NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟΠΤΟ, ΑΛΛΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ΜΕ ΤΕΚΜΗΡΙΑ.
ΤΩΡΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ, ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΟΤΙ ΣΧΕΔΟΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΦΟΝΟ ΑΠΟ ΑΜΟΚ.
Δεν ξέρω αν υπάρχει μια κεντρική υπηρεσία, προκειμένου στατιστικά να επεξεργάζεται το θέμα πόσο τακτικά εμφανίζεται και διαπραγματεύεται και γνωρίζεται στην κοινή γνώμη ο θάνατος ενός ανθρώπου, ύστερα από κατάληψη αμόκ κάποιου δολοφόνου.
Πάντως και αν δεν υπάρχει, πρέπει να ρυθμιστεί, προκειμένου να ξέρουμε τι αντιμετωπίζουμε σε καθημερινή βάση και ίσως ένας κεντρικός οργανισμός να μπορέσει να ψάξει με τους αρμόδιους φορείς για μια, αν όχι λύση, αλλά, τουλάχιστον κατ’ επίφαση πρόβλεψη σε αυτό το θέμα.
Ανακοινώθηκε από τον τύπο ότι τις τελευταίες μέρες κάποιος, δεν δόθηκε ακριβώς το όνομα, 58χρονος δράστης από την Άνω Πόλη Κυπαρισσίας, κατά την διάρκεια του μεσημεριού και χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, ξεγελώντας όλη την οικογένεια, θανάτωσε με μαχαίρι την 80χρονη μητέρα του με την οποία δεν είχε κανενός είδους προστριβές.
Βέβαια, από την ψυχιατρική πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, όπου κατέληξε ο δράστης, φάνηκε ότι, παρ’ όλο που μέχρι πρότινος δεν είχε εμφανή ψυχιατρικά συμπτώματα, προέβη στο αποτρόπαιο έγκλημα αυτό, προκειμένου να δώσει διαφυγή στην εσωτερική του ψυχοκινητική ένταση. Οι γιατροί δεν είπαν τίποτα παραπάνω, ο τύπος ανακοίνωσε μια είδηση, η είδηση όμως αυτή έχει την θέση Νο4 ή Νο5 σε ένα περιφερειακό κανάλι.
Στα υπόλοιπα κανάλια τοποθετείται η ψυχιατρική κατάσταση ενός αστυνομικού που πυροβόλησε κάποιον ιδιώτη, ή ακόμη περισσότερο, το εκτεταμένο έγκλημα του 17χρονου στην Γερμανία, που κόστισε τις ζωές πάνω από 20 ανθρώπων και του 28χρονου στην Αλαμπάμα, που έδειξε ότι μπορεί κανείς κάνοντας βόλτα να σκοτώσει δεκάδες ανθρώπων.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει μια περιέργως διάχυτη επιθετική ατμόσφαιρα σε όλο πλέον τον πλανήτη, που οδηγεί στα εγκλήματα του είδους.
Εμείς πλέον μόνο σαν πολιτισμένοι και γνώστες του αντικειμένου θα έπρεπε ίσως να εκλάβουμε το θέμα αυτό εντονότερα υπόψη και τουλάχιστον, μη μπορώντας να κάνουμε κάτι άλλο, ας το αναλύσουμε έτσι, που να δώσουμε την ευκαιρία στους επιγόνους μας, που θα είναι πιο έξυπνοι και πιο καλά οργανωμένοι από εμάς, να αρχίσουν να βλέπουνε και να βρίσκουνε μια κάποια οποιαδήποτε λύση.

ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΣΕ ΑΘΩΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΠΟ ΑΤΟΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΡΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΑ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΡΟΜΕΡΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ.
Ένας 17χρονος δράστης στην περιοχή της Στουτγκάρδης της Γερμανίας σκότωσε δύο δεκάδες ανθρώπους περίπου με επαναληπτικό όπλο, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό και μάλιστα σε ένα ακραίο αμόκ.
Μια παρόμοια κατάσταση την ίδια μέρα, με λίγες ώρες διαφορά, επαναλήφθηκε με έναν 27χρονο στην Αλαμπάμα Ηνωμένων Πολιτειών. Οι συνθήκες ήταν πανομοιότυπες.
Εδώ απλώς πρόλαβε η αστυνομία να εξουδετερώσει πιο γρήγορα τον δράστη, αλλά, κάνεις δεν γνωρίζει ακόμη τον ακριβή αριθμό των θυμάτων.
Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία και στις δύο περιπτώσεις είναι το «τελετουργικό» της όλης διαδικασίας, ο τρόπος δράσης και η χαρακτηριοδομή των δραστών.
Οι δράστες αναφέρονται σαν φιλήσυχοι, ηπίων τόνων και χωρίς ιδιαίτερες κοινωνικές προκλήσεις άνθρωποι. Η σχέση τους με τα όπλα δεν είναι ευρέως γνωστή, αν και υφίσταται από χρόνια.
Χαρακτηριστικό, επίσης, είναι ότι πάντα προϋπάρχει ένα διφορούμενο μήνυμα από τους δράστες προς τρίτους για την δολοφονική πράξη που πρόκειται να επακολουθήσει.
Επίσης, τυπικό είναι ότι την ώρα που ξεκινάει το δολοφονικό αμόκ επιλέγεται σαν αφετηρία πάντοτε ένας γνωστός χώρος, π.χ. το σχολείο. Ενώ είναι το αμόκ της επίθεσης σε εξέλιξη κλιμακώνεται μέχρι να δοθεί το τέλος από μια αυτοκτονία ή εκτέλεση του δράστη από την αστυνομία.
Όλα αυτά μαζί συνθέτουν το χαρακτηριστικό σκηνικό του ψυχωτικού αμόκ του ατόμου με εγκεφαλικές διαταραχές και κυρίως, των προμετωπιαίων λοβών, όπως τακτικά αποδεικνύεται στις μετέπειτα ή εφόσον υπάρχουν προγενέστερες ιατρικές έρευνες.
Δηλαδή, για όλους αυτούς τους δράστες που κατά μόνας είναι κυρίως αρένες υπάρχει χαρακτηριστικό εγκληματολογικό προφίλ, που συνέχεια βλέπουμε να επαναλαμβάνεται.
Εν τη ουσία πρόκειται για μια εκδήλωση προφανώς ψυχικής διαταραχής σε εγκεφαλική δυσλειτουργία, που πρέπει να είναι εύκολα ελέγξιμη και με σοβαρές προϋποθέσεις ουσιώδους θεραπείας.
Είναι ένα στοιχείο που πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη, επανεξετάζοντας τα άτομα που βρίσκονται σε ανάλογους χώρους, μαθητές ή φοιτητές που έχουν τα στοιχεί αυτού του προφίλ.
Πρόκειται για μέτρα αποφυγής μυρίων κακών και έτσι πρέπει να συνδράμουν όλοι.

Ο ΔΡ. ΘΑΝΑΤΟΣ (ΑΡΙΜΠΕΡΤ ΧΑΙΜ) ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ, ΖΟΥΣΕ ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΜΕ ΑΡΑΒΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΣΕ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΪΡΟΥ. 16 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Οι ασθενείς με έντονες και επιθετικές διαταραχές της προσωπικότητας, καθώς επίσης και αντικοινωνική συμπεριφορά, πάντοτε κρύβουν καλά αυτή την πλευρά του χαρακτήρα τους και παρουσιάζουν εξωτερικά ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο.
Ο Χάιμ πριν αποδράσει το 1960 από τη Γερμανία, ενώ αναζητείτο ακόμη ως μέγιστος εγκληματίας πολέμου από το Ισραήλ, ασκούσε το επάγγελμα του γυναικολόγου. Μόλις κατάλαβε τον κίνδυνο της σύλληψης, ο Δρ. Θάνατος των γερμανικών στρατοπέδων μέσω Ισπανίας και Μαρόκου βρίσκει καταφύγιο στην Αίγυπτο, όπου τότε οι Ισραηλινοί υπηρέτες δεν είχαν πρόσβαση να τον βρουν και αποκομμένος από κάθε εξωτερική επαφή για να μην αφήνει ίχνη.
Επίσης, χαρακτηριστικό αυτού του είδους της ψυχοπάθειας ήταν πως ζούσε με αραβικό όνομα και απόλυτα αιγυπτιακό στυλ ζωής, απολύτως προσαρμοσμένο στις εκεί συνήθειες του Καΐρου. Απέφευγε κάθε είδους επαφή με πρώην συντρόφους του ή άλλους Γερμανούς καταζητούμενους.
16 χρόνια μετά το θάνατό του, από ένα τυχαίο γεγονός, ανακαλύφθηκαν στο Κάιρο τα στοιχεία που πιστοποιούν την ταυτότητά του, τα οποία ένα γερμανικό κανάλι έφερε στο φως της δημοσιότητας.
Η περίπτωση του Χάιμ δείχνει την τυπική συμπτωματολογία διαταραχής προσωπικότητας με εγκληματική, επιθετική και αντικοινωνική συμπεριφορά. Αξίζει κανείς να τα παρακολουθεί για να επιβεβαιώσει τους κανόνες πάνω στους οποίους στηρίζεται η ιστορία.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ «ΘΕΣΗ» ΕΛΑΧΙΣΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» ΣΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ.
Όταν αναφερόμαστε στη σχιζοφρένεια, δεν πρέπει να θεωρούμε, πέρα από πολύ λίγες κλινικές κληρονομικές μορφές, ότι πρόκειται για μια ασθένεια σπάνια ή κατά κανόνα άκρως επικίνδυνη. Η επικινδυνότητά της έγκειται στο γεγονός των παθολογικών μηχανισμών διαδικασίας και στους κοινωνικούς παράγοντες που συνεισφέρουν στην εμφάνισή της.
Θεωρητικά αν ένας άνθρωπος μπορούσε να περάσει δια βίου μία ήρεμη ζωή, χωρίς εξωτερικές πιέσεις, ανώτερες της δύναμής του και των δυνατοτήτων του, θα ήταν σχεδόν σίγουρο , ακόμη και να είχε μια τέτοια ασθένεια να μην εκδηλωθεί. Αντίθετα, μπορεί να εμφανιστεί πολύ εύκολα, με μεγάλη ταχύτητα και σε εκρηκτικό βαθμό, όταν συνδυάζεται με φόβο και πανικό.
Στη σημερινή κοινωνία, όπου περισσεύουν πλέον τα στρεσογόνα στοιχεία για τον πανικό, είναι επόμενο να αυξάνονται και τα κρούσματα κάποιας μέχρι τώρα καλά κρυμμένης σχιζοφρενικής προσωπικότητας. Κατά κανόνα, η κλιμάκωση που υπάρχει στην παθογένεια εκδήλωσης της νόσου είναι η εξέλιξη μιας φοβικής διαδικασίας έως μιας επίθεσης πανικού, που οδηγεί τον ασθενή σε ένα ακοντρολάριστο αμόκ σκέψεων και τελικά, προκαλεί τη βίαια αντίδρασή του, π.χ. επίθεση σε γνωστό. Άρα, όσο ανεβαίνουν οι κοινωνικές εντάσεις, πρέπει να περιμένουμε και ανάλογες συμπεριφορές.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΦΩΤΙΕΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟ ΠΡΟΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ.
Η πυρκαγιά των δασών και ο αφανισμός φαίνεται ότι είναι ένα από τα πλέον ακριβά τιμήματα του σύγχρονου πολιτισμού. Βλέποντας τις φωτιές της Αυστραλίας και ακούγοντας τους τοπικούς ρεπόρτερ να κάνουν τα διάφορα σχόλια, θυμήθηκα έντονα τους εδώ πολιτικούς, που, τότε που ζούσαμε το ίδιο δράμα, μιλούσαν για «παράπλευρες» απώλειες. Νομίζω ότι όχι μόνο εγώ, αλλά, και πολύς κόσμος τότε δεν κατάλαβε για τι ακριβώς πρόκειται ή τι καταστάσεις συμπεριλάμβανε ο όρος αυτός.
Οι Αυστραλιανοί, όμως, ρεπόρτερ ήταν σαφείς. Αναφερόμενοι στον ανθρώπινο παράγοντα τόνιζαν επανειλημμένα ότι ένα μεγάλο ποσοστό από το κακό που παρουσίαζαν στις οθόνες είχε προέλευση το ανθρώπινο χέρι μιας ψυχοπαθούς προσωπικότητας. Δηλαδή, μιλούσαν ανοιχτά για εμπρησμό.
Εμπρησμό που προκαλούν κάποιοι πυρομανείς σε μεγάλη έκταση με συστηματικό τρόπο εκμεταλλευόμενοι κάποιες αδυναμίες της τοπικής κοινωνίας και ασφαλώς του ισχυρούς ανέμους, που σήμερα ο καθένας ξέρει πότε και πώς θα φυσήξουν.
Αυτό μου θύμιζε και τις δικές μας εμπειρίες όταν κάποιοι, ελάχιστοι, μιλούσαν για πυρομανείς, και μάλιστα, είχαν συλληφθεί δύο, με τους οποίους ασφαλώς δεν ξέραμε τι έγινε μετέπειτα.
Από ιατρικής πλευράς, η πυρομανία είναι μία από τις πιο ισχυρές ψυχικές ασθένειες, όπου πέρα από την ψυχική διαταραχή, συνοδεύεται και από διαταραχή συναισθήματος και σκέψης με απόλυτα οργανωμένο και τελετουργικό τρόπο.
Η καλή γνώση περί της πυρκαγιάς και του εμπρησμού είναι τόσο ανεπτυγμένη στην ψυχοπαθολογία των ασθενών αυτών, σε πολλαπλάσιο σημείο από ότι η αφέλεια των υπολοίπων ανθρώπων, σε σχέση με τις αιτίες της πυρκαγιάς.
Βέβαια, εδώ δυστυχώς ισχύει το ρητό «πρέπει να πάθεις, για να μάθεις», όπως εμείς ή οι Αυστραλοί τώρα. Μόνο που οι Αυστραλοί, σαν πιο ψύχραιμος λαός με περισσότερα διοικητικά και επιστημονικά μέσα, ίσως εμβαθύνουν στο θέμα αυτό για να δρομολογήσουν ελέγχους τέτοιους, που θα εμποδίζουν την επανάληψη αυτών των φαινομένων.
Μακάρι κι εμείς να μπορούμε να μιμηθούμε αυτό, έτσι που να διαφυλάξουμε, μέσα στα άλλα που μας ταλαιπωρούν, τουλάχιστον το λίγο πράσινο που μας απέμεινε.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ ΜΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΜΟΚ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ
Αναφέραμε χθες για το σύνδρομο του «τρελού του χωριού» που πέφτει σε κατάσταση αμόκ και επιδεικνύει σε πρωτοφανή έκταση αγριότητα και εγκληματικότητα. Ένα νέο κρούσμα αναγγέλθηκε πάλι από τις τηλεοράσεις στην Αμερική, όπου ένας, κατά τ’ ‘άλλα φιλήσυχος και γνωστός για την πραότητά του στο χώρο της δουλειάς του, χρηματιστηριακός επιχειρηματίας κάτω από την πίεση και την ένταση ανεκπλήρωτων οικονομικών υποχρεώσεων σε κατάσταση αμόκ σκοτώνει τα τρία παιδιά, τη γυναίκα του, δύο γείτονες και μετά αυτοκτονεί.
Η συμπτωματολογία της συμπεριφοράς με αυτήν παρομοίων εγκλημάτων που έγιναν τελευταία στη Φινλανδία, Γερμανία και εδώ στην Ελλάδα δείχνει πλέον ότι η κατάσταση αυτή παίρνει εκτάσεις επιδημίας και είναι αναγκαίο να βρεθεί ένας τρόπος προστασίας. Αντικειμενικά, ο τρόπος αυτός της προστασίας είναι η έγκαιρη παρατήρηση, προφύλαξη από τις καταστάσεις και η θεραπευτική αγωγή, κυρίως φαρμακευτική, στον μέλλοντα επιτιθέμενο με αμόκ. Συγγενείς, γνωστοί και ίσως μια πληροφοριακή καμπάνια με σωστό τρόπο για να μην προκαλέσει άσχημες αντιδράσεις θα μπορούσαν να βοηθήσουν στον τομέα αυτό.
Βέβαια, το ουσιαστικότερο είναι ο έλεγχος ή και η απαγόρευση όπλων ή κατοχής των όπλων από άτομα που ανήκουν στην επικίνδυνη αυτή ομάδα. Ίσως για αυτό στους ήδη κατόχους πρέπει να γίνει μια νέα επανεξέταση με πιο αυστηρά ψυχιατρικά κριτήρια και ψυχομετρικές εξετάσεις. Σίγουρα, θα υπάρχει κάποια νομοθετική εφαρμογή και αν δεν υπάρχει, πρέπει γρήγορα να εφευρεθεί. Ο κίνδυνος για την ανοιχτή κοινωνία είναι πάρα πολύ μεγάλος.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΕ ΑΜΟΚ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Πριν από δύο ημέρες κατεγράφησαν στις ειδήσεις πράξεις μεγάλης έντασης με ένα διπλό θανατηφόρο χτύπημα νεαρού άνδρα σε αμόκ. Δολοφόνησε την φίλη του με 8 μαχαιριές και αυτοκτόνησε ο ίδιος αυτοτραυματιζομένος με το ίδιο μαχαίρι επιτόπου. Γεγονός που δείχνει ότι στο έντονο πάθος είχε οπλιστεί το χέρι του με μια τεράστια δύναμη με τέτοια ένταση ώστε να μπορέσει να σκοτώσει τον ίδιο του τον εαυτό με μία μαχαιριά.
Αυτό το όλο γεγονός δίνει ακόμη μια τραγική περιγραφή για το προφίλ ατόμων σε κατάσταση αμόκ. Τα άτομα αυτά χαρακτηρίζονται από το γεγονός ότι σε κατάσταση σχεδόν επιληπτικής κρίσης πέφτουν σε μια οργισμένη αντίδραση χωρίς καμία ανασταλτική δραστηριότητα.
Όπως έχουν δείξει παλαιότερες εξετάσεις, τα άτομα αυτά έχουν ένα πρόβλημα στον προμετωπιαίο λοβό, έτσι ώστε να είναι κάτω από απόλυτη αδυναμία να ελέγξουν τις πράξεις τους. Η όλη κατάσταση μοιάζει σαν να μπαίνουν σε ένα τούνελ χωρίς καμία διέξοδο καθοδηγούμενοι από μια τυφλή οργή σε μια απόλυτη έκρηξη βίας.
Όπως δείχνουν οι ψυχολογικές έρευνες του παρελθόντος που ολοκληρώθηκαν τον τελευταίο καιρό, άτομα σε κατάσταση αμόκ σχεδιάζουν από χρόνια τις πράξεις του μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια και το τελετουργικό εκτέλεσης τους. Είναι «κολλημένοι» σε αυτές τις πράξεις και δεν μπορεί κανενός είδους θεραπεία μέχρι στιγμής να τους αποσπάσει από αυτές. Άλλωστε, τις κρύβουν οι ίδιοι πάρα πολύ καλά μέχρι την εκδήλωση τους. Ακόμη δε και μετά την εκδήλωση τους και την τυχόν θεραπεία, αναπτύσσουν εκ νέου κλιμακωτά τάσεις αμόκ, χωρίς να μπορεί να τα αντιληφθεί κανένας ειδικός γιατρός.
Τα άτομα αυτά προέρχονται κυρίως από κοινωνίες με στενά όρια, μικρές πόλεις ή γειτονιές με στενό επικοινωνιακό χαρακτήρα και νιώθουν προσβεβλημένα και ταπεινωμένα από το περιβάλλον για συγκεκριμένες πράξεις τους, που ίδιοι υπερεκτιμούν ή παρανοϊκά φαντάζονται. Έχουν την τάση να απομονώνονται, να επικοινωνούν πολύ σποραδικά με ομοίους τους ή, αν είναι νεότεροι, να ασχολούνται εντατικά με το ιντερνέτ και κυρίως, με όπλα ή με πράξεις βίας. Τα δύο τελευταία μπορεί να αρχίσουν σαν χαριτωμένες παιδικές ασχολίες και να ολοκληρωθούν σαν τελετουργικά ολοκληρωμένες φονικές πράξεις. Τα άτομα αυτά επηρεάζονται από τηλεοπτικές παρουσιάσεις ή ιδέες βίας παρομοίου χαρακτήρα ατόμων.
Για τον λόγο αυτό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχει απαγορευτεί η παρουσίαση αυτών των γεγονότων και περιορίζονται απλώς μόνο στην αναγγελία της πράξης. Επειδή δε το σύνδρομο αυτό σαν ψυχοπαθολογικό προφίλ είναι χαρακτηριστικό λόγω της κοινωνικής απομόνωσης και της ιδιόρρυθμης συμπεριφοράς έχει κατονομαστεί σαν το σύνδρομο του «τρελού του χωριού.»
Θέλει πάρα πολύ μεγάλη προσοχή, όταν εντοπίζεται, και ακαριαία αντιμετώπιση για να αποφεύγονται τα χειρότερα. Εκείνο όμως που χρειάζεται οπωσδήποτε είναι η ανακοπή κάθε δημοσιότητας.

Παρακάτω, παραθέτουμε μια δημοσίευσή μας στο "Έθνος της Κυριακής".

ΤΟ ΘΥΜΑ ΜΙΑΣ ΨΥΧΟΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΨΥΧΟΚΙΝΗΤΙΚΗΣ ΕΚΡΗΞΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΝΤΑΦΗ ΤΟΥ ΠΤΩΜΑΤΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ.
Ένα έγκλημα, όπως τόσα άλλα εγκλήματα, που έγινε πάνω στον καυγά με θύμα μια νεαρή γυναίκα, η οποία κατέληξε νεκρή ύστερα από χτυπήματα με αμβλύ όργανο που δέχτηκε από τον νεαρό σύζυγό της.
Σύμφωνα με τις ειδήσεις των εφημερίδων το έγκλημα έγινε μετά από συνηθισμένο συζυγικό καυγά. Ο δράστης εγκλώβισε το πτώμα του θύματος στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του και στην κυριολεξία το περιέφερε σε διάφορα μέρη για να καταλήξει με την ταφή του στην παιδική χαρά, ακριβώς απέναντι από την πόρτα του σπιτιού του. Παράλληλα, αποτάθηκε σε ιδιωτικό ντέντεκτιβ, αστυνομία και κινητοποίησε πάρα πολλούς γνωστούς προκειμένου να διαλευκάνουν την εξαφάνιση της συζύγου που είχε δολοφονήσει.
Τίποτα ιδιαίτερο για μια ανθρωποκτονία, όπως, δυστυχώς, πολλές συμβαίνουν στην καθημερινότητα.
Το μόνο στοιχείο που προδίδει την ψυχοπαθολογία του δράστη είναι η διαδικασία μεταφοράς του πτώματος, πράγμα που δείχνει την αδυναμία κριτικής ικανότητας και την ταυτόχρονη διάσπαση της σκέψης και κατά δεύτερο λόγο, η πρόχειρη ταφή απέναντι από το σπίτι προκειμένου να υφίσταται «εποπτεία», θεωρώντας την ατιμωρησία δεδομένη, προφανώς μη έχοντας την κριτική ικανότητα για την κορύφωση του δράματος.
Το κοινωνικά δυσάρεστο είναι ότι ένα ακόμη νεαρό ζευγάρι πέφτει θύμα μιας θεραπείας που δεν έλαβε χώρα, που αν είχε λάβει σίγουρα θα είχε αποφευχθεί και το έγκλημα, ίσως και το πρόβλημα. Βέβαια, για αυτό δεν φταίει ούτε το σύστημα, ούτε οι οικογένειες του ζευγαριού, αλλά, τα πεσμένα αντανακλαστικά επαγρύπνησης όλων.
Τουλάχιστον, είναι μια διδαχή για τους εναπομείναντες, όταν υπάρχει υπόνοια τέτοιων ψυχολογικών καταστάσεων να επιδιώκεται η αντιμετώπισή τους έγκαιρα ασχέτως του φόβου του κοινωνικού σχηματισμού.

Υπάρχουν χαρακτηριστικά ¨κλισέ¨ δολοφονιών, όπως αυτή του αποτρόπαιου εγκλήματος της Σαντορίνης, που έχουν απόλυτα χαρακτηριστικό ψυχοπαθολογικό προφίλ.
Δηλαδή, εκφράζουν μια συγκεκριμένη διανοητική ψυχική και συναισθηματική διαταραχή, που χαρακτηρίζει την προσωπικότητα του δράστη, όπως η επίπλωση του σπιτιού την χαρακτηριοδομή του ιδιοκτήτη.
Δολοφόνοι που συνδυάζουν σαδιστικά βασανιστήρια με σεξουαλικές επιθέσεις, εκσπλαχνίσεις των θυμάτων, μεταθανάτιες κακώσεις από τέμνοντα και νήσσοντα όργανα, δολοφονίες με ακρωτηριασμούς, τελετουργικές δολοφονίες ή βιασμούς, χαρακτηρίζονται από έντονη ψυχοκινητική δραστηριότητα υποβολιμαίου τύπου και έντονη ιδεοληψία με ψυχαναγκασμό.
Πρόκειται για επαναλαμβανόμενο ¨κλισέ¨ σε τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις.
Όσο τα άτομα αυτά είναι σε ανάλογη ψυχιατρική αγωγή έχουμε αποφυγή αυτών των πράξεων.

Οι παραβατικές εγκληματικές πράξεις είναι πλέον καθημερινότητα. Το ιδιαίτερο σε αυτές και προκείμενο άξιο αναφοράς, είναι ο τόπος και τρόπος. Δύο εγκλήματα που συνδύαζαν αυτά τα δύο χαρακτηριστικά έγιναν στις μέρες μας σε δύο πολύ δημοφιλείς παραθεριστικούς τόπους, με αποτέλεσμα το νέο να κάνει ταχύτατα το γύρο του κόσμου και να σκεπάσει κάθε άλλο κοινωνικό ενδιαφέρον.
Στην χώρα μας, μάλιστα, ίσως συζητήθηκε και περισσότερο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρόκειται για το παιδί που σκοτώθηκε από ξυλοδαρμό μπράβων στην Μύκονο και την νεαρή κοπέλα που σφαγιάστηκε από τον άντρα της στην Σαντορίνη. Επρόκειτο και στις δύο περιπτώσεις για εγκλήματα χωρίς μοτίβο.
Όταν λείπει το ουσιαστικό κίνητρο, ελλοχεύει πάντοτε ο ψυχωτικός κίνδυνος. Και στις δύο περιπτώσεις είχαμε το ψυχιατρικό υπόστρωμα μιας τέτοιας διαδικασίας. Επρόκειτο για το εμφανές σύμπτωμα της αστήρικτης και ιδιαίτερα ακραίας ψυχωτικής βίας. Χαρακτηριστική και για τις δύο περιπτώσεις και για την έντασή της και την ωμότητά της.
Δυστυχώς, στις μέρες μας τα συμπτώματα αυτά είναι τακτικά και περνάνε απαρατήρητα διότι είναι συνηθισμένα. Είτε βασίζονται στην λήψη ειδικών ουσιών π.χ. αναβολικών (περίπτωση Μυκόνου) ή λανθάνουσας σχιζοφρενικής διαταραχής σε έντονο στρες, όπως με την δολοφονία της Σαντορίνης.
Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που πρέπει να προσεχθεί και να ληφθεί ιδιαίτερα υπόψη είναι η πρόληψη. Περιπτώσεις επιθετικότητας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και να αντιμετωπίζονται έγκαιρα. Τα δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα πρέπει να μας ευαισθητοποιήσουν έντονα.