NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για τον πόνο φάντασμα τον οποίο αισθάνεται ο ασθενής σε ένα ακρωτηριασμένο μέλος του σώματος.
Δηλαδή αισθάνεται έναν πόνο σε σημείο που δεν υπάρχει μέλος. Επειδή η εικόνα είναι πολύ εντυπωσιακή χρόνια ολόκληρα διάφοροι ερευνητές ασχολήθηκαν με το θέμα προκειμένου να βρουν την αιτιολογία.
Έτσι λοιπόν πιστοποιήθηκε ότι στην ουσία στην περίπτωση αυτή έχουμε μια αναδιοργάνωση του κέντρου του εγκεφάλου που παράγει τον πόνο.
Η εναδιοργάνωση αυτή είναι σε μια περιοχή που λέγεται σωματοαισθητικός φλοιός.
Είναι η περιοχή που καλύπτει τις πληροφορίες του πόνου που έρχονται από όλο του το σώμα.
Εκεί λοιπόν μετά τον ακρωτηριασμό κάποιου μέλους οι διπλανές περιοχές «του άχρηστου κέντρου» το τροφοδοτούν με πληροφορίες που αυτό τις μεταφράζει σαν σήματα του «χαμένου μέλους».

Τσιμπώντας το ένα χέρι με το άλλο νιώθουμε την αίσθηση του πόνου. Δηλαδή έχουμε την παραγωγή ενός αισθήματος μετά από την φυσική άσκηση βίας σε ένα υλικό (δέρμα). Δηλαδή υλικό παράγει αίσθημα, δηλαδή συνείδηση.
Ήδη νευροφυσιολόγοι γνωρίζουνε τον δρόμο που τελείται αυτό το γεγονός.
Το τσίμπημα προκαλεί διέγερση. Προκύπτει μια χημική αντίδραση σαν ρεύμα που διατρέχει τον νωτιαίο μυελό για να φτάσει στο στέλεχος του εγκεφάλου, από εκεί στον υποθάλαμο και κατόπιν στο σωματοαισθητικό φλοιό. Έτσι δικαιολογείται και η υπόθεση του Σαρλέ ότι από την πίεση ενός υλικού φτάνουνε σε ένα συναίσθημα.
Παραμένει όμως ένα κενό το πώς το συναίσθημα γίνεται συνείδηση. Ενώ με νευροφυσιολογικούς μηχανισμούς μπορούμε να ελέγξουμε την βιοχημική αντίδραση παραγωγής πόνου-συναίσθημα και να εξηγήσουμε και την αφετηρία του συναισθήματος είναι ακόμη αδύνατο να εντοπίσουνε τον μηχανισμό της συνείδησης.

Υπάρχουν δύο βασικές περιοχές που επεξεργάζονται την επώδυνη επεξεργασία στον εγκέφαλο. Ο ένας είναι ο σωματοαισθητικός φλοιός που είναι υπεύθυνος για την ένταση και την εντόπιση της αντίληψης του πόνου και η πρόσθια έλικα του προσαγωγίου η οποία επεξεργάζεται τη δυσαρέσκεια συναισθημάτων του πόνου.
Η πρόσθια έλικα του προσαγωγίου είναι αυτή που είναι υπεύθυνη από την παραγωγή της στις περιπτώσεις του έρωτα αν προκύπτει πόνος ποιος και πόσο.
Βέβαια δέχεται και σήματα από άλλες περιοχές του εγκεφάλου τα οποία ρυθμίζουν τον βαθμό λειτουργίας της, ανάλογα με την περίπτωση έτσι όπου ο ενδιαφερόμενος να πονά ο ίδιος ή να αισθάνεται για τον άλλον πολύ, λίγο ή καθόλου πόνο.
Χωρίς λειτουργία της πρόσθιας έλικας του προσαγωγίου δεν έχουμε πόνο της αγάπης.

Η ΕΡΥΘΡΟΜΕΛΑΛΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΔΙΑΓΙΓΝΩΣΚΕΤΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ.Στην περίπτωση της ερυθρομελαλγίας έχουμε ένα πολύ έντονο καυστικό πόνο στα άκρα ή στο πρόσωπο (ερυθροπροσωπαλγία) και ταυτόχρονο έντονο κοκκίνισμα.
Αυτό οφείλεται σε μια γενετική διαταραχή στους αλγοαισθητικούς νευρώνες και συγκεκριμένα στην δυσλειτουργία του νατρίου στις περιοχές αυτές.
Πρέπει να πούμε ότι κάθε νευρώνας έχει τα λεγόμενα κανάλια νατρίου κατά την διαδρομή του νευράξονα από τα οποία μπαινοβγαίνοντας το νάτριο δημιουργεί ένα ρεύμα που μεταδίδει την πληροφορία εν προκειμένου τον πόνο στον σωματοαισθητικό φλοιό (κέντρο πόνου).
Στην προκειμένη περίπτωση ο μηχανισμός αυτός είναι ιδιαίτερα ταχύς και υπερευαίσθητος. Με την ταχύτητα του αυτή και την αυξημένη ευαισθησία που δείχνει δημιουργεί την εντύπωση «ότι ένα χάδι είναι τσίμπημα» .
Μπορεί να είναι εξαπλωμένη αυτή η διαταραχή σε όλο το σώμα ή όπως είπαμε σε μεμονωμένα σημεία. Όπως και να έχει χρήζει αντιμετώπισης γιατί οι πόνοι αυτοί μπορεί να είναι τόσο οδυνηροί που να οδηγήσουν καμιά φορά ακόμα και στον θάνατο.