NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΡΩΣΤΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ.
Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΧΩΡΙΣΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΤΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΜΟΝΟ
ΚΟΜΜΑΤΙ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΝ ΝΑ ΤΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ.
Χωρισμένοι σε αριστερούς και δεξιούς κρατώντας τις μνήμες του παρελθόντος επιμένουν και οι δύο ομάδες να ισχυρίζονται ότι είναι διαφορετικοί ενώ στην ουσία είναι απολύτως ταυτόσημοι. Βέβαια χρειάζονται όλα τα κόμματα και όλες οι παραδόσεις για το πολιτικό παιχνίδι αλλά εδώ πρόκειται για μια νευρολογική διαταραχή της μνήμης. Αυτό που χώριζε τους Έλληνες πάντοτε ήτανε η ιδέα ποιος είναι προνομιούχος και ποιος όχι.
Το ίδιο συνεχίζεται και βλέπουμε στο μεγάλο δεξιό κόμμα τώρα στην προσπάθεια να αναδείξει νέο αρχηγό.
Με μεγάλη έκπληξη βλέπω ότι αναβιώνουν ξανά οι άρρωστες μνήμες σε σημείο που σημαίνει ότι δεν έχουμε ορθολογιστική πολιτική σκέψη του προνομιούχου και μη, του "φτωχού και του πλούσιου", του αντιδραστικού και του νοικοκύρη κ.τ.λ.
Χρειαζόμαστε σαν λαός ομαδική ψυχοθεραπεία για να ξέρουμε που περίπου ανήκουμε και πως πρέπει να αντιδρούμε.

ΝΕΑΡΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΧΑΜΗΛΩΝ ΤΟΝΩΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ.
Το οξύ μανιακό επεισόδιο, ιδιαίτερα ύστερα από μακρά κλινικά «σιωπηλή» περίοδο είναι ένα από τα πλέον δύσκολα αντιμετωπίσιμα ψυχιατρικά περιστατικά. Τα επεισόδια αυτά σε νεανική ηλικία ανεβάζουν την επικινδυνότητά τους, λόγω της υφιστάμενης σωματικής ρώμης και ορμής.
Χρειάζεται δε ιδιαίτερα μεγάλη πείρα για να προβλεφθούν, και μόνον ειδικοί ψυχίατροι μπορούν να διακρίνουν την «προεπεισοδιακή» συμπτωματολογία.
Συνήθως, πριν την έξαρση των συμπτωμάτων, υπάρχει μια ηρεμία έκφρασης και συμπεριφοράς με χαρακτηριστική αποφυγή επαφών, συνδιαλέξεων, συντροφιάς και επικοινωνίας.
Συνήθως, τα παιδιά αυτά είναι καχύποπτα και μοναχικά, δίχως παρέες και αντιμετωπίζονται υποτιμητικά και κοροϊδευτικά από τους συνομηλίκους τους.
Στη φάση αυτή είναι που μπορεί να γίνει κάποια ψυχοθεραπευτική επέμβαση, προκειμένου να νιώσει το παιδί ή ο έφηβος καλύτερα και να ανοίξει ο δρόμος για κάποια θεραπεία, που στο στάδιο αυτό δρα πάντα προστατευτικά και αποτελεσματικά.
Στο οξύ στάδιο δεν υπάρχουν περιθώρια χάσιμου χρόνου. Η επέμβαση πρέπει να είναι άμεση και κατασταλτική. Εάν δεν επιτευχθεί, σίγουρα ένα αποτέλεσμα βίαιης και ασυλλόγιστης πράξης θα κλείσει το δράμα.

Ο ΙΡΒΙΝ ΓΙΑΛΟΜ ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΔΕΙΞΕ ΝΕΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΤΟΥ.
Στα 78 του χρόνια ο Ίρβιν Γιάλομ είναι αναλογικά πολύ πιο γνωστός στο ελληνικό κοινό από ότι στην πατρίδα του. Είναι για αυτούς που δεν προτιμούν αναλυτικές διαδικαστικές ψυχοθεραπευτικές μεθόδους πάνω στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή.
Αντίθετα, τον γεμίζει περισσότερο η παραβολική ψυχοθεραπευτική προσέγγιση για τα κενά του, την λύπη, τα υπαρξιακά του προβλήματα. Ο Γιάλομ έδειξε ότι πραγματικά είναι «μάστορας» σε αυτό με το βιβλίο του «Όταν έκλαψε ο Νίτσε». Φαίνεται δε ότι ο παραβολικός αυτός τρόπος γραφής βρήκε την καρδιά του νεοέλληνα αστού με τα συσσωρευμένα προβλήματά του και τα αδιέξοδα, ο οποίος στον Γιάλομ βρήκε ένα μονοπάτι ερμηνετικής σκέψης των πιέσεων που δέχεται.
Γεγονός ευχάριστο, γιατί η αναγνώριση του προβλήματος είναι η μισή του λύση.

Τον 7ο αι. π.Χ. μπορούσαν ήδη οι Αρχαίοι Έλληνες στην Σαμοθράκη να έχουν ψυχοθεραπευτικές διαδικασίες εφάμιλλες των σημερινών. Κατά τον Πλάτωνα, το τελευταίο στάδιο της μύησης των Καβειρίων μυστηρίων ήταν η μύηση προς τον Θεό, δηλαδή, κάτι παρόμοιο που διδάσκει και η χριστιανική θρησκεία. Ο Ηράκλειτος δίνει, όμως, και μια άλλη διάσταση σε αυτά τα μυστήρια, που λάμβαναν χώρα στο νησί της Σαμοθράκης πολλούς αιώνες πολύ πριν γεννηθεί ο Χριστός και τα χαρακτηρίζει «άκεα», δηλαδή, θεραπευτικά και ιδιαίτερα ψυχοθεραπευτικά.
Χωρίς αμφιβολία τα μυστήρια αυτά είχαν έναν χαρακτήρα εκπαιδευτικό, όπου ο μυημένος περνούσε μέσα εισερχόμενος κάτω από εποπτεία σε νέες κοσμογονικές ιδέες σχετικά με την λειτουργία ζωής, έρωτα και θανάτου.
Βέβαια, το κοινό όπως πάντα είναι διαφορετικό και όταν προσφέρεται τέτοιου είδους γνώση πάρα πολλοί κατανοούν λάθος το περιεχόμενο αυτής της εισαγωγής της μύησης.
Και μέσα από τις τελετουργίες, καθώς, επίσης, και όλα εκείνα τα σχήματα και τις καταστάσεις που χρειάζεται, προκειμένου κανένας να λάβει μέρος σε μια τέτοια συζήτηση, υπάρχει η παραποίηση αυτών των οποίων λέγονται ή εκτίθενται. Έτσι, γίνονται δεισιδαιμονίες που δηλητηριάζουν το περιεχόμενο και τον σκοπό της μύησης ή εν προκειμένου, της θεραπείας.
Στα Καβείρια μυστήρια οι σκεπτόμενοι κατανοούσαν το περιεχόμενο της μύησης και χωρίς να έχουν ανάγκη να περιβάλλονται από δεισιδαιμονίες ή άλλες ψυχαναγκαστικές διαταραχές. Αυτό ήταν ένα «προνόμιο» των λιγότερο σκεπτόμενων απλοϊκών ανθρώπων, όπου σε κάθε συνάθροιση βρίσκονταν και αυτοί εκεί.
Τα Καβείρια μυστήρια ήταν μια διεξαγωγή αμιγώς ψυχοθεραπευτική, με την τάση του Έλληνα να κατανοήσει τον κόσμο λογικά. Αυτό αργότερα επί αιώνες κράτησε μέχρι και τις μέρες μας, όπου η τάση του λαού μας παραμένει με αμείωτο ενδιαφέρον προς την ορθολογιστική και λογική κατανόηση του κόσμου. Μην ξεχνάμε ότι και σε όλα τα μεγάλα Πανεπιστήμια του Δυτικού κόσμου ο όρος «λογική», «λόγος» όπως ακριβώς ονομαζόταν τότε και στα Καβείρεια μυστήρια, λόγος εξακολουθεί να αναλύεται και να υπάρχει σήμερα.
Εάν κανένας τα διδαχτεί με προσοχή και τα αναλύσει με τις σημερινές διαδικασίες ψυχοθεραπευτικών τάσεων και σχολών ελάχιστες διαφορές δια τον τελικό στόχο. Βλέπουμε, δηλαδή, με όλη την τεχνολογική δυνατότητα των ημερών μας και με όλες τις πανεπιστημιακές εργασίες χιλιετιών ότι αρχίσαμε και τελειώνουμε κάτι που οι απλοϊκοί Έλληνες τότε ήδη είχαν ανακαλύψει και ολοκληρώσει. Δηλαδή, την αντιμετώπιση του κόσμου λογικά.

Οι νοτιοδυτικές ακτές της Σικελίας μοιάζουν τρομερά με τις ακτές της Κρήτης. Έχουν την ίδια εναλλαγή τοπίων, την ίδια φυσική κατανομή και στον αέρα πλανώνται οι ίδιες μυρωδιές από χιλιάδες γνωστά και άγνωστα βότανα και αγριολούλουδα. Έτσι, λοιπόν, σε όποιον άρεσε η Κρήτη όπως ήταν πριν 20 χρόνια, το ίδιο θα τον ενθουσιάσει και αυτή η πλευρά.
Κάποτε βρέθηκα εκεί, από τότε κρατώ και τις αναμνήσεις αυτές, όχι σαν φυσιολάτρης, αλλά, για να επισκεφθώ μία μικρή πόλη με μεγάλη ιστορική σημασία. Πρόκειται για την πόλη Σάλεμι, όπου το 1860 ο Καριμπάλντι ύψωσε την φωνή του ταυτόχρονα με το λάβαρο της ενότητας για όλη την Σικελία.
Ήταν πραγματικά πάρα πολύ ενδιαφέρον, αν και τότε που πήγα εγώ υπήρχαν πάρα πολλά ερείπια από έναν καταστροφικό σεισμό που είχε γίνει λίγα χρόνια πριν του 1968. Οι ντόπιοι είχαν φύγει σε μεγάλο ποσοστό και υπήρχε μια εικόνα μιζέριας, φτώχειας και καταστροφής. Παρόλα αυτά η εικόνα που έμεινε ήταν μαγευτική.
Το Σάλεμι τα τελευταία χρόνια απέκτησε έναν δήμαρχο, τον Βιτόριος Γκάρμπι, έναν άνθρωπο με πολύπλευρη δραστηριότητα στον χώρο της τέχνης και της πολιτικής, ο οποίος τις τελευταίες μέρες έκανε μία πρωτοποριακή προσφορά, παρέχοντας ψυχαγωγία, ψυχοθεραπεία και ένα σπίτι για ένα ευρώ.
Πληρώνοντας, δηλαδή, ένα ευρώ, κατά τον Γκάρμπι γίνεσαι κάτοικος στο Σάλεμι, ιδιοκτήτης σπιτιού και καταπολεμάς το άγχος σου επιδιορθώνοντας το, παρέα με τους γείτονές σου. Πραγματικά μια δυναμική πολιτική πρόταση, σε αντίθεση με άλλους ευρωπαίους δημάρχους που κοιτάνε να αρπάξουν γη από τους πολίτες αντί να την μοιράσουν.