NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο ΝΕΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΕΝΑΝ ΑΠΟΛΥΤΑ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΟΛΟ, ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που η Αμερική δέχτηκε το τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους πύργους. Το γεγονός αυτό μέσα και έξω από αυτή την μεγάλη χώρα πέρα από αναταραχή και ανάμικτα συναισθήματα έφερε και μεγάλα ερωτηματικά.
Το ερωτηματικό ήταν ιστορικού περιεχομένου κατά πόσο ένας γίγαντας είναι ευάλωτος ή όχι, και αν είναι ευάλωτος, αν μπορεί να υπερασπίσει τη δύναμη του στο μέλλον ή όχι.
Σίγουρα μια μεγάλη χώρα που ηγεμονεύει σε όλο τον κόσμο δεν μπορεί να πιστοποιήσει την ισχύ της, όταν έχει στον λαό της μέσα τέτοια αναπάντητα ερωτηματικά. Η μέχρι τώρα ηγεσία της, παρά την έντονη επίδειξη πολεμικής ισχύος, δεν κατόρθωσε να αποκαταστήσει την εικόνα του άτρωτου γίγαντα.
Καλείται τώρα ο Ομπάμα να το κάνει αυτό με ήπιο τρόπο.

Η ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΣΤΗ ΒΑΥΑΡΙΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΜΕΡΚΕΛ
Ένα παιχνίδι πολικής ψυχολογίας δείχνει ακόμη μια φορά πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη μιας ηγετικής φιγούρας στην διακυβέρνηση ενός λαού, έστω και αν αυτός ο λαός είναι από τους πιο πλούσιους και μορφωμένους και με τον πιο υψηλό δείκτη πολιτισμού στον κόσμο.
Κάποτε ένα μικρό κόμμα, σε μια από τις ομοσπονδιακές επαρχίες της Γερμανίας, έχοντας αρχηγό μια πολύ δυναμική ηγετική προσωπικότητα, τον Γιόσεφ Στράους, κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή όλης της τότε χώρας και ο Στράους ήταν μια από τις πρωτοκλασάτες πολιτικές φιγούρες της Ευρώπης.
Το κόμμα του, της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης της Βαυαρίας, έπαιρνε στο κρατίδιο αυτό το 72% των ψήφων από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά, και ήταν στην κυριολεξία κυβερνούμενο από μια παρέα φίλων με ηγέτη τον Στράους.
Επειδή δε οι ψήφοι του ήταν απαραίτητοι για να κάνουν οι χριστιανοδημοκράτες κυβέρνηση σε όλη την Γερμανία, στην ουσία μέσω του κόμματός του, ο προικισμένος ηγέτης Στράους κυβερνούσε όλη τη γερμανική δεξιά παράταξη και έλεγχε κατά περιόδους τις δεξιές κυβερνήσεις.
Περνώντας τα χρόνια και εκλείποντας ηγετικές φυσιογνωμίες και των άλλων κομμάτων, ο Στράους ήταν ουσιαστικά η μόνιμη αυτόνομη ηγετική πολιτική προσωπικότητα στον χώρο της τότε δυτικής Γερμανίας. Μετά το θάνατό του άρχισε σταδιακά η φθορά του κόμματος, ενώ οι Βαυαροί αγωνιούσαν για έναν νέο ηγεμόνα που δεν ήρθε ποτέ.
Στις τελευταίες εκλογές, έχοντας για αρχηγό μια «χρυσή μετριότητα», έχασαν το 40% της δύναμης τους από περιφερικά κόμματα και μαζί με αυτό, την εξουσία. Όπως, πλέον, διδάσκει η ιστορία, το πολιτικό ντόμινο ετέθη σε ενέργεια και η ήττα αυτή στην Βαυαρία υπονομεύει και την κυβέρνηση συνασπισμού χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλιστών, της οποίας ηγείται η Μέρκελ.
Από ότι φαίνεται, στις νέες εκλογές ούτε και τα δύο μεγάλα κόμματα θα μπορέσουν να κάνουν αυτοδύναμη κυβέρνηση συνασπισμού. Δηλαδή, η έλλειψη ενός ηγέτη αλλάζει πλήρως την πολιτική διακυβέρνηση μιας ισχυρής χώρας.
Κάτι ανάλογο ίσως πρόκειται, με μικρή χρονικά καθυστέρηση, να γίνει και στην Ελλάδα. Απλά, αυτό θα συμβεί γιατί η ψυχή του πολίτη θέλει να αισθάνεται κάποιον ανώτερο να τον καθοδηγεί και να τον κατευθύνει ψυχολογικά.

Στις μέρες μας όλοι οι πολιτικοί και οι απλοί πολίτες είναι στην αναζήτηση κάποιου ηγέτη για να βρουν μια διέξοδο. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Η λανθάνουσα αναστολή είναι μια συγκεκριμένη λειτουργία του εγκεφάλου, η οποία του δίνει την ικανότητα να φιλτράρει τα εξωτερικά ερεθίσματα και να διακρίνει το ουσιώδες από το επουσιώδες. Αυτή τον βοηθάει να έχει μια καλή άμυνα απέναντι στους εξωτερικούς ερεθισμούς και να μπορεί να διακρίνει το ουσιώδες για την ύπαρξή του.
Αυτοί που έχουν μικρή λανθάνουσα αναστολή δέχονται όλα τα ερεθίσματα και έχουν αδυναμία στο να φιλτράρουν τα ουσιώδη. Αυτοί που έχουν μεγάλη λανθάνουσα αναστολή μπορούν να συγκεντρωθούν σε ένα, στο στόχο άρα, και να τον φέρουν εις πέρας. Ακριβώς σε αυτά τα δύο άκρα της αντίληψης συγκεντρώνεται και η προσπάθεια εύρεσης ενός ηγέτη.
Ο ηγέτης ζητείται από το πλήθος ακριβώς για να πάρει από το πλήθος δανεικά την λανθάνουσα αναστολή που δεν έχει. Συνεπώς, την λανθάνουσα αναστολή που το ίδιο δεν έχει.
Είναι, δηλαδή, η μορφή εκείνη που θα ψάξει για τον καθένα από εμάς, να επικεντρωθεί στο ουσιαστικό σημείο, να το αναλύσει, να το διεκπεραιώσει και να μας δώσει στους υπόλοιπους την λύση.
Συνήθως, τέτοια άτομα είναι αυτά που διαθέτουν ή δεν διαθέτουν, αλλά, μπορούν όμως να παρουσιάζουν ότι διαθέτουν, αποτελεσματικότητα, ψυχραιμία, δυναμισμό, τόλμη και παράλληλα, να έχουν την ικανότητα της επαφής, το επικοινωνιακό χάρισμα, αίσθηση του σύγχρονου και συμπάθεια.
Στην εποχή μας οι ηγετικές προσωπικότητες έχουν ουσιαστικό ρόλο στην διαμόρφωση της πολιτικής γραμμής. Το βλέπουμε αυτό και στις συγκρούσεις των κομμάτων. Ενώ υπάρχει μια σταθερή μερίδα ανθρώπων, η οποία είναι αφοσιωμένη, ή για ιδεολογικούς ή για πελατειακούς λόγους, με ένα κόμμα, παρόλα αυτά, υπάρχει μια τεράστια μάζα πολιτών πάνω από το 30%, η οποία αναζητεί βραχυχρόνια τον ηγέτη.
Είναι οι λεγόμενοι μετακινούμενοι ψηφοφόροι που σε κάθε εκλογή ρίχνουν περισσότερο βάρος στην λάμψη μιας ηγετικής φυσιογνωμίας, η οποία αναλαμβάνει και την αρχηγεία κάποιου κόμματος.
Βέβαια, για να συμβεί αυτό στον μέσο πολίτη και να μπορεί να το διακρίνει και να ξεχωρίζει την μορφή του ηγέτη, χρειάζεται την σύγκριση μεταξύ παρομοίων προσώπων.
Χαρακτηριστικό είναι και αυτό που γίνεται με τα γκάλοπ. Βλέπουμε ότι επικεντρώνονται συνεχώς σε ότι αφορά υποτιθέμενες ηγετικές ικανότητες του ενός ή άλλου πολιτικού και πιο συγκεκριμένα, του αρχηγού της κυβέρνησης σε σύγκριση με αυτόν της αντιπολίτευσης.
Σε σύγκριση με τα διάφορα γεγονότα και τον τρόπο θέσης των ερωτήσεων, έχουμε και τις απαντήσεις του κοινού για το ποιο είδος ηγέτη προτιμά. Βέβαια, πολλά από αυτά είναι κατευθυνόμενα ή έτσι τοποθετημένα προκειμένου να δώσουν την επιθυμητή για αυτόν που τα δημιουργεί απάντηση.
Παρόλα αυτά, η φυσιογνωμία ενός ηγέτη κυριαρχεί και όχι μόνο στον ελληνικό χώρο αλλά, σε ευρωπαϊκό γιατί όχι και παγκόσμιο επίπεδο.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι με το που θα παρουσιαστεί ένας χαρισματικός άνθρωπος που διαθέτει τα στοιχεία αυτά που λέμε παραπάνω σε οποιοδήποτε τομέα, το ίδιο το κοινό από την βάση του κάτω πιέζει την άνοδο του σε μια ηγετική φυσιογνωμία.
Είναι φαινόμενα των καιρών τα οποία, βέβαια, δεν ξέρουμε αν θα είναι συνεχή, αλλά, θα διαρκέσουν για αρκετό καιρό ακόμα και θα διαμορφώνουν την πολιτική σκηνή.