NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο ΧΡΥΣΙΖΩΝ ΣΤΑΦΥΛΟΚΟΚΚΟΣ ΣΤΑ ΝΕΟΓΝΑ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΦΕΡΝΕΙ ΠΥΡΕΤΟ, ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΑ ΕΞΑΝΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΜΗΛΟ ΑΡΙΘΜΟ ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΩΝ.
Έτσι που να φαίνονται στα παιδάκια πολλές φορές μώλωπες. Ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος για αυτό το λόγο προκαλεί την τοξίνη του τοξικού σοκ.
Η τοξίνη αυτή είναι ο διεγέρτης κάποιων κυττάρων του ανοσοποιητικού. Αυτά τα κύτταρα αποτελούν το 18% των λεμφοκυττάρων και έχουν τον κωδικό V beta 2 + T. Όταν αυτά υπερδραστηριοποιούνται από τον χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο φτάνουν στο 70% και προκαλούνε τοξικό σοκ με βλάβες των νεφρών, ήπατος, καρδιά, πνευμόνων και μερικές φορές είναι δυνατόν να χτυπήσουν με τον ίδιο τρόπο και ενήλικες. Αρκετές φορές τα συμπτώματα είναι ήπια, τρέχουν ύπουλα και διογκώνονται την τελευταία στιγμή.
Η διάγνωση πρέπει να είναι έγκαιρη γιατί αλλιώς τα αποτελέσματα είναι ολέθρια.
Η θεραπεία του είναι συνδυασμός αντιβιοτικών και ανοσοσφαιρινών – αντισωμάτων.

Η ΠΕΡΟΝΙΑΙΑ ΜΥΪΚΗ ΑΤΡΟΦΙΑ, ΝΟΣΟΣ CHARCOT-MARIE-TOOTH, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΥΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΑ, ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΑ ΑΠ’ ΟΤΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ.
Η ασθένεια αυτή είναι κληρονομική με τον αυτοσωματικό επικρατούντα τύπο και αρχίζει με μια πάρα πολύ βραδεία ατροφία των μυών των κάτω άκρων και αργότερα των άνω, που κατά καιρούς διακόπτεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα για να επανεμφανιστεί πάλι με αργή εξέλιξη.
Η νόσος αυτή δεν είναι επικίνδυνη από τον χαρακτήρα της, αλλά, τα συμπτώματα ενεργούν πολύ «ύπουλα», έτσι που για αρκετό καιρό να μην τα αντιλαμβάνεται ούτε ο ασθενής, ούτε ο γιατρός, αν τύχει να τα εξετάσει.
Όταν τα συμπτώματα προχωρήσουν πολύ, τότε τα κάτω άκρα μοιάζουν με ένα «αναποδογυρισμένο μπουκάλι κρασιού» και στα άνω άκρα παρατηρείται γαμψοχειρία.
Μέχρι τώρα υπήρχε η πεποίθηση ότι η νόσος προσβάλλει μόνο το περιφερικό νευρικό σύστημα και δεν υπάρχει για αυτήν θεραπεία. Κάποιες εγχειρήσεις που κατά περιόδους δοκιμάστηκαν είχαν μόνο διορθωτικό σκοπό.
Καινούριες έρευνες, όμως, έχουν πλέον αποδείξει ότι στις περιπτώσεις της μυϊκής ατροφίας έχουμε και συμμετοχή του κεντρικού νευρικού συστήματος και μάλιστα, περισσότερο του οπτικού νεύρου.
Επειδή, όμως, υπάρχει φοβερή καθυστέρηση τόσο στην διάγνωση, όσο και στην πλήρη εξερεύνηση αυτής της νόσου, συνήθως οι μοντέρνες θεραπείες, όπως π.χ. αυτή με την ενδοφλέβια χορήγηση ανοσοσφαιρινών, στερούνται αμέσων θεαματικών αποτελεσμάτων και ήδη απογοητευμένοι από την ασθένεια γιατροί και ασθενείς εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια.
Για τον λόγο αυτό, και ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που υπάρχει έστω και η παραμικρή υπόνοια κλινικής επιβάρυνσης, είναι αναγκαία η άμεση διάγνωση, που από εξειδικευμένο γιατρό είναι κατά κανόνα εύκολη και η θεραπεία σε ταυτόχρονη χορήγηση.
Σε πολλά περιστατικά που έγινε άμεση θεραπευτική αγωγή και δεν ήταν σε πολύ προχωρημένο στάδιο, τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικά, έτσι που να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η θεραπεία είναι επιβεβλημένη και η κάθε καθυστέρηση της χορήγησης της είναι λάθος.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/blog-post_18.html

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/blog-post_2758.html

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/blog-post_4712.html

ΟΙ ΕΝΔΟΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΣΕ ΜΙΚΡΟΒΙΑ, ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΣΘΕΝΗ.
ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΣΘΕΝΗ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΠΡΙΝ 25 ΧΡΟΝΙΑ.
Διαβάζοντας την εφημερίδα «ΈΘΝΟΣ» στις 15.01.09 σχετικά με την υπόνοια για ύπαρξη κλεμπσιέλλας στο νοσοκομείο «Αττικό», θυμήθηκα με τρόμο μία παρόμοια περίπτωση, που κόστισε αφάνταστα σε χρήμα, χρόνο και ανθρώπινο υλικό 25 χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια της θητείας μου σε ένα γερμανικό νοσοκομείο.
Επρόκειτο για μία νεαρή ασθενή, η οποία είχε έναν καλοήθη όγκο στην παρεγκεφαλίδα και μετά τη χειρουργική επέμβαση ανάρρωνε κανονικά στο σταθμό με άλλους ασθενείς.
Ξαφνικά, άρχισε να παραπονείται για πόνους στον αυχένα, ενώ ήταν εν πλήρη συνειδήσει και διαύγεια πνεύματος. Σε δύο μέρες τα ίδια συμπτώματα παρουσιάστηκαν και σε δύο άλλες ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, που ήταν στο ίδιο δωμάτιο και δέχονταν ανοσοκατασταλτική θεραπεία.
Στο νοσοκομείο επικράτησε ένας μικρός πανικός, αλλά, οι αρχικές ενδείξεις δεν έδειξαν τίποτε ανησυχητικό. Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι 25 χρόνια πριν, ακόμα και στα γερμανικά νοσοκομεία, δεν υπήρχαν τα σύγχρονα μέσα και τα ευαίσθητα αντιδραστήρια που διαθέτουμε σήμερα.
Μετά από ένα μεγάλο πανικό και εκατοντάδες εξετάσεων, εντοπίστηκε ότι και οι τρεις ασθενείς έπασχαν από κλεμπσιέλλα.
Μετά από τη διαπίστωση αυτή, άρχισε ο μαραθώνιος της θεραπευτικής αγωγής. Δοκιμάστηκαν όλα τα τότε σύγχρονα αντιβιοτικά σε διάφορους συνδυασμούς και κάτω από διάφορες καταστάσεις.
Τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά, εξόν από ένα αντιβιοτικό, το οποίο τώρα έχει καταργηθεί, λόγω της τοξικότητάς του, που και τότε χρησιμοποιήθηκε με μεγάλη δυσκολία, αυτό της χλωραμφενικόλης.
Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά για τις δύο ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, όπου οι εμπύρετες διαταραχές υποχώρησαν γρήγορα και οι δύο ασθενείς συνήλθαν, ώστε να μεταφερθούν εκτός κινδύνου από το νοσοκομείο.
Αντίθετα, η τρίτη ασθενής, που είχε υποστεί την εγχείρηση του εγκεφάλου, παρέμεινε με ισχυρή αντίσταση στην αντιβίωση και με μόνιμη επιδείνωση της κατάστασής της.
Εκείνη την εποχή μία γερμανική εταιρεία φαρμάκων από το Μόναχο είχε μόλις αρχίζει την παραγωγή των ανθρώπινων ανοσοσφαιρινών σε πειραματικό στάδιο. Η ενδοφλέβια χορήγησή τους σε συνδυασμό με τη χλωραμφενικόλη, έκαναν πράγματι ένα μικρό θαύμα και η ασθενής σώθηκε, αφού χρειαζόταν να λαμβάνει, όμως, ανοσοσφαιρίνες επί μήνες.
Σαν ουσιαστικός παράγων βοηθείας τότε είχε συνυπολογιστεί το νεαρό της ηλικίας και η εν γένει καλή της φυσική κατάσταση.
Η μικρή αυτή ιστορία πριν από 25 χρόνια δείχνει ότι η κλεμπσιέλλα, ακόμα και σήμερα, παραμένει ισχυρή και αν ένα νοσοκομείο ελληνικό προσβληθεί, έστω και ενδημικά, από αυτή, το πρόβλημα θα είναι τεράστιο.

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ένα νευρολογικό σύνδρομο με πάρα πολύ έντονη συμπτωματολογία. Το κύριο πρόβλημα των ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας είναι σε πρώτο λόγο οι κινητικές διαταραχές και είναι λογικό για έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να περπατήσει ή και δεν βλέπει καλά όλα τα άλλα να είναι δευτερεύοντα.
Έτσι, λοιπόν, ασθενείς, γιατροί και θεραπευτές είναι συγκεντρωμένοι κυρίως σε αυτές τις διαταραχές. Δεν ασχολούνται καθόλου ή ασχολούνται σχεδόν ελάχιστα με τα υπόλοιπα ακραία δύσκολα προβλήματα που συνοδεύουν την αρρώστια αυτή. Στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε στις διανοητικές διαταραχές που συνοδεύουν την ασθένεια αυτή.
Κάνοντας μια έρευνα πολλών ετών ,τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύσαμε στο Διεθνές Φαρμακολογικό-Νευροφυσιολογικό συνέδριο στο Μιλάνο της Ιταλίας το 1978, εντοπίσαμε ότι οι διανοητικές διαταραχές σε ένα ποσοστό πάνω από 40% είναι το πρωτεύον πρόβλημα ασθενών στη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Πέρα από αυτό, εξετάσαμε και τα αποτελέσματα των θεραπειών με διάφορα φάρμακα, όπως πιρακετάμη και ανοσοσφαιρίνες που έγιναν για τον λόγο αυτό. Βρέθηκε, λοιπόν, ότι αντιμετωπίζοντας με τις συγκεκριμένες θεραπείες τα προβλήματα των διανοητικών διαταραχών είχαμε και μια ουσιαστική βελτίωση των άλλων νευρολογικών συμπτωμάτων της σκλήρυνσης κατά πλάκας .
Στη πολυπαραγοντική ασθένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι αναγκαίο να γίνεται μια γενική αντιμετώπιση όλων των επιμέρους νοσολογικών οντοτήτων που συμβάλλουν σε αυτήν. Πολλές φορές αντιμετωπίζοντας μόνο το ένα πρόβλημα ουσιαστικά δεν συνεισφέρουμε καθόλου στην βελτίωση της κλινικής εικόνας. Ο λόγος είναι ότι δεν ξέρουμε με ποια δυναμική αντιπροσωπεύεται το κάθε πρόβλημα στην γενική παθογένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας .
Πάντως οι διανοητικές διαταραχές στην σκλήρυνση κατά πλάκας, που ποσοστιαία αντιπροσωπεύουν ένα πολύ μεγάλο νούμερο, πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα.