NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η υπερωπία είναι το αντίθετο της μυωπίας. Στη δεύτερη ο ασθενής δεν μπορεί να διακρίνει αντικείμενα σε κοντινή απόσταση. Αντίθετα, στην υπερωπία το άτομο βλέπει πολύ μακριά και με ευκρίνεια.
Σε αντιπαραβολή με την οικονομική κρίση, το σύνδρομο της υπερωπίας οδηγεί τον σύγχρονο άνθρωπο - καταναλωτή στην αναστολή αγορών. Δηλαδή, το σύνδρομο αυτό οδηγεί από τη χλιδή στην προσοχή. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ενδιαφέρονται για πολυτελή αυτοκίνητα, ωραία ρούχα, ακριβά εστιατόρια, παρά για «πεζά πράγματα», όπως π.χ. για φθηνή τροφή και πώς θα πληρώσουν το νοίκι τους. Το χρήμα για αυτούς δεν είναι έπαθλο, παρά «χαρτί» ασφάλειας.
Έτσι σκεπτόμενοι με φόβο το αύριο, δε ζουν το σήμερα και «σκοτώνουν» τον καταναλωτή μέσα τους. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για την αγορά. Διότι τέτοιες συμπεριφορές είναι άκρως μιμητικές και μακριά από τον δυτικό τρόπο ζωής.
Είναι δε δύσκολα άτομα με το σύνδρομο αυτό να ξαναγίνουν χαρούμενοι καταναλωτές.

«Η ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΙΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ»
Ντοστογιέφσκι
Οι άρχοντες της διαφήμισης γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι στο αντικείμενό τους απευθύνονται σε ένα πληθυσμό κατά κύριο λόγο ημιμαθή και κυρίως για τα προϊόντα που προπαγανδίζουν.
Τα όλα προγράμματα διαφήμισης, αν προσέξετε, ασχέτως του περιεχομένου, πέραν ενός πλαισίου σοβαροφάνειας της παρουσίασης που έχουν, φροντίζουν πάντοτε να χρησιμοποιούν για τις ανακοινώσεις και ιδιαίτερα έγκυρα και κοινής αποδοχής μέσα, εφημερίδες περιοδικά τηλεοράσεις κτλ.
Το κύρος αυτό που έχουν αυτά τα μέσα έχει στόχο να καλύψει την ημιμάθειά μας και κατά συνέπεια, την ελλιπή γνώση για την αξία του προϊόντος, έτσι που να αποτρέπει τις αναστολές για την απόκτησή του.
Η επιτυχία στην διαφήμιση σε αυτόν το τομέα είναι πάρα πολύ μεγάλη και αυτό φαίνεται από την τεράστια κατανάλωση άχρηστων πραγμάτων που αγοράζουμε και συσσωρεύουμε διαρκώς γύρω μας.
Σε ψυχολογικά πειράματα που έγιναν και προκειμένου να δείξουν την χρησιμότητα και την καταλληλότητα των αγορασμένων προϊόντων βρέθηκε στα νοικοκυριά ότι έως και το 80% περίπου των διαφόρων αντικειμένων, που είχαν αγοραστεί τους τελευταίους 6 μήνες, ήταν άχρηστα ή περιττά ή τέλος πάντων μπορούσε να είχε αποφευχθεί η κατανάλωσή τους.
Μια ορθολογιστική συμπεριφορά χειρισμού της αγοράς, αγνοώντας την διαφήμιση, ίσως απελευθέρωνε την προσωπική μας ζωή από πάρα πολλά δεσμά.

«ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΦΤΩΧΟΙ, ΑΛΛΑ, ΔΕ ΛΥΝΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ».
Όσκαρ Ουάιλντ
Το κίνητρο για τη λειτουργία της αγοράς είναι η κτίση και η προσδοκία της πιο άνετης ζωής. Δηλαδή, η ιδιοκτησία είναι ο ψυχολογικός μοχλός κίνησης της αγοράς.
Σε εποχές κρίσης αυτός ο μηχανισμός κίνησης παρουσιάζει τεράστια φθορά. Η διοίκηση μέσω των τραπεζών «βάζει χέρι» στην ιδιοκτησία των ατόμων με ποικίλους τρόπους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την πρόκληση εξαφάνισης κάθε κινήτρου για απόκτηση ιδιοκτησίας.
Άρα, έρχεται μια πλήρης αδιαφορία για το κέρδος. Η αγορά δεν κινείται, δεν παράγει, γιατί υπάρχει διάχυτος ο φόβος της αρπαγής.
Μετά από αυτό, παρουσιάζεται μια έντονη κοινωνική κατάθλιψη, που μειώνει ή ελαχιστοποιεί τη διάθεση για παραγωγικότητα και επιχειρηματικότητα.
Το αποτέλεσμα είναι ιστορικά δεδομένο (πρώην ανατολικά κράτη). Από την κατάθλιψη έρχεται μια φοβική πίεση, που οδηγεί σε κοινωνική αποσύνθεση και εξασθένιση του κράτους.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΗΣ. Η ΟΛΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ.
Ο παραλογισμός της αγοράς είναι μια καθημερινή πραγματικότητα, που με τον χρόνο έχει γίνει παράδοση και λειτουργεί έτσι, π.χ. θέλουμε εναλλακτικό ωράριο, θέλουμε και συνεχές.
Θέλουμε καθαριότητα, αλλά, δεν θέλουμε να πληρώνουμε φόρους.
Απαιτούμε ευγένεια, ενώ είμαστε αγενείς. Θέλουμε έναν οδικό κώδικα, που πρώτοι τον παραβιάζουμε κτλ.
Το κυριότερο, θεωρούμε όλους τους διοικούντες λογικούς με κύρος και τους τοποθετούμε στις θέσεις που κατέχουν, ενώ θυμώνουμε, όταν αυτοί δείχνουν ανεπάρκεια.
Η παράδοση είναι έτσι, γιατί η χαρακτηριοδομή του μέσου ατόμου είναι έτσι. Ο καθένας κουβαλάει μια σχιζοφρενική ζυγαριά, που προσπαθεί να ισορροπήσει παρελθόν με παρόν.
Μια μόνιμη προσπάθεια να δικαιολογήσει τις αντιφατικές αποφάσεις του παρελθόντος με τις πράξεις του παρόντος.
Είναι θέμα ψυχιατρικής ανάλυσης.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, Η ΚΡΙΣΗ, ΠΟΥ ΚΑΛΠΑΖΕΙ, ΔΕΝ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.
Ήδη κάποιες ευρωπαϊκές χώρες δίνουν ένα μπόνους για να αγοράζουν οι πολίτες περισσότερο. Παρόλα αυτά, ταυτόχρονα η ελπίδα ότι η κατανάλωση θα μας σώσει, αντικατοπτρίζεται στις ατελείωτες αλάνες σκουπιδιών και αχρήστων πραγμάτων.
Η γερμανική κυβέρνηση κυριολεκτικά σε μια κίνηση απελπισίας πληρώνει 2.500€ σε όποιον πολίτη παραδώσει το παλιό του αυτοκίνητο και αγοράσει καινούριο. Η πράξη αυτή οδήγησε εκατομμύρια Γερμανούς στην ανανέωση του αμαξιού τους, αλλά, ταυτόχρονα κατέρρευσαν οι ισορροπίες που υπήρχαν μέχρι τότε στην αγορά του αυτοκινήτου και όλη η διαδικασία γύρισε μπούμερανγκ στην παραγωγή, φέρνοντας περισσότερη ανεργία και αμηχανία πληρωμών.
Από ότι φαίνεται πλέον ο Homus Comercialicus (ο εμπορευόμενος άνθρωπος) δεν αλλοιώνει την ψυχολογία του πια καθόλου. Παρόλο που η καταστροφή, στην οποία τον οδηγεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής, είναι παντού αποτυπωμένη, συνεχίζει με μανία να οδηγεί τον εαυτό του σε παρόμοια αδιέξοδα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ούτε το μαρξιστικό ρητό ότι «είμαστε ικανοί να αγοράσουμε και το σκοινί που θα μας κρεμάσουν».
Οι πράξεις απελπισίας είναι βέβαια κατακριτέες, αλλά, όταν προέρχονται από κρατικές παρεμβάσεις με χρόνια αποτελέσματα και πρόσθετα αδιέξοδα, τότε πλέον χρειάζεται στην ουσία μια μορφωτική επανάσταση για να βγούμε από αυτήν την κρίση.
Πρέπει να γίνει κάτι που είναι φαίνεται φοβερά δύσκολο. Όπως είπε κάποιος: «να αλλάξω τρόπο σκέψης».

ΩΝΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΨΩΝΙΑ (ΑΓΟΡΕΣ). ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΛΕΞΗ ΜΑΝΙΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ.
Η ωνιομανία είναι όντως μία ψυχική διαταραχή, που χαρακτηρίζει τον εθισμό στις αγορές και ως εκ τούτου, την ενοχή για τη σπατάλη που γεννά την κατάθλιψη, που με τη σειρά της οδηγεί το άτομο σε νέες αγορές, προκειμένου να φύγει από το άγχος της. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν φαύλο κύκλο σε συνεχή κίνηση.
Είναι μία διαταραχή με στόχο τις συνεχείς αγορές που προκαλεί τη δυσλειτουργία του ατόμου. Είναι μία ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, που οδηγεί σε έναν έντονο ερεθισμό παρόμοιο με αυτόν της κατάχρησης ουσιών ή αλκοόλ. Τακτικά, συνυπάρχει με άλλα ψυχικά προβλήματα, όπως χαμηλή αυτοεκτίμηση, διαταραγμένη κριτική ικανότητα, έντονο άγχος, κατάθλιψη, επικοινωνιακά προβλήματα.
Το σύνολο των προβλημάτων οδηγεί τα άτομα με ωνιομανία σε μία υπερβολική ένταση επιθυμίας κατανάλωσης με ένα αφόρητο ψυχαναγκασμό για την εκτέλεση της επιθυμίας αυτής. Τα χρήματα που βρίσκονται και ξοδεύονται για την επιθυμία αυτή δεν προκαλούν καμία κριτική αναστολή στα άτομα που πάσχουν από την ασθένεια αυτή. Αρκεί το ότι τους δίνουν μία προσωρινή διέξοδο από το καταθλιπτικό τους άγχος.
Μετά επανέρχονται ξανά στην πρότερη κατάσταση με επιβεβαρυμένο με ενοχές θυμικό και χρειάζονται ξανά τον ίδιο φαύλο κύκλο για να ανακουφισθούν. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός από τους πλέον ισχυρούς μηχανισμούς εθισμού.
Τα άτομα αυτά χρήζουν θεραπευτικής υποστήριξης τόσο φαρμακευτικής, όσο και ψυχοθεραπευτικής.

ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΕΝΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΕΟΡΤΩΝ ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΕΡΙΔΑΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ: ΤΑ ΨΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ.
Τα ψώνια (αγορές) σαν αντικαταθλιπτική αγωγή είναι ένα τρικ που γνωρίζουν πολύ καλά οι χειριστές της αγοράς, προκειμένου να αυξήσουν τους τζίρους και κατά συνέπεια, τα κέρδη, ιδιαίτερα κατά τις περιόδους των εορτών.
Γνωρίζοντας ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων αγοράζει πάντα περισσότερα από όσα χρειάζεται, και μάλιστα, με σχετική ευκολία, γιατί αυτό είναι κοινωνικά αποδεκτό, χρησιμοποιούν τη διαφήμιση με μεγάλη επιτυχία για το σκοπό αυτό.
Σε μία εποχή όπου κυριαρχεί η κοινωνική πίεση, η μοναξιά, το άγχος και η κατάθλιψη, η διαφήμιση παρουσιάζει τις αγορές σα λύση. Βάζει τον ένα να μιμηθεί τον άλλο, τονίζοντας ότι αυτό που κάνουν όλοι, δε δημιουργεί ενοχή, πιθανόν και δεν γίνεται αντιληπτό από τους γύρω του μέσα στην τεράστια μάζα των καταναλωτών. Πολεμάει την κατάθλιψη και φέρνει ανακούφιση. Άρα, αγοράζουμε.
Και όντως, υποσυνείδητα, αγοράζουμε τα πάντα με τα πάντα (λεφτά, δάνεια, πιστώσεις κλπ). τις περισσότερες φορές τα διάφορα αγορασμένα «αγαθά» μένουν αχρησιμοποίητα και ανέπαφα για πολύ καιρό. Οι δε αγοραστές τα παρατηρούν αρχικά και μετά τα αποθηκεύουν σε σκοτεινές γωνίες για να μην τα βλέπουν. Με τον τρόπο αυτό προσπαθούν να μειώσουν την ενοχή τους για την άχρηστη και πανάκριβη δαπάνη μιας στιγμιαίας αντικαταθλιπτικής αγωγής.

ΟΝΤΩΣ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΟΥΜΕ; ΠΩΣ Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΞΥΠΝΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΥΤΗ;
Οι διαφημιστές και οι ειδικοί στο νευρομάρκετινγκ γνωρίζουν από ειδικές έρευνες και εμπεριστατωμένες αναλύσεις από ειδικούς ψυχίατρους της αγοράς, ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την αδυναμία για την εντύπωση μίας σταθερής εικόνας του εαυτού μας.
Γνωρίζουν ότι η πλειοψηφία των ατόμων αισθάνεται ένα εσωτερικό κενό λόγω ελλειμματικής προσωπικότητας και έλλειψης αυτοεκτίμησης και εμπιστοσύνης που προσπαθεί να το συμπληρώσει αγοράζοντας αντικείμενα υποτιθέμενες υψηλής αξίας.
Η διαδικασία αυτή αρχίζει ήδη από την παιδική ηλικία, όπου ο μοντέρνος άνθρωπος κάτω από την στρεσογόνο πίεση της κοινωνικής ζωής αισθάνεται μία έλλειψη κοινωνικής αποδοχής και μία αδυναμία για τον εαυτό του.
Έτσι, λοιπόν, μαθαίνει από τους κατευθυντές της αγοράς, από τα πρώτα του βήματα, μέσω της διαφήμισης ότι για να γεμίσει το κενό του και να μειώσει την κατάθλιψή του, χρειάζεται τις αγορές, όσο γίνεται πιο τακτικά.
Στην ουσία, αγοράζει επιβεβαίωση και ανακούφιση. Αυτό αρχίζει από τον πωλητή, που του εξυμνεί την ομορφιά του με το νέο του πουλόβερ και συνεχίζεται από τους οικείους του με τον θαυμασμό τους για το νέο αυτοκίνητο.
Έτσι, δανειζόμενοι την προσωπικότητα που μας λείπει από τα αντικείμενα της αγοράς, χάνουμε ταυτόχρονα και τον έλεγχο της πραγματικότητας.
Με αυτό τον τρόπο μπαίνουμε στην παγίδα του εθισμού των αγορών, που δε σταματά με τίποτε και μεγαλώνει συνεχώς τη συγκεκριμένη ανάγκη μας.