NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο ΥΠΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΙΑ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
Έρευνες που γίνανε με την μαγνητική τομογραφία ποζιτρονίων και με την υπολογιστική μαγνητική τομογραφία έδειξαν ότι κατά την διάρκεια του ύπνου όντως υπάρχει μια «ησυχία» σε ορισμένα εγκεφαλικά κέντρα. Υπάρχει όμως ένταση σε ότι αφορά τις περιοχές των συναισθημάτων και της μνήμης.
Κατά την διάρκεια του ύπνου ενώ μειώνεται ο καρδιακός ρυθμός και εμφανίζονται τα όνειρα και πέφτει η θερμοκρασία του σώματος άλλα τμήματα όμως υπερλειτουργούν.
Εάν αυτή η κατάσταση διαταραχθεί τότε έχουμε σαν αποτέλεσμα την πτώση της απόδοσης της συγκέντρωσης της αντίδρασης την επόμενη ημέρα και την αύξηση των λαθών.
Άρα δηλαδή από νευρολογικής πλευράς ο ύπνος είναι μια ιδιαίτερη λειτουργία και υπεύθυνος για πολλές καλές ή παθολογικές καταστάσεις της επόμενης μέρας. Προκειμένου να μετρηθούν και να αξιολογηθούν χρειάζεται να γνωρίζουμε τα πάντα περί του ύπνου.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΕΔΕΙΞΑΝ ΠΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΨΥΧΩΣΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΤΗΝ ΑΜΥΓΔΑΛΗ
Η αμυγδαλή είναι μια περιοχή του εγκεφάλου «κολλητά» στον κροταφικό λοβό. Υπάρχει από μια αριστερά και δεξιά. Ρυθμίζει την συναισθηματική αντίδραση και την μνήμη. Διαπιστώθηκε δε ότι είναι μεγάλη η συμμετοχή της σε ψυχιατρικά νοσήματα όπως ψυχώσεις κυρίως δε καταθλίψεις και φοβίες.
Χαρακτηριστικές είναι οι διαφορές της αριστερής από την δεξιά αμυγδαλή ανάλογα με την περίπτωση της νόσου.
Τώρα με την ύπαρξη της ηλεκτροεγκεφαλογραφικής καταγραφής σε μακρινά διαστήματα καθώς επίσης και με την χρήση της μαγνητικής τομογραφίας είναι πλέον εύκολο να πιστοποιήσουμε αυτές τις διαφορές και να βγάλουμε διάφορα συμπεράσματα π.χ. ότι ο χρόνιος φόβος επηρεάζει περισσότερο την αριστερή αμυγδαλή.
Δηλαδή φαίνεται ότι παίζει ένα ρόλο και η επικράτηση του ημισφαιρίου, δηλαδή όπως γίνεται σε δεξιόχειρες και αριστερόχειρες.

ΟΙ ΦΕΡΟΡΜΟΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΗΛΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Οι φερορμόνες βρίσκονται στον οσφρητικό λοβό. Το τμήμα του εγκεφάλου που ρυθμίζει την όσφρηση. Το συγκεκριμένο τμήμα δέχεται και τα επεξεργάζεται τα ερεθίσματα των φερορμονών από την αμυγδαλή, έναν εγκεφαλικό σχηματισμό και μεταξύ των άλλων, το αυτόνομο νευρικό σύστημα την συναισθηματική διέγερση και την επαφή. Η όλη αυτή δουλειά γίνεται με την κρίση κάποιων ουσιών σε αυτές τις περιοχές του εγκεφάλου που λέγονται νευροδιαβιβαστές. Αυτοί οι νευροδιαβιβαστές τροποποιούν τα μηνύματα που εισχωρούν μέσω αμυγδαλής στον υποθάλαμο.
Έτσι λοιπόν από τις φερορμόνες συναισθανόμαστε τον φόβο και το άγχος του σημείου εκπομπής (ζώου ή ανθρώπου).

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ
Η συμπεριφορά σε σχέση με λογική, ηθική και συναίσθημα είναι αποτέλεσμα μιας σειράς βιοηλεκτρικών σημάτων στον εγκέφαλο όπως φαίνεται στην εικόνα.
Βλέπουμε εκεί το μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου που είναι και η έδρα της λογικής να λειτουργεί σαν «διακόπτης» ισορροπίας μεταξύ λογικής αισθημάτων και δράσης. Κάθε διαταραχή της ισορροπίας αυτής εκδηλώνεται και με μια παθολογική κατάσταση π.χ. όπως οι εκρήξεις βίας.
Τέτοιου είδους εκδηλώσεις βίας έχουμε π.χ. σε περιπτώσεις κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης με βλάβη του προμετωπιαίου λοβού.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΕΣΗ.
Οι ξένοι συγγραφείς χρησιμοποιούν για την λέξη «ενσυναίσθηση» τον όρο «εμπάθεια». Εμείς λόγω του ότι στο ελληνικό λεξικό η εμπάθεια έχει μια άλλη ερμηνεία, θα αναλάβουμε να το πούμε ενσυναίσθηση. Πάντως, η πρώτη λέξη αποδίδει καλύτερα το νόημα.
Πρόκειται ουσιαστικά για την θεωρία του πνεύματος (Theory of mind), όπου ουσιαστικά αναφέρεται για την τοποθέτηση «εάν εγώ ήμουν εσύ».
Με αυτό εννοούμε ότι τελείως τηλεπαθητικά μπαίνουμε στο πνεύμα του απέναντί μας, στην κατάσταση του και στην ίδια νοητική διάσταση που έχει, σε ότι αφορά συναισθήματα, σκοπούς, ελπίδες, τρόπο ζωής και ενεργούμε σαν να ήμαστε αυτός.
Πάνω σε αυτήν την φάση σχολιάζουμε όλο το πρόβλημα της ύπαρξής μας και της επικοινωνίας μας με τον απέναντι και με τους υπολοίπους και οι υπόλοιποι με εμάς.
Εάν λείπει αυτή η ικανότητα της ενσυναίσθησης, είναι πλέον αδύνατη η ύπαρξη μιας κοινωνικής ομάδας και η συνέχιση μιας οποιασδήποτε ιστορίας.
Στην μοντέρνα ψυχιατρική και ψυχολογία πλέον η «Theory of mind» έχει γίνει ένα κεφάλαιο και με σειρά από πειράματα αρχίζουν να εντοπίζουν και σε ποια μέρη του εγκεφάλου πραγματοποιείται και σε ποιες ηλικίες αρχίζει να γίνεται συνειδητό.
Έτσι, βρήκαν ότι υπάρχει ένα τριπλό σημείο στον εγκέφαλο μεταξύ προμετωπιαίου λοβού, του πόλου του κροταφικού λοβού και του γωνιώδες σώματος. Δηλαδή, τρία διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου, τα οποία συντονισμένα όλα μαζί μπορούν να δώσουν την έννοια της ενσυναίσθησης ή την αποδίδουν ελαττωματικά, εφόσον υπάρχει μια νοσηρή κατάσταση.
Πειράματα που έγιναν στο Σάλσμπουργκ της Αυστρίας, συγκεκριμένα πριν από μερικά χρόνια, πάνω σε παιδιά έδειξαν ότι αυτή η αίσθηση οριακά γεννιέται μεταξύ 4 και 5 ετών. Είναι η ηλικία ακριβώς αυτή που το παιδί αρχίζει γλωσσικά να αναπτύσσεται πολύ, να αποκτά την έννοια της ιδιοκτησίας, της προσωπικότητας και της συμπεριφοράς απέναντι στον άλλον.
«Είναι επίσης η διαφορά εκείνη που πλέον αρχίζει το ανθρώπινο πνεύμα να ξεφεύγει σε ρυθμό ανάπτυξης από το πνεύμα άλλων θηλαστικών».
Με την μελέτη της ενσυναίσθησης κάνουμε ένα βήμα μπροστά και ανοίγουμε την ανθρώπινη διανόηση ακόμα περισσότερο, ευρύνοντας έτσι και την συνείδησή μας και την αλληλοκατανόηση για μια πιο εύκολη ζωή.
Παράλληλα, εντοπίζουμε παθολογικές καταστάσεις που βασίζονται στην δυσλειτουργία αυτού του μηχανισμού και τις θεραπεύουμε έτσι ώστε να υπάρχει κοινωνική ομαλότητα.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/blog-post_2758.html

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΜΙΑ ΡΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΓΑΛΛΟΥ ΝΕΥΡΟΛΟΓΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΡΧΕΙΟΘΕΤΗΣΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.
Όταν ρωτήθηκε τι τον εντυπωσίαζε σε αυτήν την αρρώστια απάντησε :
«Σε πολλούς ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας παρατηρώ κατά την διάρκεια της πορείας της νόσου ότι παρουσιάζουν μια μειωμένη ικανότητα μνήμης, όσο δε αφορά τις ιδέες, και σχηματίζονται αργά και οι διανοητικές ικανότητες, καθώς επίσης και οι συναισθηματικές εξελίξεις αποδυναμώνονται κατά την διάρκεια της αρρώστιας».

Ο ΔΡ. ΦΑΟΥΣΤ ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ. Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΑ. ΣΕ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΗΡΘΕ Η ΠΑΡΑΘΥΜΙΑ.
Παραθυμία είναι μια ψυχιατρική έκφραση της γερμανικής σχολής που σημαίνει αντιστροφή του συναισθήματος. Όπως π.χ το γέλιο στην κηδεία ή το κλάμα στον γάμο. Είναι στοιχείο ψύχωσης. Φαίνεται ότι η απόγονος της παλιά δυτικής κοινωνίας έπεσε στο ψυχωτικό αυτό πλαίσιο της παραθυμίας.
Μεταξύ του φωτεινού και πλουμιστού κόσμου του θεάματος και του εικονικού-λογιστικού χρήματος, καθώς, και του πραγματικού κόσμου του πόνου, της δυστυχίας και της αρρώστιας, οι σύγχρονοι πολίτες της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας έχουν αποπροσανατολισθεί.
Γελάνε με την κρατικοποίηση των τραπεζιτικών χρεών και χαίρονται με τον κατακερματισμό του κοινωνικού κράτους. Έχουν υποστεί την ψυχωτική παραθυμία.
Σαν τον Δρ. Φάουστ, σε πλήρη διχασμό ψυχής, πουλάνε την ελευθερία τους οικιοθελώς, και όχι εξαπατημένοι, σε τραπεζιτικά προϊόντα – φούσκες υπονομεύοντας αξιοπρέπεια και μέλλον. Μόνο που ο Μεφιστοφελής (ο διάβολος του Φάουστ), το σύγχρονο τραπεζιτικό σύστημα μαζί με τα ΜΜΕ μοιράζει στους παραπλανημένους ιθαγενείς καθρεπτάκια με απεικονίσεις του ψεύτικου κόσμου, και όχι του αληθινού.
Ο Σοφοκλής μας δίδαξε πως η σκέψη αναγεννάται μέσα από τον πόνο. Στην προκειμένη περίπτωση, από τις συνέπειες της οικονομικής καταστροφής. Μόνο που αυτή πρέπει να γίνει αντιληπτή από τους σε παραθυμία ευρισκόμενους παραπλανημένους.
«Τώρα που υπάρχει περισσότερο φως», όπως έλεγε και ο συγγραφέας του Δρ. Φάουστ, Γκαίτε.

Ο άνθρωπος σε καθημερινή βάση βρίσκεται αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα, την έκβαση των οποίων, ανάλογα με την κατασκευή του εγκεφάλου του, τη διακρίνει σε καλή και κακή. Ο εγκέφαλος είναι έτσι δομημένος που έχει τα κέντρα του συναισθήματος και τα κέντρα της λογικής (βλ. Εικόνα).
Αυτά επικοινωνούν μεταξύ τους σε κάποιο στιγμιαίο χρονικό διάστημα και η επικοινωνία αυτή χαρακτηρίζει τις πράξεις του ανθρώπου. Όσο περισσότερο χρόνο παίρνει αυτή η επικοινωνία, τόσο μεγαλύτερο είναι το ηθικό δίλημμα που προκύπτει για τον άνθρωπο και τόσο ισχυρότερη είναι η σύγκρουση που αισθάνεται μέσα του.
Τόσο λογική, όσο και συναίσθημα εόναι γενετικά και τοποθετημένα και προδιατεθειμένα. Σε μέγιστο βαθμό, όμως, η λειτουργία τους καθορίζεται από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Αυτό που λέμε, δηλαδή, πολιτιστικές επιρροές. Μέχρι ένα βαθμό σε όλους τους ανθρώπους οι πολιτιστικές επιρροές μοιάζουν πολύ, μετά από ένα σημείο διαφοροποιούνται έντονα και δέχονται επιρροές σε καθημερινή βάση. Έτσι, αλλιώς αντιλαμβάνεται το κακό ο Αμερικάνος και αλλιώς ο Ρώσος.
Δεν παύει, όμως, να έχουμε ένα μοντέλο εγκεφαλικής δραστηριότητας μεταξύ συναισθήματος και λογικής διαφορετικού βαθμού ισορροπίας από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το δίπολο αυτό λειτουργεί για κάθε άνθρωπο αυτόνομα που μέσα στο πολιτισμικό του πλαίσιο θεωρεί τις δικές του επιλογές αυτονόητα ηθικές και καλές, π.χ. τον πόλεμο με τον «κακό εχθρό». Ο «κακός εχθρός» πάλι έχει το δικό του μοντέλο με την αντίθετη άποψη ακριβώς για τον αντίπαλό του.
Η αντιπαλότητα, όμως, και η έννοια της κακίας από νευρολογικής άποψης δεν υπάρχουν. Πρόκειται για μια διαταραχή της βιοχημικής ισορροπίας σε συγκεκριμένους εγκεφαλικούς σχηματισμούς, όπως φαίνεται στην εικόνα. Συνεπώς, δε μπορούμε να αναφερόμαστε στην έννοια της κακίας σαν ηθικό κανόνα, όταν αυτή αποτελεί μια βιοχημική διαταραχή σε απόλυτη εξάρτηση με το χρόνο επικοινωνίας των εγκεφαλικών σχηματισμών. Αν διορθωθεί με τον οποιοδήποτε νευρολογικό τρόπο αυτή η δυσαρμονία, παύει και η έννοια της κακίας, και αυτόματα σταματούν και οι συγκρούσεις.

Σε ένα παγκόσμιο συνέδριο για το περιβάλλον που έγινε τον Ιούλιο του 1988 στην Μαδρίτη, παρουσιάσαμε μια εργασία που βασιζόταν στα αποτελέσματα νευροφυσιολογικών και ψυχομετρικών ελέγχων, σχετικά με την λειτουργία της μνήμης και του θυμικού, ανθρώπων πάνω από 55 ετών, οι οποίοι ήτανε εκτεθειμένοι σε θορύβους της μεγαλούπολης σε σχέση με συνομηλίκους τους, οι οποίοι είχαν να αντιμετωπίσουν τον θόρυβο της εξοχής ή του χωριού.
Οι εξετάσεις έδειξαν, όπως αναμενόταν, ότι η μνήμη ήταν λιγότερο επηρεασμένη στους ανθρώπους της εξοχής από τους συνομήλικούς στους στην πόλη. Η διαφορά ήταν ουσιαστική και εκτιμήθηκε σαν σημαντικός παράγων σε ότι αφορά την καθημερινότητα του θορύβου της πόλης.
Αντίθετα, οι συναισθηματικές διαταραχές δεν έδειξαν ουσιαστικές διαφορές στις δύο ομάδες. Έτσι, απέμεινε, λοιπόν, ουσιώδες εύρημα η απώλεια της μνήμης λόγω της συνεχούς έντασης του θορύβου.
Όταν κανείς σε ιατρικό επίπεδο έχει να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους προβλήματα, τα οποία δεν επιδέχονται αμέσου ιατρικής αντιμετώπισης συνιστά και προτιμά την μέθοδο της αποφυγής. Είπαμε, λοιπόν, στα πάσχοντα άτομα να αποφεύγουν όσο γίνεται τους περιττούς θορύβους εντός σπιτιού (συνεχές παίξιμο του ραδιόφωνου ή της τηλεόρασης, θορυβώδεις ηλεκτρικές συσκευές, ηχομονωτική κάλυψη θορυβωδών δωματίων ή άλλων χώρων, ή ακόμα ωτοασπίδες κατά την διάρκεια του ύπνου).
Βέβαια, η συμβουλή επεκτεινόταν ότι στην περίπτωση αυτή η κατάκλιση να γίνεται νωρίς ώστε να μην χρειάζεται ξυπνητήρι το πρωί.
Αν και φαίνεται αστείο, το ξυπνητήρι επηρεάζει με τον θόρυβο του στην διάρκεια της ημέρας την μνήμη και την συγκέντρωση. Ιδιαίτερα δε, όταν ο ύπνος δεν είναι καλός. Σε ένα ποσοστό περίπου 30% των προσώπων που είχανε τέτοια προβλήματα και τα επανεξετάσαμε σε ένα χρόνο αφού λάβανε αυτά τα μέτρα, βρέθηκε επαρκής βελτίωση της προσφάτους μνήμης και ουσιαστική βελτίωση της συγκέντρωσης. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι με απλά μέτρα μπορούμε να βοηθηθούμε ουσιαστικά στην καθημερινή κόλαση του θορύβου που ζούμε. Καλό είναι, λοιπόν, να έχουμε μια γενική εφαρμογή σε συλλογικό επίπεδο για όλα αυτά.