NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΟΥΣΙΩΔΗ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΑΙΤΙΑ, ΟΙ ΔΥΣΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΨΕΥΔΟΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ.
Π.χ. παράλυση ενός άκρου ή κάποια «τικ», ακόμη διαταραχές του βαδίσματος ανήκουν σε αυτή την ομάδα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, έχουμε μια συγκεκριμένη δυσπροσαρμοστικότητα της προσωπικότητας, έτσι ώστε αυτή με τη σειρά της να προβάλει τέτοιες εικόνες, που ήδη έχει αποθηκεύσει από κάποιο ερέθισμα προς τα έξω, μέχρι το σημείο που να θεωρεί ότι είναι δικές της. Πρόκειται για αυτό που, πολλές φορές, στο παρελθόν έκαναν αναφορά οι παλιοί νευρολόγοι σαν διαταραχές της υστερίας ή σαν υστερικές προσωπικότητες.
Βέβαια, όποτε έχουμε παρόμοιες περιπτώσεις, όπως λέγονται σήμερα συνδρόμων μετατροπής ή  διαταραχών σωματοποίησης, τότε οφείλουμε πάντα, πριν καταλήξουμε σε αυτή τη διάγνωση, να κάνουμε έναν εκτεταμένο νευρολογικό και ψυχιατρικό έλεγχο, ο οποίος θα μας δώσει ακριβώς τη βεβαιότητα της διάγνωσης αυτής. Διαφορετικά, ο κίνδυνος είναι πολύ μεγάλος σε μια λανθασμένη απόφαση ή να αδικηθεί ο ασθενής ή να προχωρήσει η ασθένεια ακόμα περισσότερο.
Ιδιαίτερα σε περίπτωση λάθους, δε γίνεται και η σωστή αγωγή τόσο για τη μετατροπή όσο και για τις διαταραχές της σωματοποίησης. Αυτό είναι το χειρότερο, γιατί έχουμε να κάνουμε γιατροί και ασθενείς με μια αρρώστια που στην ουσία δεν υπάρχει.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΥΡΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ ΤΩΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ, ΌΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΤΩΠΙΑΙΟΣ ΛΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΝΕΥΡΩΝΙΚΟΥ ΤΟΞΟΥ ΠΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΥΝ, ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ.
Πάρα πολλές ασθένειες προκαλούν διαταραχές σε αυτήν εδώ τη διαδρομή, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται όχι μόνο διαταραχές συμπεριφοράς ή του συναισθήματος, αλλά ακόμη και της προσωπικότητας, η οποία έτσι και αλλιώς  διαμορφώνεται από τα δυο πρώτα.  Και όταν λέμε για την προκείμενη διαταραχή της προσωπικότητας,  αναφερόμαστε στη δυσπροσαρμοστία και στις τάσεις δυσπροσαρμοστίας που δείχνει η προσωπικότητα προς κοινωνικές, ατομικές, οικογενειακές και γενικά περιβαλλοντολογικές εξελίξεις, σε σχέση με το ίδιο το άτομο. Έτσι λοιπόν, σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε πέρα από την ασθένεια και την εμφάνιση ενός γενικότερου προβλήματος, που είναι η ίδια προσωπικότητα αυτού του ατόμου με τη μεγαλύτερη δυνατή δυσκολία που μπορεί να υπάρξει σε έναν άνθρωπο˙ αυτή της δυσπροσαρμοστίας προς συνανθρώπους ή και περιβάλλον. Είναι κάτι που σε αυτές τις καταστάσεις πρέπει το ιατρικό προσωπικό να έχει ανοιχτά τα μάτια του και να έχει πάντα κατά νου την ευαισθησία αυτής της «σιδηροδρομικής γραμμής» που αναφέραμε παραπάνω.