NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ ΜΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΜΟΚ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ
Αναφέραμε χθες για το σύνδρομο του «τρελού του χωριού» που πέφτει σε κατάσταση αμόκ και επιδεικνύει σε πρωτοφανή έκταση αγριότητα και εγκληματικότητα. Ένα νέο κρούσμα αναγγέλθηκε πάλι από τις τηλεοράσεις στην Αμερική, όπου ένας, κατά τ’ ‘άλλα φιλήσυχος και γνωστός για την πραότητά του στο χώρο της δουλειάς του, χρηματιστηριακός επιχειρηματίας κάτω από την πίεση και την ένταση ανεκπλήρωτων οικονομικών υποχρεώσεων σε κατάσταση αμόκ σκοτώνει τα τρία παιδιά, τη γυναίκα του, δύο γείτονες και μετά αυτοκτονεί.
Η συμπτωματολογία της συμπεριφοράς με αυτήν παρομοίων εγκλημάτων που έγιναν τελευταία στη Φινλανδία, Γερμανία και εδώ στην Ελλάδα δείχνει πλέον ότι η κατάσταση αυτή παίρνει εκτάσεις επιδημίας και είναι αναγκαίο να βρεθεί ένας τρόπος προστασίας. Αντικειμενικά, ο τρόπος αυτός της προστασίας είναι η έγκαιρη παρατήρηση, προφύλαξη από τις καταστάσεις και η θεραπευτική αγωγή, κυρίως φαρμακευτική, στον μέλλοντα επιτιθέμενο με αμόκ. Συγγενείς, γνωστοί και ίσως μια πληροφοριακή καμπάνια με σωστό τρόπο για να μην προκαλέσει άσχημες αντιδράσεις θα μπορούσαν να βοηθήσουν στον τομέα αυτό.
Βέβαια, το ουσιαστικότερο είναι ο έλεγχος ή και η απαγόρευση όπλων ή κατοχής των όπλων από άτομα που ανήκουν στην επικίνδυνη αυτή ομάδα. Ίσως για αυτό στους ήδη κατόχους πρέπει να γίνει μια νέα επανεξέταση με πιο αυστηρά ψυχιατρικά κριτήρια και ψυχομετρικές εξετάσεις. Σίγουρα, θα υπάρχει κάποια νομοθετική εφαρμογή και αν δεν υπάρχει, πρέπει γρήγορα να εφευρεθεί. Ο κίνδυνος για την ανοιχτή κοινωνία είναι πάρα πολύ μεγάλος.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΕ ΑΜΟΚ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Πριν από δύο ημέρες κατεγράφησαν στις ειδήσεις πράξεις μεγάλης έντασης με ένα διπλό θανατηφόρο χτύπημα νεαρού άνδρα σε αμόκ. Δολοφόνησε την φίλη του με 8 μαχαιριές και αυτοκτόνησε ο ίδιος αυτοτραυματιζομένος με το ίδιο μαχαίρι επιτόπου. Γεγονός που δείχνει ότι στο έντονο πάθος είχε οπλιστεί το χέρι του με μια τεράστια δύναμη με τέτοια ένταση ώστε να μπορέσει να σκοτώσει τον ίδιο του τον εαυτό με μία μαχαιριά.
Αυτό το όλο γεγονός δίνει ακόμη μια τραγική περιγραφή για το προφίλ ατόμων σε κατάσταση αμόκ. Τα άτομα αυτά χαρακτηρίζονται από το γεγονός ότι σε κατάσταση σχεδόν επιληπτικής κρίσης πέφτουν σε μια οργισμένη αντίδραση χωρίς καμία ανασταλτική δραστηριότητα.
Όπως έχουν δείξει παλαιότερες εξετάσεις, τα άτομα αυτά έχουν ένα πρόβλημα στον προμετωπιαίο λοβό, έτσι ώστε να είναι κάτω από απόλυτη αδυναμία να ελέγξουν τις πράξεις τους. Η όλη κατάσταση μοιάζει σαν να μπαίνουν σε ένα τούνελ χωρίς καμία διέξοδο καθοδηγούμενοι από μια τυφλή οργή σε μια απόλυτη έκρηξη βίας.
Όπως δείχνουν οι ψυχολογικές έρευνες του παρελθόντος που ολοκληρώθηκαν τον τελευταίο καιρό, άτομα σε κατάσταση αμόκ σχεδιάζουν από χρόνια τις πράξεις του μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια και το τελετουργικό εκτέλεσης τους. Είναι «κολλημένοι» σε αυτές τις πράξεις και δεν μπορεί κανενός είδους θεραπεία μέχρι στιγμής να τους αποσπάσει από αυτές. Άλλωστε, τις κρύβουν οι ίδιοι πάρα πολύ καλά μέχρι την εκδήλωση τους. Ακόμη δε και μετά την εκδήλωση τους και την τυχόν θεραπεία, αναπτύσσουν εκ νέου κλιμακωτά τάσεις αμόκ, χωρίς να μπορεί να τα αντιληφθεί κανένας ειδικός γιατρός.
Τα άτομα αυτά προέρχονται κυρίως από κοινωνίες με στενά όρια, μικρές πόλεις ή γειτονιές με στενό επικοινωνιακό χαρακτήρα και νιώθουν προσβεβλημένα και ταπεινωμένα από το περιβάλλον για συγκεκριμένες πράξεις τους, που ίδιοι υπερεκτιμούν ή παρανοϊκά φαντάζονται. Έχουν την τάση να απομονώνονται, να επικοινωνούν πολύ σποραδικά με ομοίους τους ή, αν είναι νεότεροι, να ασχολούνται εντατικά με το ιντερνέτ και κυρίως, με όπλα ή με πράξεις βίας. Τα δύο τελευταία μπορεί να αρχίσουν σαν χαριτωμένες παιδικές ασχολίες και να ολοκληρωθούν σαν τελετουργικά ολοκληρωμένες φονικές πράξεις. Τα άτομα αυτά επηρεάζονται από τηλεοπτικές παρουσιάσεις ή ιδέες βίας παρομοίου χαρακτήρα ατόμων.
Για τον λόγο αυτό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχει απαγορευτεί η παρουσίαση αυτών των γεγονότων και περιορίζονται απλώς μόνο στην αναγγελία της πράξης. Επειδή δε το σύνδρομο αυτό σαν ψυχοπαθολογικό προφίλ είναι χαρακτηριστικό λόγω της κοινωνικής απομόνωσης και της ιδιόρρυθμης συμπεριφοράς έχει κατονομαστεί σαν το σύνδρομο του «τρελού του χωριού.»
Θέλει πάρα πολύ μεγάλη προσοχή, όταν εντοπίζεται, και ακαριαία αντιμετώπιση για να αποφεύγονται τα χειρότερα. Εκείνο όμως που χρειάζεται οπωσδήποτε είναι η ανακοπή κάθε δημοσιότητας.