NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Οι ψυχιατρικές ασθένειες χαρακτηρίζονται από ένα σύνολο ειδικών καταστάσεων και συμπτωμάτων, που λέγεται φαινότυπος. Μία νέα επιστημονική διάσταση παίρνει και ταξινομεί στοιχεία του φαινότυπου αυτού σε σχέση με μοριο-γονιδιακές διαδικασίες. Τα επιμέρους αυτά ταξινομημένα στοιχεία χαρακτηρίζονται ως ενδοφαινότυπα.
Η ταξινόμηση των ενδοφαινοτύπων σε σχέση με την ψυχιατρική γενετική και την κατάταξη των ψυχιατρικών ασθενειών είναι ένα νέο επιστημονικό επίτευγμα με τεράστια σημασία για διάγνωση και θεραπεία των νοσημάτων αυτών.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το πώς επηρεάζονται οι ενδοφαινότυποι από τη γενετική ψυχιατρική και πώς «χρωματίζουν» τα συμπτώματα που προκύπτουν από αυτές τις αλλαγές.
Οι περισσότεροι ενφοφαινότυποι καταγράφονται κυρίως μετά από μελέτη ζωικών μοντέλων και μεταφέρονται στην μελέτη της ανθρώπινης βίωσης και συμπεριφοράς, π.χ. η σύγχρονη μελέτη της σχιζοφρένειας βασίζεται πάνω σε αυτό.
Δίνεται συγκεκριμένα στην εν λόγω ασθένεια πάρα πολύ μεγάλη σημασία στους ενδοφαινότυπους μικροκλινικών διαφορών της συμπτωματολογίας, διότι μελετώντας τους, πάει στην «ρίζα» της αρρώστιας, άρα και στην ουσιώδη θεραπεία.

ΕΝΑ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΝΟΣΟΥ.
ΕΝΑ ΣΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΕ ΝΟΣΟ.
Τα παιδιά παρουσιάζουν τακτικά συμπτώματα μεγάλης χρονικής διάρκειας, τα οποία δεν λαμβάνονται έγκαιρα υπόψη από γονείς και δασκάλους και σύντομα εξελίσσονται σε ολοκληρωμένα ψυχιατρικά ή νευρολογικά νοσήματα. Για αυτόν τον λόγο πρέπει να δίνουμε πάρα πολύ μεγάλη προσοχή όταν έχουμε παρατηρήσει συμπτώματα, τέτοιας χρονικής διάρκειας, διότι εάν δεν προλάβουμε, πολύ σύντομα θα έχουμε μπροστά μας την οργανωμένη νόσο.
Πονοκέφαλοι, ίλιγγοι, αδυναμία ή απώλεια μνήμης, θολούρα, διπλωπίες, αφηρημάδα, απάθεια, επιθετικότητα, τικ, μαθησιακές διαταραχές, έλλειμμα κατανόησης, κακός ύπνος, φοβίες, παρακρούσεις: είναι συμπτώματα που όταν αφεθούν χωρίς φροντίδα, μετά από κάποια εξέλιξη σε πιθανές ημικρανίες, προβλήματα βάδισης, κίνησης, τάσεις φυγής, ιδέες αυτοκαταστροφής, εσωστρέφεια, έλλειμμα κοινωνικότητας καταλήγουν σε οργανωμένα σύνδρομα (αμνησίες, κατάθλιψη, οργανωμένες νευρώσεις, αυτιστικές διαταραχές, ιδεοψυχαναγκασμούς, βουλιμία, ανορεξία, σχιζοειδή συμπεριφορά, σχιζοφρένεια κτλ).
Όλα αυτά δεν γράφονται για να «τρομάξουν», αλλά, για να προειδοποιήσουν. Διότι μέχρι τις μέρες μας παραμένει έντονα επίκαιρο το ιπποκρατικό απόφθεγμα «καλύτερα πρόληψη, παρά θεραπεία».

«ΠΡΩΤΑ ΤΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η ΗΘΙΚΗ»
Μπρεχτ
Σίγουρα τα εισοδήματα μόνο δε φέρνουν την ψυχική ισορροπία. Η ανισότητα, όμως, των εισοδημάτων φέρνει ουσιαστικά προβλήματα ψυχικών διαταραχών. Άγγλοι ερευνητές μπήκαν στον κόπο και μέτρησαν τη διαφορά εισοδήματος μεταξύ του 20% των πιο πλούσιων τάξεων ενός κράτους και το συνέκριναν με τα εισοδήματα του 20% των πιο φτωχών.
Τα συμπεράσματα τα κατέγραψαν σε ένα βιβλίο, το οποίο εξέδωσαν με τον τίτλο «The Spirit Level». Καταγράφεται, λοιπόν, εκεί πρωταθλήτρια οι ΗΠΑ, όπου ένας πλούσιος έχει 8,5 φορές μεγαλύτερα εισοδήματα από ότι ένας που βρίσκεται στον πάτο των εισοδημάτων. Για την Ελλάδα ο δείκτης είναι 6,2. Δηλαδή, ένας αστός που είναι στο 20% έχει 6,2 φορές πιο μεγάλα εισοδήματα από αυτόν που είναι στο 20% των φτωχών. Βέβαια, στις μετρήσεις δεν περιλαμβάνονται τα κέρδη της παρανομίας και τα ποσοστά αυτών που δεν έχουν καθόλου εισόδημα. Βέβαια, ο δείκτης διαφοράς εισοδήματος δείχνει απλώς μια τάση, όπως όλοι οι δείκτες.
Το ουσιαστικό μήνυμα του βιβλίου είναι οι υπόλοιποι παράμετροι που πηγάζουν από τις διαφορές του δείκτη. Έτσι, λοιπόν, όσο ανοίγει η ψαλίδα μεταξύ των εισοδημάτων των ομάδων, πιστοποιείται αύξηση των ψυχικών διαταραχών και των εξαρτήσεων, διάλυση του εκπαιδευτικού συστήματος με καταθλίψεις και ψυχώσεις των νέων, παχυσαρκία, υπογεννητικότητα και βία.
Όλα αυτά, βέβαια, είναι διαπιστώσεις και όχι λύσεις, και εμείς με την πνευματική τεμπελιά που μας διακρίνει, θέλουμε άμεσα ησυχία και λύσεις. Στην προκειμένη περίπτωση τις λύσεις αναμένεται να τις βρούμε.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/03/blog-post.html

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΦΩΤΙΕΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟ ΠΡΟΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ.
Η πυρκαγιά των δασών και ο αφανισμός φαίνεται ότι είναι ένα από τα πλέον ακριβά τιμήματα του σύγχρονου πολιτισμού. Βλέποντας τις φωτιές της Αυστραλίας και ακούγοντας τους τοπικούς ρεπόρτερ να κάνουν τα διάφορα σχόλια, θυμήθηκα έντονα τους εδώ πολιτικούς, που, τότε που ζούσαμε το ίδιο δράμα, μιλούσαν για «παράπλευρες» απώλειες. Νομίζω ότι όχι μόνο εγώ, αλλά, και πολύς κόσμος τότε δεν κατάλαβε για τι ακριβώς πρόκειται ή τι καταστάσεις συμπεριλάμβανε ο όρος αυτός.
Οι Αυστραλιανοί, όμως, ρεπόρτερ ήταν σαφείς. Αναφερόμενοι στον ανθρώπινο παράγοντα τόνιζαν επανειλημμένα ότι ένα μεγάλο ποσοστό από το κακό που παρουσίαζαν στις οθόνες είχε προέλευση το ανθρώπινο χέρι μιας ψυχοπαθούς προσωπικότητας. Δηλαδή, μιλούσαν ανοιχτά για εμπρησμό.
Εμπρησμό που προκαλούν κάποιοι πυρομανείς σε μεγάλη έκταση με συστηματικό τρόπο εκμεταλλευόμενοι κάποιες αδυναμίες της τοπικής κοινωνίας και ασφαλώς του ισχυρούς ανέμους, που σήμερα ο καθένας ξέρει πότε και πώς θα φυσήξουν.
Αυτό μου θύμιζε και τις δικές μας εμπειρίες όταν κάποιοι, ελάχιστοι, μιλούσαν για πυρομανείς, και μάλιστα, είχαν συλληφθεί δύο, με τους οποίους ασφαλώς δεν ξέραμε τι έγινε μετέπειτα.
Από ιατρικής πλευράς, η πυρομανία είναι μία από τις πιο ισχυρές ψυχικές ασθένειες, όπου πέρα από την ψυχική διαταραχή, συνοδεύεται και από διαταραχή συναισθήματος και σκέψης με απόλυτα οργανωμένο και τελετουργικό τρόπο.
Η καλή γνώση περί της πυρκαγιάς και του εμπρησμού είναι τόσο ανεπτυγμένη στην ψυχοπαθολογία των ασθενών αυτών, σε πολλαπλάσιο σημείο από ότι η αφέλεια των υπολοίπων ανθρώπων, σε σχέση με τις αιτίες της πυρκαγιάς.
Βέβαια, εδώ δυστυχώς ισχύει το ρητό «πρέπει να πάθεις, για να μάθεις», όπως εμείς ή οι Αυστραλοί τώρα. Μόνο που οι Αυστραλοί, σαν πιο ψύχραιμος λαός με περισσότερα διοικητικά και επιστημονικά μέσα, ίσως εμβαθύνουν στο θέμα αυτό για να δρομολογήσουν ελέγχους τέτοιους, που θα εμποδίζουν την επανάληψη αυτών των φαινομένων.
Μακάρι κι εμείς να μπορούμε να μιμηθούμε αυτό, έτσι που να διαφυλάξουμε, μέσα στα άλλα που μας ταλαιπωρούν, τουλάχιστον το λίγο πράσινο που μας απέμεινε.

ΟΙ ΨΥΧΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΟΤΙ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΙΔΙΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΗΝ ΝΟΣΟΥ, ΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΙΓΩΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΕΣ. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, ΟΜΩΣ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ.
Όποτε αναφέρεται κανένας στην σκλήρυνση κατά πλάκας, ειδικός και μη, ξεκινάει πάντοτε περιγράφοντας κυρίως τα νευρολογικά συμπτώματα, όπως είναι οι διαταραχές της όρασης, της βάδισης κτλ.
Από τα κύρια προβλήματα της νόσου είναι τα ψυχικά συμπτώματα. Πολύ πριν ακόμα εκδηλωθεί αυτή, υφίσταται μια γενικευμένη αδυναμία, συνοδευμένη από μία δυσθυμία και ακεφιά.
Με την πρόοδο της νόσου όλα τα ψυχικά συμπτώματα αυξάνονται και κυρίως ότι αφορά τις γνωστικές και συναισθηματικές λειτουργίες. Αυτές γίνονται εμφανείς από τα πρώτα στάδια της νόσου και σπάνια γίνονται αντιληπτές από τον γιατρό, για τον απλούστατο λόγο ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει τον ασθενή από πριν.
Το δε οικογενειακό περιβάλλον, μέσα στο γενικό στρες, δεν αντιλαμβάνεται αυτές τις μικροδιαφορές και τις περισσότερες φορές, τις θεωρεί σαν συνέπεια της κατάστασης που πρόκειται γρήγορα να ξεπεραστούν.
Η κορυφαία ψυχική διαταραχή στην σκλήρυνση κατά πλάκας είναι η κατάθλιψη.
Σε έρευνες που κάναμε σε δικούς μας ασθενείς βρήκαμε μάλιστα ότι σε ποσοστό πάνω από 70% η έναρξη της νόσου είχε αφορμή μια αγχώδη καταθλιπτική κατάσταση π.χ. απώλεια προσώπου, εργασίας, μετακόμιση κτλ.
Εδώ, βέβαια, πρέπει να τονίσουμε ότι υπάρχουν έρευνες που εμφανίζουν σαν συστηματική διαταραχή μια γενικευμένη ευφορία χωρίς λόγο. Η πείρα, όμως, δείχνει ότι τέτοια περιστατικά είναι ελάχιστα και πρόκειται για διαλλείματα της κατάθλιψης.
Σε ότι αφορά τις γνωστικές διαταραχές, κυριαρχούν η αδυναμία συγκέντρωσης, με απώλεια της πρόσφατης μνήμης και η έκπτωση των διανοητικών δυνατοτήτων. Ιδιαίτερα η τελευταία σε πολλές περιπτώσεις είναι τόσο χαρακτηριστική, που η διαγνωστική προσπάθεια ξεκινάει από εκεί, ώσπου η μαγνητική τομογραφία θα δώσει την λύση.
Σε προχωρημένες καταστάσεις πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι μεταξύ των ώσεων ή κατά τη διάρκεια της χειροτέρευσης της σκλήρυνση κατά πλάκας, παρουσιάζεται και μία, χαρακτηριστική για την περίπτωση, άνοια.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, επισημάνουμε για άλλη μια φορά ότι θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας χωρίς φροντίδα των ψυχικών διαταραχών δεν εννοείται

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΦΤΩΧΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΑ, ΟΜΩΣ, ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ.
Μία μεγάλη έρευνα διάρκειας πέντε ετών του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια εξέτασε τις ουσιαστικές διαφορές μεταξύ της υποκειμενικής και αντικειμενικής αίσθησης της φτώχειας με διάφορα ψυχομετρικά τεστ.
Πράγματι, δεν βρέθηκε ουσιαστική διαφορά στον ψυχισμό των ατόμων μεταξύ του να αισθάνεσαι και να είσαι φτωχός. Οι ιατρικές ή ψυχιατρικές επιπτώσεις ήταν ίδιες.
Ενδιαφέρον αποτελέσματα, όμως, βρέθηκαν και από μία άλλη επιδημιολογική έρευνα παρόμοιου τύπου, που έγινε από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον. Εδώ, ουσιαστική σημασία έχει το γεγονός ότι έγινε η σύγκριση μεταξύ Αμερικάνων και Ελλήνων, οι οποίοι έχουν περίπου το μισό εισόδημα από των Αμερικάνων, αλλά, πολύ μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης.
Η έρευνα έδειξε ότι οι Έλληνες ρυθμίζουν βελτιωμένα τη ζωή τους σε σχέση με τους Αμερικάνους, από τη στιγμή που έχουν ελάχιστους οικονομικούς πόρους, επαρκείς, όμως, για το μέσο όρο διατροφής και στέγης, και ένα βασικό επίπεδο υγείας.
Σε αντίθεση με τους Αμερικάνους, τα απόλυτα επίπεδα εισοδημάτων έχουν εξαιρετικά μικρή σπουδαιότητα για την υγεία.
Η έρευνα αποκαλύπτει ότι λόγω κουλτούρας και παράδοσης, οι Έλληνες προφυλάσουν καλύτερα τον ψυχισμό τους, π.χ. μη παίρνοντας ή ακούγοντας τα άσχημα νέα και εξωτερικεύοντας τα προβλήματά τους.
Ακόμη και την οικονομική κρίση την κρατούν σχετικά μακριά από την ψυχοδομή τους, γιατί σε αντίθεση με τους Αμερικάνους δεν πολυασχολούνται με αυτήν και αδιαφορούν.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΤΡΕΣ ΒΑΖΕΙ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΜΑΣ ΣΕ ΔΙΑΡΚΗ ΝΕΦΕΛΩΔΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ, ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΕΙΡΕΣ ΑΠΟ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ.
Σε αντίθεση με τα ζώα π.χ., που τρέχουν για σύντομο διάστημα να φυλαχθούν από έναν κίνδυνο, στους ανθρώπους η δοκιμασία τους στρες κάτω από μία οικονομική απειλή – κρίση είναι συνεχής. Αφορά πάντα αλληλεπιδράσεις με άλλα άτομα και οργανισμούς, π.χ. τράπεζες - που δεν υφίστανται στα ζώα –, που δημιουργούν ψυχοκοινωνικές αντιδράσεις και εκτιμήσεις (δικαιολογημένες ή όχι) ότι επίκειται κάποια συνεχής απειλή.
Η αόριστη αυτή μηχανή παραγωγής συνεχούς φόβου μπροστά σε μία ακαθόριστη οικονομική απειλή γεννά ένα χρόνιο στρες, που με τη σειρά του φέρνει μία ακραία αόριστη σωματική και ψυχική εγρήγορση, χωρίς διέξοδο, που γεννά αρρώστιες.
Έχουμε, λοιπόν, ένα κοινωνικό και ψυχολογικό στρες, που το χαρακτηρίζει η χρονιότητα. Τι σημαίνει αυτή η χρονιότητα; Π.χ. στα θηλαστικά, το στρες της κατσίκας από το κυνήγι του βοσκού είναι μερικά δευτερόλεπτα. Το κυνήγι των υπαλλήλων από την τράπεζα για τις δόσεις του δανείου πάει χρόνια. Τι σημαίνει αυτό;
Η κατσίκα έχει ένα σύντομο (δευτερολέπτων) στρεσογόνο πρόβλημα με τον βοσκό, ενώ αντίθετα, ο υπάλληλος ένα χρόνιο με την τράπεζα. Η κατσίκα μετά από μερικά δευτερόλεπτα θα είναι ήσυχη να συνεχίσει τη βοσκή της. Αντίθετα, ο υπάλληλος κάτω από το παρατεταμένο ψυχοκοινωνικό στρες θα έχει πρώτα αύξηση του καρδιαγγειακού τόνου και της αρτηριακής πίεσης.
Αυτή με τη σειρά της θα αναπτύξει δραστηριότητα των αποθεμάτων ενέργειας σε συνεχή ρυθμό που θα οδηγήσει στην εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη. Παράλληλα, λόγω της καταστολής της λειτουργίας της πέψης, αποκατάστασης ιστών και αναπαραγωγικής λειτουργίας, θα προκύψουν διαταραχές του γαστρεντερικού, της περιόδου, της στύσης και καταστολή της άμυνας του οργανισμού με άνοιγμα της πόρτας για πιο επικίνδυνες καταστάσεις (π.χ. καρκίνους).
Πέρα, όμως, από όλα αυτά που έρχονται σα χιονοστιβάδα, υπάρχει και η διαταραχή των εγκεφαλικών λειτουργιών. Σε πολλούς τύπους νευρώνων, η χρονιότητα του οικονομικού στρες διαταράσσει τόσο πολύ την λειτουργία τους, που εμφανίζονται γνωστικές διαταραχές (άνοια) ή αισθητικές – αισθητηριακές, όπως σκλήρυνση κατά πλάκας ή κινητικές, π.χ. πάρκινσον.
Η κατσίκα απομακρυνόμενη από την απειλή του βοσκού μέσα σε δευτερόλεπτα δεν θα αποκτήσει τίποτε από όλα αυτά. Εμείς, όμως, κάτω από το χρόνιο οικονομικό στρες έχουμε μεγάλη πιθανότητα για κάτι από όλα.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΝΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΣΣΟΥΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ.
Ο οργανισμός μας σαν σώμα και ψυχική οντότητα βρίσκεται με το εξωτερικό περιβάλλον σε μία κατάσταση συνεχούς αλληλοεπηρεαζόμενης σχέσης, που ιατρικά χαρακτηρίζεται σαν ομοιόσταση.
Προκειμένου να το πετύχει αυτό, ο οργανισμός μας ρυθμίζει ανά πάσα στιγμή τις λειτουργίες του, όπως τον καρδιακό ρυθμό, την αρτηριακή πίεση, τα επίπεδα σακχάρου κ.α. , ανάλογα με τους εξωτερικούς ή εσωτερικούς στρεσογόνους παράγοντες.
Σαν στρεσογόνο παράγοντα θεωρούμε οτιδήποτε μπορεί να διαταράξει την ομοιόσταση. Τις περισσότερες φορές, στρεσογόνος παράγοντας είναι μία οξεία φυσική ή ψυχική πρόκληση, που προκαλεί το σώμα και την ψυχή να τα βγάλουν πέρα με βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες διαταραχές της ομοιόστασης τους.
Για να γίνει αυτό, απελευθερώνονται από τις «αποθήκες» του οργανισμού ποσότητες ενέργειας, π.χ. με τη μορφή γλυκόζης των σακχάρων, και μεταφέρονται με το αίμα σε όλα τα όργανα του σώματος, που εργάζονται εντατικά, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την κρίση.
Παράλληλα, ο οργανισμός καταστέλλει ότι δεν θεωρεί απαραίτητο για την αντιμετώπιση της στρεσογόνου αιτίας.
Σε πρώτο επίπεδο, λοιπόν, αναστέλλονται οι λειτουργίες εκείνες που ο οργανισμός δεν θεωρεί απαραίτητες για την επιβίωσή του, π.χ. πέψη, ανάπτυξη, αποκατάσταση οργανικών βλαβών κλπ. παράλληλα, μειώνεται ουσιαστικά και όλη η εγκεφαλική δραστηριότητα, πλην της εγρήγορσης και της μνήμης.
Δηλαδή, με την παρατεταμένη εγρήγορση για την αντιμετώπιση ενός θεωρούμενου στρεσογόνου παράγοντα έχουμε μια διαρκή ένταση του οργανισμού να βρει διέξοδο, χωρίς την πλήρη εγκεφαλική λειτουργία σε ετοιμότητα για τον έλεγχο της κατάστασης. Δηλαδή, δεν γνωρίζουμε πότε μπορούμε ή πρέπει να σταματήσουμε αυτό τον συναγερμό.
Έτσι, λοιπόν, όπως παρουσιάζεται από πολιτικούς και ΜΜΕ η απειλή της οικονομικής κρίσης, και όπως την βιώνει ο μέσος πολίτης, είναι ένα ακραίως αιχμηρό και διαρκές στρεσογόνο γεγονός. Η διατήρησή του για μακρύ χρονικό διάστημα αντιμετωπίζεται με συνεχή υπερένταση του οργανισμού απέναντί του, προκειμένου να φέρει το όλο σύστημα (ομοιόσταση) σε μία κατάσταση ισορροπίας.
Ο συνεχής αυτός υπερβατικός αγώνας, με τις συνθήκες που συνεχίζεται, γεννά συνεχώς νέες ψυχικές και σωματικές ασθένειες. Αν αυτές δεν αντιμετωπισθούν ριζικά, μιλάμε τότε για απόπτωση (τέλος) πολλών οργανικών και ψυχικών λειτουργιών.

ΝΕΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΟΥ COLUMBIA ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΑΝ ΟΤΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ.
Η συμπεριφορά των βουλιμικών είναι χαρακτηριστική. Χαρακτηρίζει εθισμένους στο γρήγορο και πλούσιο και διαρκές φαγητό. Συνήθως, τα άτομα αυτά έχουν μία «επιθετική» συμπεριφορά στις τροφές που βρίσκονται πάνω στο τραπέζι ή στο ψυγείο και έχουν την τάση να τα «καταπίνουν» όλα με μεγάλη ταχύτητα.
Συνήθως, στα άτομα αυτά υπερέχουν οι γυναίκες. Οι βουλιμικοί πολύ τακτικά είναι και καταθλιπτικοί, δείχνουν βιαστική, εκρηκτική, ανυπόμονη και συχνά αλόγιστη συμπεριφορά.
Σε προχωρημένα στάδια, πολύ από αυτούς βάζουν τα δάχτυλα βαθιά στο στόμα, προκειμένου να προκαλέσουν εμετό. Επιπλέον, έχουν μια ακατανίκητη έλξη για το φαγητό, που τους οδηγεί σε εξαρτημένη συμπεριφορά και συνεχείς λανθασμένες αποφάσεις, που χειροτερεύουν συνεχώς τη θέση τους κοινωνικά και οικονομικά, ενώ καταστρέφουν την υγεία ραγδαία.
Στο Columbia, λοιπόν, διαπίστωσαν πως πίσω από όλα αυτά βρίσκεται η «κόκκινη» περιοχή του εγκεφάλου, που βλέπουμε στην εικόνα. Πρόκειται για την εγκεφαλική περιοχή που περιλαμβάνει το νευρωνικό κύκλωμα μεταξύ βασικών γαγγλίων και μετωπιαίου λοβού. Είναι, δηλαδή, το τμήμα εκείνο που ρυθμίζει τον έλεγχο, αφού πρώτα λάβει υπ’ όψη τις ανάγκες του οργανισμού.
Η συμπεριφορά αυτή διαταράσσεται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων είναι και η μίμηση και η συνήθεια.
Η θεραπεία μπορεί να είναι ένας συνδυασμός φαρμακευτικής και γνωστικής αγωγής με παράλληλο διακρανικό μαγνητικό ερεθισμό.

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΣΧΙΖΟΕΙΔΗ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Η φυλή των Σενόι στην Νότιο Μαλαισία έχει έναν άκρως ειρηνικό και ευτυχισμένο τρόπο ζωής, που βασίζεται κατά κύριο λόγο στην συντροφικότητα και την συλλογικότητα λειτουργίας ζωής. Σε τέλεια αντίθεση με τον δυτικό τρόπο ζωής και επικοινωνίας, τα άτομα της φυλής Σενόι αντιμετωπίζουν τα προβλήματα του καθενός όλοι μαζί την ίδια στιγμή με συγκεκριμένο τελετουργικό τρόπο.
Μετά το πρωινό ξύπνημα συγκεντρώνονται όλοι μαζί μπροστά από τη καλύβα τους και αρχίζουν να διηγούνται ο καθένας τα όνειρα του και να δίνουν εξηγήσεις ή να δέχονται αναλύσεις σχετικά με αυτά από τους άλλους.
Είναι μια εμπειρία που παίρνει πάρα πολύ χρόνο και διαρκεί αρκετές ώρες, ανάλογα με τα μέλη που έχει η κάθε οικογένεια. Αναμενόμενα, σε αυτή την πρωινή συνάντηση δεν υπάρχει ούτε χρονική πίεση, ούτε κριτική αντιπαράθεση στο όνειρα που αφηγείται ο καθένας ή με τον τρόπο που τα λέει. Γίνονται όλα δεκτά, αναλύονται και κάθε εξήγηση είναι αποδεκτή.
Έτσι μαθαίνουν τα παιδιά πρώτον, να συζητούν με τους μεγάλους, δεύτερον, να γνωρίζουν ότι τα όνειρα τους και οι προβληματισμοί του είναι κοινοί και τρίτον, να εξοικειώνονται με τον ψυχικό κόσμο των υπολοίπων και της οικογένειάς τους.
Στη φυλή αυτή υπάρχει διάχυτη εντύπωση ότι κάθε ζων οργανισμός ή αντικείμενο έχει ψυχή και πνεύμα, το οποίο μεταφέρεται από τον έναν στον άλλον και επηρεάζει το ένα τον άλλον. Το ποτάμι, το ζώων, το ζώο την αυλή και ούτω καθ’ εξής.
Δηλαδή, αν ένα παιδάκι ονειρευτεί ότι έχει πέσει σε ένα ταραγμένο ποτάμι, οι υπόλοιποι του εξηγούν ότι στο επόμενο ποτάμι τα νερά θα είναι πιο ήρεμα και έτσι, το παιδί περιμένει την ευχάριστη εξέλιξη στο επόμενο όνειρο.
Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά εκτονώνουν τις ανησυχίες τους και μαθαίνουν άπειρα πράγματα για τα οποία δεν θα μπορούσαν να αποκτήσουν σε γνώση μόνο μέσω των αισθήσεων τους.
Σαν κλασσικό παράδειγμα, ένα παιδάκι στον δυτικό κόσμο που σκέφτεται ότι πέφτει σε ταραγμένο νερό, σίγουρα δεν θα τολμά να το εξηγήσει ούτε στους γονείς, πιθανόν γιατί θα το έχει ξεχάσει το πρωί, αλλά, ούτε στα αδέλφια ή στα άλλα παιδιά, πιθανόν για να μην τον κοροϊδέψουν για τα όνειρα του ή τον τρόμο του.
Έτσι, με αυτόν τον τρόπο έχουμε το χάσμα αλληλοκατανόησης και διαταραγμένης επικοινωνίας, που οδηγεί στα τραύματα της παιδικής ηλικίας, τα οποία δεν συναντάμε στην φυλή Σενόι, που έχουν την παράδοση να επικοινωνούν με αυτόν τον απλό τρόπο.

Η μαζική κατανάλωση φαγητού ,και ιδιαίτερα του βιομηχανικού φαγητού, έφερε μια έκρηξη του σακχάρου σε εθνικό επίπεδο. Μιλάμε ότι πάνω από δύο εκατομμύρια Έλληνες αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα. Λίγο πολύ είναι γνωστά τα οργανικά προβλήματα του σακχάρου, κυρίως σε ότι αφορά τη διαταραχή των νεφρών, την υπέρταση, την παχυσαρκία, την καταστροφή των αγγείων, τις καρδιοπάθειες, το «διαβητικό» πόδι με τις γάγγραινες κλπ.
Εκείνο, όμως, το ιδιαίτερο στοιχείο που κατά κύριο λόγο προέχει και δεν λαμβάνεται ιδιαίτερα, ή λαμβάνεται σπάνια, υπόψη είναι η λεγόμενη διαβητική εγκεφαλοπάθεια και οι ψυχασθένειες που απορρέουν από αυτή.
Το σάκχαρο, πολύ πριν αρχίσει να επιτίθεται στο σώμα και να δημιουργεί τα επιμέρους προβλήματα, φροντίζει να καταστρέφει σταδιακά τον εγκέφαλο, και μάλιστα, σε εκείνα τα σημεία που καθορίζουν την προσωπικότητά του. Πρόκειται, δηλαδή, για τον προμετωπιαίο λοβό, τη νήσο και την αμυγδαλή με τον ιππόκαμπο. Το σύνολο αυτό γεννά μια απώλεια μνήμης, διαταραχές συμπεριφοράς, προσαρμοστικότητας και μια ελάττωση της όρασης, της ακοής, αλλά κυρίως, της κριτικής ικανότητας.
Παρουσιάζεται σαν μια απλή διαταραχή «ευερέθιστου» ατόμου, αλλά με την πάροδο του χρόνου έχει μια εξέλιξη, όπου φαίνεται κατευθείαν το μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα που υφίσταται.
Θα πρέπει στους διαβητικούς μόλις εκδηλωθεί ή εμφανισθεί η κατάσταση ρου αυξημένου σακχάρου να λαμβάνεται πρόνοια, ιδιαίτερα για αυτή τη λεγόμενη εγκεφαλοπάθεια.
Με την πάροδο του χρόνου εμφανίζονται σχιζοειδείς διαταραχές, κατά κύριο λόγο με ιδεοψυχαναγκασμούς, όπου το άτομο επαναλαμβάνει στερεοτυπικά καταστάσεις τέτοιες, που, ενώ γνωρίζει ότι είναι εναντίον του, αισθάνεται την ανάγκη να τις εφαρμόσει, προκειμένου να ανακουφίσει το άγχος που τον κατέχει. Οι καταστάσεις αυτές έχουν ευθεία αναλογία με την κατάσταση του σακχάρου που παρουσιάζει. Αυξανόμενες οι εντάσεις αυτές παράλληλα, λόγω κεντρικής ρύθμισης του μεταβολισμού, αυξάνεται και το σάκχαρο σε σημείο τέτοιο που πλέον να αντιμετωπίζεται δύσκολα.
Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι άμεση και η επείγουσα συνεργασία μεταξύ ψυχιάτρου, νευρολόγου και παθολόγου που ρυθμίζει το σάκχαρο. Αλλά κυρίως, η μέριμνα πρέπει να αφορά τους ίδιους τους ασθενείς που πρέπει να λάβουν υπόψη τους και να ενεργήσουν προληπτικά αφήνοντας τους εαυτούς τους να εξεταστούν από τους ειδικούς πριν παρουσιαστεί το θέμα αυτό σε αυτή την ένταση.

Ήδη από το 1931 ήταν γνωστό ότι η λοιμώδης μονοπυρήνωση σχετίζεται με την παρουσία πολλών νευροψυχιατρικών ασθενειών. Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 εντοπίστηκαν από έναν ερευνητή ολόκληρες περιοχές στην Αφρική, όπου η λοιμώσης μονοπυρήνωση προκαλούσε έναν λεμφογενές όγκο σε διάφορα μέρη του σώματος και σχεδόν είχε επιδημιολογικό χαρακτήρα. Μόλις το 1964 πιστοποιήθηκε ότι αυτός ο λεμφογενής όγκος είχε την αιτία του στη μόλυνση από έναν ιό, που πήρε το όνομά του από αυτούς που τον ανακάλυψαν, τον Epstein και τον Barr.
Οι πρώτες αρρώστιες που διαπιστώθηκε ότι έχουν άμεση σχέση με τον ιό του Epstein – Barr ήταν το φαρυγγικό καρκίνωμα, η νόσος του Xότσκινγκ, ο καρκίνος των πνευμόνων και κακοήθης κοκυοκυττάρωση. Οι έρευνες κατέδειξαν για τον ιό του Epstein – Barr ότι πρόκειται για έναν ιό όπου σε 60% έχει άμεση σχέση με τους ιούς του έρπη και ότι ο ξενιστής του είναι ο άνθρωπος. Οι έρευνες έδειξαν ότι πηγαίνει στα Β λεμφοκύτταρα και μέσω αυτής της οδού εισχωρεί στο ανθρώπινο σώμα. Προκαλεί μια αύξηση των κυτταροτοξικών κυττάρων, και ιδιαίτερα των Τ κυττάρων. Τα συγκεκριμένα κύτταρα είναι και η πιστοποίηση της λοιμώδους μονοπυρήνωσης.
Στη Δύση εμφανίζεται μια κορύφωση της νόσου στην ηλικία των έξι ετών, περίπου στο 80% των παιδιών, και αργότερα μια δεύτερη στα 10. Εμφανίζεται κυρίως σε φτωχά στρώματα, για αυτό και στον τρίτο κόσμο πλέον από την ηλικία των τριών ετών θεωρείται ο καθένας ότι κουβαλάει τον ιό του Epstein – Barr.
Η λοιμώδης μονοπυρήνωση εξαιτίας του ιού του Epstein – Barr μπαίνει, όπως είπαμε, μέσω του στόματος στον λεμφωτικό ιστό, εκεί στην περιοχή του φάρυγγα, και από εκεί με τα Β λεμφοκύτταρα εξαπλώνεται δια της κυκλοφορίας σε όλο το σώμα. Πάλι με την κυκλοφορία φτάνει μέχρι τον εγκέφαλο και προσβάλει το κεντρικό νευρικό σύστημα ή σε γενικευμένη ή σε εστιακή μορφή.
Τα συμπτώματα μετά από ένα χρόνος επώασης περίπου έξι εβδομάδων, εμφανίζονται απότομα με χαρακτηριστικό πυρετό, με πονοκέφαλο, τραχειοβρογχίτιδα, διόγκωση των λεμφαδένων στον αυχένα και σπληνομεγαλία. Πολλές φορές εμφανίζεται μια ερυθρότητα του δέρματος, καθώς επίσης, και ένα οίδημα γύρω από το στόμα. Σαν τελευταίο σύμπτωμα όταν έχουμε έξαρση είναι η ηπατομεγαλία και η μυαλγία και η ξαφνική εμφάνιση νευρολογικών συμπτωμάτων.
Εάν είναι ακίνδυνο μετά από δύο εβδομάδες περνάει ο πυρετός και μειώνεται η ένταση της πορείας την τρίτη εβδομάδα, έτσι ώστε μπορεί να μην ξαναεμφανιστεί. Κλινικά, αυτό που πιστοποιεί την ύπαρξη της «σκληρής» λοιμώδους μονοπυρήνωσης είναι η αύξηση των λεμφοκυττάρων πάνω από 20.000 και η πιστοποίηση του αντισώματος VCI, αρχικά των Viral Capsid Antigen Igm Antibody.
Ήδη από τη δεκαετία του ’70 είχε παρατηρηθεί ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που προσβάλλονται από τη λοιμώδη μονοπυρήνωση, εμφανίζουν νευρολογικά συμπτώματα σε ποσοστό περίπου 20%. Τα συμπτώματα και τα σύνδρομα αυτά είναι η μηνιγγίτιδα, μηνιγγοεγκεφαλίτιδα, μυελίτιδα, πολυνευροπάθεια τύπου Guillain – Barre, πάρεση προσωπικού, μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα, καθώς και χρόνιοι πονοκέφαλοι και ημικρανίες.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η συμπτωματολογία είναι συμπτωματική και εφόσον, στις περισσότερες φορές, παρέλθει η νόσος της λοιμώδους μονοπυρήνωσης δεν ξαναεμφανίζονται τα συμπτώματα. Όταν όμως, και αν, εμφανιστούν πρόκειται για μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση που πρέπει να τύχει ειδικής αντιμετώπισης.

Σε ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό, πάνω από 30%, οι ψυχικές διαταραχές εμφανιζόμενες στην παιδική και εφηβική ηλικία προέρχονται από ιογενείς εγκεφαλίτιδες.
Για εγκεφαλίτιδες μιλάμε όταν έχουμε λοιμώξεις του εγκεφάλου σε ολόκληρη την επιφάνειά του, ή σε τμήματά του από κάποιον ιό αθόρυβα ή σε λανθάνουσα κατάσταση, ακόμα και σε οξεία μορφή. Οι εγκεφαλίτιδες αυτές, όση και αν είναι η κλινική τους ένταση, εκδηλώνονται βασικά μόνο με μια σύγχυση, πυρετό και αδυναμία, αλλά, και κατά την διάρκειά τους, σύντομα ή και πολύ αργότερα, με την αποδρομή τους αφήνουν τέτοια «παθογόνα αποτυπώματα» που εκδηλώνονται με έντονες νευροψυχιατρικές διαταραχές.
Για παράδειγμα, στα παιδιά σε ένα ποσοστό πάνω από 8% εμφανίζεται διανοητική διαταραχή, ψυχοκινητικά προβλήματα, επιληπτικές κρίσεις, υπερκινητικότητα, αδυναμία συγκέντρωσης λόγω λοίμωξης στον ιό του Epstein Barr ή έρπης. Σε εφηβικές ή μετεφηβικές ηλικίες στις άνοιες που εμφανίζονται πάνω από το 5% οφείλονται σε μια εγκεφαλίτιδα AIDS.
Δυστυχώς, μέχρι τώρα αυτά ήταν υποθέσεις εμπείρων κλινικών γιατρών αλλά, έβρισκαν πολύ δύσκολα φαρμακευτική αγωγή λόγω αδυναμίας της εργαστηριακής τους ταύτισης και πιστοποίησης. Με την άνοδο των κλινικοεργαστηριακών δυνατοτήτων, βιοχημικών και νευροφυσιολογικών μεθόδων η πιστοποίηση μεταϊοικών εγκεφαλοπαθειών είναι εύκολη υπόθεση και μια θεραπευτική αγωγή δυνατή σε προσέγγιση.
Λόγω της συχνότητας εντόπισης αυτών των νοσημάτων αποτελεί πλέον για γιατρούς, νοσοκόμους, γονείς καθήκον πρωταρχικής πληροφόρησης η σκέψη τέτοιων καταστάσεων σε παιδιά και εφήβους που παρουσιάζουν νευροψυχιατρικά νοσήματα. Όσο πιο πολύ ψάχνονται αυτά τα περιστατικά, τόσο πιο τακτικά αποδεικνύεται η «οργανικότητά» τους. Έχοντας, λοιπόν, το δεδομένο αυτό σαν κλινική εμπειρία πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να το σκεφτόμαστε σε κάθε ύποπτη διανοητική απόκλιση παιδιού ή εφήβου. Πρώτα πρέπει να γίνεται αυτή η σκέψη και μετά η δεύτερη, που καθιστά υπεύθυνη κάποια πιθανή «περιβαλοντολογική» διαταραχή.