NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟΠΤΟ, ΑΛΛΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ΜΕ ΤΕΚΜΗΡΙΑ.
ΤΩΡΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ, ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΟΤΙ ΣΧΕΔΟΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΦΟΝΟ ΑΠΟ ΑΜΟΚ.
Δεν ξέρω αν υπάρχει μια κεντρική υπηρεσία, προκειμένου στατιστικά να επεξεργάζεται το θέμα πόσο τακτικά εμφανίζεται και διαπραγματεύεται και γνωρίζεται στην κοινή γνώμη ο θάνατος ενός ανθρώπου, ύστερα από κατάληψη αμόκ κάποιου δολοφόνου.
Πάντως και αν δεν υπάρχει, πρέπει να ρυθμιστεί, προκειμένου να ξέρουμε τι αντιμετωπίζουμε σε καθημερινή βάση και ίσως ένας κεντρικός οργανισμός να μπορέσει να ψάξει με τους αρμόδιους φορείς για μια, αν όχι λύση, αλλά, τουλάχιστον κατ’ επίφαση πρόβλεψη σε αυτό το θέμα.
Ανακοινώθηκε από τον τύπο ότι τις τελευταίες μέρες κάποιος, δεν δόθηκε ακριβώς το όνομα, 58χρονος δράστης από την Άνω Πόλη Κυπαρισσίας, κατά την διάρκεια του μεσημεριού και χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, ξεγελώντας όλη την οικογένεια, θανάτωσε με μαχαίρι την 80χρονη μητέρα του με την οποία δεν είχε κανενός είδους προστριβές.
Βέβαια, από την ψυχιατρική πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, όπου κατέληξε ο δράστης, φάνηκε ότι, παρ’ όλο που μέχρι πρότινος δεν είχε εμφανή ψυχιατρικά συμπτώματα, προέβη στο αποτρόπαιο έγκλημα αυτό, προκειμένου να δώσει διαφυγή στην εσωτερική του ψυχοκινητική ένταση. Οι γιατροί δεν είπαν τίποτα παραπάνω, ο τύπος ανακοίνωσε μια είδηση, η είδηση όμως αυτή έχει την θέση Νο4 ή Νο5 σε ένα περιφερειακό κανάλι.
Στα υπόλοιπα κανάλια τοποθετείται η ψυχιατρική κατάσταση ενός αστυνομικού που πυροβόλησε κάποιον ιδιώτη, ή ακόμη περισσότερο, το εκτεταμένο έγκλημα του 17χρονου στην Γερμανία, που κόστισε τις ζωές πάνω από 20 ανθρώπων και του 28χρονου στην Αλαμπάμα, που έδειξε ότι μπορεί κανείς κάνοντας βόλτα να σκοτώσει δεκάδες ανθρώπων.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει μια περιέργως διάχυτη επιθετική ατμόσφαιρα σε όλο πλέον τον πλανήτη, που οδηγεί στα εγκλήματα του είδους.
Εμείς πλέον μόνο σαν πολιτισμένοι και γνώστες του αντικειμένου θα έπρεπε ίσως να εκλάβουμε το θέμα αυτό εντονότερα υπόψη και τουλάχιστον, μη μπορώντας να κάνουμε κάτι άλλο, ας το αναλύσουμε έτσι, που να δώσουμε την ευκαιρία στους επιγόνους μας, που θα είναι πιο έξυπνοι και πιο καλά οργανωμένοι από εμάς, να αρχίσουν να βλέπουνε και να βρίσκουνε μια κάποια οποιαδήποτε λύση.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/03/blog-post_18.html

ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ.
Σίγουρα το πρόβλημα είναι ψυχιατρικό. Ή τουλάχιστον έτσι το καταλαβαίνω εγώ, ας πούμε έστω και λόγω επαγγελματικής «διαστροφής».
Στην μέχρι τώρα ζωή μου και εργαζόμενος σε διάφορα κράτη, μελετώντας την ιστορία τους, διαπίστωσα ότι είμαστε η μόνη χώρα που ενσυνείδητα ζει, κινείται, υπάρχει και διαβουλεύεται με δανεικά, π.χ. στην Αμερική, στη Γερμανία, αν και εκεί ο κρατισμός είναι έντονος, η έννοια της λύσης κάθε προβλήματος με δανεικά είναι έξω από την ψυχολογία πολιτών και διοικούντων.
Βέβαια, και αυτοί δανείζονται, πραγματοποιούν ανάλογες κινήσεις με εμάς, αλλά, η πραγματική νοοτροπία των δανεικών απουσιάζει. Τώρα τελευταία έχει γίνει μόνο κάπως γνωστή με την έννοια του Leasing.
Δηλαδή, κάτι είναι δικό μου και το δανείζω παίρνοντας ενοίκιο, προκειμένου να έχει την χρήση του ένας τρίτος και ο τρίτος το δανείζεται για να δώσει διάδρομο στην ψευδαίσθηση στους γύρω του ότι είναι δικό του.
Έτσι, φτάσαμε, λοιπόν, παγκόσμια σήμερα οι πολίτες να χρωστάνε ακόμη και τα νερά που έχουν στο ψυγείο στις τράπεζες. Επίσημη, όμως, κρατική νοοτροπία «δανείζομαι για τα πάντα» έχουμε μόνο εμείς οι Έλληνες και οι πολιτικοί που μας διοικούν.
Δεν γίναμε έτσι, γεννηθήκαμε έτσι.
Δανειστήκαμε για να κάνουμε κράτος, δανειστήκαμε για να αναγνωριστούμε σαν Έθνος, δανειστήκαμε ακόμη και για να «μεγαλουργήσουμε» σαν λαός.
Το 1881 το τότε ελεύθερο ελληνικό κράτος προσαρτούσε στην κυριαρχία του την Θεσσαλία και σε λίγα χρόνια, δηλαδή μέσα σε μια πενταετία, διπλασιαζόταν η βιομηχανία, οι βιοτεχνίες, η αγροτική παραγωγή και όλα τα συναφή. Ο πληθυσμός της Αθήνας από 30.000 φτάνει τους 150.000.
Αρχίζει πλέον μια αστυφιλία να παίρνει κοινωνικό σχήμα και το δανεικό χρήμα να μοιράζεται ταξικά.
Η Εθνική Τράπεζα έχει πάντοτε την παντοκρατία του χρήματος, αλλά, δημιουργούνται άπειρα νέα χρηματικά ινστιτούτα και ατελείωτοι τοκογλύφοι.
Ένας φιλόδοξος πολιτικός ο Χαρίλαος Τρικούπης στα τέλη του 1880 μετά τις ελληνικές γεωπολιτικές επιτυχίες θέλει να κάνει την μικρή Ελλάδα οικονομική δύναμη στην Μεσόγειο ιδρύοντας το λεγόμενο «Χρηματιστήριο της Ανατολής».
Αμέσως μερικά χρόνια αργότερα χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του και αφήνει τη κυβέρνηση για έναν άλλο πολιτικό τον Δεληγιάννη, ο οποίος δεν καταφέρνει την διαχειριστεί την αποτυχία και την επιστρέφει στο Τρικούπη το 1892.
Ο Τρικούπης ξανακάνει κουμάντο για καινούρια δανεικά, δεν τα καταφέρνει, και με την ελαφρότητα που χαρακτηρίζει εμάς του Έλληνες στις 3 Μαΐου του 1893 βγαίνει στην Βουλή και λέει το περίφημο «Δυστυχώς, επτωχεύσαμε».
Βέβαια, τριγύρω του άνθιζε η παραοικονομία, η σπέκουλα και μια μεγάλη για την εποχή ευημερία.
Προφανώς, με το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» ο Τρικούπης εννοούσε ότι ο ίδιος δεν είχε πολιτική λύση και έτσι εξέφραζε την πολιτική του αδυναμία, γιατί ο διάδοχός του, ο Σωτηρόπουλος, βρήκε τα λεφτά -βεβαίως δανεικά- και προχώρησε, αρχίζοντας έτσι, μάλιστα, την χρηματοδότηση της μεγάλης Ελλάδας που διήρκεσε μέσα στου Βαλκανικούς πολέμους μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή και μετά από αυτήν.
Από τότε, χωρίς καμία εξαίρεση, ακόμα και στην περίοδο της Γερμανικής κατοχής, έχουμε κυβερνήσεις μέχρι και σήμερα, των οποίων η ικανότητα μετριέται στο πώς θα βρίσκουν νέα δανεικά για να πληρώνουν τα παλιά. Η έννοια παραγωγική διαδικασία μέχρι και σήμερα είναι άγνωστη.
Συνεπώς, όταν μιλάμε για κρίση, εμείς οι Έλληνες εννοούμε απλά αδυναμία εύρεσης δανειστή.

ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΣΕ ΑΘΩΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΠΟ ΑΤΟΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΡΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΑ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΡΟΜΕΡΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ.
Ένας 17χρονος δράστης στην περιοχή της Στουτγκάρδης της Γερμανίας σκότωσε δύο δεκάδες ανθρώπους περίπου με επαναληπτικό όπλο, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό και μάλιστα σε ένα ακραίο αμόκ.
Μια παρόμοια κατάσταση την ίδια μέρα, με λίγες ώρες διαφορά, επαναλήφθηκε με έναν 27χρονο στην Αλαμπάμα Ηνωμένων Πολιτειών. Οι συνθήκες ήταν πανομοιότυπες.
Εδώ απλώς πρόλαβε η αστυνομία να εξουδετερώσει πιο γρήγορα τον δράστη, αλλά, κάνεις δεν γνωρίζει ακόμη τον ακριβή αριθμό των θυμάτων.
Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία και στις δύο περιπτώσεις είναι το «τελετουργικό» της όλης διαδικασίας, ο τρόπος δράσης και η χαρακτηριοδομή των δραστών.
Οι δράστες αναφέρονται σαν φιλήσυχοι, ηπίων τόνων και χωρίς ιδιαίτερες κοινωνικές προκλήσεις άνθρωποι. Η σχέση τους με τα όπλα δεν είναι ευρέως γνωστή, αν και υφίσταται από χρόνια.
Χαρακτηριστικό, επίσης, είναι ότι πάντα προϋπάρχει ένα διφορούμενο μήνυμα από τους δράστες προς τρίτους για την δολοφονική πράξη που πρόκειται να επακολουθήσει.
Επίσης, τυπικό είναι ότι την ώρα που ξεκινάει το δολοφονικό αμόκ επιλέγεται σαν αφετηρία πάντοτε ένας γνωστός χώρος, π.χ. το σχολείο. Ενώ είναι το αμόκ της επίθεσης σε εξέλιξη κλιμακώνεται μέχρι να δοθεί το τέλος από μια αυτοκτονία ή εκτέλεση του δράστη από την αστυνομία.
Όλα αυτά μαζί συνθέτουν το χαρακτηριστικό σκηνικό του ψυχωτικού αμόκ του ατόμου με εγκεφαλικές διαταραχές και κυρίως, των προμετωπιαίων λοβών, όπως τακτικά αποδεικνύεται στις μετέπειτα ή εφόσον υπάρχουν προγενέστερες ιατρικές έρευνες.
Δηλαδή, για όλους αυτούς τους δράστες που κατά μόνας είναι κυρίως αρένες υπάρχει χαρακτηριστικό εγκληματολογικό προφίλ, που συνέχεια βλέπουμε να επαναλαμβάνεται.
Εν τη ουσία πρόκειται για μια εκδήλωση προφανώς ψυχικής διαταραχής σε εγκεφαλική δυσλειτουργία, που πρέπει να είναι εύκολα ελέγξιμη και με σοβαρές προϋποθέσεις ουσιώδους θεραπείας.
Είναι ένα στοιχείο που πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη, επανεξετάζοντας τα άτομα που βρίσκονται σε ανάλογους χώρους, μαθητές ή φοιτητές που έχουν τα στοιχεί αυτού του προφίλ.
Πρόκειται για μέτρα αποφυγής μυρίων κακών και έτσι πρέπει να συνδράμουν όλοι.

ΣΤΙΣ ΩΡΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΣΕ ΥΠΕΡΔΡΑΣΤΗΡΙΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΡΑΓΜΟΝΕΣ, ΠΟΛΥΑΣΧΟΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΥΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ (BURN OUT) ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ.
Πρόκειται για μια συλλογή ποικίλων και διάχυτων συμπτωμάτων της κόπωσης και της πλήρους δραστικής αδυναμίας, που συνοδεύονται από υψηλή πίεση, ανησυχία, ευερεθιστότητα, κυνισμό, πόνους στην πλάτη, διαταραχές του ύπνου, πόνους στην κοιλιά και στην καρδιά, κατάθλιψη με ιδέες αυτοκτονίας.
Σαν τέτοιο σύνδρομο το περιέγραψε πρώτα ένας διάσημος ψυχαναλυτής το 1974, ο Ρίτσαρντ Φροιντενμπέργκερ, και από τότε παρέμεινε. Βέβαια, όπως ήδη αναφέραμε, προϋπήρχε και πριν σαν έννοια της κατάθλιψης σε υπερκόπωση, αλλά, ο εν λόγω ερευνητής το διασκεύασε με πιο σαφή όρια ακόμη και το συνέδεσε με κοινωνικούς παράγοντες, όπως τα αισθήματα ανταγωνισμού, την πίεση για απόδοση, την ανασφάλεια σε πρόσωπα που είναι πάντοτε προγραμματισμένα για αυτές τις δυνατότητες.
Σε αντίθεση με την κατάθλιψη σε υπερκόπωση, που μπορεί να έχει «ποικιλία» ασθενών, στο σύνδρομο burn out οι ασθενείς είναι κατά κανόνα επιτυχημένοι. Είναι άνθρωποι που εργάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, θέλουν να τα κάνουν όλα σωστά, να αποδίδουν πολύ και να κερδίζουν πολλά χρήματα, τα οποία θεωρούν σαν ύψιστο στόχο, διότι αυτό είναι και ο σκοπός της ζωής τους.
Αυτός είναι και ο λόγος που όταν «στραβώσει» κάτι και χαθούν τα χρήματα ή δεν είναι τόσα όσα επιθυμεί κάποιος, προκειμένου να εκτιμήσει την κοινωνική του αναγνώριση, του καίγεται ο εγκέφαλος.
Αυτοί οι άνθρωποι εισέρχονται σταδιακά στην κατάσταση της πνευματικής υπερκόπωσης και μια μέρα παρουσιάζεται το σύνδρομο burn out, όπου αποφεύγουν, ή πιο σωστά είναι αδύναμοι, να κάνουν οτιδήποτε και απομονώνονται κοινωνικά, χωρίς να έχουν τη δύναμη να προσφέρουν το παραμικρό, αν δε είναι και καταθλιπτικοί, αυτοκτονούν κιόλας.
Το φαινόμενο αυτό, βέβαια, δεν υπήρχε τον παλιό καιρό, γιατί τότε οι δραστήριοι κατά κύριο λόγο συστοιχίζονταν γύρω από πολιτικές ιδεολογίες, όπου εύρισκαν και την έννοια του χρησίμου ατόμου για τον εαυτό τους ή ακόμη και του επαναστάτη. Σε μία κοινωνία άκρως εγωιστική και εξειδικευμένη, όπου σημεία κάθε συμπεριφοράς είναι ο ατομικισμός, η εμφάνιση του burn out, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης, είναι πολλαπλασιαστική και άκρως επίκαιρη.
Πλέον ειδικές κλινικές ή ιδιαίτερα προγράμματα με μείγματα φαρμάκων και ψυχικής υποστήριξης, καθώς επίσης αυτοαναγνώρισης, ανύψωσης αυτοπεποίθησης και ενίσχυσης του Εγώ έχουν πληθήνει σε όλη την Ευρώπη, προκειμένου να δοθούν σε αυτούς τους ανθρώπους οι «πρώτες βοήθειες».
Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ενός ασθενούς μας πολυεκατομμυριούχου, που χάνοντας τεράστια ποσά με την κρίση και ευρισκόμενος σε αυτό το σύνδρομο, η πρώτη του μεγάλη αληθινή χαρά ήταν να ζωγραφίζει και να μιλά ατελείωτες ώρες για άσχετα πράγματα που τον ηρεμούσαν.
Δηλαδή, αναζητούσε στοιχεία συμπεριφοράς χωρίς ευθύνη. Με τον τρόπο αυτό ξαναβρήκε πίσω την χαμένη υγειά του, αλλά, όχι και τα λεφτά του, γιατί δυστυχώς δεν υπάρχουν ιατρικές συνταγές για αυτό.

ΈΝΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ, ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΓΕΡΜΑΝΟ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟ, ΤΟΝ WALTER JENS. ΈΝΑΣ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ.
Ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας παίχτηκε με έναν από τους πιο προωθημένους διανοούμενους ,που ζει ακόμη σε ηλικία 88 ετών, τον Walter Jens και μάλιστα, από μια νευρολογική αρρώστια, που αποδεκατίζει πλέον του πάντες.
Το τραγικό είναι ότι αυτός ο άνθρωπος στην προχωρημένη του ηλικία έχασε για πάντα αυτό που για πάντα ζούσε, την μνήμη.
Σε ηλικία 52 ετών είχε σχεδόν προβλέψει σε μια επιφυλλίδα του προφητικά το τι πρόκειται να γίνει ή η μοίρα το έφερε έτσι, ώστε η αναφορά του εκείνη να είναι απόλυτα επίκαιρη για αυτόν σήμερα. Είχε τίτλο «Αντί για μια ιστορία της φιλολογίας».
Σε αυτή του την πραγματεία ο Walter Jens διαπραγματευόταν, ακροβατώντας μεταξύ των συνόρων της φιλολογίας και του πνεύματος, πως είναι δυνατόν να σκεφθεί κάποιος ότι δεν υπάρχει σκέψη.
Η παραίνεσή του ήταν για μια συνεχή προσπάθεια βελτίωσης αυτού του κόσμου μέσω των βιβλίων, της ανταλλαγής γνώσεων, της επίδειξης μάθησης και ποτέ να μην χαθεί από τα μάτια μας η συνεχής πρόοδος και η δια βίου εκμάθηση.
Έγραφε: «Πρέπει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και αν είναι δυνατόν, να ανοίγουμε το κρανίο του, να απορροφούμε τις γνώσεις που έχει μέσα, να του δίνουμε τις δικές μας και όλοι μαζί να κάνουμε το ίδιο με έναν τρίτο».
Με την ευκαιρία αυτή αναφερόταν και στην άποψη του Thomas Manns, ο οποίος, κατά την γνώμη του, ανέφερε πως μόνο ένα και μόνο πρόβλημα θα υπάρχει στην γη: «Πώς δραπετεύει κανείς; Πώς έρχεται κανείς στην πλευρά της ελευθερίας; Πώς σπάζει κανείς το κουκούλι προκειμένου να φύγει η πεταλούδα που υπάρχει μέσα;».
Έχοντας αυτό το τσιτάτο του Thomas Manns, έκλεινε τότε την επιφυλλίδα του ο μεγάλος καθηγητής της ρητορείας και διανοούμενος, ο οποίος πιστοποιούσε με τον τρόπο της ζωής του ότι δεν υπάρχει μόνο αριστερά, αλλά, αριστερός τρόπος ζωής.
Προδομένος από το ίδιο του το μυαλό περνάει τις άσχημες ώρες της άνοιας μόνος του, χωρίς να καταλάβει ανοίγοντας, όμως, πίσω του ένα τεράστιο πρόβλημα, που για μια ακόμη φορά πληρεί τον σκοπό για τον οποίο μιλούσε 40 χρόνια πριν. Προειδοποιεί, δηλαδή, τις νέες γενιές για την καταστροφή της απώλειας της μνήμης.
Είναι κάτι μοναδικό και κάτι χαρακτηριστικό σαν παράδειγμα από τον Γερμανό διανοούμενο. Πρέπει να προβληματίσει τους ανθρώπους να βρουν διόδους σε αυτήν την αρρώστια, που σίγουρα με τον ρυθμό που καλπάζει ο γεροντικός πληθυσμός σε όλες τις χώρες, είναι μια τεράστια απειλή για τους πάντες.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/03/blog-post_7149.html

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, Η ΚΡΙΣΗ, ΠΟΥ ΚΑΛΠΑΖΕΙ, ΔΕΝ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.
Ήδη κάποιες ευρωπαϊκές χώρες δίνουν ένα μπόνους για να αγοράζουν οι πολίτες περισσότερο. Παρόλα αυτά, ταυτόχρονα η ελπίδα ότι η κατανάλωση θα μας σώσει, αντικατοπτρίζεται στις ατελείωτες αλάνες σκουπιδιών και αχρήστων πραγμάτων.
Η γερμανική κυβέρνηση κυριολεκτικά σε μια κίνηση απελπισίας πληρώνει 2.500€ σε όποιον πολίτη παραδώσει το παλιό του αυτοκίνητο και αγοράσει καινούριο. Η πράξη αυτή οδήγησε εκατομμύρια Γερμανούς στην ανανέωση του αμαξιού τους, αλλά, ταυτόχρονα κατέρρευσαν οι ισορροπίες που υπήρχαν μέχρι τότε στην αγορά του αυτοκινήτου και όλη η διαδικασία γύρισε μπούμερανγκ στην παραγωγή, φέρνοντας περισσότερη ανεργία και αμηχανία πληρωμών.
Από ότι φαίνεται πλέον ο Homus Comercialicus (ο εμπορευόμενος άνθρωπος) δεν αλλοιώνει την ψυχολογία του πια καθόλου. Παρόλο που η καταστροφή, στην οποία τον οδηγεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής, είναι παντού αποτυπωμένη, συνεχίζει με μανία να οδηγεί τον εαυτό του σε παρόμοια αδιέξοδα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ούτε το μαρξιστικό ρητό ότι «είμαστε ικανοί να αγοράσουμε και το σκοινί που θα μας κρεμάσουν».
Οι πράξεις απελπισίας είναι βέβαια κατακριτέες, αλλά, όταν προέρχονται από κρατικές παρεμβάσεις με χρόνια αποτελέσματα και πρόσθετα αδιέξοδα, τότε πλέον χρειάζεται στην ουσία μια μορφωτική επανάσταση για να βγούμε από αυτήν την κρίση.
Πρέπει να γίνει κάτι που είναι φαίνεται φοβερά δύσκολο. Όπως είπε κάποιος: «να αλλάξω τρόπο σκέψης».

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΒΛΑΒΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΓΚΑΙΡΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ. ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΥΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΒΗΜΑ.
Ένας συνεχής πονοκέφαλος των γιατρών είναι η ανακάλυψη μεθόδων για προληπτική ιατρική. Δηλαδή, για εντοπισμό κάποιων παθολογικών εστιών μέσα στο κεντρικό νευρικό σύστημα, προτού πλέον αυτά εκδηλωθούν κλινικά.
Σήμερα πλέον υπάρχουν αρκετές μέθοδοι για να εντοπιστούν αυτές οι «σιωπηλές» συμπτωμάτων περιοχές. Πέρα από την μαγνητική και αξονική τομογραφία, η οποία στη βάση ενός τσεκάπ μπορεί να αποδώσει τέτοιες πληροφορίες, πολύ μεγάλο διαγνωστικό περιεχόμενο έχουν τα προκλητά δυναμικά.
Τα προκλητά δυναμικά είναι απαντήσεις του εγκεφάλου σε διάφορα περιφερικά ερεθίσματα, όπως π.χ. οπτικά, ακουστικά, ηλεκτρικά, κ.α.
Στην προκειμένη περίπτωση εξετάσαμε περίπου 300 ασθενείς με ενδεικτικό μόνο σακχαρώδους διαβήτη, χωρίς να υπάρχει κανένα άλλο κλινικό σημείο. Η εξέταση έγινε και με τους τρεις τρόπους, καταγράφοντας τα οπτικά, τα ακουστικά και τα σωματοαισθητικά προκλητά δυναμικά και συγκρίνοντας τις τιμές με αυτές μιας φυσιολογικής ομάδας.
Βρέθηκε, λοιπόν, ότι πάνω από 60% αυτών των ασθενών είχαν ήδη παθολογικές διεργασίες, που το πιστοποιούσαν οι διαγνωστικές αυτές μέθοδοι. Μάλιστα, μερικές ήταν οριακά και ύστερα από λίγο καιρό εμφανίστηκαν πράγματι και με κλινικές διαταραχές από το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι και σε αρρώστιες ύποπτες για την διαταραχή του κεντρικού νευρικού συστήματος, όπως είναι ο διαβήτης, μεσολαβεί πάντοτε ένας λανθάνων χρόνος από την ώρα που θα εγκατασταθεί η βλάβη στον εγκέφαλο ή στο κεντρικό νευρικό σύστημα μέχρι να εκδηλωθεί κλινικά.
Αυτό μας δίνει μια μεγάλη αφορμή προκειμένου να προτρέψουμε τους ενδιαφερόμενους να εξετάζονται τακτικά ώστε αυτό να ανακαλυφθεί πριν αρχίσει η παθολογική διεργασία.
Μια τέτοια ανακάλυψη κάποιων διαταραχών, χωρίς ακόμα να υφίσταται η κλινική εκδήλωση, έχει πολύ μεγάλη θεραπευτική σημασία και είναι άκρως σημαντική για την προστασία του καθενός.
Χρησιμοποιούμε αυτό σαν παράδειγμα, ιδιαίτερα στους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, όπου έχουν τα συμπτώματα αρκετό καιρό μετά από την καταγραφή παθολογικών ευρημάτων των προκλητών δυναμικών.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ, ΑΠΟ ΙΟΥΣ Ή ΠΑΡΑΣΙΤΑ.
Το ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου, τόσο κατά την διάρκεια ή ακόμη και μετά την λοίμωξη, αλλάζει, είναι γνωστό και επιστημονικά τεκμηριωμένο από καιρό. Μάλιστα, τα παλιά χρόνια στην ψυχιατρική χρησιμοποιούσαν τις εμπύρετες λοιμώξεις για την θεραπεία διαταραχών της συμπεριφοράς και επιληπτικών σπασμών. Σε πολλές περιπτώσεις ορισμένες από αυτές τις μεθόδους διατηρούνται μέχρι και σήμερα, έτσι που δείχνουν πόσο σωστή ήταν η άποψη της εφαρμογής τους.
Το καινούριο στη όλη ερευνητική αναζήτηση είναι ότι τα λοιμώδη νοσήματα επηρεάζουν την συμπεριφορά διαφορετικά ανάλογα με το φύλο. Τσέχοι παρατηρητές σε μια επιστημονική έρευνα κατέγραψαν αποκλίσεις της συμπεριφοράς γυναικών, οι οποίες είχαν αδιαθετήσει από τοξοπλάσμωση.
Γυναίκες κατά την διάρκεια ή μετά την λοίμωξη με τοξοπλάσμωση έδειξαν ιδιαίτερα μεγαλύτερα αισθήματα ευθύνης, ανησυχίας, αμφιβολίας και αβεβαιότητας. Οι αντιδράσεις τους ήταν ουσιαστικά μειωμένες και πολλές φορές ήταν υπαίτιες τροχαίων ατυχημάτων.
Η όλη κατάσταση πιστοποιεί ότι τα λοιμώδη νοσήματα ακολουθούν με σιγουριά δύο μηχανισμούς. Ο ένας είναι να φτάσουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα περνώντας τον φραγμό του εγκεφάλου και ο δεύτερος είναι να κατευθυνθούν σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου του ατόμου ανάλογα με το φύλο του και το γενετικό του καλούπι. Όλα αυτά τα συμπτώματα δείχνουνε και μια σαφώς εξελικτική τάση με γονιδιακές προεκτάσεις.
Έτσι, λοιπόν, μπορούμε να φανταστούμε σε μερικές δεκαετίες σοφερίνες που προκαλούν ατυχήματα, μεταξύ των άλλων να οδηγούνται ανακριτικά και στο τεστ πιστοποίησης της τοξοπλάσμωσης.