NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΚΟΡΝΤΑΣ ΕΓΙΝΕ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ-ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ, ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ, ΤΑΤΟΥΑΖ, ΖΩΝΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΤΛ, ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΒΑΝΑ, ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 1959.
Ο Αλμπέρτο Κόρντας με την φωτογραφία αυτή σαν εικόνα των επαναστατών όλου του κόσμου και κρυφό στοχασμό όλων των αριστερών διανοουμένων κυριάρχησε στον χώρο της ασπρόμαυρης φωτογραφίας με θέματα επαναστατικών ηγετών, αγροτών, εργατών, γυναικών της επανάστασης και των εκφράσεων της θάλασσας.
Σε ένα καινούριο άλμπουμ με 440 σελίδες ενός γερμανικού οίκου, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα περιγράφει ακόμη μια φορά και για πρώτη φορά εμφανιζόμενες εικόνες, όπως αυτή του Φιντέλ Κάστρο ανάμεσα στα ζαχαροκάλαμα το 1967 (φωτο) ή και άλλες με τους διαφόρους ηγέτες της κουβανέζικης επανάστασης και συμπαθούντες τους, όπως η Σιμόν Ντε Μπουβουάρ ή ηγέτες, όπως ο Χουρτσόφ.
Ο ίδιος ο Κόρντας εξηγεί ότι θα ήθελε πάρα πολύ, αντί για οτιδήποτε άλλο, να ήταν ένας φωτογράφος μόδας, γιατί στην δουλειά του τον συγκινεί η «μονιμοποίηση» του στιγμιαίου και η ίδια η στιγμή σαν ιστορικό γεγονός.
Το κίνητρο αυτό ήταν που έδωσε σε όλες του τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, σε πρόσωπα τέτοια πνοή που μεταδίδει την αίσθηση της στιγμιαίας πραγματικότητας, ακόμη και αν τα βλέπει κανένας τώρα 50 χρόνια αργότερα.
Ο Κόρντας συγκινεί ακριβώς γιατί ερεθίζει με την στιγμή, καταγράφοντας το γεγονός της με διαχρονική έκφραση στο μέλλον. Άπειρες φορές, κοιτώντας τις εικόνες του, μετράμε όλες τις χαμένες αρετές της τότε ακόμη γνήσιας κουβανέζικης επανάστασης και ζούμε το χθες σαν να ήταν σήμερα.

Ο ΡΟΜΠΕΡΤ ΛΕΜΠΕΚ ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΟΥ ΑΛΜΠΟΥΜ «ΤΟΚΥΟ, ΜΟΣΧΑ, ΛΕΟΠΟΝΤΒΙΛ». Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΑ 80 ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΕΝΑ ΑΛΜΠΟΥΜ ΜΕ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΑ ΜΕΣΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ.
Όπως τονίζει ο ίδιος στις συνεντεύξεις, έζησε μια ζωή ανάμεσα στον πανικό και το φόβο, γυρίζοντας όλο τον κόσμο και αντικρίζοντας διάφορες καταστάσεις, πάντοτε σε ένα άγριο και επιθετικό περιβάλλον, οι οποίες, όμως, ποτέ δεν τον φόβισαν, δεν τον τάραξαν, αλλά, τον μάγευαν.
Δημοσιεύοντας εκάστοτε αυτές τις φωτογραφίες του στην πατρίδα του, την τότε δυτική Γερμανία, προκαλούσε το φόβο, αλλά, ταυτόχρονα ένιωθε ο ίδιος πως εξοικείωνε τους θεατές με γεγονότα που προκαλούσαν την εξοικείωση του πανικού, π.χ. κατά καιρούς έδειχνε αγώνες αντιφρονούντων κομμουνιστών στη Μόσχα για την προσπάθεια επιβολής ελεύθερης οικονομίας. Τους τρελούς διαπραγματευτές στην ιχθυαγορά του Τόκυο και ένοπλους μισθοφόρους να τον περιβάλουν στη Λεοποντβίλ.
Είχε και εικόνες «πολιτισμένων» καταστάσεων, όπως βουλευτές να ορμάνε μέσα στο μπαρ που προσφέρονταν δωρεάν ποτά ή οπλισμένους να σπρώχνουν δεμένους ανθρώπους στην Τζακάρτα. Ακόμη έδειχνε λιπόσαρκους φτωχούς Ιάπωνες που κατάφερναν να ζούνε με μία χούφτα ρύζι (βλ. φωτο).
Όπως και να έχει, ο μεγάλος Γερμανός φωτογράφος, σε όσους είχαν την τύχη να απολαύσουν το έργο του και την αισθητική του, δημιουργούσε μέσα από τις φωτογραφίες του, μια ατμόσφαιρα πληροφόρησης για το φόβο, που ταυτόχρονα σαν μαγική εικόνα έδιωχνε τον πανικό.