NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ, ΑΠΟ ΙΟΥΣ Ή ΠΑΡΑΣΙΤΑ.
Το ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου, τόσο κατά την διάρκεια ή ακόμη και μετά την λοίμωξη, αλλάζει, είναι γνωστό και επιστημονικά τεκμηριωμένο από καιρό. Μάλιστα, τα παλιά χρόνια στην ψυχιατρική χρησιμοποιούσαν τις εμπύρετες λοιμώξεις για την θεραπεία διαταραχών της συμπεριφοράς και επιληπτικών σπασμών. Σε πολλές περιπτώσεις ορισμένες από αυτές τις μεθόδους διατηρούνται μέχρι και σήμερα, έτσι που δείχνουν πόσο σωστή ήταν η άποψη της εφαρμογής τους.
Το καινούριο στη όλη ερευνητική αναζήτηση είναι ότι τα λοιμώδη νοσήματα επηρεάζουν την συμπεριφορά διαφορετικά ανάλογα με το φύλο. Τσέχοι παρατηρητές σε μια επιστημονική έρευνα κατέγραψαν αποκλίσεις της συμπεριφοράς γυναικών, οι οποίες είχαν αδιαθετήσει από τοξοπλάσμωση.
Γυναίκες κατά την διάρκεια ή μετά την λοίμωξη με τοξοπλάσμωση έδειξαν ιδιαίτερα μεγαλύτερα αισθήματα ευθύνης, ανησυχίας, αμφιβολίας και αβεβαιότητας. Οι αντιδράσεις τους ήταν ουσιαστικά μειωμένες και πολλές φορές ήταν υπαίτιες τροχαίων ατυχημάτων.
Η όλη κατάσταση πιστοποιεί ότι τα λοιμώδη νοσήματα ακολουθούν με σιγουριά δύο μηχανισμούς. Ο ένας είναι να φτάσουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα περνώντας τον φραγμό του εγκεφάλου και ο δεύτερος είναι να κατευθυνθούν σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου του ατόμου ανάλογα με το φύλο του και το γενετικό του καλούπι. Όλα αυτά τα συμπτώματα δείχνουνε και μια σαφώς εξελικτική τάση με γονιδιακές προεκτάσεις.
Έτσι, λοιπόν, μπορούμε να φανταστούμε σε μερικές δεκαετίες σοφερίνες που προκαλούν ατυχήματα, μεταξύ των άλλων να οδηγούνται ανακριτικά και στο τεστ πιστοποίησης της τοξοπλάσμωσης.

ΑΝΔΡΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΩΣΗΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΑΚΡΑΙΟΙ, ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ, ΚΑΧΥΠΟΠΤΟΙ, ΕΜΠΑΘΕΙΣ ΜΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ.
Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι μετά από μια λοίμωξη, και ειδικά παρασιτικού τύπου, δείχνουν μια αλλαγή της συμπεριφοράς κατά ποικίλους τρόπους. Αυτό είναι από παλιά γνωστό και μάλιστα εδώ και δεκαετίες σε ορισμένες χώρες, όπως είναι η Τσεχία, καταγράφονται και σχετικές επιδημιολογικές έρευνες στην κατεύθυνση αυτή.
Με αφορμή τα ερεθίσματα αυτά παρατηρήσαμε ασθενείς που έπασχαν από τοξοπλάσμωση και καταγράψαμε τα αποτελέσματα των ψυχομετρικών εξετάσεων. Με έκπληξη βρέθηκε ότι η κοινωνική συμπεριφορά των ανδρών με λοίμωξη τοξοπλάσμωσης έχει μια σαφή διαφοροποίηση. Συγκεκριμένα, η συμπεριφορά τους είναι πιο επιθετική και διεκδικητική γενικά σε κοινωνικό επίπεδο.
Παράλληλα με την επιθετική συμπεριφορά, εμφανίζεται μια αδυναμία συγκέντρωσης με ταυτόχρονη καχυποψία και αμφισβήτηση των πάντων.
Πέραν τούτου σχεδόν σε όλους παρατηρείται και μια έντονη ψυχοκινητική κατάσταση σε σχέση με το παρελθόν. Γενικά, υπάρχουν ενδείξεις αύξησης της τεστοστερόνης που θεωρείται υπεύθυνη για όλα αυτά.
Παράλληλα, παρατηρούνται και αυξομειώσεις της τεστοστερόνης κατά την διάρκεια της θεραπείας που επιβεβαιώνουν την υποψία ότι επηρεάζεται άμεσα από την εμβέλεια της τοξοπλάσμωσης.
Η αύξηση της τεστοστερόνης στους άνδρες στην τοξοπλάσμωση φαίνεται να αποτελεί ένα εξελικτικό μηχανισμό προστασίας. Είναι δε ένα πραγματικό γεγονός.

ΑΝΤΙΨΥΧΩΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΟΥ ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΑ ΓΚΟΝΤΙ (GONDI) ΣΤΟ ΣΩΜΑ.
Η παρατήρηση ήρθε από τον χώρο της ψυχιατρικής. Βρέθηκε ότι σχιζοφρενείς ασθενείς νοσούν πιο τακτικά από την τοξοπλάσμωση από ότι οι υπόλοιποι.
Το παράσιτο του τοξοπλάσματος ως γνωστόν προσβάλει όλα τα θηλαστικά. Οι άνθρωποι κατά κύριο λόγο το λαμβάνουν από άπλυτα λαχανικά, μη καλοψημένο χοιρινό ή αρνίσιο κρέας. Κύριος λόγος, όμως, είναι οι γάτες ή τα περιττώματα ζώων στους κήπους ή σε τόπους, όπου τα παιδιά έρχονται σε επαφή με μολυσμένα μέρη.
Το παράσιτο πεθαίνει από τους 56οC και πάνω και κάτω από τους 20οC. Παρουσιάζεται σαν κλινική εικόνα, κυρίως μετά από γρίπη ή κρυολόγημα.
Γενικά, το παράσιτο της τοξοπλάσμωσης περιμένει να βρει τον ξενιστή με αδύναμο το ανοσοποιητικό, προκειμένου να εισχωρήσει μέσα του και να επεκταθεί σε όλο του το σώμα. Πολύ τακτικά, με αυτόν τον τρόπο η τοξοπλάσμωση επηρεάζει μεταξύ των άλλων και το κεντρικό νευρικό σύστημα και ιδιαίτερα, την όραση και πολύ τακτικά και την συμπεριφορά.
Βέβαια, πολύ πιο επικίνδυνα είναι όταν αυτή η κατάσταση προσβάλλει τις εγκύους και κατά συνέπεια, τα έμβρυα, που αν γεννηθούν παρουσιάζουν πιο έντονα τα συμπτώματα αυτά.
Η έρευνα αυτή επιβεβαιώθηκε και από χημικές αναλύσεις, όπου ερευνητές βρήκαν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες αντισωμάτων τοξοπλάσμωσης σε εγκεφάλους σχιζοφρενών. Και αυτή είναι μια παρατήρηση – πιστοποίηση, που ανοίγει νέες ερευνητικές προοπτικές.

Το ότι «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» το γνωρίζουμε από παιδιά και το αντιμετωπίζουμε οι ίδιοι με κατανόηση στην μαύρη καθημερινότητά μας.
Δεν μας ξαφνιάζει, ούτε μας κάνει να αντιδρούμε. Συμπονούμε, βέβαια, τον μικρό όταν φαγώνεται από τον μεγάλο, αλλά, το θεωρούμε φυσιολογικό και δεδομένο. Έτσι, το περνάμε και στην μνήμη μας και μετά το ξεχνάμε.
Έτσι, λοιπόν, βρίσκουμε και φυσιολογικό τον γάτο να κυνηγάει να φάει το ποντίκι, προκείμενου να εξασφαλίσει την τροφή του και τη συντήρησή του. Ακόμη πιο φυσιολογικό και με μεγάλη συμπάθεια βλέπουμε το ποντίκι να τρέχει να αποφύγει τον γάτο για γλιτώσει την ζωή του.
Ο καθένας σε αυτό το κυνήγι χρησιμοποιεί τα προσόντα που έχει. Ο γάτος την επιθετικότητα, την αλτικότητα, το αίσθημα της πείνας και τα τεράστια νύχια του. Το ποντίκι την μεγάλη ταχύτητα για το μικρό του σώμα μαζί με την ευεξία του και την γρήγορη αντίληψή του στο να βρίσκει κρυψώνες. Πάλι όλα αυτά τα θεωρούμε φυσιολογικά και λογικά.
Είναι το καθημερινό κυνήγι του αδύναμου να καταβροχθιστεί από τον ισχυρό, αν και ο σκοπός και των δύο είναι κοινός. Ο μεν ένας θέλει να φάει τον άλλον, προκειμένου να παραμείνει ισχυρός και δυνατός, προκειμένου να συνεχίσει την διαιώνιση του είδους, ο δε άλλος θέλει να αποφύγει το φάγωμα, για να μπορέσει να φροντίσει και αυτό την δική του αναπαραγωγή.
Τελικά, ένας αγώνας δύο υπάρξεων ο καθένας για το δικό του συμφέρον και όλοι μαζί για την φύση.
Βέβαια! Η φύση δεν μένει αμέτοχη σε αυτό το παιχνίδι της γάτας με του ποντικιού. Πολύ περισσότερο, βέβαια, δεν παίρνει το μέρος του ενός ή του άλλου. Την φύση την ενδιαφέρει η εξέλιξη και η διαιώνιση του είδους, προκειμένου μέσα από αυτό να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί και η ίδια.
Στο παιχνίδι αυτό, λοιπόν, μπαίνουν πάρα πολλοί αστάθμητοι παράγοντες ή καλύτερα, άγνωστες σε εμάς παράμετροι με ουσιαστικό ρόλο στην αντιπαράθεση αυτή π.χ. τα παράσιτα.
Το παράσιτο ζει εις βάρος κάποιου άλλου, που λέγεται ξενιστής. Το παράσιτο αγαπάει τον ρόλο του, γιατί, χωρίς κόπο ή χωρίς να χαλάσει ενέργεια, εκπληρώνει το φυσικό του ρόλο για αναπαραγωγή και διαιώνιση με ενέργεια «κλεμμένη από τον ξενιστή». Κατά κανόνα, το παράσιτο είναι πιο γερό από τον ξενιστή. Τον απομυζά μέχρι να πεθάνει, καταναλώνοντας όλη του την ενέργεια για να ζήσει το ίδιο.
Έτσι, λοιπόν, ένα συγκεκριμένο παράσιτο, π.χ. της τοξοπλάσμωσης, που ζει σε ποντίκια και γάτες, για να αναπτυχτεί και να αναπαραχθεί χρησιμοποιεί με την πονηριά του και τα δυο θηλαστικά, ποντικό και γάτα, βάζοντάς τους να αλληλοεξοντωθούν για το δικό του συμφέρον.
Έτσι, επιτυγχάνεται ένας κύκλος της ζωής και ανάπτυξης του παρασίτου, που αποδεικνύεται ο έξυπνος της παρέας. Χρησιμοποιώντας τους δύο ξενιστές σαν πιόνια πάνω στο σκάκι. Το παράσιτο για να αναπτυχτεί χρειάζεται το στομάχι και τα έντερα της γάτας, προκειμένου να αποβληθεί με τα κόπρανά της και να συνεχίσει την επιμόλυνση άλλων θηλαστικών.
Έτσι, λοιπόν, φτάνει στο ποντίκι, που όταν νοσεί από αυτό το παράσιτο, αλλάζει τελείως συμπεριφορά και γίνεται πιο «τολμηρό» δείχνοντας μια απερισκεψία για τον κίνδυνο και μια ακατανόητη επαφή με γάτες, οι οποίες νοσούν από τοξοπλάσμωση.
Η γάτα που πάσχει από τοξοπλάσμωση αναδύει μια μυρωδιά, που όταν φτάνει στον εγκέφαλο του ποντικού ,που ίσως πάσχει από αυτήν την ασθένεια, του προκαλεί μια ακατανίκητη έλξη να έρθει προς σε αυτήν. Δηλαδή, το τοξόπλασμα φροντίζει μέσω του ποντικού να φτάσει στο στομάχι της γάτας, όπου είναι το φυσικό περιβάλλον της γρήγορης ανάπτυξης.
Η γάτα με την σειρά της ή μέσα από τα κόπρανά της ή η ίδια σαν θήραμα άλλων θηλαστικών φροντίζει πάλι ακούσια για τον πολλαπλασιασμό του παρασίτου.
Βλέπουμε, λοιπόν, με έκπληξη αυτά που στην καθημερινότητα γνωρίζουμε μεταξύ ανθρώπων και ανθρώπινων σχέσεων, όπου τα παράσιτα καταστρέφουν άτομα, οικογένειες ή και κοινωνίες, ακόμη και λαούς, προκειμένου να επιβιώσουν τα ίδια με επιτυχία. Δεν είναι προνόμιο του ανθρώπινου είδους, αλλά, ένα παιχνίδι που παίζει η φύση εδώ και πολλά χρόνια.
Όλες αυτές τις καινούριες τεχνικές μονοπώλησης της ανθρώπινης επιθυμίας για διακίνηση αγορών, κατεύθυνση επιθυμιών, κοινωνικών και πολιτικών τοποθετήσεων, ερωτικών σχέσεων κτλ., με ελάχιστο όφελος για λίγους άεργους εις βάρος των πολλών, δεν είναι ανθρώπινο «προνόμιο», αλλά είναι ένα φυσικό παιχνίδι, π.χ. το τοξόπλασμα.
Το τοξόπλασμα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά, υπάρχουν και άλλα παρόμοια, που το επιβεβαιώνουν από την θεωρία στην πράξη. Για παράδειγμα, τα μυρμήγκια, που την νύχτα σκαρφαλώνουν στις κορυφές του χορταριού, που θα φαγωθεί από τα βοοειδή, που αποτελούν τους καλύτερους ξενιστές τους. Βλέπουμε, λοιπόν, ένα φυσικό βασίλειο όπου το παράσιτο επικρατεί των πάντων.
Ακόμη και στην ψυχιατρική σήμερα διαπιστώνουμε ότι οι αλλαγές της συμπεριφοράς στους ανθρώπους πάρα πολλές φορές είναι αποτέλεσμα παρασιτικής λοίμωξης.
Βέβαια, σήμερα δεν τρώνε οι γάτες με τοξοπλάσμωση τους ανθρώπους, αλλά, κάποτε σίγουρα γινόταν αυτό. Απλούστατα χρειάστηκαν αιώνες εξέλιξης για την μεταλλαγή του οικοσυστήματος σε ανθρωποκεντρικό, έτσι που οι άνθρωποι να γλιτώνουν από τις γάτες.
Παρέμεινε, όμως, όλος ο μηχανισμός ακόμη μέσα στον ισχυρό άνθρωπο που να αντέχει τους εχθρούς που του δημιουργούν τα παράσιτα π.χ. τοξόπλασμα-γάτα, αλλά, οι πρωτεΐνες κλειδιά που ευαισθητοποιούν τον εγκέφαλο (του) στο να δέχεται τα παράσιτα και να εγκρίνει την παρασιτική ζωή υφίστανται ακόμη.
Έτσι, λοιπόν, υπάρχει, υφίσταται, θα υπάρχει και θα μεγαλώνει μέσα στο μυαλό του ανθρώπου η αποδοχή, ή ακόμη και η αγάπη, προς το παράσιτο, που του αλλοιώνει την συμπεριφορά, του καταστρέφει την ζωή και τον κάνει θύμα της καθημερινότητας.
Σε αυτό το σημείο ο άνθρωπος είναι σαν το ποντίκι που ψάχνει την γάτα να τον φάει.

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΡΕΣΟΓΟΝΑ ΕΞΕΛΙΞΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΝΤΑΣΕΙΣ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΧΗΜΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ, ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΩΣΗΣ, ΜΕ ΚΥΡΙΟ ΕΠΗΡΕΑΣΜΟ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.
Το τοξόπλασμα gondii είναι ένα αναερόβιο ενδοκυτταρικό πρωτόζωο. Μέσα στο κύτταρο, όταν αυξηθεί, προκαλεί την ρήξη του και έτσι μπαίνει σε αιματογενή ή λεμφογενή διασπορά.
Το αποτέλεσμα είναι, μεταξύ των άλλων, να προσβάλλεται και το κεντρικό νευρικό σύστημα, όπου «μπορεί αυτό να λιμνάζει, χωρίς συμπτωματολογία και για αρκετό διάστημα».
Μεταδίδεται στους ανθρώπους με κάθε είδους επαφή, με την βρώση ωμού κρέατος ή από τα περιττώματα μολυσμένου ζώου. Οι μορφές εξάπλωσης του τοξοπλάσματος, σε ότι αφορά το κεντρικό νευρικό σύστημα, είναι δύο. Η συγγενής και η επίκτητη.
Η συγγενής προέρχεται κατά κύριο λόγο από μια λοίμωξη κατά τον τοκετό και είναι και η αιτία της αποβολής περίπου στο 25% των περιπτώσεων και σαν αποτέλεσμα, εφόσον το νεογνό επιζήσει, έχει τον υδροκέφαλο, την στένωση του υδραγωγού ή τη μικροκεφαλία. Αργότερα, άλλες ηπιότερες νευρολογικές εκδηλώσεις είναι το δερματικό εξάνθημα, ο ίκτερος, η ηπατοσπληνομεγαλία και η αμφιβληστροειδοπάθεια.
Αντίθετα, στην επίκτητη κατά κύριο λόγο έχουμε μια εκτεταμένη λεμφαδενοπάθεια με διόγκωση των αδένων, καταβολή, μυϊκή αδυναμία και πολλές φορές, σημάδια μηνιγγοεγκεφαλίτιδας, που συνοδεύονται και από περιπτώσεις χοριοειδοαμφιβληστροειδοπάθειας.
Κάποια αλλεργική προδιάθεση πάντα παίζει ρόλο σε όλα αυτά και καλό είναι να λαμβάνεται υπόψη, γιατί χρειάζεται συντονισμένη και συγκεκριμένη αγωγή με συνδυασμό στεροειδών και υψηλής απόδοσης αντιβιοτικών για μακρύ χρονικό διάστημα.