ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ (ΑΜΟΚ) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΕΛΕΓΧΘΟΥΝ. ΣΕ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΗΡΕΜΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΟΔΗΓΗΘΟΥΝ ΣΕ ΘΕΡΑΠΕΙΑ.
Ένας 17χρονος σε αμόκ πριν από μερικούς μήνες σκότωσε 13 ανθρώπους και μετά αυτοκτόνησε με ένα πυροβολισμό στο μέτωπο. Στο μεσοδιάστημα των πυροβολισμών, σε ένα φωτεινό διάλειμμα της ταραγμένης του σκέψης και ενώ είχε εγκλωβιστεί από τους αστυνομικούς, άφησε το όπλο του κάτω και άρχισε να συνδιαλέγεται με αυτούς.
Εκεί προφανώς λόγω της απειρίας ή έλλειψης ψυχολογικής εκπαίδευσης των αστυνομικών, έγινε το κακό. Ένας εκ των αστυνομικών σε κρίση υπερβάλλοντος ζήλου όρμησε προς το δράστη με πρόθεση να τον ακινητοποιήσει, ενώ αυτός του παρήγγειλε να μείνει ακίνητος. Η ορμή του αστυνομικού επανέφερε την ακραία εγρήγορση του αμόκ στο δράστη, που σήκωσε ξανά το όπλο και συνέχισε το μακελειό.
Παραβιάστηκε, έτσι, ο κανόνας της δράσης με πλήρη ηρεμία και έγινε το κακό. Στο αμόκ όλες οι επιχειρήσεις πρέπει να γίνονται από ειδικούς με ηρεμία και μεγάλη ταχύτητα. Είναι ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε θύματα.

«Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ»
ΡΟΥΣΣΩ
Από τα πολύ μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας είναι η παιδική βία. Όπως έγραφε και ο Γάλλος συγγραφέας Ουγκώ, η φυματίωση δεν εξέλειψε, απλώς σήμερα καλείται πενία.
Και, βέβαια, πολλοί μέχρι τώρα πίστευαν ότι η μόνη αιτία της παιδικής εγκληματικότητας είναι η φτώχεια και η δεύτερη αιτία είναι το κακό παράδειγμα των ενηλίκων προς τους μικρότερους, που τους μαθαίνουν την βία.
Στις σημερινές λεγόμενες «κοινωνίες της αφθονίας» η αφθονία ασφαλώς είναι μόνο για ένα τμήμα του πληθυσμού, το υπόλοιπο πάσχει, δυστυχεί, πεινάει.
Στις μεγαλουπόλεις του Αμερικάνικου γεωγραφικού χώρου, που χαρακτηρίζεται ως και ο περίοπτος κόσμος, οι χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις περιθωριοποιηθήκαν και δημιούργησαν ένα τοίχος μέσα σε οικισμούς γκέτο.
Εκεί, λοιπόν, αναπτύχθηκε η αντίδραση των παιδιών από πολλές αιτίες και παράλληλα συμπαρέσυρε και ψυχοπαθολογικά την εγκληματικότητα και άλλων τμημάτων, που ενεργούν σε αυτές τις περιοχές, ας έχουν και υψηλότερα εισοδήματα.
Πρώτα, βέβαια, παραμένει η φτώχεια και, όπως φαίνεται από την εξέλιξη που παίρνει η χρηματοοικονομική κρίση τον τελευταίο καιρό, είναι και δύσκολο να αντιμετωπιστεί.
Δεύτερον, η έλλειψη παιδείας, η οποία σε άπορα παιδιά ή ακόμη και σε λιγότερο εύφορα δεν μπορεί πλέον να αποδώσει αυτά που απέδιδε το παλιό καλό σχολείο.
Τρίτον, η διάλυση της οικογένειας και ο καθοδηγητικός ρόλος που έχουν οι γονείς στα παιδιά και τέταρτον, βέβαια, το δύσκολο κοινωνικοοικονομικό περίβλημα που υφίσταται τώρα σε ότι αφορά την αντιμετώπιση της παιδικής βίας, που σε λίγο με τα παιδικά γκέτο που δημιουργούνται φτάνει πλέον από κοινωνική μερικές φορές να έχει και την επίφαση μιας αντιδραστικής επαναστατικής βίας.
Κυρίαρχο λόγο, βέβαια, σε αυτές τις καταστάσεις έχουν οι παρεμβατικές έως εγκληματικές δραστηριότητες, που καλύπτουν διάφορους τομείς με προεξέχοντα εκείνο του λαθρεμπορίου των ναρκωτικών.
Σε αυτό, βέβαια, υπάρχει και το ψυχολογικό πρότυπο του απόλυτου ωφελιμισμού, όπου τα «προς το ζην» είναι ο κυρίαρχος στόχος, που δίνει η σημερινή κοινωνία στα παιδιά, έτσι που καθιστά ήρωες και τους παραβάτες.
Η κατάσταση είναι τόσο δραματική, που πραγματικά χρειάζεται μια «νέα μορφωτική επανάσταση», προκειμένου να μπορέσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης και να δώσουμε στα παιδιά την δυνατότητα, σε όλα αυτά τα σημεία που αναφέραμε, προκειμένου να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο.

Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΑΔΙΚΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΩΔΗΣ. ΜΕ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ DNA ΕΧΟΥΜΕ ΝΕΕΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ.
Ο Βρετανός Σον Χόντσον κατηγορήθηκε ένοχος το 1982 για το φόνο μιας 22χρονης σερβιτόρας. Στο δικαστήριο προσπάθησε με κάθε δυνατό τρόπο να υποστηρίξει την αθωότητά του, δεν τα κατάφερε, κατά την κρίση των δικαστών. Βρέθηκε ένοχος, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε μακροχρόνια φυλάκιση.
Την φυλάκιση, βέβαια, την εξέτισε για 27 και πλέον χρόνια ο Χόντσον, ώσπου το εφετείο, από όπου φαίνεται και να βγαίνει ο κατηγορούμενος στην φωτογραφία, μετά από εκτεταμένες βιολογικές έρευνες -σε ότι αφορά το DNA- πείστηκε, αφού πιστοποιήθηκε και αυτό εδώ το γεγονός, ότι δεν είναι ο δολοφόνος και τον αθώωσε για τον θάνατο της 22χρονης σερβιτόρας.
Βέβαια, το 1982, που είχε γίνει ο φόνος, δεν υπήρχαν οι εξετάσεις, προκειμένου να βοηθήσουν από τότε στην αθώωση του κατηγορούμενου και να μην προκύψει η απώλεια της ζωής του μέσα σε ένα κελί.
Μένει το δίλημμα, αν πρέπει κανείς να επαινέσει τους Βρετανούς δικαστές, που τον αθώωσαν τώρα ή να τους ψέξει, που με πλημμελή στοιχεία και ελαφρά τη καρδία τον καταδίκασαν τότε.
Βέβαια, αυτό είναι ένα ρητορικό ερώτημα, που άλλωστε οι αποφάσεις της δικαιοσύνης -όπως έχουμε αποφασίσει όλοι οι άνθρωποι- που συμμετέχουν στο κοινωνικό μας σύστημα δεν κριτικάρονται.
Τουλάχιστον ας ζήσει ο απευλεθερωθείς κρατούμενος χαρούμενα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του που του μείνανε.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟΠΤΟ, ΑΛΛΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ΜΕ ΤΕΚΜΗΡΙΑ.
ΤΩΡΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ, ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΟΤΙ ΣΧΕΔΟΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΦΟΝΟ ΑΠΟ ΑΜΟΚ.
Δεν ξέρω αν υπάρχει μια κεντρική υπηρεσία, προκειμένου στατιστικά να επεξεργάζεται το θέμα πόσο τακτικά εμφανίζεται και διαπραγματεύεται και γνωρίζεται στην κοινή γνώμη ο θάνατος ενός ανθρώπου, ύστερα από κατάληψη αμόκ κάποιου δολοφόνου.
Πάντως και αν δεν υπάρχει, πρέπει να ρυθμιστεί, προκειμένου να ξέρουμε τι αντιμετωπίζουμε σε καθημερινή βάση και ίσως ένας κεντρικός οργανισμός να μπορέσει να ψάξει με τους αρμόδιους φορείς για μια, αν όχι λύση, αλλά, τουλάχιστον κατ’ επίφαση πρόβλεψη σε αυτό το θέμα.
Ανακοινώθηκε από τον τύπο ότι τις τελευταίες μέρες κάποιος, δεν δόθηκε ακριβώς το όνομα, 58χρονος δράστης από την Άνω Πόλη Κυπαρισσίας, κατά την διάρκεια του μεσημεριού και χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, ξεγελώντας όλη την οικογένεια, θανάτωσε με μαχαίρι την 80χρονη μητέρα του με την οποία δεν είχε κανενός είδους προστριβές.
Βέβαια, από την ψυχιατρική πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, όπου κατέληξε ο δράστης, φάνηκε ότι, παρ’ όλο που μέχρι πρότινος δεν είχε εμφανή ψυχιατρικά συμπτώματα, προέβη στο αποτρόπαιο έγκλημα αυτό, προκειμένου να δώσει διαφυγή στην εσωτερική του ψυχοκινητική ένταση. Οι γιατροί δεν είπαν τίποτα παραπάνω, ο τύπος ανακοίνωσε μια είδηση, η είδηση όμως αυτή έχει την θέση Νο4 ή Νο5 σε ένα περιφερειακό κανάλι.
Στα υπόλοιπα κανάλια τοποθετείται η ψυχιατρική κατάσταση ενός αστυνομικού που πυροβόλησε κάποιον ιδιώτη, ή ακόμη περισσότερο, το εκτεταμένο έγκλημα του 17χρονου στην Γερμανία, που κόστισε τις ζωές πάνω από 20 ανθρώπων και του 28χρονου στην Αλαμπάμα, που έδειξε ότι μπορεί κανείς κάνοντας βόλτα να σκοτώσει δεκάδες ανθρώπων.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει μια περιέργως διάχυτη επιθετική ατμόσφαιρα σε όλο πλέον τον πλανήτη, που οδηγεί στα εγκλήματα του είδους.
Εμείς πλέον μόνο σαν πολιτισμένοι και γνώστες του αντικειμένου θα έπρεπε ίσως να εκλάβουμε το θέμα αυτό εντονότερα υπόψη και τουλάχιστον, μη μπορώντας να κάνουμε κάτι άλλο, ας το αναλύσουμε έτσι, που να δώσουμε την ευκαιρία στους επιγόνους μας, που θα είναι πιο έξυπνοι και πιο καλά οργανωμένοι από εμάς, να αρχίσουν να βλέπουνε και να βρίσκουνε μια κάποια οποιαδήποτε λύση.

ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΣΕ ΑΘΩΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΠΟ ΑΤΟΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΡΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΑ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΡΟΜΕΡΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ.
Ένας 17χρονος δράστης στην περιοχή της Στουτγκάρδης της Γερμανίας σκότωσε δύο δεκάδες ανθρώπους περίπου με επαναληπτικό όπλο, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό και μάλιστα σε ένα ακραίο αμόκ.
Μια παρόμοια κατάσταση την ίδια μέρα, με λίγες ώρες διαφορά, επαναλήφθηκε με έναν 27χρονο στην Αλαμπάμα Ηνωμένων Πολιτειών. Οι συνθήκες ήταν πανομοιότυπες.
Εδώ απλώς πρόλαβε η αστυνομία να εξουδετερώσει πιο γρήγορα τον δράστη, αλλά, κάνεις δεν γνωρίζει ακόμη τον ακριβή αριθμό των θυμάτων.
Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία και στις δύο περιπτώσεις είναι το «τελετουργικό» της όλης διαδικασίας, ο τρόπος δράσης και η χαρακτηριοδομή των δραστών.
Οι δράστες αναφέρονται σαν φιλήσυχοι, ηπίων τόνων και χωρίς ιδιαίτερες κοινωνικές προκλήσεις άνθρωποι. Η σχέση τους με τα όπλα δεν είναι ευρέως γνωστή, αν και υφίσταται από χρόνια.
Χαρακτηριστικό, επίσης, είναι ότι πάντα προϋπάρχει ένα διφορούμενο μήνυμα από τους δράστες προς τρίτους για την δολοφονική πράξη που πρόκειται να επακολουθήσει.
Επίσης, τυπικό είναι ότι την ώρα που ξεκινάει το δολοφονικό αμόκ επιλέγεται σαν αφετηρία πάντοτε ένας γνωστός χώρος, π.χ. το σχολείο. Ενώ είναι το αμόκ της επίθεσης σε εξέλιξη κλιμακώνεται μέχρι να δοθεί το τέλος από μια αυτοκτονία ή εκτέλεση του δράστη από την αστυνομία.
Όλα αυτά μαζί συνθέτουν το χαρακτηριστικό σκηνικό του ψυχωτικού αμόκ του ατόμου με εγκεφαλικές διαταραχές και κυρίως, των προμετωπιαίων λοβών, όπως τακτικά αποδεικνύεται στις μετέπειτα ή εφόσον υπάρχουν προγενέστερες ιατρικές έρευνες.
Δηλαδή, για όλους αυτούς τους δράστες που κατά μόνας είναι κυρίως αρένες υπάρχει χαρακτηριστικό εγκληματολογικό προφίλ, που συνέχεια βλέπουμε να επαναλαμβάνεται.
Εν τη ουσία πρόκειται για μια εκδήλωση προφανώς ψυχικής διαταραχής σε εγκεφαλική δυσλειτουργία, που πρέπει να είναι εύκολα ελέγξιμη και με σοβαρές προϋποθέσεις ουσιώδους θεραπείας.
Είναι ένα στοιχείο που πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη, επανεξετάζοντας τα άτομα που βρίσκονται σε ανάλογους χώρους, μαθητές ή φοιτητές που έχουν τα στοιχεί αυτού του προφίλ.
Πρόκειται για μέτρα αποφυγής μυρίων κακών και έτσι πρέπει να συνδράμουν όλοι.

Από τη δημοσίευσή μας στο "ΕΘΝΟΣ" (06.02.09)>

ΠΟΣΟ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
Σε ένα ρεπερτόριο 32 τρόπων θανάτου, διαλέγεις αυτό που σου αρέσει να παίξεις. Μπορείς να διαλύσεις, να κατακερματίσεις, να πυροβολήσεις, να χτυπήσεις, να αποσυνθέσεις, να.., να.., να.. τον αντίπαλο. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις ότι όπλο σου αρέσει: πριόνι, μπαλτά, μαχαίρι, χειροβομβίδα, πολυβόλο, ούζι, δηλητήρια, συνδυασμό άλλων τεχνικών.
Πρόκειται για παιχνίδια των κομπιούτερ, που επιλεκτικά είναι στη διάθεση του καθενός. Διάσημο στους κύκλους των χρηστών, και ιδιαίτερα των παιδιών, το περίφημο quake που ήδη χρησιμοποίησαν τρεις γνωστοί παιδικοί πρωταθλητές του αμόκ. Δύο στην Αμερική και ένας στο Ερνφούτεν της Γερμανίας, που σε κατάσταση αμόκ σκότωσε 13 ανθρώπους.
Για χιλιάδες παιδιά η τετράγωνη οθόνη των κομπιούτερ αποτελεί όλο τους τον ορίζοντα και περνάνε ώρες ολόκληρες -και χωρίς ύπνο πολλές φορές- παίζοντας αυτά τα παιχνίδια. Το περίεργο είναι ότι σε κοινωνίες, που υπάρχει ιδιαίτερη προσοχή για αυτού του είδους τις παρεκτροπές, εκεί ανθίζει ακόμη περισσότερο αυτού του είδους το σπορ.
Τα παιδιά παίκτες μαζεύονται κατά χιλιάδες και "παίζουν-πολεμούν" το ένα εναντίον του άλλου μέσα από τις οθόνες τους συντονισμένοι από τις γιγαντοοθόνες που υπάρχουν τριγύρω.
Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα περισσότερο από 50.000 παιδιά, μαθητές, φοιτητές και στρατιώτες παίζουν αυτά τα παιχνίδια. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς εξελίσσονται σε γνήσιους τηλεοπτικούς μονομάχους και μέσω του ίντερνετ με την "τέχνη" τους φτάνουν να κερδίζουν και μεγάλα χρηματικά βραβεία.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΕ ΑΜΟΚ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Πριν από δύο ημέρες κατεγράφησαν στις ειδήσεις πράξεις μεγάλης έντασης με ένα διπλό θανατηφόρο χτύπημα νεαρού άνδρα σε αμόκ. Δολοφόνησε την φίλη του με 8 μαχαιριές και αυτοκτόνησε ο ίδιος αυτοτραυματιζομένος με το ίδιο μαχαίρι επιτόπου. Γεγονός που δείχνει ότι στο έντονο πάθος είχε οπλιστεί το χέρι του με μια τεράστια δύναμη με τέτοια ένταση ώστε να μπορέσει να σκοτώσει τον ίδιο του τον εαυτό με μία μαχαιριά.
Αυτό το όλο γεγονός δίνει ακόμη μια τραγική περιγραφή για το προφίλ ατόμων σε κατάσταση αμόκ. Τα άτομα αυτά χαρακτηρίζονται από το γεγονός ότι σε κατάσταση σχεδόν επιληπτικής κρίσης πέφτουν σε μια οργισμένη αντίδραση χωρίς καμία ανασταλτική δραστηριότητα.
Όπως έχουν δείξει παλαιότερες εξετάσεις, τα άτομα αυτά έχουν ένα πρόβλημα στον προμετωπιαίο λοβό, έτσι ώστε να είναι κάτω από απόλυτη αδυναμία να ελέγξουν τις πράξεις τους. Η όλη κατάσταση μοιάζει σαν να μπαίνουν σε ένα τούνελ χωρίς καμία διέξοδο καθοδηγούμενοι από μια τυφλή οργή σε μια απόλυτη έκρηξη βίας.
Όπως δείχνουν οι ψυχολογικές έρευνες του παρελθόντος που ολοκληρώθηκαν τον τελευταίο καιρό, άτομα σε κατάσταση αμόκ σχεδιάζουν από χρόνια τις πράξεις του μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια και το τελετουργικό εκτέλεσης τους. Είναι «κολλημένοι» σε αυτές τις πράξεις και δεν μπορεί κανενός είδους θεραπεία μέχρι στιγμής να τους αποσπάσει από αυτές. Άλλωστε, τις κρύβουν οι ίδιοι πάρα πολύ καλά μέχρι την εκδήλωση τους. Ακόμη δε και μετά την εκδήλωση τους και την τυχόν θεραπεία, αναπτύσσουν εκ νέου κλιμακωτά τάσεις αμόκ, χωρίς να μπορεί να τα αντιληφθεί κανένας ειδικός γιατρός.
Τα άτομα αυτά προέρχονται κυρίως από κοινωνίες με στενά όρια, μικρές πόλεις ή γειτονιές με στενό επικοινωνιακό χαρακτήρα και νιώθουν προσβεβλημένα και ταπεινωμένα από το περιβάλλον για συγκεκριμένες πράξεις τους, που ίδιοι υπερεκτιμούν ή παρανοϊκά φαντάζονται. Έχουν την τάση να απομονώνονται, να επικοινωνούν πολύ σποραδικά με ομοίους τους ή, αν είναι νεότεροι, να ασχολούνται εντατικά με το ιντερνέτ και κυρίως, με όπλα ή με πράξεις βίας. Τα δύο τελευταία μπορεί να αρχίσουν σαν χαριτωμένες παιδικές ασχολίες και να ολοκληρωθούν σαν τελετουργικά ολοκληρωμένες φονικές πράξεις. Τα άτομα αυτά επηρεάζονται από τηλεοπτικές παρουσιάσεις ή ιδέες βίας παρομοίου χαρακτήρα ατόμων.
Για τον λόγο αυτό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχει απαγορευτεί η παρουσίαση αυτών των γεγονότων και περιορίζονται απλώς μόνο στην αναγγελία της πράξης. Επειδή δε το σύνδρομο αυτό σαν ψυχοπαθολογικό προφίλ είναι χαρακτηριστικό λόγω της κοινωνικής απομόνωσης και της ιδιόρρυθμης συμπεριφοράς έχει κατονομαστεί σαν το σύνδρομο του «τρελού του χωριού.»
Θέλει πάρα πολύ μεγάλη προσοχή, όταν εντοπίζεται, και ακαριαία αντιμετώπιση για να αποφεύγονται τα χειρότερα. Εκείνο όμως που χρειάζεται οπωσδήποτε είναι η ανακοπή κάθε δημοσιότητας.

ΤΟ ΘΥΜΑ ΜΙΑΣ ΨΥΧΟΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΨΥΧΟΚΙΝΗΤΙΚΗΣ ΕΚΡΗΞΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΝΤΑΦΗ ΤΟΥ ΠΤΩΜΑΤΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ.
Ένα έγκλημα, όπως τόσα άλλα εγκλήματα, που έγινε πάνω στον καυγά με θύμα μια νεαρή γυναίκα, η οποία κατέληξε νεκρή ύστερα από χτυπήματα με αμβλύ όργανο που δέχτηκε από τον νεαρό σύζυγό της.
Σύμφωνα με τις ειδήσεις των εφημερίδων το έγκλημα έγινε μετά από συνηθισμένο συζυγικό καυγά. Ο δράστης εγκλώβισε το πτώμα του θύματος στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του και στην κυριολεξία το περιέφερε σε διάφορα μέρη για να καταλήξει με την ταφή του στην παιδική χαρά, ακριβώς απέναντι από την πόρτα του σπιτιού του. Παράλληλα, αποτάθηκε σε ιδιωτικό ντέντεκτιβ, αστυνομία και κινητοποίησε πάρα πολλούς γνωστούς προκειμένου να διαλευκάνουν την εξαφάνιση της συζύγου που είχε δολοφονήσει.
Τίποτα ιδιαίτερο για μια ανθρωποκτονία, όπως, δυστυχώς, πολλές συμβαίνουν στην καθημερινότητα.
Το μόνο στοιχείο που προδίδει την ψυχοπαθολογία του δράστη είναι η διαδικασία μεταφοράς του πτώματος, πράγμα που δείχνει την αδυναμία κριτικής ικανότητας και την ταυτόχρονη διάσπαση της σκέψης και κατά δεύτερο λόγο, η πρόχειρη ταφή απέναντι από το σπίτι προκειμένου να υφίσταται «εποπτεία», θεωρώντας την ατιμωρησία δεδομένη, προφανώς μη έχοντας την κριτική ικανότητα για την κορύφωση του δράματος.
Το κοινωνικά δυσάρεστο είναι ότι ένα ακόμη νεαρό ζευγάρι πέφτει θύμα μιας θεραπείας που δεν έλαβε χώρα, που αν είχε λάβει σίγουρα θα είχε αποφευχθεί και το έγκλημα, ίσως και το πρόβλημα. Βέβαια, για αυτό δεν φταίει ούτε το σύστημα, ούτε οι οικογένειες του ζευγαριού, αλλά, τα πεσμένα αντανακλαστικά επαγρύπνησης όλων.
Τουλάχιστον, είναι μια διδαχή για τους εναπομείναντες, όταν υπάρχει υπόνοια τέτοιων ψυχολογικών καταστάσεων να επιδιώκεται η αντιμετώπισή τους έγκαιρα ασχέτως του φόβου του κοινωνικού σχηματισμού.

Υπάρχουν χαρακτηριστικά ¨κλισέ¨ δολοφονιών, όπως αυτή του αποτρόπαιου εγκλήματος της Σαντορίνης, που έχουν απόλυτα χαρακτηριστικό ψυχοπαθολογικό προφίλ.
Δηλαδή, εκφράζουν μια συγκεκριμένη διανοητική ψυχική και συναισθηματική διαταραχή, που χαρακτηρίζει την προσωπικότητα του δράστη, όπως η επίπλωση του σπιτιού την χαρακτηριοδομή του ιδιοκτήτη.
Δολοφόνοι που συνδυάζουν σαδιστικά βασανιστήρια με σεξουαλικές επιθέσεις, εκσπλαχνίσεις των θυμάτων, μεταθανάτιες κακώσεις από τέμνοντα και νήσσοντα όργανα, δολοφονίες με ακρωτηριασμούς, τελετουργικές δολοφονίες ή βιασμούς, χαρακτηρίζονται από έντονη ψυχοκινητική δραστηριότητα υποβολιμαίου τύπου και έντονη ιδεοληψία με ψυχαναγκασμό.
Πρόκειται για επαναλαμβανόμενο ¨κλισέ¨ σε τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις.
Όσο τα άτομα αυτά είναι σε ανάλογη ψυχιατρική αγωγή έχουμε αποφυγή αυτών των πράξεων.

Οι παραβατικές εγκληματικές πράξεις είναι πλέον καθημερινότητα. Το ιδιαίτερο σε αυτές και προκείμενο άξιο αναφοράς, είναι ο τόπος και τρόπος. Δύο εγκλήματα που συνδύαζαν αυτά τα δύο χαρακτηριστικά έγιναν στις μέρες μας σε δύο πολύ δημοφιλείς παραθεριστικούς τόπους, με αποτέλεσμα το νέο να κάνει ταχύτατα το γύρο του κόσμου και να σκεπάσει κάθε άλλο κοινωνικό ενδιαφέρον.
Στην χώρα μας, μάλιστα, ίσως συζητήθηκε και περισσότερο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρόκειται για το παιδί που σκοτώθηκε από ξυλοδαρμό μπράβων στην Μύκονο και την νεαρή κοπέλα που σφαγιάστηκε από τον άντρα της στην Σαντορίνη. Επρόκειτο και στις δύο περιπτώσεις για εγκλήματα χωρίς μοτίβο.
Όταν λείπει το ουσιαστικό κίνητρο, ελλοχεύει πάντοτε ο ψυχωτικός κίνδυνος. Και στις δύο περιπτώσεις είχαμε το ψυχιατρικό υπόστρωμα μιας τέτοιας διαδικασίας. Επρόκειτο για το εμφανές σύμπτωμα της αστήρικτης και ιδιαίτερα ακραίας ψυχωτικής βίας. Χαρακτηριστική και για τις δύο περιπτώσεις και για την έντασή της και την ωμότητά της.
Δυστυχώς, στις μέρες μας τα συμπτώματα αυτά είναι τακτικά και περνάνε απαρατήρητα διότι είναι συνηθισμένα. Είτε βασίζονται στην λήψη ειδικών ουσιών π.χ. αναβολικών (περίπτωση Μυκόνου) ή λανθάνουσας σχιζοφρενικής διαταραχής σε έντονο στρες, όπως με την δολοφονία της Σαντορίνης.
Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που πρέπει να προσεχθεί και να ληφθεί ιδιαίτερα υπόψη είναι η πρόληψη. Περιπτώσεις επιθετικότητας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και να αντιμετωπίζονται έγκαιρα. Τα δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα πρέπει να μας ευαισθητοποιήσουν έντονα.