NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΚΤΙΚΟΤΕΡΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΤΕΦΑΝΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΦΙΓΓΕΙ ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ.Η μεγαλύτερη έκφραση του πόνου βρίσκεται στους κροτάφους και στο πίσω μέρος του κεφαλιού αλλά σιγά-σιγά εκτείνεται και καταλαμβάνει όλο το κεφάλι.
Τάσεις για εμετό και ένα φόβος για έντονο φως και θόρυβο όπως στις ημικρανίες συνοδεύουν τους πονοκεφάλους πίεσης πολύ τακτικά.
Οι ασθενείς με πονοκεφάλους πίεσης είναι ευερέθιστοι, υποτονικοί, αγχωμένοι, κυρίως υποχονδριακοί με την δουλειά τους και με τον τρόπο ζωής τους. Έχουνε κακές ώρες ύπνου και άστατο πρόγραμμα ζωής.

Η βιομηχανική επανάσταση του 1700 στην Αγγλία, πέρα από την μεγάλη στροφή στην πρόοδο του ανθρώπου, έφερε και τις διάφορες μορφές ρύπανσης του περιβάλλοντος.
Η πιο ύπουλη από αυτές ήταν η ηχορύπανση. Και λέμε ύπουλη γιατί χρειάστηκε να περάσουν τρεις αιώνες περίπου για να γίνει κατανοητός ο κίνδυνος που φέρει για τον άνθρωπο. Διότι, η ηχορύπανση όχι μόνο στον χώρο της πόλης που ζούμε, αλλά ακόμη και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, με τα στερεοφωνικά, τα πλυντήρια, τους αποροφητήρες κ.τ.λ. είναι μια συνεχής πηγή κινδύνων.
Ακόμα και για την προσωπική μας διασκέδαση, η επιλεγμένη από εμάς μουσική είναι μια πηγή ηχορύπανσης είτε με την μορφή συναυλιών, χορευτικών κέντρων, συνθημάτων διαδηλώσεων, εκλογών κ.τ.λ. Η πρώτη χώρα που θέσπισε τα όρια της ηχορύπανσης ήταν παλιά η ομοσπονδιακή Γερμανία. Σύμφωνα με τις εκεί μελέτες ετέθη το όριο των 70 ντεσιμπέλ, πάνω από το οποίο άρχιζαν οι διάφοροι κίνδυνοι που προκαλούσε η ηχορύπανση για τη υγεία μας και την ψυχολογική μας διαβίωση. Μέχρι τα 85 ντεσιμπέλ θεωρείται ότι έχουμε σημαντική απώλεια της ακοής, ενώ φτάνοντας τα 120 ντεσιμπέλ πλέον έχουμε και ανατομικές βλάβες.
Η μακροχρόνια έκθεση σε ηχορύπανση άνω των 80 ντεσιμπέλ δίνουν μόνιμες βλάβες και αυτό γιατί έχουμε μια λογαριθμική ανάπτυξη της έντασης του ήχου σε σχέση με τα ντεσιμπέλ.
Αν έχουμε μια αύξηση από τα 80 στα 83 ντεσιμπέλ ο ήχος διπλασιάζεται και τα ηχητικά κύματα που προκαλεί βλάπτουν εγκέφαλο και σώμα. Οι βλάβες σε πρώτο στάδιο προκαλούνται από την αναγκαία κλιμακωτή αναβάθμιση της εγρήγορσης, με αποτέλεσμα να φτάνει ο οργανισμός και ο εγκέφαλος σε τέτοια υπερδιέγερση που να προκαλούν διάφορες ασθένειες όπως ψυχιατρικά συμπτώματα, επιθετική συμπεριφορά, μειωμένη απόδοση, έντονο πονοκέφαλο, κατάθλιψη, σύγχυση και σχιζοφρενικές αντιδράσεις.
Σε παλαιότερες δικές μας έρευνες βρήκαμε ότι προκαλεί και ουσιαστική ελάττωση της πρόσφατης μνήμης. Η ελαφρά συνεχής ηχορύπανση, πέρα από μια μείωση της ακοής και διαταραχές του ύπνου, φέρνει και ανωμαλίες στην αιματική κυκλοφορία του εγκεφάλου και της καρδιάς με αύξηση του στρες. Ο συνδυασμός αυτός δημιουργεί το κατάλληλο επίπεδο για μελλοντικά εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια. Δυστυχώς, όταν εγκατασταθούν οι βλάβες αυτές είναι σχεδόν πάντοτε αργά για να γίνει μια ουσιαστική θεραπεία. Κατά κύριο λόγο αυτό που μπορούμε να προλάβουμε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να μην γίνει κάτι χειρότερα και, όσον αφορά τρίτους, να τους προστατεύσουμε από την ηχορύπανση και τις συνέπειες της οποίας εμείς ήδη γνωρίζουμε. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η συμβουλή και η επέμβαση κάποιου ειδικού γιατρού.

Σε ένα παγκόσμιο συνέδριο για το περιβάλλον που έγινε τον Ιούλιο του 1988 στην Μαδρίτη, παρουσιάσαμε μια εργασία που βασιζόταν στα αποτελέσματα νευροφυσιολογικών και ψυχομετρικών ελέγχων, σχετικά με την λειτουργία της μνήμης και του θυμικού, ανθρώπων πάνω από 55 ετών, οι οποίοι ήτανε εκτεθειμένοι σε θορύβους της μεγαλούπολης σε σχέση με συνομηλίκους τους, οι οποίοι είχαν να αντιμετωπίσουν τον θόρυβο της εξοχής ή του χωριού.
Οι εξετάσεις έδειξαν, όπως αναμενόταν, ότι η μνήμη ήταν λιγότερο επηρεασμένη στους ανθρώπους της εξοχής από τους συνομήλικούς στους στην πόλη. Η διαφορά ήταν ουσιαστική και εκτιμήθηκε σαν σημαντικός παράγων σε ότι αφορά την καθημερινότητα του θορύβου της πόλης.
Αντίθετα, οι συναισθηματικές διαταραχές δεν έδειξαν ουσιαστικές διαφορές στις δύο ομάδες. Έτσι, απέμεινε, λοιπόν, ουσιώδες εύρημα η απώλεια της μνήμης λόγω της συνεχούς έντασης του θορύβου.
Όταν κανείς σε ιατρικό επίπεδο έχει να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους προβλήματα, τα οποία δεν επιδέχονται αμέσου ιατρικής αντιμετώπισης συνιστά και προτιμά την μέθοδο της αποφυγής. Είπαμε, λοιπόν, στα πάσχοντα άτομα να αποφεύγουν όσο γίνεται τους περιττούς θορύβους εντός σπιτιού (συνεχές παίξιμο του ραδιόφωνου ή της τηλεόρασης, θορυβώδεις ηλεκτρικές συσκευές, ηχομονωτική κάλυψη θορυβωδών δωματίων ή άλλων χώρων, ή ακόμα ωτοασπίδες κατά την διάρκεια του ύπνου).
Βέβαια, η συμβουλή επεκτεινόταν ότι στην περίπτωση αυτή η κατάκλιση να γίνεται νωρίς ώστε να μην χρειάζεται ξυπνητήρι το πρωί.
Αν και φαίνεται αστείο, το ξυπνητήρι επηρεάζει με τον θόρυβο του στην διάρκεια της ημέρας την μνήμη και την συγκέντρωση. Ιδιαίτερα δε, όταν ο ύπνος δεν είναι καλός. Σε ένα ποσοστό περίπου 30% των προσώπων που είχανε τέτοια προβλήματα και τα επανεξετάσαμε σε ένα χρόνο αφού λάβανε αυτά τα μέτρα, βρέθηκε επαρκής βελτίωση της προσφάτους μνήμης και ουσιαστική βελτίωση της συγκέντρωσης. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι με απλά μέτρα μπορούμε να βοηθηθούμε ουσιαστικά στην καθημερινή κόλαση του θορύβου που ζούμε. Καλό είναι, λοιπόν, να έχουμε μια γενική εφαρμογή σε συλλογικό επίπεδο για όλα αυτά.