NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΑΠΑΘΕΙΑ, ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ Ή ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΌΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΙΑΙΟ ΛΟΒΟ.
Χαρακτηριστικά, τα δυο αυτά συμπτώματα μαζί με την απώλεια της μνήμης, τα βρίσκουμε στην αρχή της νόσου του Alzheimer και ιδιαίτερα αυτής της μορφής του κροταφομετωπικού τύπου. Πολύ τακτικά υπάρχουν ακόμη και στο πάρκινσον ή σε μερικές μορφές εκφυλιστικών νοσημάτων, αλλά εκείνο που είναι χαρακτηριστικό είναι ότι εμφανίζονται από την αρχή ή έχουν αργή εξέλιξη και όσο περνάει ο καιρός εντείνονται. Σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει πάντα να γίνεται ένας εκτεταμένος έλεγχος της λειτουργίας του μετωπιαίου λοβού, διότι αυτός είναι η έδρα της ρύθμισης των αναστολών σε ότι αφορά εξωτερικά, εσωτερικά ερεθίσματα και τη συμπεριφορά προς τρίτους.
Ακριβώς, τα διάφορα σύνδρομα, άρσης αναστολών και απάθειας, βρίσκονται στη δυσλειτουργία κάποιων νευροκυττάρων του μετωπιαίου λοβού που σιγά σιγά εκφυλίζονται, έτσι ώστε να ανεβαίνει σε καθημερινή βάση η επιθετικότητα και η αναστολή της δράσης και κυρίως να συνοδεύεται από μεγάλα διαλλείματα ενδιάμεσης απάθειας. Αυτά τα σύνδρομα άρσης αναστολών είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για των, εκφυλιστικού τύπου, διαταραχών, της προσωπικότητας, τα οποία συμβαδίζουν με συγκεκριμένες νευρολογικές καταστάσεις. Σε πολύ πρώιμα στάδια ακόμη μπορούμε να παρατηρήσουμε τη δυσπροσαρμοσία της προσωπικότητας των ασθενών, ως προς το περιβάλλον σε ότι αφορά αυτά τα διάφορα σύνδρομα.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΥΡΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ ΤΩΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ, ΌΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΤΩΠΙΑΙΟΣ ΛΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΝΕΥΡΩΝΙΚΟΥ ΤΟΞΟΥ ΠΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΥΝ, ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ.
Πάρα πολλές ασθένειες προκαλούν διαταραχές σε αυτήν εδώ τη διαδρομή, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται όχι μόνο διαταραχές συμπεριφοράς ή του συναισθήματος, αλλά ακόμη και της προσωπικότητας, η οποία έτσι και αλλιώς  διαμορφώνεται από τα δυο πρώτα.  Και όταν λέμε για την προκείμενη διαταραχή της προσωπικότητας,  αναφερόμαστε στη δυσπροσαρμοστία και στις τάσεις δυσπροσαρμοστίας που δείχνει η προσωπικότητα προς κοινωνικές, ατομικές, οικογενειακές και γενικά περιβαλλοντολογικές εξελίξεις, σε σχέση με το ίδιο το άτομο. Έτσι λοιπόν, σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε πέρα από την ασθένεια και την εμφάνιση ενός γενικότερου προβλήματος, που είναι η ίδια προσωπικότητα αυτού του ατόμου με τη μεγαλύτερη δυνατή δυσκολία που μπορεί να υπάρξει σε έναν άνθρωπο˙ αυτή της δυσπροσαρμοστίας προς συνανθρώπους ή και περιβάλλον. Είναι κάτι που σε αυτές τις καταστάσεις πρέπει το ιατρικό προσωπικό να έχει ανοιχτά τα μάτια του και να έχει πάντα κατά νου την ευαισθησία αυτής της «σιδηροδρομικής γραμμής» που αναφέραμε παραπάνω.

ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ «ΜΑΧΗ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΩΝ, ΕΑΝ ΟΙ ΨΥΧΟΓΕΝΕΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΙΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ Ή ΌΧΙ.
Έτσι λοιπόν, κατά καιρούς, γίνονταν διάφορες έρευνες όπως η εκτίμηση επιπέδων προλακτίνης, ψυχομετρικές εξετάσεις κ.τ.λ. .  Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις πάντα τα αποτελέσματα βγάζανε σε μεγάλο ποσοστό παθολογικά στοιχεία και εκεί που δεν ήταν σαφή παθολογικά, δεν μπορούσε κανείς να αποδείξει το αντίθετο. Πλέον το πρόβλημα αυτό έχει λυθεί με τις νέες απεικονιστικές μεθόδους όπως π.χ. την πολύωρη εικοσιτετράωρη ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή και την υπολογιστική μαγνητική τομογραφία. Σήμερα είναι πλέον εμφανές ότι στη μεγάλη πλειοψηφία των λεγόμενων ψυχογενών κρίσεων υπάρχει παθογένεια και μάλιστα κυρίως μεταξύ του μετωπιαίου λοβού και των διαφόρων διασυνδέσεων του.

Ο ΔΙΑΚΡΑΝΙΑΚΟΣ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟΣ ΕΡΕΘΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΙΑ Ο ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.
Ήδη μια σειρά από πολλές έρευνες έχουν αρχίσει σχετικά με τις διάφορες εγκεφαλικές λειτουργίες και το διακρανιακό μαγνητικό ερεθισμό (TMS). Ο διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός έχει δείξει μια μεγάλη θεραπευτική αγωγή για τις «σκληρές» περιπτώσεις της κατάθλιψης. Παρόλα αυτά, πέραν αυτής της επιτυχίας και με αφορμή τα πολύ καλά αποτελέσματα που έχει δώσει, δοκιμάζεται και σε άλλες πολλές εκδοχές. Μια από τις ουσιωδέστερες είναι η βελτίωση, μέσω του διακρανιακού μαγνητικού ερεθισμού, της εγκεφαλικής απόδοσης. Ήδη έχουν δημοσιευθεί έρευνες, κατά τις οποίες, μετά από κάποιες συνεδρίες (διακρανιακά μαγνητικά ερεθίσματα στην περιοχή του προμετωπιαίου λοβού) έρχεται μια ουσιαστική αύξηση της εγκεφαλικής απόδοσης. Αρκετές κλινικές, μάλιστα, άρχισαν να το χρησιμοποιούν για αυτόν το σκοπό σαν θεραπεία ρουτίνας.

Η ΦΑΓΟΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ
Όταν έχεις φαγούρα για να ανακουφισθείς ξύνεσαι. Αυτό είναι το πρώτο και ιδιαίτερα αποτελεσματικό μέτρο. Το πρόβλημα γίνεται έντονο όταν το ξύσιμο αποδειχθεί ανεπαρκές.
Μπορεί κανείς να ξύνεται μέχρι να ματώσει και όμως να φαγουρίζει συνέχεια.
Όλη η διαταραχή της φαγούρας είναι μια εγκεφαλική δυσλειτουργία και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Η διαταραχή αυτή ξεκινάει σε ένα εγκεφαλικό σχηματισμό που ονομάζεται νήσος που όταν ερεθίζεται «αισθάνεται» την φαγούρα σαν μια συναισθηματική δυσφορία. Αμέσως μετά μεταδίδει αυτό το «δυσάρεστο» συναίσθημα στον μετωπιαίο λοβό και βρεγματικό λοβό του εγκεφάλου όπου δημιουργείται η επιθυμία του «ξυσίματος».
Το ξύσιμο που ακολουθεί «αδρανοποιεί» περιοχές του εγκεφάλου όπου εδράζονται ανάλογες αναμνήσεις και συναισθήματα, έτσι αυτά απενεργοποιημένα οδηγούν στην ηρεμία.
Αυτός είναι και ο λόγος που κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην φαγούρα και στο ξύσιμο.

Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΥΠΕΡΜΕΤΡΑ ΑΥΣΤΗΡΑ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ.
Ένα ιδιαίτερης προσοχής γεγονός είναι πως ο ανδρικός εγκέφαλος είναι βαρύτερος και ογκωδέστερος των θηλυκών. Παρόλα αυτά, η αναλογία του μετωπιαίου λοβού παραμένει αυστηρά στο 38% έναντι του υπολοίπου εγκεφάλου και στα δύο φύλα.
Μία άλλη ανθρωπολογική παρατήρηση είναι ότι ο μετωπιαίος λοβός αναπτύσσεται «εις βάρους» του βρεγματικού λοβού. Η λειτουργία του δεύτερου είναι διασυνδετική και απολύτως απαραίτητη για τη λειτουργία του μετωπιαίου λοβού. Δηλαδή, υπάρχει ανταγωνισμός και συνεργασία ταυτόχρονα.
Η ζυγαριά αυτή ισορροπεί τα τελευταία δύο εκατομμύρια χρόνια και οι ελαφρές μεταβολές της ακολουθούν το εξωτερικό περιβάλλον και είναι ενδείξεις προσαρμογής. Μίας προσαρμογής που ακολουθεί τους κανόνες τις μίμησης, της ανάγκης και της εκμάθησης.
Κάθε ουσιαστική απόκλιση από την ισορροπία αυτή δημιουργεί εγκεφαλικές δυσλειτουργίες, που το «οικοσύστημα» του εγκεφάλου δε μπορεί να αντιμετωπίσει. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε τη γένεση των παθολογικών εγκεφαλικών αντιδράσεων, που καταλήγουν σε άρρωστες καταστάσεις.
Μία από αυτές είναι ο καρκίνος. Είναι η περίπτωση που ο εγκέφαλος χάνει το ρυθμό αναπαραγωγής των κυττάρων και έτσι καταστρέφει τον οργανισμό του όλο.
Η φύση έχει βιορυθμούς ανάπτυξης του μετωπιαίου λοβού, αλλά, και των υπολοίπων τμημάτων του εγκεφάλου, ανάλογα με τους διάφορους περιβαλλοντολογικούς ερεθισμούς. Η φύση το κάνει αυτόματα με πείρα χρόνων και ακόμη ο άνθρωπος δεν έχει μάθει τον τρόπο χειρισμού που αυτή έχει.
Έτσι, «μεγάλο μέτωπο = ευφυΐα» είναι μία λάθος ερμηνεία.

ΒΙΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΤΣΙΓΚΑΝ ΤΩΝ ΗΠΑ ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΤΗ ΣΧΕΣΗ «ΥΨΗΛΟΥ» ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΑΙ ΟΓΚΟΥ ΜΕΤΩΠΙΟΥ ΛΟΒΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΕΙΔΙΚΗ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟ.
Με ειδικούς μαθηματικούς τρόπους και περίπλοκους υπολογισμούς, που ονομάζονται η ανάλυση του προκρούστη, επιμετρήθηκαν κρανία αρχαιολογικών ερευνών διαφόρων μεγεθών. Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν μεταξύ τους σε ότι αφορά τις παραμέτρους «μέγεθος», «διαστάσεις», «σχήμα».
Τα αποτελέσματα εξέπληξαν. Πράγματι, ενώ τα κρανία, και ειδικά το μετωπικό οστό, έδειξαν σαφείς διαφορές ως προς τα μεγέθη που αναφέραμε, το εσωτερικό περιεχόμενο, δηλαδή, ο μετωπιαίος λοβός, παρέμενε ταυτόσημος εδώ και 500.000 χρόνια.
Το ιατρικό κολέγιο της Αϊόβας σε παρόμοιες έρευνες διαπίστωσε ότι οι διαφορές του μετωπιαίου οστού συγχρόνων ανθρώπων δεν έχουν αναλογική ανταπόκριση αυξομείωσης των λειτουργικών δεξιοτήτων του μετωπιαίου λοβού.
Δηλαδή, ενώ σε 500.000 χρόνια έγιναν ουσιαστικές μεταβολές του κρανίου του ανθρώπου και ιδιαίτερα, του μετώπου, το περιεχόμενο του υποκείμενου μετωπιαίου λοβού δεν ακολούθησε αυτή την εξέλιξη σε ότι αφορά τις διαστάσεις.
Προφανώς, οι λειτουργικές διαφορές που έλαβαν χώρα στο διάστημα αυτό, αφορούν κατά κύριο λόγο εξειδικεύσεις της λειτουργίας των κυττάρων του και βελτίωση της επικοινωνίας του με άλλα τμήματα του εγκεφάλου.
Για αυτές τις διαφοροποιήσεις η υφιστάμενη δομή ήταν επαρκής και δεν χρειαζόταν προφανώς η αύξηση του όγκου της.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΙ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΟΓΚΟΥ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΙΑΙΟΥ ΛΟΒΟΥ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ. </span>
Αρχικά έγινε η παρατήρηση ότι οι πίθηκοι (κοντινοί συγγενείς μας), που τρώνε φρούτα, έχουν αναλογικά μεγαλύτερο εγκέφαλο και συγκεκριμένα, μετωπιαίο λοβό, σε σχέση με πιθήκους, που τρώνε μόνο φύλλα.
Αυτό ερμηνεύθηκε ότι οι πρώτοι «βασανίζουν» περισσότερο τον μετωπιαίο λοβό στην αναζήτηση τρόπων και δρόμων για τη συλλογή των φρούτων, ενώ οι άλλοι τα έχουν δίπλα τους. Άρα, η ενασχόληση αυτή τους μεγαλώνει τον όγκο του μετωπιαίου λοβού.
Ανθρωπολογικές έρευνες που έγιναν και με τη χρήση μοντέρνων εξεταστικών μεθόδων, όπως της μαγνητικής τομογραφίας, οδηγήθηκαν στην άποψη ότι από την εποχή του Homo Sapiens ο μετωπιαίος λοβός του ανθρώπου έχει τριπλασιαστεί σε βάρος. Το αποτέλεσμα είναι να ακολουθήσει και το κρανίο του ανθρώπου την μεταβολή αυτή. Δηλαδή, να αυξηθεί η επιφάνεια του μετώπου και η κύρτωση της κεφαλής.
Όλα αυτά, βέβαια, αποτελούν εξελικτικά σημεία της ύπαρξης και επιβεβαιώνονται από τις μετρήσεις σε γενικές γραμμές, δηλαδή, σε ότι αφορά το μέσο όρο.
Από τον μέσο όρο και πέρα, υπάρχουν πάντα αποκλίσεις προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, που κάθε φορά χρειάζονται επιμέρους αναλύσεις και εξετάσεις. Δεν πρέπει σε αυτές τις περιπτώσεις να αποφαινόμαστε με τα αποτελέσματα του μέσου όρου.
Δηλαδή, ένα ιδιαίτερα υψηλό μέτωπο δεν είναι οπωσδήποτε προϋπόθεση διαφοροποιημένου μετωπιαίου λοβού υψηλής λειτουργίας, αν δεν συντρέχουν και τα υπόλοιπα στοιχεία. Μπορεί, όμως, να είναι μία οστική τοπική ιδιαιτερότητα.