NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο ΝΟΜΟΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ 2008 ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΠΥΞΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ.
Το ουσιαστικό καλό του νόμου αυτού είναι ότι επιτέλους δέχεται πως υπάρχουν και παιδιά με προβλήματα μάθησης, τα οποία χρήζουν ειδικής αγωγής και αντιμετώπισης.
Βέβαια, όταν μιλάμε για σημερινά σχολεία, όπου ένα στα 30 παιδιά είναι υπερκινητικό, 5 στα 100 είναι δυσλεκτικά και πάνω από 20% με μαθησιακές διαταραχές, ο νόμος απλώς φαίνεται να ασχολείται με τα αυτονόητα.
Ευτυχώς, μετά τον νόμο αυτό δημιουργηθήκαν στα κατά τόπους δημαρχεία και ειδικές επιτροπές αποτελούμενες από παιδαγωγούς, γιατρούς και νοσηλευτές, που αποφασίζουν για την αναγκαιότητα ή όχι του νόμου.
Το έργο αυτών των επιτροπών είναι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί, πέρα από την κοινωνική πίεση, υπάρχει τουλάχιστον στις μισές περιπτώσεις και το πρόβλημα της γλώσσας ή της παραβατικότητας μελών της οικογένειας, που δυσχεραίνει σε μεγάλο βαθμό την επικοινωνία εις βάρος του παιδιού.
Πάντως, η εμπειρία είναι θετική, διότι -έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες- γίνεται μια ταξινόμηση και τα παιδάκια που έχουν ανάγκη ειδικής εκπαίδευσης έχουν μια ευκαιρία παραπάνω.
Βέβαια, θα ήταν ακόμη πιο καλά, ακολουθώντας το παράδειγμα των Κεντρικοευρωπαίων, αν μπορούσαν και στην Ελλάδα οι οικογένειες που έχουν παιδιά με τέτοια προβλήματα να είχαν μια επιπλέον αρωγή, αυτή των ειδικών νευροφυσιολογικών και ακτινολογικών εξετάσεων.
Δηλαδή, εξετάσεις όπως το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και η μαγνητική τομογραφία, που είναι ανώδυνα, αναίμακτα και ακίνδυνα και δίνουν μεγάλο περιεχόμενο πληροφοριών.
Έτσι, θα ήταν και η βοήθεια πιο συγκεκριμένη και πολύ μεγαλύτερη, διότι σε πάνω από 80% αυτών των περιπτώσεων έχουμε προσωρινές διορθώσιμες εγκεφαλικές δυσλειτουργίες, οι οποίες όσο πιο γρήγορα διαγνωσθούν, τόσο πιο κατάλληλα θα αντιμετωπισθούν.

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΕΧΕΙΑ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
Η ανέχεια σημαίνει στέρηση και η στέρηση, ιδιαίτερα στα παιδικά χρόνια, είναι ένα στοιχείο πλημμελούς ανάπτυξης, τόσο του σώματος, όσο κυρίως του εγκεφάλου. Όχι μόνο για διατροφικούς λόγους, αλλά, περισσότερο για την ανάπτυξη της εργασιακής μνήμης του παιδιού.
Πρόκειται για την βραχυπρόθεσμη μνήμη, ακραία ζωτική για την εκπαίδευση και εκμάθηση. Η άμβλυνση της εργασιακής μνήμης στην παιδική ηλικία δυσκολεύει στην συγκράτηση αριθμών, συνδυασμών προσφάτων γεγονότων, επίλυση προβλημάτων κλπ.
Το παιδί που είναι απασχολημένο με μια μίζερη καθημερινότητα δεν έχει την ευκαιρία να αναπτύξει αυτό τον τομέα της ζωής του και υποβαθμίζει το τμήμα αυτό της μνήμης.
Ηλεκτροεγκεφαλογραφικές εξετάσεις επιβεβαίωσαν όχι μόνο τις παρατηρήσεις για την μνήμη, αλλά, ότι έχουν και μεγάλη έκπτωση της κριτικής ικανότητας.
Έτσι, η φτώχεια καταδικάζει το παιδί μειώνοντας τη μνήμη του και την κριτική του ικανότητα σε αιώνια ανέχεια και το αφήνει χωρίς ευκαιρία για το μέλλον.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΕΥΦΥΕΙΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΣΕΞ.
Το 87% των Αμερικάνων φοιτητών είχαν την πρώτη σεξουαλική επαφή μετά τα 19. Μάλιστα, υψηλής ευφυΐας φοιτητές των πρακτικών κατευθύνσεων σε κλάδους, όπως τα μαθηματικά και η βιολογία, στο 80% μέχρι 20 ετών, δεν είχαν καμία απολύτως σεξουαλική εμπειρία.
Οι ερευνητές αντιμετώπισαν μεγάλη δυσκολία στο να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα. Πώς γίνεται, δηλαδή, να υπάρχει τόσο μεγάλη σεξουαλική αποχή στους ιδιαίτερα ευφυείς φοιτητές. Το ιδιαίτερα περίεργο είναι ότι στους χώρους των αμερικάνικων πανεπιστημίων υπάρχει πλήρης σεξουαλική απελευθέρωση, χωρίς να υφίστανται οποιαδήποτε ταμπού ή απαγορεύσεις.
Έγινε προσπάθεια να δοθούν κάποιες ερμηνείες, π.χ. υπήρξε ο ισχυρισμός ότι η ευφυΐα συμβαδίζει με ελαττωμένη Libido (σεξουαλική επιθυμία) ή ότι οι ευφυείς φοιτητές προτιμούν να αξιοποιούν τον χρόνο τους για την ανάπτυξη των γνώσεων και της καριέρας.
Ένα μεγάλο μέρος των φοιτητών έχει υπέρμετρες φοβίες για τυχόν ψυχικά ή σωματικά ρίσκα στο σεξ. Βέβαια, υπάρχει και το δεδομένο ότι οι ευφυείς φοιτητές φροντίζουν τον εαυτό τους λιγότερο, έτσι που δεν είναι αρκετά ελκυστικοί προς το αντίθετο φύλο.
Τέλος, υπάρχει και το μείγμα «λίγο απ’ όλα». Όποιος, όμως, επιθυμεί σεξ, πρέπει να κατεβάζει τον πήχη των διαλογισμών και να λειτουργεί πιο χαλαρά.

«Παιδικό Πανεπιστήμιο. Θεσμός στη Γερμανία από το 2004, το παιδικό πανεπιστήμιο, λειτουργεί στη διάρκεια των διακοπών των σχολείων, φιλοξενείται στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης και κάθε χρόνο δέχεται όλο και περισσότερα παιδιά. Τα συγκεκριμένα, στη φωτογραφία, παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσήλωση τον καθηγητή νευρολογίας Χάινς Ράιχμαν να εξηγεί τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου».
Από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 01.04.09

ΣΤΟ NEUROMARKETING Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΙ ΣΤΕΝΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ Ο ΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ, ΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΦΑΠΤΟΝΤΑΙ ΙΣΧΥΡΑ.
Από το Διαφωτισμό και μετά δημιουργήθηκε στην Ευρώπη ένα κοινό υψηλού επιπέδου, το οποίο σαφώς έπρεπε να διοικηθεί από ανθρώπους ανάλογης πολιτισμικής στάθμης. Αυτός ήταν ο λόγος που στις Κάτω Χώρες, μαζί με την Καζεϊρική Γερμανία και Δημοκρατική Γαλλία, ήρθε μια καινούρια κάστα διοικητικών υπαλλήλων, οι οποίοι διαχειρίζονταν με κανόνες που έφερνε η πολιτική βούληση στην εκάστοτε περίπτωση.
Έτσι, λοιπόν, δημιουργήθηκε και καθιερώθηκε από εκεί και πέρα, με επέκταση και στην Αμερική, ο κλάδος των διαχειριστών διοίκησης, οι οποίοι, όταν ήταν στον ιδιωτικό τομέα, πήραν και τον τίτλο “manager”.
Οι manager μεταπηδούν με μεγάλη ευκολία από ιδιωτικό σε κρατικό χώρο και εκτελούν ταυτόσημες λειτουργίες με βάση την ικανότητα που απέκτησαν στον ένα ή τον άλλο τομέα. Οι πολιτικοί, αντίθετα, τα παλιά χρόνια στην αρχή αυτού του παιχνιδιού είχαν και το πάνω χέρι, νομοθετούσαν και τους κανόνες, τους επέβαλαν και αν υπήρχε δυσλειτουργία, τους άλλαζαν.
Με την πάροδο, όμως, των χρόνων οι διαχειριστές – manager παρέμειναν στο οργανωτικό παιχνίδι της κοινωνίας με συνεχώς αριθμητικά, και πολλές φορές γεωμετρικά, αυξανόμενες δυνατότητες, λόγω κυρίως της συνεχούς εκπαίδευσης, ενώ οι πολιτικοί, εκλεγόμενοι κατά περίπτωση σε διάφορες θέσεις, ουσιαστικά έχαναν μονίμως το παιχνίδι από τους διαχειριστές, λόγω του ότι σε αυτούς έλειπε και η αναγκαστική επιμόρφωση που είχαν οι πρώτοι.
Έτσι, λοιπόν, φτάσαμε σήμερα η αγορά της Ευρώπης και η καθημερινότητά της να καθορίζεται απολύτως από τους διαχειριστές, με δεύτερους και ιδρωμένους τους πολιτικούς, να ακολουθούν τις επιχειρησιακές απαιτήσεις των πρώτων. Έτσι, πλέον de facto βρέθηκαν οι πολιτικοί της σύγχρονης Ευρώπης ουραγοί στην προσπάθεια επίτευξης ενός στόχου, που κατέχουν οι μάνατζερ εδώ και καιρό.
Η καθημερινότητα της αγοράς, όντας αμείλικτη, μαθημένη να μιλά με τον αληθινά δυνατό, έχει βάλει στην άκρη τους πολιτικούς. Το ίδιο και το κοινό, το οποίο απαξιώνοντας τους πολιτικούς του ηγέτες στη συνείδησή του, δημιουργεί και ατομικά πρόβλημα ταυτότητας.
Κανείς πλέον δε μπορεί να ταυτιστεί με κανέναν ηγέτη, την ασυνέπεια ή τη μετριότητα του οποίου παρακολουθεί καθημερινά στην τηλεόραση. Αισθάνεται, όμως, εμπιστοσύνη να είναι στον ίδιο υποτιθέμενο «ιδεολογικό» χώρο με τον διαχειριστή – manager, που του επιβλέπει να επιβάλει τις θελήσεις του στην αγορά.
Εάν συνεχιστεί, που μάλλον θα συνεχιστεί, ο ίδιος τρόπος ζωής, μοιραία το πολιτικό παιχνίδι, αν υπάρχει ακόμα τέτοιο, θα περάσει και αυτό στα χέρια των διαχειριστών. Σε λίγο δε θα μιλάμε πλέον για λαούς, αλλά, για μετόχους μεγάλων εταιρειών, όπου πιθανόν η κάθε μετοχή θα αξίζει όσο μία ζωή.

ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ – ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΧΩΡΟ.
Η αυτοκτονία φοβίζει. Ιδιαίτερα, όταν αφορά νεαρούς και παιδιά τρομάζει και δεν συζητείται. Όμως, υπάρχει πλέον σαν ασθένεια, τάση ή ακόμη και απόπειρα. Είναι ένας ορατός κίνδυνος.
Και ο χειρότερος. Τίποτε πιο άσχημο από ένα παιδί, που θέλει και σχεδιάζει να τελειώσει την ζωή του, πριν την αρχίσει.
Η έκφραση της αυτοκαταστροφής και αυτοτιμωρίας, πριν ακόμη γίνει πλήρως αντιληπτή η έννοια της ζωής. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: σε 23,4% ανέρχονται πανευρωπαϊκά οι αυτοκτονικές ιδέες στους μαθητές Γυμνασίου ή κολλεγίου.
Πάνω από εκατό χιλιάδες απόπειρες αυτοκτονιών μέτρησαν στις ΗΠΑ, εκ των οποίων περίπου οι πέντε χιλιάδες ήταν επιτυχημένες.
Σίγουρα φταίει το κανονικό περιβάλλον με τις σύγχρονες ανισότητες. Φταίει το ίδιο, όμως, και μια περιορισμένη ή διαρκής εγκεφαλική δυσλειτουργία, που κατά καιρούς εμφανίζεται με απάθεια, κατάθλιψη, τοξικομανία, νευρολογικά σύνδρομα, ψυχικές διαταραχές κλπ.
Πρόκειται για το εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί στην απόπειρα ή την αυτοκτονία.
Η έκταση αυτής της προβληματικότητας είναι πλέον τόσο μεγάλη που απαιτεί μια εκτεταμένη μελέτη και σχέδιο πρόληψης. Είναι και τα δύο τόσο αναγκαία, όσο τα διδακτικά μαθήματα.
Πρέπει να γίνει εκπαίδευση όλων των φορέων της Παιδείας, ιδιαίτερα τώρα στην κορύφωση της κρίσης, που μοιραία αναμένεται να κάνει τους νέους πιο ευάλωτους.

«Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ»
ΡΟΥΣΣΩ
Από τα πολύ μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας είναι η παιδική βία. Όπως έγραφε και ο Γάλλος συγγραφέας Ουγκώ, η φυματίωση δεν εξέλειψε, απλώς σήμερα καλείται πενία.
Και, βέβαια, πολλοί μέχρι τώρα πίστευαν ότι η μόνη αιτία της παιδικής εγκληματικότητας είναι η φτώχεια και η δεύτερη αιτία είναι το κακό παράδειγμα των ενηλίκων προς τους μικρότερους, που τους μαθαίνουν την βία.
Στις σημερινές λεγόμενες «κοινωνίες της αφθονίας» η αφθονία ασφαλώς είναι μόνο για ένα τμήμα του πληθυσμού, το υπόλοιπο πάσχει, δυστυχεί, πεινάει.
Στις μεγαλουπόλεις του Αμερικάνικου γεωγραφικού χώρου, που χαρακτηρίζεται ως και ο περίοπτος κόσμος, οι χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις περιθωριοποιηθήκαν και δημιούργησαν ένα τοίχος μέσα σε οικισμούς γκέτο.
Εκεί, λοιπόν, αναπτύχθηκε η αντίδραση των παιδιών από πολλές αιτίες και παράλληλα συμπαρέσυρε και ψυχοπαθολογικά την εγκληματικότητα και άλλων τμημάτων, που ενεργούν σε αυτές τις περιοχές, ας έχουν και υψηλότερα εισοδήματα.
Πρώτα, βέβαια, παραμένει η φτώχεια και, όπως φαίνεται από την εξέλιξη που παίρνει η χρηματοοικονομική κρίση τον τελευταίο καιρό, είναι και δύσκολο να αντιμετωπιστεί.
Δεύτερον, η έλλειψη παιδείας, η οποία σε άπορα παιδιά ή ακόμη και σε λιγότερο εύφορα δεν μπορεί πλέον να αποδώσει αυτά που απέδιδε το παλιό καλό σχολείο.
Τρίτον, η διάλυση της οικογένειας και ο καθοδηγητικός ρόλος που έχουν οι γονείς στα παιδιά και τέταρτον, βέβαια, το δύσκολο κοινωνικοοικονομικό περίβλημα που υφίσταται τώρα σε ότι αφορά την αντιμετώπιση της παιδικής βίας, που σε λίγο με τα παιδικά γκέτο που δημιουργούνται φτάνει πλέον από κοινωνική μερικές φορές να έχει και την επίφαση μιας αντιδραστικής επαναστατικής βίας.
Κυρίαρχο λόγο, βέβαια, σε αυτές τις καταστάσεις έχουν οι παρεμβατικές έως εγκληματικές δραστηριότητες, που καλύπτουν διάφορους τομείς με προεξέχοντα εκείνο του λαθρεμπορίου των ναρκωτικών.
Σε αυτό, βέβαια, υπάρχει και το ψυχολογικό πρότυπο του απόλυτου ωφελιμισμού, όπου τα «προς το ζην» είναι ο κυρίαρχος στόχος, που δίνει η σημερινή κοινωνία στα παιδιά, έτσι που καθιστά ήρωες και τους παραβάτες.
Η κατάσταση είναι τόσο δραματική, που πραγματικά χρειάζεται μια «νέα μορφωτική επανάσταση», προκειμένου να μπορέσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης και να δώσουμε στα παιδιά την δυνατότητα, σε όλα αυτά τα σημεία που αναφέραμε, προκειμένου να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο.

ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ «ΧΡΥΣΩΝ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΩΝ» ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ «ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ» ΔΡΟΜΟ ΠΛΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.
Στην Ελλάδα των λυκείων των 14 μαθημάτων κατά τάξη και των 5-12 φροντιστηρίων κατά συνοικία, υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας συνωστισμός κυβερνητικών στελεχών και κομματικών μελών με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού και το στοιχείο της «χρυσής μετριότητας», που συνωστίζονται σε διάφορες επιτροπές για τη βελτίωση της παιδείας.
Έτυχε να παρακολουθήσω τον κ. Μπαμπινιώτη, αρχισυντάκτη του ομώνυμου λεξικού, στην τηλεόραση, όπου καθοδηγούσε «εξ καθέδρας» την χάραξη πολιτικής της μελλοντικής παιδείας.
Με ένα μπερδεμένο συντακτικό, ίσως κάτω από την ψυχολογική πίεση του φακού και της λήψης, ίσως και της κακής ηχογράφησης, δεν ήταν ιδιαίτερα κατανοητός, αν και αυτά που έλεγε με τον τρόπο που τα έλεγε απευθυνόταν σε μετρίους.
Κάποιος επίσης κομματικά ευνοούμενος της στιγμής, ο κ. Βερέμης (Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας) δήλωνε σε μια εφημερίδα ότι « ο κ. Μπαμπινιώτης δεν είναι ο άρχων του διαλόγου για αυτά τα θέματα» και με την ευκαιρία προβλέπει το μέλλον της παιδείας μας ζοφερό, έστω και κάτω από το ηγετικό σχήμα που συμμετέχει ο ίδιος.
Κρίμα που δεν μπορούν οι ανάλογες επιτροπές να βρουν έστω την πορεία της παιδείας στο «μέτριο». Ο καινούριος υπουργός πιθανόν με τη βοήθεια του και την πείρα την κατάλληλη στιγμή, ίσως βοηθήσει στην ελάττωση αυτής της σύγχυσης.

Οι Γερμανοί αγαπούν πρωτόκολλα και αριθμούς. Έτσι, λοιπόν, λογάριασαν και υπολόγισαν όλες τις παραμέτρους της κατάθλιψης. Κατέγραψαν, λοιπόν, οι λογιστές τους ότι τέσσερα εκατομμύρια Γερμανοί πάσχουν από κατάθλιψη που χρήζει θεραπείας.
Η Ανέτα Σιάναν του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος και Υπουργός Έρευνας δήλωσε: «Πρόκειται για κοινωνικό πρόβλημα. Οι υψηλοί δείκτες νοσηρότητας της κατάθλιψης και ο τρομερά αυξημένος αριθμός αυτοκτονιών, δείχνουν ότι πρόκειται για επιδημία και πρέπει να ενώσουμε όλοι τις δυνάμεις μας σε ένα μέτωπο εναντίον της». Τρομαγμένη η Υπουργός ανακοίνωσε ότι μεταξύ 2000 και 2004 αυξήθηκαν οι μέρες νοσηλείας της κατάθλιψης κατά 42%. Πριν 20 δε χρόνια ήταν ελαττωμένες κατά 20%.
«Πόσο μπορούμε να το αντέξουμε αυτό;» διερωτάται η υπουργός. Παρακαλεί, δε, η ίδια και προβληματίζεται με την επιτακτική ανάγκη της δημιουργίας μιας νέας καινοτομικής θεραπευτικής δυνατότητας, ικανής να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Η αμηχανία είναι δικαιολογημένη, αν αναλογισθεί κανείς ότι 15% των Γερμανών έχουν ένα έως πολλά κλινικά επεισόδια κατάθλιψης κατά την διάρκεια της επαγγελματικής τους ζωής. Σχεδόν πάνω από το 90% αυτών των ανθρώπων έχει αυτοκτονικές σκέψεις ή ακόμα και απόπειρες στο ενεργητικό του.
Οι βοηθοί της Υπουργού τονίζουν ότι οι υπάρχοντες μηχανισμοί για έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία δεν είναι επαρκείς. Προτείνουν να αλλάξουν. Σαν ένα μέτρο αρχής υφίσταται η σκέψη να εισαχθεί η διδασκαλία της πρόληψης της αρρώστιας και αντιμετώπισής της στα σχολεία. Έτσι, τα παιδιά, μαζί με τους προστατευτικούς εμβολιασμούς, να μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν και την κατάθλιψη.