NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΤΟ NEUROMARKETING Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΙ ΣΤΕΝΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ Ο ΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ, ΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΦΑΠΤΟΝΤΑΙ ΙΣΧΥΡΑ.
Από το Διαφωτισμό και μετά δημιουργήθηκε στην Ευρώπη ένα κοινό υψηλού επιπέδου, το οποίο σαφώς έπρεπε να διοικηθεί από ανθρώπους ανάλογης πολιτισμικής στάθμης. Αυτός ήταν ο λόγος που στις Κάτω Χώρες, μαζί με την Καζεϊρική Γερμανία και Δημοκρατική Γαλλία, ήρθε μια καινούρια κάστα διοικητικών υπαλλήλων, οι οποίοι διαχειρίζονταν με κανόνες που έφερνε η πολιτική βούληση στην εκάστοτε περίπτωση.
Έτσι, λοιπόν, δημιουργήθηκε και καθιερώθηκε από εκεί και πέρα, με επέκταση και στην Αμερική, ο κλάδος των διαχειριστών διοίκησης, οι οποίοι, όταν ήταν στον ιδιωτικό τομέα, πήραν και τον τίτλο “manager”.
Οι manager μεταπηδούν με μεγάλη ευκολία από ιδιωτικό σε κρατικό χώρο και εκτελούν ταυτόσημες λειτουργίες με βάση την ικανότητα που απέκτησαν στον ένα ή τον άλλο τομέα. Οι πολιτικοί, αντίθετα, τα παλιά χρόνια στην αρχή αυτού του παιχνιδιού είχαν και το πάνω χέρι, νομοθετούσαν και τους κανόνες, τους επέβαλαν και αν υπήρχε δυσλειτουργία, τους άλλαζαν.
Με την πάροδο, όμως, των χρόνων οι διαχειριστές – manager παρέμειναν στο οργανωτικό παιχνίδι της κοινωνίας με συνεχώς αριθμητικά, και πολλές φορές γεωμετρικά, αυξανόμενες δυνατότητες, λόγω κυρίως της συνεχούς εκπαίδευσης, ενώ οι πολιτικοί, εκλεγόμενοι κατά περίπτωση σε διάφορες θέσεις, ουσιαστικά έχαναν μονίμως το παιχνίδι από τους διαχειριστές, λόγω του ότι σε αυτούς έλειπε και η αναγκαστική επιμόρφωση που είχαν οι πρώτοι.
Έτσι, λοιπόν, φτάσαμε σήμερα η αγορά της Ευρώπης και η καθημερινότητά της να καθορίζεται απολύτως από τους διαχειριστές, με δεύτερους και ιδρωμένους τους πολιτικούς, να ακολουθούν τις επιχειρησιακές απαιτήσεις των πρώτων. Έτσι, πλέον de facto βρέθηκαν οι πολιτικοί της σύγχρονης Ευρώπης ουραγοί στην προσπάθεια επίτευξης ενός στόχου, που κατέχουν οι μάνατζερ εδώ και καιρό.
Η καθημερινότητα της αγοράς, όντας αμείλικτη, μαθημένη να μιλά με τον αληθινά δυνατό, έχει βάλει στην άκρη τους πολιτικούς. Το ίδιο και το κοινό, το οποίο απαξιώνοντας τους πολιτικούς του ηγέτες στη συνείδησή του, δημιουργεί και ατομικά πρόβλημα ταυτότητας.
Κανείς πλέον δε μπορεί να ταυτιστεί με κανέναν ηγέτη, την ασυνέπεια ή τη μετριότητα του οποίου παρακολουθεί καθημερινά στην τηλεόραση. Αισθάνεται, όμως, εμπιστοσύνη να είναι στον ίδιο υποτιθέμενο «ιδεολογικό» χώρο με τον διαχειριστή – manager, που του επιβλέπει να επιβάλει τις θελήσεις του στην αγορά.
Εάν συνεχιστεί, που μάλλον θα συνεχιστεί, ο ίδιος τρόπος ζωής, μοιραία το πολιτικό παιχνίδι, αν υπάρχει ακόμα τέτοιο, θα περάσει και αυτό στα χέρια των διαχειριστών. Σε λίγο δε θα μιλάμε πλέον για λαούς, αλλά, για μετόχους μεγάλων εταιρειών, όπου πιθανόν η κάθε μετοχή θα αξίζει όσο μία ζωή.

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΠΟΛΥ ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΟΠΩΣΗΣ Ή ΥΠΕΡΚΟΠΩΣΗΣ.
Στο προηγούμενο βήμα σε αυτό εδώ το μπλοκ με τον τίτλο «Η Απογοήτευση, η Κατάθλιψη Και η Φυγή» σχολιάζαμε την επιθυμία του πρωθυπουργού να εγκαταλείψει την πολιτική για χάρη μιας πανεπιστημιακής καριέρας στο εξωτερικό (http://neurotalk.blogspot.com/2009/02/blog-post_16.html).
Την Κυριακή στις 22 Μαρτίου του 2009 ο πρωθυπουργός «ξαναχτύπησε» με την εικόνα του «κουρασμένου ηγέτη». Ξανατόνισε τα όσα είχε πει περί φυγής μετά από κάποιο χρονικό ορόσημο και επανέλαβε την άποψη του ότι αισθάνεται πάρα πολύ κουρασμένος.
Διαβάζοντας τις νέες ανακοινώσεις του πρωθυπουργού σε σύγκριση με τις παλιές σηματοδοτείται ένα χαρακτηριστικό σημείο της πορείας του. Ότι βρίσκεται σε μια μεγάλη θλίψη με παραλυμένα τα αντανακλαστικά για οποιαδήποτε αντίδραση.
Πέρα από αυτό, σαν πολιτικός άνδρας δίνει την εικόνα κάποιου που, ενώ βρίσκεται και χειρίζεται τα κοινά, έχει αδυναμία κατανόησής τους και πολύ περισσότερο, σαφή έλλειψη αντισωμάτων για την αντιμετώπιση των δυσκολιών τους.
Έτσι, λοιπόν, ένα είναι βέβαιο, ότι εάν συνεχίσει ο ηγέτης μας να βρίσκεται σε αυτό το μήκος κύματος, πολύ σύντομα θα αυξηθεί η καταθλιπτική του συνδρομή και η άρνησή του για κάθε δραστηριότητα.
Καλό είναι, τώρα που είναι ακόμα νωρίς, αυτός με τους συμβούλους του μεταξύ των άλλων που συσκέπτονται να αποφανθούν και την ψυχική του εγρήγορση, προκειμένου να ανέβουν τα επίπεδα απόδοσής του. Δεν είναι κακό να γίνει αυτό, διότι και αυτός είναι ένας άνθρωπος, όπως όλοι μας και όχι μια άφθαρτη ιδέα.
Εάν αυτός είναι σε θέση μεγίστης απόδοσης χωρίς ανασταλτικά καταθλιπτικά στοιχεία, η εθνική ωφέλεια θα είναι μεγαλύτερη απ’ ότι τώρα.

Ο ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΚΟΡΝΤΑΣ ΕΓΙΝΕ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ-ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ, ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ, ΤΑΤΟΥΑΖ, ΖΩΝΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΤΛ, ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΒΑΝΑ, ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 1959.
Ο Αλμπέρτο Κόρντας με την φωτογραφία αυτή σαν εικόνα των επαναστατών όλου του κόσμου και κρυφό στοχασμό όλων των αριστερών διανοουμένων κυριάρχησε στον χώρο της ασπρόμαυρης φωτογραφίας με θέματα επαναστατικών ηγετών, αγροτών, εργατών, γυναικών της επανάστασης και των εκφράσεων της θάλασσας.
Σε ένα καινούριο άλμπουμ με 440 σελίδες ενός γερμανικού οίκου, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα περιγράφει ακόμη μια φορά και για πρώτη φορά εμφανιζόμενες εικόνες, όπως αυτή του Φιντέλ Κάστρο ανάμεσα στα ζαχαροκάλαμα το 1967 (φωτο) ή και άλλες με τους διαφόρους ηγέτες της κουβανέζικης επανάστασης και συμπαθούντες τους, όπως η Σιμόν Ντε Μπουβουάρ ή ηγέτες, όπως ο Χουρτσόφ.
Ο ίδιος ο Κόρντας εξηγεί ότι θα ήθελε πάρα πολύ, αντί για οτιδήποτε άλλο, να ήταν ένας φωτογράφος μόδας, γιατί στην δουλειά του τον συγκινεί η «μονιμοποίηση» του στιγμιαίου και η ίδια η στιγμή σαν ιστορικό γεγονός.
Το κίνητρο αυτό ήταν που έδωσε σε όλες του τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, σε πρόσωπα τέτοια πνοή που μεταδίδει την αίσθηση της στιγμιαίας πραγματικότητας, ακόμη και αν τα βλέπει κανένας τώρα 50 χρόνια αργότερα.
Ο Κόρντας συγκινεί ακριβώς γιατί ερεθίζει με την στιγμή, καταγράφοντας το γεγονός της με διαχρονική έκφραση στο μέλλον. Άπειρες φορές, κοιτώντας τις εικόνες του, μετράμε όλες τις χαμένες αρετές της τότε ακόμη γνήσιας κουβανέζικης επανάστασης και ζούμε το χθες σαν να ήταν σήμερα.

ΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Από έρευνες που γίνονται εδώ και χρόνια από ζωολόγους και επιστήμονες ερευνητές της συμπεριφοράς προκύπτει ότι στους πράσινους πιθήκους επικρατεί κατά κάποιο τρόπο μια διαδικασία εκλογής αρχηγού αναμενόμενη από αυτή που είναι γνωστή για τα ζώα.
Δηλαδή οι δυνατότεροι, ισχυρότεροι και οι πλέον επιθετικοί σε μια αγέλη πιθήκων είναι αυτοί που εκ του φυσικού γίνονται αρχηγοί και επιβάλλουν τον τρόπο τους, την κυριαρχία τους και τις υπηρεσίες που θέλουν στους υποτελείς τους.
Τα πράγματα δεν έχουν ακριβώς έτσι. Εδώ και πολλά χρόνια παρατηρούν βιολόγοι του Πανεπιστημίου της Μινεσότα στο πάρκο της Τανζανίας την συμπεριφορά αυτών των πιθήκων πολύ διεξοδικότερα και καταγράφουν με κινηματογραφικό υλικό όλες τις διαστάσεις των εκάστοτε αντιδράσεων τους.
Έτσι, λοιπόν, παρατηρώντας τους πιθήκους είδαν ότι στην κοινωνική τους διοργάνωση, τουλάχιστον ότι αφορά την «πολιτική συμπεριφορά», έχουν ακόμη περισσότερες ομοιότητες με τα μακρινά ξαδέλφια τους, τους ανθρώπους.
Εκεί μέσα στο πλήθος των ζώων παρατήρησαν και ορισμένους που έχουν τελείως διαφορετική συμπεριφορά από τους υπολοίπους. Χωρίς να είναι δυνατοί ή επιθετικοί, καταφεύγουν κάθε τόσο σε διάφορα μέλη και ιδιαίτερα στα πάσχοντα της ομάδας, τα χαϊδεύουν, τα φροντίζουν, τα υπηρετούν και παίρνουν από αυτούς τις δυσκολίες διαχείρισης της ζωής τους.
Με αυτόν τον τρόπο φαίνεται ότι και αυτό το είδος έχει τουλάχιστον την ίδια εξίσου βαρύτητα από ότι η φυσική πολιτική αρχηγία που παρουσιάζουν οι δύστροποι, επιθετικοί και δυνατοί πίθηκοι.
Έχουν και αυτοί το κοινό τους «κόμμα» που τους υπηρετεί, τους υπακούει και μέσω αυτού επιβάλλονται. Βλέπουμε, δηλαδή, ότι η πολιτική τακτική, όπως την ζούμε στις μέρες μας και στα μεγάλα κοινοβούλια του κόσμου, έχει την ίδια διανομή ρόλων, όπως και στους πιθήκους.
Άρα, τίποτα καινούριο και ίσως αυτό που ζούμε και βιώνουμε καθημερινά να είναι απλώς ένα κομμάτι της εξελικτικής θεωρίας.

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΣΕ ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟ «ΘΕΜΑΤΩΝ» ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΥΞΗΘΕΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.
Ο ψυχισμός του ανθρώπου πάλεται μεταξύ του άμεσου (σήμερα) και του μακροχρόνιου (αύριο – μεθαύριο). Διαμορφώνεται δε από τη φαντασία μας στο τι μπορεί να συμβεί στο μεσοδιάστημα και να αλλάξει προς το καλύτερο ή χειρότερο την κατάστασή μας.
Κατά την εξελικτική μας παράδοση αναμένεται πάντα το αύριο καλύτερο από το σήμερα για να υπάρχει και κίνητρο αυτοσυντήρησης.
Σήμερα, ότι αφορά τον μέσο Έλληνα και την οικονομική του κατάσταση, έχει πρώτον, την αίσθηση ότι μακροχρόνια η οικονομική εξέλιξη είναι δυσμενής και δεύτερον, ότι δεν έχει πολιτικά τη δύναμη εύρεσης ικανού χαρισματικού ηγέτη.
Γνωρίζει ότι περιβάλλεται από ένα θεσμό πολιτικού προσώπου που συλλήβδην αποτελούν «χρυσές μετριότητες», που οι ίδιες δεν έχουν λύσεις για τα προσωπικά τους προβλήματα και κατ’ επέκταση, πόσο περισσότερο για τα κοινά.
Έτσι, λοιπόν, η προσμονή του πολιτικού μεσσία για τον μέσο πολίτη γίνεται απόμακρη ή και απίθανη, γεγονός που αμαυρώνει κάθε του ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
Έτσι, η αναμενόμενη μελλοντική κρίση φέρνει μία άκρως μεγενθυμένη εικόνα της ζοφερής μέλλουσας πολιτικής ζωής και της κατάθλιψης, που θα την συνοδεύει.
Με αυτόν τον τρόπο η θλίψη της καθημερινότητας αυξάνει σε σημείο πλέον ενδημικό με τα ανάλογα μελαγχολικά καθημερινά φαινόμενα.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΕΔΕΙΞΑΝ ΕΝΤΟΝΑ ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΩΝ ΔΥΟ ΗΓΕΤΩΝ, ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΚΑΣΤΡΟ, ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ

Ήταν μια μέρα με πολύ τροπικό χαρακτήρα το 1994 όταν χιλιάδες νεαροί μαζεύτηκαν στην παραλία Μαλικόν της Αβάνας με άγριες διαθέσεις δηλώνοντας την αντίθεσή τους προς το Κουβανέζικο καθεστώς και ιδιαίτερα, στα μέτρα λιτότητας, που είχε εφαρμόσει τότε η κυβέρνηση.
Εκείνη την ημέρα συνέβη ένα περίεργο φαινόμενο, που ίσως δεν είχε επανάληψη σε όλο τον κόσμο. Μόνος του και χωρίς φρουρά ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο προχώρησε προς το μέρος των «εχθρών του» και μετά από ένα έντονο διάλογο, που κράτησε αρκετές ώρες, κατάφερε να τους ηρεμήσει, να διαλύσει το πλήθος, να επιβληθεί ρητορικά στις απαιτήσεις τους και να τους στείλει στα σπίτια τους.
Μία παρόμοια σκηνή, χωρίς, όμως, επαφή του είδους αυτού, αναφέρεται σε μια προεκλογική εκστρατεία του Ρόμπερτ Κένεντι, όταν προχώρησε για λίγα λεπτά μόνος του στο γκέτο, μέχρι να έρθει η συνοδεία του να τον απομακρύνει. Παρ’ όλα αυτά, η διαφορά ήταν εμφανής.
Ο Φιντέλ Κάστρο χωρίς τον παραμικρό φόβο και με έντονη την προσωπικότητα κατέβηκε σαν ίσος προς ίσο και όμοιος προς όμοιο και μίλησε στο πλήθος. Σε καμία καταστροφή δεν έκανε πίσω. Άσχετα αν ήταν φυσική, πολεμική καταστροφή ή καταστροφή προερχόμενη από το εμπορικό εμπάργκο, που εφαρμόζουν οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια, η παρουσία του ήταν έντονη και όπως λέει τώρα και ένας πρώην πράκτορας της CIA, ειδικός για την Κούβα, ο Μπράιαν Μάτελ, ότι ακόμη μια φορά και στην τωρινή καταστροφή, μετά τους δύο τυφώνες, είναι εμφανής η παρέμβαση του γηραιού ηγέτη.
Αντίθετα, ο αδερφός του, ο οποίος τον διαδέχθηκε ουσιαστικά στην εξουσία, μετά την καταστροφή χάθηκε κυριολεκτικά. Φάνηκε δύο μόνο φορές σε κάποια μέρη που επλήγησαν από την καταστροφή, για λίγα λεπτά, με διαφορά τριών εβδομάδων και το μόνο που είπε ήταν να κάνουν υπομονή, γιατί το κράτος δεν έχει τις δυνατότητες προκειμένου να αντιμετωπίσει την καταστροφή.
Αυτό έφερε την αντίδραση του μεγάλου αδερφού, ο οποίος κατέκρινε την κυβερνητική στάση και έμμεσα τον ίδιο του τον αδερφό για ανεπάρκεια και έλλειψη θάρρους και ηρωισμού. Ξαναμαζεύοντας τις ίδιες του τις δυνάμεις προσπάθησε ο ίδιος μέσα από τηλεόραση και την πολιτική εφημερίδα του καθεστώτος «Γκράνμα» να κινητοποιήσει τα ελάχιστα όρια και αποθέματα αντοχής που έχουν οι συμπατριώτες του.
Η αντίδραση αυτή φωτογραφίζει αυτό που λέμε «ηγετική προσωπικότητα» και που ο κόσμος το έχει ανάγκη, και κυρίως, μια παλιά νευροφυσιολογική θεωρία ότι ο ένας εγκέφαλος αντιγράφει τον άλλο.
Στις καταστροφές, όμως, χρειάζεται να αντιγράψει κάποιον με ανώτερο φρόνημα.

Ο ΝΕΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΕΝΑΝ ΑΠΟΛΥΤΑ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΟΛΟ, ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που η Αμερική δέχτηκε το τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους πύργους. Το γεγονός αυτό μέσα και έξω από αυτή την μεγάλη χώρα πέρα από αναταραχή και ανάμικτα συναισθήματα έφερε και μεγάλα ερωτηματικά.
Το ερωτηματικό ήταν ιστορικού περιεχομένου κατά πόσο ένας γίγαντας είναι ευάλωτος ή όχι, και αν είναι ευάλωτος, αν μπορεί να υπερασπίσει τη δύναμη του στο μέλλον ή όχι.
Σίγουρα μια μεγάλη χώρα που ηγεμονεύει σε όλο τον κόσμο δεν μπορεί να πιστοποιήσει την ισχύ της, όταν έχει στον λαό της μέσα τέτοια αναπάντητα ερωτηματικά. Η μέχρι τώρα ηγεσία της, παρά την έντονη επίδειξη πολεμικής ισχύος, δεν κατόρθωσε να αποκαταστήσει την εικόνα του άτρωτου γίγαντα.
Καλείται τώρα ο Ομπάμα να το κάνει αυτό με ήπιο τρόπο.

Η ΣΤΕΡΟΥΜΕΝΗ ΚΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΑΡΚΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΕΠΙΠΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΛΑΘΟΣ.
Στην Ψυχιατρική, ως ακαταλληλότερα για τη διαχείριση απλών οικογενειακών και προσωπικών καταστάσεων θεωρούνται τα άτομα με μειωμένη κριτική ικανότητα. Αυτά τα άτομα αποφεύγει κανείς να τα τοποθετήσει έστω και σε θέσεις μειωμένης ευθύνης.
Βέβαια, και εδώ υπάρχουν παραδείγματα που επιβεβαιώνουν το σωστό της υπόθεσης αυτής, π.χ. ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Κόλιν Πάουελ. Ο συγκεκριμένος διετέλεσε αρχηγός του επιτελείου ενόπλων δυνάμεων στον πόλεμο του Κόλπου το 1991 και θεωρήθηκε ο κορυφαίος αρχηγός και εμπνευστής της νικηφόρας αυτής εξέλιξης. Μετά, βρέθηκε Υπουργός Εξωτερικών, θερμός υποστηρικτής της εισβολής στο Ιράκ. Γύριζε, μάλιστα, από συνάθροιση σε συνάθροιση, μεταξύ των άλλων και στον ΟΗΕ, προκειμένου να πείσει τους πάντες ότι το Ιράκ διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής, ενώ, ήξερε ότι έλεγε ψέματα.
Σήμερα δηλώνει ότι ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν λάθος, όχι, βέβαια, δικό του, αλλά, των νέο-συντηρητικών, της ηγεσίας των οποίων ήταν ο ίδιος μέλος και κύριος εισηγητής.
Βλέποντας δε την πιθανή επικράτηση του νέου αντιπάλου υποψηφίου εγκαταλείπει το κόμμα του και δηλώνει υποστηρικτής των δημοκρατικών. Προφανώς, ελπίζοντας ότι τώρα αποφασίζει για τη σωστή μετριότητα.

Φαίνεται πως για όλες τις επιπτώσεις της ακρίβειας, της στάσης του εμπορίου, των οικονομικών διαταραχών, δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, υπεύθυνη είναι η ανεπάρκεια των οικονομικών στελεχών στην Ελλάδα.
11,4% του ΑΕΠ δίνονται για τη στήριξη του τραπεζιτικού συστήματος, προκειμένου να διευκολυνθεί η διαφυγή από την κρίση. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, το τετραπλάσιο έναντι, δηλαδή, του 3,2% του ΑΕΠ, που δίνονται για την παιδεία. Με το δεδομένο δε ότι οι ανάγκες δεν είναι για τις ελληνικές τράπεζες τόσο μεγάλες, ώστε να ακολουθεί ένα σχέδιο «Αλογοσκούφη» κατά το ανάλογο σχέδιο «Πόλσον», που ακολουθείται στις ΗΠΑ για τη στήριξη των τραπεζών, άρα απλώς είναι μια μιμητική κίνηση για μια ενδεχόμενη αντιμετώπιση, καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος αυτής της τονωτικής ένεσης.
Βέβαια, οι τράπεζες δεν έχουν πρόβλημα να πάρουν όλοι, όπως δεν έχουν και πρόβλημα να τα διαθέσουν, τη στιγμή που αυτή η παράλογη κίνηση, ενώ χορηγεί 28 δισεκατομμύρια στις τράπεζες, χορηγεί μόνο 0,1 δισεκατομμύρια για τους φτωχούς, το ταμείο, δηλαδή, των φτωχών.
Απ’ ότι φαίνεται, οι τράπεζες θέλουν να πάρουν αυτά τα λεφτά, αλλά, αναθέτουν στην πολιτεία, σε άλλους, δηλαδή, ανεπαρκείς να βρουν και τη φόρμουλα που θα της τα δώσουν. Δηλαδή, να τα πάρουν, έχουν αυτό το κίνητρο, αλλά, παράλληλα χωρίς να γίνει γνωστό πόσα πήραν, ποιοι τα πήραν και για ποιο λόγο. Δηλαδή, χωρίς κανέναν έλεγχο.
Κατά το γνωμικό μπορούν οι ίδιοι να παρέχουν πάλι υψηλά επισφαλή δάνεια, όπως αυτοί υπολογίζουν, και εάν τα χάσουν, εγγυάται και πάλι ο φορολογούμενος, έτσι ώστε κάποιος τραπεζίτης, που θα αναλάβει αυτό το ρίσκο, και θα πάει στραβά να ξαναπάρει πάλι από τον κρατικό κορβανά, ή Ευρωπαϊκό, εν προκειμένου, αφού ο φορολογούμενος θα πληρώνει.
Με τρόμο βλέπουμε ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που οι ανεπαρκείς να θεωρούν την ανεπάρκειά τους δεδομένη σε ότι αφορά την οικονομική κατάσταση και τις διαχειρίσεις τους. Είναι απολύτως σίγουρο πως αν αυτό το πράγμα δε σπάσει σαν πυογόνο απόστημα, σύντομα θα έχουμε ξανά τα ίδια πράγματα από την αρχή και εμάς τους ίδιους όλους να παραξενευόμαστε πώς οι ανεπαρκείς κυβερνούν τη στιγμή που τους εκλέγουμε εμείς οι ίδιοι.

Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΑ ΚΛΙΣΕ ΛΑΙΦ-ΣΤΑΙΛ ΚΑΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΈΛΛΕΙΜΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΙΚΟΥ.
Ψυχιατρικά πάντοτε ενδιαφέρει η άποψη που αφήνουν οι κυβερνώντες στους κυβερνωμένους. Δε διαμορφώνουν απλώς το κοινωνικό πολιτικό πνεύμα, αλλά, δίνουν και τη δομή της λαϊκής ψυχολογίας.
Ακούγοντας το Νο 2 της κυβερνητικής ιεραρχίας να μιλάει στη Βουλή ερεθίζονται πολιτικά, κοινωνικά και ανθρώπινα αισθητήρια. Δεν πρόκειται για ένα πρόσωπο αμυνόμενο, ούτε για πολιτικό που κάνει απολογισμό, πρόκειται για έναν κυβερνητικό παράγοντα με αναφορά σε συγκεκριμένη κυβερνητική γραμμή και έργο. Το συγκεκριμένο πολιτικό πρόσωπο, όταν επιλέχθηκε για αυτή τη θέση, μεταξύ των θετικών στοιχείων του βιογραφικού του ήταν η αριστερά παιδεία και ο πραγματισμός, όσο αφορά την πολιτική αντίληψη. Κανένα από αυτά τα δύο στοιχεία δεν έγινε χθες αντιληπτό σε μια ομιλία κατάλληλη για κλίμα νεοελληνικού καφενείου στη Βουλή.
Σε μέτρια ελληνικά, κοινότυπα κλισέ και παντελή έλλειψη πολιτικής παιδείας ήταν μια αναφορά – αντίθεση προς άλλο πολιτικό πρόσωπο θεωρούμενο «ισοϋψούς» επιθετικού δυναμικού. Αριστερές ιδέες και ιδιαίτερα εκφραζόμενες κατά τη νεότητα σημαίνει καλλιέργεια της κοινωνικής ευαισθησίας, σκληρή μέθοδο αυτοκριτικής και φιλομάθειας, παράλληλα, όμως, σημαίνει και αριστερό τρόπο ζωής.
Ο αριστερός τρόπος ζωής είναι η επιλογή διαβίωσης δια των ελαχίστων υλικών και αυτά σε ισομερή κατανομή με συντρόφους – συμπολίτες και πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων τους. Αυτό που μαθαίνει αυτός που ζει αριστερά είναι ότι δε βοηθάει σε καμιά κλεψιά κάποιου άλλου, ακόμα και αντιπάλου. Αριστερός τρόπος ζωής είναι αμιγώς προσωπικό θέμα και εκ προοιμίου δια του παραδείγματος, γίνεται παράδειγμα προς μίμηση.
Κάποτε άνθρωποι που ζούσαν αριστερά καταξιώθηκαν και ως ηγέτες, αλλά, εξακολούθησαν να ζουν με αυτόν τον τρόπο χωρίς να αλλοιώνουν τον πολιτικό τύπο, που ακολουθούσαν. Η φθορά της εξουσίας σπάνια ακουμπούσε το πρόσωπό τους. Πολιτκά λάθη, ναι. Λάθος σχεδιασμοί, επίσης. Αλλά, φθορά του Εγώ καταργεί τον ηγέτη. Έτσι, λοιπόν, ο «γιος του ταχυδρόμου» δεν παρουσίαζε την εικόνα του ηγέτη Νο 2, αλλά, τον ανεπαρκή πολιτικό με τα λάθος εύσημα, που πιστοποιούσε και την ανεπάρκεια αυτού που τον επέλεξε.

Η εικόνα του ηγέτη αρχηγού έχει υποστεί τεράστια φθορά. Ψυχολόγοι, ερευνητές και κοινοί άνθρωποι ψάχνουν να βρουν με νέους βιολογικούς και γενετικούς κανόνες αυτόν που θα ταιριάξει με την εικόνα του ηγέτη που έχουν στο μυαλό τους.
Στις σύγχρονες ηγεσίες δεν παίζει πλέον κανένα ρόλο αν ο ηγέτης έχει τα «φυσικά» προσόντα, όπως λέγαμε κάποτε, αλλά, πώς γεννήθηκε και τι έχει μάθει, σε ποια πορεία είναι και σε ποια ομάδα ανήκει. Η ανατροφή που έχει αποκτήσει, ο τρόπος που διεγείρεται και που αντιδρά έχει πολύ πιο μεγάλη σημασία, από ότι παλαιότερα το ηρωικό παράδειγμα και η εικόνα του πολεμιστή – ηγέτη με την ατελείωτη δύναμη, εξυπνάδα, καρδιά, μυαλό και γοητεία σε ότι αφορά τα πλήθη.
Σήμερα, η προτεινόμενη εικόνα ηγέτη είναι αυτή της χρυσής μετριότητας που έχει την ικανότητα να εκπροσωπεί το 80% του μέσου όρου, να ταιριάζει με τις φοβικές διαστάσεις που έχει ο καθένας από εμάς, να έχει ικανότητα στη διαφθορά και διαπλοκή, και να είναι μακριά από την εικόνα του κυρίαρχου αρσενικού.
Δηλαδή, την ικανότητα που έχουν οι γορίλες, οι πίθηκοι, οι αρσενικές μαϊμούδες και χιμπατζήδες, όπου ο πιο δυνατός, ο πιο ισχυρός μετά από έναν αγώνα μέσα στην αγέλη επιβεβαιώνει την ανωτερότητά του και γίνεται ο φυσικός ηγέτης δε ζητείται σήμερα.
Σήμερα ζητείται ο μέσος άνθρωπος με τη μέση ικανότητα, αλλά, με την πλήρη υπακοή στην διακίνηση της πολιτικής διαπλοκής και σε ότι άλλο αφορά την καθημερινότητα, όπως τη ζούμε και την ακούμε στις τηλεοράσεις.
Με το γνωστό «ο ηγέτης γεννιέται μέσα από διαδικασία», παλιά μέσα από πολέμους, συγκρούσεις, αντιδράσεις, κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις, δυνατότητες ζωής, ομορφιά, αντοχή σε περιπέτειες (περιπτώσεις Κάστρο, Γκεβάρα, Μαντέλα, κλπ), σήμερα αυτό που ζητείται είναι κάτι πάρα πολύ απλό. Είναι η υπακοή στην ομάδα, η οποία έχει τον κυβερνητικό έλεγχο με τη μορφή κόμματος ή οργάνωσης, και παράλληλα, την απόλυτη προσαρμογή σε αυτό. Μέτρια η ομάδα, μέτριος και ο ηγέτης.
Βέβαια, η νέα οικονομική κρίση θα ζητήσει κάτι αλλιώτικο, κάτι διαφορετικό, ειδάλλως, θα έρθει μια άλλη κρίση πιο δυνατή, με ισχυρότερες απαιτήσεις από έναν ηγέτη. Συνήθως, σε αυτές τις περιπτώσεις ξεπροβάλουν κάποιοι, οι οποίοι έχουν τις δυνατότητες και έχουν την ικανότητα να επιβληθούν και να κερδίσουν αυτό που πρέπει.
Δυστυχώς, οι τελευταίοι ηγέτες που παρουσιάστηκαν με προσόντα κυριαρχικά σε ότι αφορά στο μεγάλο ανώνυμο πλήθος, ήταν αυτοί που διοικούσαν τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, οι οποίοι απέτυχαν. Απέτυχαν σα μορφές, ίσως κέρδισαν πολλά σαν πρόσωπα, αλλά, χάθηκε τελείως το αγλάισμα του ηγέτη.

Η ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΣΤΗ ΒΑΥΑΡΙΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΜΕΡΚΕΛ
Ένα παιχνίδι πολικής ψυχολογίας δείχνει ακόμη μια φορά πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη μιας ηγετικής φιγούρας στην διακυβέρνηση ενός λαού, έστω και αν αυτός ο λαός είναι από τους πιο πλούσιους και μορφωμένους και με τον πιο υψηλό δείκτη πολιτισμού στον κόσμο.
Κάποτε ένα μικρό κόμμα, σε μια από τις ομοσπονδιακές επαρχίες της Γερμανίας, έχοντας αρχηγό μια πολύ δυναμική ηγετική προσωπικότητα, τον Γιόσεφ Στράους, κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή όλης της τότε χώρας και ο Στράους ήταν μια από τις πρωτοκλασάτες πολιτικές φιγούρες της Ευρώπης.
Το κόμμα του, της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης της Βαυαρίας, έπαιρνε στο κρατίδιο αυτό το 72% των ψήφων από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά, και ήταν στην κυριολεξία κυβερνούμενο από μια παρέα φίλων με ηγέτη τον Στράους.
Επειδή δε οι ψήφοι του ήταν απαραίτητοι για να κάνουν οι χριστιανοδημοκράτες κυβέρνηση σε όλη την Γερμανία, στην ουσία μέσω του κόμματός του, ο προικισμένος ηγέτης Στράους κυβερνούσε όλη τη γερμανική δεξιά παράταξη και έλεγχε κατά περιόδους τις δεξιές κυβερνήσεις.
Περνώντας τα χρόνια και εκλείποντας ηγετικές φυσιογνωμίες και των άλλων κομμάτων, ο Στράους ήταν ουσιαστικά η μόνιμη αυτόνομη ηγετική πολιτική προσωπικότητα στον χώρο της τότε δυτικής Γερμανίας. Μετά το θάνατό του άρχισε σταδιακά η φθορά του κόμματος, ενώ οι Βαυαροί αγωνιούσαν για έναν νέο ηγεμόνα που δεν ήρθε ποτέ.
Στις τελευταίες εκλογές, έχοντας για αρχηγό μια «χρυσή μετριότητα», έχασαν το 40% της δύναμης τους από περιφερικά κόμματα και μαζί με αυτό, την εξουσία. Όπως, πλέον, διδάσκει η ιστορία, το πολιτικό ντόμινο ετέθη σε ενέργεια και η ήττα αυτή στην Βαυαρία υπονομεύει και την κυβέρνηση συνασπισμού χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλιστών, της οποίας ηγείται η Μέρκελ.
Από ότι φαίνεται, στις νέες εκλογές ούτε και τα δύο μεγάλα κόμματα θα μπορέσουν να κάνουν αυτοδύναμη κυβέρνηση συνασπισμού. Δηλαδή, η έλλειψη ενός ηγέτη αλλάζει πλήρως την πολιτική διακυβέρνηση μιας ισχυρής χώρας.
Κάτι ανάλογο ίσως πρόκειται, με μικρή χρονικά καθυστέρηση, να γίνει και στην Ελλάδα. Απλά, αυτό θα συμβεί γιατί η ψυχή του πολίτη θέλει να αισθάνεται κάποιον ανώτερο να τον καθοδηγεί και να τον κατευθύνει ψυχολογικά.

Στις μέρες μας όλοι οι πολιτικοί και οι απλοί πολίτες είναι στην αναζήτηση κάποιου ηγέτη για να βρουν μια διέξοδο. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Η λανθάνουσα αναστολή είναι μια συγκεκριμένη λειτουργία του εγκεφάλου, η οποία του δίνει την ικανότητα να φιλτράρει τα εξωτερικά ερεθίσματα και να διακρίνει το ουσιώδες από το επουσιώδες. Αυτή τον βοηθάει να έχει μια καλή άμυνα απέναντι στους εξωτερικούς ερεθισμούς και να μπορεί να διακρίνει το ουσιώδες για την ύπαρξή του.
Αυτοί που έχουν μικρή λανθάνουσα αναστολή δέχονται όλα τα ερεθίσματα και έχουν αδυναμία στο να φιλτράρουν τα ουσιώδη. Αυτοί που έχουν μεγάλη λανθάνουσα αναστολή μπορούν να συγκεντρωθούν σε ένα, στο στόχο άρα, και να τον φέρουν εις πέρας. Ακριβώς σε αυτά τα δύο άκρα της αντίληψης συγκεντρώνεται και η προσπάθεια εύρεσης ενός ηγέτη.
Ο ηγέτης ζητείται από το πλήθος ακριβώς για να πάρει από το πλήθος δανεικά την λανθάνουσα αναστολή που δεν έχει. Συνεπώς, την λανθάνουσα αναστολή που το ίδιο δεν έχει.
Είναι, δηλαδή, η μορφή εκείνη που θα ψάξει για τον καθένα από εμάς, να επικεντρωθεί στο ουσιαστικό σημείο, να το αναλύσει, να το διεκπεραιώσει και να μας δώσει στους υπόλοιπους την λύση.
Συνήθως, τέτοια άτομα είναι αυτά που διαθέτουν ή δεν διαθέτουν, αλλά, μπορούν όμως να παρουσιάζουν ότι διαθέτουν, αποτελεσματικότητα, ψυχραιμία, δυναμισμό, τόλμη και παράλληλα, να έχουν την ικανότητα της επαφής, το επικοινωνιακό χάρισμα, αίσθηση του σύγχρονου και συμπάθεια.
Στην εποχή μας οι ηγετικές προσωπικότητες έχουν ουσιαστικό ρόλο στην διαμόρφωση της πολιτικής γραμμής. Το βλέπουμε αυτό και στις συγκρούσεις των κομμάτων. Ενώ υπάρχει μια σταθερή μερίδα ανθρώπων, η οποία είναι αφοσιωμένη, ή για ιδεολογικούς ή για πελατειακούς λόγους, με ένα κόμμα, παρόλα αυτά, υπάρχει μια τεράστια μάζα πολιτών πάνω από το 30%, η οποία αναζητεί βραχυχρόνια τον ηγέτη.
Είναι οι λεγόμενοι μετακινούμενοι ψηφοφόροι που σε κάθε εκλογή ρίχνουν περισσότερο βάρος στην λάμψη μιας ηγετικής φυσιογνωμίας, η οποία αναλαμβάνει και την αρχηγεία κάποιου κόμματος.
Βέβαια, για να συμβεί αυτό στον μέσο πολίτη και να μπορεί να το διακρίνει και να ξεχωρίζει την μορφή του ηγέτη, χρειάζεται την σύγκριση μεταξύ παρομοίων προσώπων.
Χαρακτηριστικό είναι και αυτό που γίνεται με τα γκάλοπ. Βλέπουμε ότι επικεντρώνονται συνεχώς σε ότι αφορά υποτιθέμενες ηγετικές ικανότητες του ενός ή άλλου πολιτικού και πιο συγκεκριμένα, του αρχηγού της κυβέρνησης σε σύγκριση με αυτόν της αντιπολίτευσης.
Σε σύγκριση με τα διάφορα γεγονότα και τον τρόπο θέσης των ερωτήσεων, έχουμε και τις απαντήσεις του κοινού για το ποιο είδος ηγέτη προτιμά. Βέβαια, πολλά από αυτά είναι κατευθυνόμενα ή έτσι τοποθετημένα προκειμένου να δώσουν την επιθυμητή για αυτόν που τα δημιουργεί απάντηση.
Παρόλα αυτά, η φυσιογνωμία ενός ηγέτη κυριαρχεί και όχι μόνο στον ελληνικό χώρο αλλά, σε ευρωπαϊκό γιατί όχι και παγκόσμιο επίπεδο.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι με το που θα παρουσιαστεί ένας χαρισματικός άνθρωπος που διαθέτει τα στοιχεία αυτά που λέμε παραπάνω σε οποιοδήποτε τομέα, το ίδιο το κοινό από την βάση του κάτω πιέζει την άνοδο του σε μια ηγετική φυσιογνωμία.
Είναι φαινόμενα των καιρών τα οποία, βέβαια, δεν ξέρουμε αν θα είναι συνεχή, αλλά, θα διαρκέσουν για αρκετό καιρό ακόμα και θα διαμορφώνουν την πολιτική σκηνή.