NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΙΝΤΕΡΛΕΥΚΙΝΗ 4 ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΤΙΓΟΝΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΈΧΟΥΝ ΆΜΕΣΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.
Αυτό ανακαλύφθηκε τυχαία όταν σε πειράματα με τον ιό της ευλογιάς βρέθηκε ότι η ιντερλευκίνη είναι ένας ουσιαστικός ανασταλτικός παράγοντας. Μάλιστα κατά τις έρευνες διαπιστώθηκε ότι με τη χρήση έρχεται μια πλήρης καταστολή της κακοήθους κυτταρικής ανοσολογικής αντίδρασης που έχει το ανοσοποιητικό. Έτσι λοιπόν, χρησιμοποιώντας τεχνικά βελτιωμένη ιντερλευκίνη μπορούμε να έχουμε βελτίωση του ανοσοποιητικού και κυρίως της ευλογιάς.

ΤΟ ΑΜΥΛΟΕΙΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΩΤΕΪΝΗ, ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΤΑ ΥΠΟΠΡΟΪΟΝΤΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΥΡΙΚΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ, ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥΣ.
Η παθολογική αυτή συγκέντρωση των αμυλοειδών ονομάζεται αμυλοείδωση και είναι μια πάρα πολύ σοβαρή ασθένεια, τόσο για το κεντρικό όσο και για το περιφερειακό σύστημα. Μπορεί να συγκεντρωθεί σε μάτια, νεφρά, περιφερικά νεύρα, έντερο, έτσι που να δημιουργήσει κυρίως πολυνευροπάθειες και εγκεφαλοπάθειες.
Υπάρχουν πολλές υποκατηγορίες ·ανάλογα με το αν είναι επίκτητη ή κληρονομικής αιτιολογίας χαρακτηρίζεται σαν συστημική ή τοπική ασθένεια. Δηλαδή αν προσβάλλει νευρικό σύστημα σε ένα σημείο ή σε πολλά. Όπως ένας άλλος διαχωρισμός είναι αν είναι πρωτογενής ή δευτερογενής. Στις πρωτογενείς περιπτώσεις αμυλοείδωσης έχουμε διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος, παραδείγματος χάρη στο πολλαπλό μυέλωμα ή στις δευτερογενείς όπου έχουμε την προσβολή ενός μόνο οργάνου.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ «ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΠΑΡΑΘΥΡΟΥ» (OPEN WINDOW PHENOMENON) ΕΧΕΙ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΑΝ ΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΣΟΛΟΓΙΑ.
Πρόκειται για μια αξιόλογη παρατήρηση η οποία περιγράφει το «ανεβοκατέβασμα» των αμυντικών μηχανισμών και συγκεκριμένα τις αυξομειώσεις των κυττάρων φονιάδων που χρησιμοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα προκειμένου να αντιμετωπίσει τους εχθρούς.
Οι αυξομειώσεις αυτές οφείλονται και σε σωματικές αλλαγές όπως είναι ο θυμός, έρωτας, θλίψη, διαταραχές ύπνου κ.λ.π. .
Τα ανεβοκατεβάσματα αυτά είναι τόσο δραστικά που μερικές φορές διαρκούν δευτερόλεπτα.
Παρόλα αυτά όταν το «παράθυρο» μείνει για δευτερόλεπτα ανοιχτό είναι αρκετό για εξωτερικούς λοιμώδης παράγοντες ή άλλες ουσίες να εισβάλλουν στον οργανισμό και να προκαλέσουν διαταραχές όπως εκφυλιστικά νοσήματα, καρκίνοι, ψυχώσεις, κ.λ.π. .

ΤΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΡΚΙΝΩΝ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΣΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΕΙΔΗ ΚΑΡΚΙΝΩΝ.
Επειδή η ανοσοποίηση αυτή παίρνει ένα συγκεκριμένο χρόνο μέχρι να τεθεί σε λειτουργία χρονικά και δυναμικά πρέπει το διεγερθέν ανοσοποιητικό σύστημα να μπορεί να προλάβει την ανάπτυξή του καρκίνου.
Έτσι λοιπόν που σε γρήγορες περιπτώσεις διέγερσης όπως είναι οι μεταστάσεις αυτό είναι πολύ δύσκολο.
Αντίθετα σε βραδέως αναπτυσσόμενους καρκίνους όπως του προστάτη, των νεφρών, των δερματικών καρκίνων, του καρκίνου του στήθους και των πνευμόνων τα εμβόλια θεωρούνται δραστικά γιατί έχουν πολύ ουσιαστική επίδραση. Εχουν δηλαδή την δυνατότητα να διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα και αυτό με την σειρά του να επιτεθεί στον καρκίνο.

ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΛΕΟΝ ΈΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟ ΌΤΙ ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΙΖΕΙ ΈΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΡΟΛΟ ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟΣΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ.
Δεν είναι τυχαίο ότι το νέο βραβείο Νόμπελ δόθηκε σε ανοσοβιολόγους, δηλαδή σε ανθρώπους που ασχολούνται με το ανοσοποιητικό σύστημα, δηλαδή την άμυνα του οργανισμού.
Στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας, τελευταία έχει αναπτυχθεί ένα ολόκληρο σύστημα καταγραφής και παρακολούθησης κινήσεως πρωτεϊνών.
Είτε απλών, «αθώων» πρωτεϊνών, είτε τέτοιων πρωτεϊνών που μεταβάλλονται σε καρκινογόνες ή δια της επενέργειας τους, προκαλούν την γέννηση καρκινογόνων ουσιών.
Σε μια τελευταία ανακοίνωση, που έγινε στο περιοδικό Nature, φάνηκε ότι μια χημική ουσία, η λεγόμενη I-ΒΕΤ151, είναι σε θέση να μετατρέψει καρκινικά κύτταρα της λευχαιμίας σε «απραγή» ή ακόμη και να τα σκοτώσει.
Με τον τρόπο αυτό, επιταχύνεται ένα θεραπευτικό γεγονός, το οποίο μέχρι τώρα ήταν πάρα πολύ δύσκολο για ορισμένες ειδικές περιπτώσεις λευχαιμίας, οι οποίες οφείλονται σε συγκεκριμένο γονίδιο, το οποίο έχει άμεση σχέση με την πρωτεΐνη που αναφέραμε.
Δηλαδή, πλέον καταφέρνουν οι ανοσοβιολόγοι και «παντρεύουν» πρωτεΐνες μεταξύ τους, οι οποίες ή αλληλοενεργοποιούνται ή αλληλοαδρανοποιούνται, με αποτέλεσμα να έχουμε την μια ή την άλλη έκβαση.
Όπως και να έχει, το γεγονός αυτό τραβάει μια κουρτίνα που μέχρι τώρα έβαζε στο σκοτάδι πολλά θεραπευτικά ερωτήματα και δημιουργεί τις δυνατότητες για την επίλυση πολλών προβλημάτων.

Η ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΕ ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΕΔΙΑ ΕΡΕΥΝΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΗΜΙΣΥ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.
Το πρόβλημα ήταν πάντοτε να βρεθούν ιδιαίτερα ανθεκτικά κύτταρα στις εξωτερικές αλλαγές του περιβάλλοντος που ταυτόχρονα θα είχαν κα τη δυνατότητα πολλαπλασιασμού από μόνα τους ή από εξωτερική υποστήριξη.
Το 1951 στη Βαλτιμόρη για πρώτη φορά μπόρεσαν να απομονωθούν κάποια κύτταρα από κάποιον κακοήθη όγκο του τράχηλου της μήτρας. Τα κύτταρα αυτά ονομάστηκαν Hela από τα αρχικά της ασθενούς από την οποία πάρθηκε το τμήμα του ιστού που επεξεργάστηκε αργότερα για την περαιτέρω εξωσωματική ανάπτυξη.
Αυτό συνέβει διότι τα κύτταρα αυτά έδειξαν μεγάλη τάση αναπαραγωγής και βρέθηκαν ιδιαίτερα ανθεκτικά με ελάχιστη εξωτερική φροντίδα.

ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΙΟΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΝΣ ΑΝ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ Ή ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΑΝΩΔΥΝΟΙ.
Ο έρπης, epstein-barr κ.λ.π. μπορούν να είναι για τον εγκέφαλο εστίες καταστροφής σε σύντομο ή αργό χρονικό διάστημα. Ο λόγος που διαφοροποιεί το χρόνο είναι κατά το πόσο ισχυρό είναι το ανοσοποιητικό σύστημα του προσβληθέντος από τον ιό.
Ο ιός είναι ένα μόρφωμα χωρίς κυτταρικό περιεχόμενο. Δε μπορεί να πολλαπλασιαστεί καθόλου, αν δε διεισδύσει πρώτα σε ένα υγιές κύτταρο για να χρησιμοποιήσει τους μηχανισμούς του για αναπαραγωγή. Όταν αυτό συμβαίνει τότε έχουμε μια μόλυνση στον εγκέφαλο και είναι λίγο δύσκολο να γίνει αυτό με ταχύτητα, διότι η ζωή των ιών εμποδίζεται από το φράγμα αίματος του εγκεφάλου, το οποίο βέβαια είναι πιο ευαίσθητο στα παιδιά· που είναι πεσμένο και το ανοσοποιητικό. Μόλις εισέλθει ο ιός στο κύτταρο δρα πλέον με μεγαλύτερη ταχύτητα από το ανοσοποιητικό, εξαπλώνεται από κύτταρο σε κύτταρο σε ελάχιστα λεπτά, ενώ το ανοσοποιητικό για να προλάβει θέλει πάρα πολύ περισσότερο χρόνο.
Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουμε μια δεδομένη κατάσταση εξάπλωσης μιας λοιμογόνου εστίασης στον εγκέφαλο που αντιμετωπίζεται όλο και πιο δύσκολα όσο πιο εξελιγμένη είναι.
Αυτός είναι ο λόγος που χρειάζεται στον εγκέφαλο σε λοιμώξεις και οποιεσδήποτε άλλες επιρροές στο ΚΝΣ λοιμώδους αιτιολογίας ή άμεση επέμβαση.

Δηλαδή μπορεί να κάνει τη δουλειά του δηλαδή να ξεχωρίζει τον εχθρό από το φίλιο οικείο τμήμα του οργανισμού μέχρι ένα σημείο. Από εκεί και πέρα είναι δυνατόν στο αναπαραγωγικό στάδιο των κυττάρων να ξεγελαστεί από τα νέα ”προϊόντα” παραγωγής, να θεωρήσει ένα από αυτά εχθρό και να του επιτεθεί. Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για τη δημιουργία ενός αυτοάνοσου νοσήματος.

Και όμως μέσα σε αυτή την πλειάδα των ατόμων υπάρχουν άτομα με διάφορα νοσήματα όπου τα αντισώματα ενός «προστατευτικού εμβολιασμού» όχι μόνο δεν προσφέρουν τίποτα αλλά διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα σε ανοσολογικές παθολογικές αντιδράσεις.
Μερικές φορές μάλιστα διεγείρουν τον λοιμογόνο παράγοντα που εντέλλονται να καταπολεμήσουν και καταστρέφουν αργά ή γρήγορα τα όργανα ή τα συστήματα τα οποία υποτίθεται έπρεπε να προστατέψουν.

Για πλήρη επιτυχία της αναλγητικής καταστολής απαιτείται μεγαλύτερη γκάμα φαρμάκων. Δηλαδή πέρα από τα αναλγητικά χρειάζονται κατασταλτικά, ψυχοφάρμακα, αντιβιοτικά κ.λ.π.
Το κριτήριο για όλες αυτές τις καταστάσεις είναι η γνώση της ασθένειας καθώς επίσης του συνδυασμού και της γνώσης των φαρμάκων.
Η ιδανική κατάσταση είναι πάντοτε ο φαρμακευτικός συνδυασμός να έχει άμεση και σύντομη δράση, να μην επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα ή αν το επηρεάζει το δυνατόν λιγότερο και συντομότερο και να μην αφήνει αποτυπώματα σε οργανικές διαταραχές.

Ως γνωστό η κορτιζόλη αυξάνεται στο αίμα περίπου στις 6 το πρωί έτσι ώστε να καθιστά την φλεγμονώδη αντίδραση των αλλεργιών ασθενέστερα εκείνη την ώρα.
Αντίθετα πέφτει το απόγευμα και ο οργανισμός είναι πιο ευάλωτος εκείνη την στιγμή.
Έτσι λοιπόν είναι αυτονόητο ότι τα αντιφλεγμονώδη και ιδίως τα όσα έχουν καταπραϋντική δράση πρέπει να χορηγούνται στις περιπτώσεις αυτές το βράδυ. Η υψηλή συγκέντρωση γλυκοστεροειδών έχει ανοσοκατασταλτική δράση και για αυτό προξενεί διάφορες διαταραχές στο σώμα με βάση το ότι η κορτιζόλη είναι αναγκαία για την σύνθεση της γλυκόζης από λίπη και πρωτεΐνες.
Όταν αυτό δεν συμβαίνει κανονικά έχουμε την έγχυση της ισταμίνης η οποία φέρνει οίδημα, αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων και αλλεργικές αντιδράσεις με κνησμό και πίεση.
Τα αναφέρουμε όλα αυτά για να δείξουμε ότι ανάλογα με τον τύπο της αρρώστιας πρέπει να χορηγείται το ανάλογο φάρμακο στην κατάλληλη ώρα.
Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με το είδος του φαρμάκου π.χ. τα καταπραϋντικά πρέπει να χορηγούνται βράδυ ενώ αυτά που έχουν διεγερτική αντίδραση όπως τα αποχρεμπτικά να λαμβάνονται το πρωί. Βλέπουμε ότι με την μελέτη των βιορυθμών του εγκεφάλου και των φαρμάκων ανοίγεται ένας νέος κλάδος πια της χρονοβιοθεραπείας που έχει ιδιαίτερη σημασία κυρίως για τα νευρολογικά νοσήματα.

Το λεμφικό σύστημα παρόλη την μεγάλη προσφορά στην άμυνα του οργανισμού δεν έχει εξετασθεί επαρκώς σε ότι αφορά την σχέση του με το ΚΝΣ και με τον τρόπο που αλληλοσυνδέονται.
Απλά οι μέχρι τώρα έρευνες έχουν καταδείξει ότι το λεμφικό σύστημα αμύνης επηρεάζεται έντονα μετά από ψυχολογικό στρες με αποτέλεσμα να διεγείρεται παθολογικά και το ίδιο (π.χ. δημιουργούνται λεμφώματα) ή προκαλώντας νευρολογικές βλάβες σε διάφορα μέρη του ΚΝΣ.
Έτσι λοιπόν πρέπει για ανθρώπους που ζουν σε χρόνιο στρες ή υπάρχουν ενδείξεις υπερφόρτωσης του λεμφικού συστήματος να γίνονται πιο τακτικά εξετάσεις προς της κατεύθυνση αυτή.

Πάρα πολλές φορές η μεγαλύτερη εμπλοκή που είναι δυνατή να επέλθει σε έναν ασθενή με ΣΚΠ ύστερα από μια λοίμωξη ή προσβολή μικροβίων είναι οι σήψεις.
Εκεί πρέπει άμεση και γρήγορη αντίδραση να είναι ο κανόνας προκειμένου να σωθεί ο ασθενής δηλαδή η μεταφορά τους σε ειδικό τμήμα συνεχούς παρακολούθησης με την ειδική χορήγηση φαρμάκων και υγρών ώστε να μπορέσει το αμυντικό του σύστημα (ανοσοποιητικό) να ανασυντάξει τις δυνάμεις του για να καταπολεμήσει τις επιπλοκές της σήψης. Μια αγγλική έρευνα από το πανεπιστήμιο της Γλασκόβης έφερε ένα ευχάριστο νέο σε ότι αφορά αυτή την κατεύθυνση δηλαδή για την ανακάλυψη ενός ειδικού ενζύμου που εντοπίζεται όταν έχουμε ανεβασμένα όρια σήψης.
Πρόκειται για το ένζυμο SPHK1 το οποίο κατορθώνει να απομονωθεί και να ερευνηθεί και κυρίως να αρχίσει η προσπάθεια μιας θεραπευτικής έρευνας για την αντιμετώπιση του.
Στις περιπτώσεις της ΣΚΠ είναι πολύ ουσιώδες εάν υπάρχει μια αυτοματοποιημένη διαδικασία για την περίπτωση τους σηπτικού σοκ ή προσβολής διότι εδώ κυριολεκτικά παίζονται με τα λεπτά τα γεγονότα και οι εξελίξεις.

Είναι επομένως λογικό να αποφεύγονται αυτού του είδους βιώματα από τον καθένα.
Η εξήγηση στο γεγονός αυτό είναι ότι υπάρχει η κληρονομική προδιάθεση βγαλμένη μέσα από την εξέλιξή μας να αποφεύγουμε την θέα νοσηρών καταστάσεων προκειμένου να προστατέψουμε τον εαυτό μας.
Η ζωή διδάσκει καθημερινά ότι όσοι δεν ακολουθούν αυτό το παράδειγμα έχουν συνέπειες στην υγεία τους και την διάθεση τους χωρίς οι ίδιοι να το περιμένουν.
Αυτός είναι και ο λόγος που κάνει τα ιατρικά επαγγέλματα ιδιαίτερα ανθυγιεινά.
Ο λόγος που δεν έχουνε τις ανάλογες νοσηρές καταστάσεις σε σχέση με τον άλλον πληθυσμό είναι ότι υπάρχει και ταυτόχρονη ανάπτυξη ανοσίας.