NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο «ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ» ΦΕΡΝΕΙ ΦΩΤΟΧΗΜΙΚΟ ΝΕΦΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΠΕΦΥΚΙΤΙΔΕΣ ΚΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΠΑΘΕΙΕΣ.
Η επιπεφυκίτιδα είναι ο ερεθισμός του βλεννογόνου στο εσωτερικό των οφθαλμικών κογχών, που φέρνει ερεθισμό, τσούξιμο, δάκρυα και έντονο κνησμό. Η εγκεφαλοπάθεια είναι η προοδευτική ατροφία – συρρίκνωση – δυσλειτουργία των εγκεφαλικών κυττάρων με αποτέλεσμα την διαταραχή των γνωστικών και συναισθηματικών λειτουργιών σταδιακά μέχρι πλήρους αναστολής.
Πρόκειται για δύο διαφορετικής εξέλιξης νοσήματα. Το ένα η επιπεφυκίτιδα, αρχίζει αργά και εξελίσσεται σοβαρά. Η εγκεφαλοπάθεια αρχίζει σοβαρά και εξελίσσεται μοιραία. Και στις δύο, όμως, περιπτώσεις η πρόβλεψη και η ιατρική φροντίδα είναι απολύτως απαραίτητες. Η πρόβλεψη, μάλιστα, είναι σε αρκετές περιπτώσεις αρκετά εύκολη, διότι οι αιτίες είναι σχετικά γνωστές.
Στις βιομηχανικές περιοχές και σε περιοχές μεγάλων πόλεων με υψηλές συγκεντρώσεις περιβαλλοντολογικών ρυπών, οι δύο ασθένειες εμφανίζουν πολλαπλάσια ποσοστά σε σχέση με «παρθένες» αγροτικές περιοχές.
Η υπευθυνότητά του άνισου αυτού φαινομένου υφίσταται και αποδίδεται κατά κύριο λόγο στις υψηλές συγκεντρώσεις του διοξειδίου του νίτρου, μιας χημικής ένωσης με χαρακτηριστική οσμή και βασικού συστατικού του φωτοχημικού νέφους, που πνίγει τις περιοχές αυτές.
Λύση περιβαλλοντολογική – πολιτική βέβαια δεν υπάρχει. Σαν μέτρα, όμως, πρώτης ανάγκης ενδείκνυνται διάφορα κολλύρια για τα μάτια, ανάλογα με την περίπτωση της βλαβερής επίδρασης, που έχουν υποστεί οι οφθαλμοί.
Τώρα για την εγκεφαλοπάθεια ισχύει μόνον η πρόληψη. Δηλαδή, να συμπληρώνουμε τακτικά ψυχομετρικά τεστ, για να βλέπουμε τις αποδόσεις μας, και τσεκ-απ εγκεφαλογραφήματος για να μας υποδεικνύει τυχόν ανάγκη θεραπείας.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ ΑΓΕΛΑΔΩΝ, Ή ΟΠΩΣ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ, ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ CREUTΖFELDΤ-JAKOB, ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΜΕ ΝΕΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ.
Η νόσος του Creutzfeldt-Jakob είναι παλιά στη νευρολογία, έχει ένα πολύ μικρό ποσοστό σε όλο το φάσμα των νευρολογικών ασθενειών και εμφανίζεται στις μεγάλες ηλικίες (άνω των 60) με χαρακτηριστικά συμπτώματα την αστάθεια, την συνεχή αϋπνία και τη μείωση των γνωστικών ικανοτήτων.
Αποδίδεται στην εμφάνιση κάποιων πρωτεϊνών, που λέγονται Prions, και διαδίδονται στο νευρικό σύστημα, και κυρίως στον εγκέφαλο, μέσω του λεμφικού συστήματος.
Πριν από οκτώ χρόνια είχαμε μαζική καταστροφική επιδημία από αυτή τη νόσο στα βοοειδή, εξού και τρελές αγελάδες, από όπου προήλθε και η υπόνοια ότι η νόσος μπορεί να μεταδοθεί, και με τη βρώση τμημάτων του βοδινού σώματος από τον άνθρωπο, σε αυτόν.
Από τη στιγμή που ξέσπασε η επιδημία και μετά, όλο και περισσότερο στην Ευρώπη εμφανίζονται διάφορες κλινικές μορφές της ασθένειας σε πολύ μικρές ηλικίες, οι λεγόμενες παραλλαγές της νόσου του Creutzfeldt-Jakob.
Μία από αυτές, η πλέον χαρακτηριστική, λόγω της ταχύτητας εξέλιξης και του ότι «χτυπάει» πρώτα την όραση και έχει μία φοβερά σύντομη εξέλιξη, που συμβαδίζει με την τύφλωση, είναι η παραλλαγή του Heidenhain.
Όλος περιέργως αυτή η παραλλαγή, ενώ ήταν πολύ σπάνια και αρχικά είχε αναφερθεί για πρώτη φορά το 1954, μετά την εμφάνιση των τρελών αγελάδων, εμφανίζεται όλο και συχνότερα και, κατά περιπτώσεις, παρουσιάζει ακραία γρήγορη πορεία.
Κάποια θεραπευτική δυνατότητα μέχρι στιγμής δεν έχει αναφερθεί. Το χαρακτηριστικό της είναι τυπικές αλλαγές στο εγκεφαλογράφημα (δες εικόνα) και αλλοιώσεις του εγκεφάλου, που φαίνονται στη μαγνητική τομογραφία στους ινιακούς λοβούς.

Μεγάλη έκταση έχουν λάβει τον τελευταίο καιρό γαστρεντεροπάθειες με εγκεφαλοπάθειες. Πάρα πολύ τακτικά έχουμε το φαινόμενο της εμφάνισης εγκεφαλικών διαταραχών (πονοκέφαλος, ίλιγγοι, ζαλάδα, διαταραχές της όρασης, της μνήμης, της ακοής, αστάθεια κ.τ.λ.) σε συνδυασμό με έντονες στομαχικές διαταραχές, φουσκώματα, σπαστικούς διαξιφιστικούς πόνους, κολικούς του εντέρου, διάρροιες λόξυγκα κ.τ.λ.
Ο συνδυασμός και των δύο προκαλείται τελευταία πάρα πολύ τακτικά από ορισμένες ιώσεις τύπου έρπη Epstein Barr και μεγαλοκυτταροϊού.
Πολλοί, βέβαια, θεωρούν σαν υπεύθυνο ένα γονίδιο στον εγκέφαλο, που μεταφέρεται μόνο από ωάριο και προκαλεί κυτταρικές διαταραχές στο επίπεδο των μιτοχονδρίων.
Όπως και να είναι, άσχετα από την αιτιολογία, η συχνότητα εμφάνισης των παθήσεων αυτών μαζί ή και με άλλες διαταραχές του ανοσοποιητικού, όπως η Σκλήρυνση κατά πλάκας και η νόσος του χασιμότο, είναι πάρα πολύ τακτικές και, δυστυχώς, χωρίς ακόμη ουσιαστική και συγκεκριμένη θεραπευτική αγωγή. Χρειάζεται, όμως, επειγόντων την έντονη ενασχόληση των γιατρών με αυτό το πρόβλημα, γιατί η έντασή τους σε καθημερινή βάση μεγαλώνει συνεχώς.

ΑΠΛΕΣ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΟΤΑΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Ντάλας ονόμασαν τις νότιες περιοχές του Ισημερινού σαν «ζώνη» με τις πέτρες του νεφρού. Η έρευνα κατέδειξε ότι στρατιώτες που προέρχονται από τα βόρεια τμήματα με κρύα κλίματα των Ηνωμένων πολιτειών και μεταφέρονται για στρατιωτικούς λόγους σε ζώνες υψηλής θερμοκρασίας, όπως στις Αραβικές χώρες, παρουσιάζουν έντονα στοιχεία διαταραχών μνήμης, συγκέντρωσης προσοχής, πεσμένων αντανακλαστικών (εγκεφαλοπάθεια), καθώς, επίσης, και αυξημένες πέτρες στα νεφρά.
Ο λόγος αποδίδεται στο ότι δεν είναι συνηθισμένοι στις θερμές καταστάσεις της περιοχής και ως εκ τούτου, αφυδατώνονται εύκολα, ενώ παράλληλα, υπερσυμπυκνώνεται η ουρία των νεφρών προκαλώντας πέτρες στους νεφρά.
Ακόμα και όταν αυτοί φροντίζουν με τακτική χορήγηση ειδικού μεταλλικού νερού με τα απαραίτητα ιχνοστοιχεία η κατάσταση αυτή δεν αποφεύγεται. Ο προσαρμοσμένος στα κρύα κλίματα οργανισμός των στρατιωτών αδυνατεί να αλλάξει συνήθειες και ως εκ τούτου «συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο».
Οι επιστήμονες που ασχολήθηκαν με το φαινόμενο πιστεύουν πως γενικά, λόγω της αλλαγής των κλιματικών συνθηκών, οι κάτοικοι του Βορείου ημισφαιρίου της γης θα αυξήσουν κατά 100% την ποσότητα της «πέτρας των νεφρών» μέχρι το τέλος του αιώνα.
Είναι κάτι που πρέπει να προσέξει ο καθένας με τις αλλαγές κλίματος και να φροντίσει τον εαυτό του διαιτολογικά ώστε να το αποφύγει.

ΤΑ ΜΙΤΟΧΟΝΔΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΤΤΑΡΟΥ, ΠΟΥ ΣΤΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ.
Το 1960 ήταν η χρονιά που χάρη στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο ξεκίνησε η έρευνα πολλών ασθενειών σε μικροκυτταρικό επίπεδο. Έτσι, λοιπόν, τότε κατορθώθηκε να ανιχνευθεί και μια διαταραχή, η λεγόμενη συρρίκνωση των ερυθρών ρακοειδών ινών, που αποδόθηκε σε μιτοχονδριακές διαταραχές.
Τα μιτοχόνδρια είναι πολύ μικρά κυτταρικά μορφώματα, από τα οποία αντλείται όλη η ενέργεια του κυττάρου για την παραπέρα ζωή. Χονδρικά, οι διαταραχές τους, μικρές ή μεγάλες, προκαλούν επίσης μικρές ή μεγάλες κλινικές βλάβες, που εκδηλώνονται με διαφόρους τύπους, κυρίως από το νευρικό και γαστρεντερικό σύστημα.
Αυτές οι βλάβες χαρακτηρίζονται κυρίως από μια γενικευμένη αδυναμία ή καταβολή και κατά συνέπεια, ελαττωμένο λειτουργικό έργο των προσβεβλημένων οργάνων.
Αν είναι από το κεντρικό νευρικό σύστημα, έχουμε αδυναμία μυών, δυσλειτουργία νεύρων, πτώση εγκεφαλικών λειτουργιών, διαταραχές της όρασης και της κίνησης, των ματιών, δυσκολίες κατάποσης, πολυνευρίτιδες, αδυναμία συγκέντρωσης, απώλεια μνήμης, κριτικής ικανότητας κ.τ.λ. Εκεί που τα συμπτώματα είναι «σκληρά» είναι στις γαστρεντεροπάθειες.
Εκεί έχουμε φουσκώματα του εντέρου, φοβερούς σπαστικούς διαξιφιστικούς πόνους σε πολύ υψηλό βαθμό, που μπορεί να φέρουν τον ασθενή και σε επίπεδο σύγχυσης.
Αυτές οι καταστάσεις μιτοχονδριακού περιεχόμενου είναι πάρα πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστούν φαρμακευτικά και χρειάζεται πολύς χρόνος για μια ουσιαστική θεραπεία.
Μελετώντας την φύση των ασθενειών αυτών διαπιστώθηκε ότι είναι γονιδιακού χαρακτήρα και προέρχονται κατά κύριο λόγο από την θυγατρική πλευρά, δηλαδή, εκπορεύονται εκ του ωαρίου.
Λόγω της ιδιομορφίας αυτής δεν ακολουθούν τους τυπικούς νόμους της κληρονομικότητας κατά τον Μέντελ.
Έτσι, λοιπόν, όταν έχουμε νοσήματα που προσβάλλουν και τα δύο φύλλα, χωρίς ενδείξεις πατρικής μεταβίβασης, είναι κατά πάσα πιθανότητα μιτοχονδριακού χαρακτήρα.
Έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία η έγκαιρη διάγνωση και, λόγω της γενετικής ιδιομορφίας, η σωστή καταγραφή των κλινικών συμπτωμάτων, για να μπορεί να προχωρήσει μια σωστή και γρήγορη θεραπεία.

Σε ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό, πάνω από 30%, οι ψυχικές διαταραχές εμφανιζόμενες στην παιδική και εφηβική ηλικία προέρχονται από ιογενείς εγκεφαλίτιδες.
Για εγκεφαλίτιδες μιλάμε όταν έχουμε λοιμώξεις του εγκεφάλου σε ολόκληρη την επιφάνειά του, ή σε τμήματά του από κάποιον ιό αθόρυβα ή σε λανθάνουσα κατάσταση, ακόμα και σε οξεία μορφή. Οι εγκεφαλίτιδες αυτές, όση και αν είναι η κλινική τους ένταση, εκδηλώνονται βασικά μόνο με μια σύγχυση, πυρετό και αδυναμία, αλλά, και κατά την διάρκειά τους, σύντομα ή και πολύ αργότερα, με την αποδρομή τους αφήνουν τέτοια «παθογόνα αποτυπώματα» που εκδηλώνονται με έντονες νευροψυχιατρικές διαταραχές.
Για παράδειγμα, στα παιδιά σε ένα ποσοστό πάνω από 8% εμφανίζεται διανοητική διαταραχή, ψυχοκινητικά προβλήματα, επιληπτικές κρίσεις, υπερκινητικότητα, αδυναμία συγκέντρωσης λόγω λοίμωξης στον ιό του Epstein Barr ή έρπης. Σε εφηβικές ή μετεφηβικές ηλικίες στις άνοιες που εμφανίζονται πάνω από το 5% οφείλονται σε μια εγκεφαλίτιδα AIDS.
Δυστυχώς, μέχρι τώρα αυτά ήταν υποθέσεις εμπείρων κλινικών γιατρών αλλά, έβρισκαν πολύ δύσκολα φαρμακευτική αγωγή λόγω αδυναμίας της εργαστηριακής τους ταύτισης και πιστοποίησης. Με την άνοδο των κλινικοεργαστηριακών δυνατοτήτων, βιοχημικών και νευροφυσιολογικών μεθόδων η πιστοποίηση μεταϊοικών εγκεφαλοπαθειών είναι εύκολη υπόθεση και μια θεραπευτική αγωγή δυνατή σε προσέγγιση.
Λόγω της συχνότητας εντόπισης αυτών των νοσημάτων αποτελεί πλέον για γιατρούς, νοσοκόμους, γονείς καθήκον πρωταρχικής πληροφόρησης η σκέψη τέτοιων καταστάσεων σε παιδιά και εφήβους που παρουσιάζουν νευροψυχιατρικά νοσήματα. Όσο πιο πολύ ψάχνονται αυτά τα περιστατικά, τόσο πιο τακτικά αποδεικνύεται η «οργανικότητά» τους. Έχοντας, λοιπόν, το δεδομένο αυτό σαν κλινική εμπειρία πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να το σκεφτόμαστε σε κάθε ύποπτη διανοητική απόκλιση παιδιού ή εφήβου. Πρώτα πρέπει να γίνεται αυτή η σκέψη και μετά η δεύτερη, που καθιστά υπεύθυνη κάποια πιθανή «περιβαλοντολογική» διαταραχή.