Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νευρώσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νευρώσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η ΖΗΛΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΈΧΕΙ ΈΝΑ «ΑΘΡΟΙΣΤΙΚΟ» ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ.
Δρα, δηλαδή, και κατά περίπτωση πρόσωπο, πράγμα, χώρο, σύντομα ή διαρκώς. Στην περίπτωση που δρα ποικιλοτρόπως και διαρκώς, τότε έχουμε παθολογικές καταστάσεις οι οποίες μπορούν να δείξουν και ακραίες εξελίξεις. Ακραίες εξελίξεις, όπως τη λεγόμενη ψύχωση ζήλειας ή παράνοια της ζήλειας. Βέβαια, το οξύμωρο με αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι σε ακραίες καταστάσεις, όπως νευρώσεις, ψυχώσεις θεραπεύονται  γρηγορότερα και ουσιαστικότερα από τις περιπτώσεις ζήλειας που υποβόσκουν. Ο λόγος είναι προφανής˙ οι δεύτερες είναι διαδομένες και συνήθεις και δε λαμβάνονται υπόψη, παρά μόνο όταν φτάσουν σε οξεία παρεκτροπή.

Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΙ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΕΚΠΟΜΠΩΝ ΑΕΡΙΟΥ ΤΟΥ ΔΙΟΞΕΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΘΑΝΙΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΝΟΔΟ ΤΗΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ.
Η άνοδος της θερμοκρασίας είναι συνυφασμένη με την εγκεφαλική λειτουργία όπου δύο μόρια οξυγόνου και διοξείδιο του άνθρακος ανάλογα με την στάθμη που έχουν στο εξωτερικό περιβάλλον επηρεάζουν ουσιαστικά την εγκεφαλική λειτουργία. Η αύξηση της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος και κατά επέκταση της συγκέντρωσης του διοξειδίου με ταυτόχρονη μείωση του οξυγόνου στον εγκέφαλο θα έχει σαν αποτέλεσμα μια μαζική εμφάνιση πληθώρας νευρολογικών και ψυχιατρικών συμπτωμάτων. Τέτοια είναι οι ψυχωτικές καταστάσεις των διπολικών ψυχώσεων, σχιζοφρένεια, κατάθλιψη, όπως επίσης ευερεθιστότητα, αδυναμία επαγρύπνησης, και κατά κύριο λόγο ανισορροπία έκφρασης.
Προβλέπεται ότι η άνοδος αυτή που τα επόμενα χρόνια θα φτάσει τους 4˚με 5˚C προλαβαίνει τους ανθρώπους ανέτοιμους για να την αντιμετωπίσουν.
Βέβαια τι ικανή αντιμετώπιση υπάρχει σε αυτήν την περίπτωση πέρα από τον γενικό κανόνα της διόρθωσης του προβλήματος, δηλαδή την μείωση της αύξησης της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό.
Κατά πρώτο λόγο θα ασχοληθούν οι ειδικοί με αυτό που φαίνεται και δημιουργεί το καθημερινό πρόβλημα. Δηλαδή με τις νευροψυχιατρικές διαταραχές.


ΑΙΩΝΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΔΙΟΙΚΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ.
Οι τράπεζες τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αναλάβει τα πάντα. Ακόμη και τις συντάξεις και τις ιατρικές παροχές. Όπως έδειξε η κρίση όλα έγιναν με αποτυχία. Τώρα πλέον όλοι δεν πιστεύουν στους ισολογισμούς των τραπεζών και το κυριότερο, δεν εμπιστεύονται σε αυτές και την διαφύλαξη των χρημάτων τους.
Η ανεπάρκεια των διοικητικών ικανοτήτων των τραπεζιτικών στελεχών έχει γίνει συνείδηση πλέον σε όλο τον κόσμο, σε σημείο που διερωτάται κανείς αν υπάρχουν άλλα στελέχη που να μπορούν να τα κάνουν ακόμη χειρότερα.
Οι διοικήσεις των τραπεζών παρουσιάζουν μια διαρκή φοβία και παράλληλα, ένα έντονο κρούσμα νευρωτικής αμηχανίας. Θυμίζουν το κλασσικό παράδειγμα «αυτού που δανείζει ομπρέλες, μόνο όταν έχει λιακάδα».
Αισθάνονται τρομοκρατημένες, ενώ πρέπει ταυτόχρονα να διευρύνουν τους ισολογισμούς τους. Η διαρκής αμφιβολία έχει φθάσει στα όρια της ψύχωσης. Και επειδή η ζωή συνεχίζεται και οι άνθρωποι, όπως ρυθμίζουν τις μεταξύ τους σχέσεις, ρυθμίζουν και το εμπόριο, είναι πολύ πιθανόν η ψύχωση της αμφιβολίας να οδηγήσει πολλές τράπεζες εκτός αγοράς και πολλούς ανθρώπους σε ανεργία και αδιέξοδο.
Πρέπει πάση θυσία οι ηγεσίες των τραπεζών να το αντιληφθούν έγκαιρα αυτό και να βάλουν τα στελέχη τους σε ψυχολογική υποστήριξη για να βρουν ομαλό τρόπο λειτουργίας.


Μια υπηρεσία παροχής (ιατρική, τουριστική, διευκόλυνσης κλπ) βασίζεται στην ανταποδοτικότητα. Ο εγγυητής της ανταποδοτικότητας στην ελεύθερη οικονομία είναι το κράτος με την εκπροσώπισή του, π.χ. κυβερνητικοί και κομματικοί παράγοντες, διοικητές κρατικών επιχειρήσεων κλπ.
Ο όλος μηχανισμός διέπεται από την λογική ότι όποιος ωφελείται της υπηρεσίας, πρέπει να πληρώνει. Αυτός που πληρώνει στην ελεύθερη οικονομία είναι «βασιλιάς», γιατί με την πληρωμή του στηρίζει το όλο σύστημα.
Όσο κι αν φαίνεται δύσκολο είναι μια λογική που την δεχόμαστε και με βάση αυτή λειτουργούμε όλοι. Αν για κάποιον λόγο αποκλίνουμε από αυτήν, διχαζόμαστε και ενεργούμε νευρωτικά.

από τον Δρ. Δημήτριο Κουντούρη
& την Αγγελική Μπουγιούκου, Ψυχολόγο.

Το αλεξιθυμικό σύνδρομο είναι μια ομάδα συμπτωμάτων που σα διάγνωση υπάρχει τα τελευταία 40 χρόνια μετά από πρόταση ενός Έλληνα γιατρού στο Σικάγο. Πρόκειται για τον ψυχίατρο Σιφναίο, ένα γιατρό με αγγλοσαξονική παιδεία που δούλεψε επί πολλά χρόνια στη Γαλλία με πρωτοποριακές ιδέες στη θεραπεία ψυχιατρικών ασθενειών και κυρίως τον τομέα των νευρώσεων. Τα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν αυτό το σύνδρομο είναι του πίνακα 1.
1. Αδυναμία έκφρασης συναισθημάτων
2. Αδυναμία αναγνώρισης συναισθημάτων
3. Περιορισμένη και ελλιπής φαντασιακή ζωή
4. Δυσκολία διάκρισης των συναισθημάτων από τις σωματικές αισθήσεις.
5. Ανηδονία (:δυσκολία βίωσης ικανοποίησης).
6. Μονότονη λεπτομέρεια στην περιγραφή της καθημερινής ζωής.
7. Έλλειψη διαίσθησης και ενσυναίσθησης.
8. Αντιμετωπίζουν τα αντικείμενα ως ρομπότ.
9. Περιορισμένη ανταπόκριση στην
Ψυχαναλυτική θεραπεία.
10. Άρνηση του ότι ονειρεύονται.
11. Συγκεκριμένο ύφος σκέψης.
12. Επιμονή σε λειτουργικές λεπτομέρειες, κατά την περιγραφή γεγονότων.
13. Άγχος και μόνιμο αίσθημα αγωνίας.
14. Χρησιμοθηρικός τρόπος σκέψης.
15. Συνεχή παράπονα για σωματικά προβλήματα, χωρίς την ύπαρξη οργανικών αιτιών.
16. Αντικοινωνική συμπεριφορά.
17. Υψηλά επίπεδα συμπαθητικής δραστηριότητας και ένα διαχωρισμό μεταξύ των υποκειμενικών και φυσιολογικών απαντήσεων στο στρες.
18. Ιδιαίτερο στυλ εξωτερικού προσανατολισμού.

Το ιδιαίτερο της περίπτωσης είναι ότι τότε δε μπόρεσε να δοθεί καμία απόλυτη ερμηνεία της αιτιολογίας της αλεξιθυμίας. Ο όρος επινοήθηκε από τις λέξεις α- στερητικό + λέξις + θυμός. Η σύνοψη των τριών τμημάτων βγάζει την αλεξιθυμία και σημαίνει μη εύρεση έκφρασης λέξεων ή προτάσεων για την περιγραφή συναισθημάτων. Όντως, αυτό σημαίνει και μάλιστα μερικές στιγμές με ιδιαίτερα έντονο τρόπο. Τις περισσότερες όμως φορές η ένταση ποικίλει έτσι που κοινωνικά πολλές φορές να περνάνε τα αλεξιθυμικά συμπτώματα και αντιδράσεις απαρατήρητα. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής όμως που στρεσάρει όλο και περισσότερο την καθημερινότητα με μεγαλύτερες απαιτήσεις και επιβαρύνσεις για το μέσο άνθρωπο αύξησε υπέρογκα τους ασθενείς με το έντονο πρόβλημα της αλεξιθυμίας. Το αποτέλεσμα ήταν να ασχολούνται όλο και περισσότερο οι νευρολόγοι και ψυχίατροι προσπαθώντας κυρίως να το αντιμετωπίσουν με ψυχοθεραπευτικές επεμβάσεις σύντομης ή μακράς χρονικής διάρκειας. Ο Σιφναίος είχε αναπτύξει και εφαρμόσει στο Παν/μιο του Χάρβαρντ μια ταχεία διαδικασία αποκατάστασης του προβλήματος. Μπορούσε μέσα σε λίγες βδομάδες να αντιμετωπίζει αλεξιθυμικά προβλήματα. Δυστυχώς δε βρήκε ευρεία εφαρμογή. Το γεγονός ότι και η προσωπικότητα του θεραπευτή παίζει ένα πολύ μεγάλο ρόλο το εξηγεί. Δε μπορεί ο κάθε μέσος ψυχίατρος να έχει ούτε τη θεραπευτική ούτε τη διαγνωστική διεισδυτικότητα του Σιφναίου. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 εμπεδώθηκε η θεωρία των κυττάρων κατόπτρων.
Κάποιοι βιολόγοι ερευνητές του Παν/μίου της Πίζας μπόρεσαν να αποδείξουν πλέον πειραματικά ότι η ενσυναίσθηση, βασικό στοιχείο της μίμησης, δεν είναι κάτι τυχαίο, αλλά συγκεκριμένη εγκεφαλική λειτουργία. Εκεί, λοιπόν, μελετώντας τη συμπεριφορά και τη μεταβίβαση του συναισθήματος (ενσυναίσθηση) βρέθηκε ότι υπάρχουν ειδικά κύτταρα στον πρόσθιο μετωπιαίο λοβό τα οποία «φωτογραφίζουν» και «απομνημονεύουν» τις κινήσεις και τη συμπεριφορά άλλων ατόμων. Είναι η λειτουργική δομή της ενσυναίσθηση, δηλαδή, μεταφορά συναισθήματος από το ένα άτομο στο άλλο. Πράγμα που σημαίνει ότι για να δει κάποιος κάτι και να το μιμηθεί πρέπει πρώτα να το καταγράψει μέσω των κυττάρων κατόπτρων. Την ίδια λειτουργική διαδικασία επιτελεί κάποιος για να εκφράσει ή να περιγράψει ένα συναίσθημα, το οποίο πρέπει πρώτα να το δει κάπου και να το εντυπώσει.
Έτσι, λοιπόν, όλα αυτά τα συναισθήματα μόλις εισέρχονται από τα αισθητήρια όργανα στον εγκέφαλο του ανθρώπου συγκεντρώνονται όλα σε ένα σημείο που λέγεται αμυγδαλή. Η αμυγδαλή είναι και η κεντρική αποθήκη της μνήμης, από όπου ανασύρονται παρόμοια βιώματα και στέλνονται σε άλλες θέσεις όπως είναι ο μετωπιαίος λοβός ή το κέντρο της ακοής προκειμένου να συνθέσουν τη νέα πληροφορία και να τη διώξουν προς τα έξω. Όπου υπάρχει μια διαταραχή λόγω κληρονομιάς (γενετική) τραύματος ή εκφυλιστικής νόσου, όπως στην περίπτωσή μας της ΣΚΠ, το σύστημα αυτό δε λειτουργεί και παρουσιάζεται η αλεξιθυμία. Μετά από αυτές τις πιστοποιήσεις των τελευταίων ετών προχωρούν και οι θεραπευτικές διαδικασίες του συνδρόμου αυτού που είναι μικτές και με φάρμακα και με επαναπρογραμματισμό της συμπεριφοράς μέσω της βιοανάδρασης (biofeedback).

Δημοφιλείς αναρτήσεις

 

© 2006 | Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger by Blogcrowds.