NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ «ΜΑΝΤΕΥΕΙΣ» ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ.
Η ενσυναίσθηση είναι η βασική εγκεφαλική λειτουργία πάνω στην οποία στηρίζεται ο ζωικός συντονισμός της ομάδας και κατ’ επέκταση, η οργάνωση της πολιτικής.
Όταν η ικανότητα της λειτουργίας ξεφεύγει πλέον από το μέσο όρο και έχει μεγαλύτερο εύρος, τότε πλέον «συντονίζονται τα μυαλά» ταυτόχρονα και παράγουν ίδια πολιτική, άσχετα εάν είναι κακή ή καλή. Εδώ αναφερόμαστε σε περιπτώσεις πολιτικού συντονισμού, με σκοπό το κέρδος χρόνου.
Μία τέτοια κλασική περίπτωση αμοιβαίας υπεραξίας ενσυναίσθησης ήταν η ομάδα των ανταρτών γύρω από τον Κάστρο στην επανάσταση της Κούβας.
Μία ολιγάριθμη ομάδα ανθρώπων, χωρίς ουσιαστική λαϊκή υποστήριξη και ξένη βοήθεια, κατόρθωσε μέσα σε τρία χρόνια να καταλάβει ένα κράτος 11 εκατομμυρίων ανθρώπων με κυβέρνηση μία πανίσχυρη δικτατορία, με μία τρομερή αστυνομία και τεράστιο στρατό.
Η σύγκριση ήταν άνιση, όμως, το ατού των ανταρτών ήταν ο ψηλός βαθμός ενσυναίσθησης. Σκέφτονταν και έπρατταν όλοι το ίδιο, όπου κι αν βρίσκονταν, με έναν αξιοζήλευτο και υψηλής ακρίβειας συντονισμό, χωρίς να έχουν καμία επαφή μεταξύ τους.
Έτσι, έδιναν την εντύπωση του πολυάριθμου και άψογα συντονισμένου στρατού. Γεγονός που δημιουργούσε μεγάλα ψυχολογικά ρήγματα στους αντιπάλους.
Υψίστης δυναμικότητας ήταν η ενσυναίσθηση μεταξύ Κάστρο και Γκεβάρα (φωτό). Λέγεται ότι μιλούσαν ταυτόχρονα και έπρατταν λέγοντας τα ίδια πράγματα σε διαφορετικά μέρη.
Δυστυχώς, μετά την επικράτηση της επανάστασης, τη διάσπαση της μικρής ομάδας και την απώλεια μεγάλου μέρους της ενσυναίσθησης, ήρθαν και οι πολλές απώλειες των αρετών της επανάστασης και της φθοράς της.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΕΔΕΙΞΑΝ ΕΝΤΟΝΑ ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΩΝ ΔΥΟ ΗΓΕΤΩΝ, ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΚΑΣΤΡΟ, ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ

Ήταν μια μέρα με πολύ τροπικό χαρακτήρα το 1994 όταν χιλιάδες νεαροί μαζεύτηκαν στην παραλία Μαλικόν της Αβάνας με άγριες διαθέσεις δηλώνοντας την αντίθεσή τους προς το Κουβανέζικο καθεστώς και ιδιαίτερα, στα μέτρα λιτότητας, που είχε εφαρμόσει τότε η κυβέρνηση.
Εκείνη την ημέρα συνέβη ένα περίεργο φαινόμενο, που ίσως δεν είχε επανάληψη σε όλο τον κόσμο. Μόνος του και χωρίς φρουρά ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο προχώρησε προς το μέρος των «εχθρών του» και μετά από ένα έντονο διάλογο, που κράτησε αρκετές ώρες, κατάφερε να τους ηρεμήσει, να διαλύσει το πλήθος, να επιβληθεί ρητορικά στις απαιτήσεις τους και να τους στείλει στα σπίτια τους.
Μία παρόμοια σκηνή, χωρίς, όμως, επαφή του είδους αυτού, αναφέρεται σε μια προεκλογική εκστρατεία του Ρόμπερτ Κένεντι, όταν προχώρησε για λίγα λεπτά μόνος του στο γκέτο, μέχρι να έρθει η συνοδεία του να τον απομακρύνει. Παρ’ όλα αυτά, η διαφορά ήταν εμφανής.
Ο Φιντέλ Κάστρο χωρίς τον παραμικρό φόβο και με έντονη την προσωπικότητα κατέβηκε σαν ίσος προς ίσο και όμοιος προς όμοιο και μίλησε στο πλήθος. Σε καμία καταστροφή δεν έκανε πίσω. Άσχετα αν ήταν φυσική, πολεμική καταστροφή ή καταστροφή προερχόμενη από το εμπορικό εμπάργκο, που εφαρμόζουν οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια, η παρουσία του ήταν έντονη και όπως λέει τώρα και ένας πρώην πράκτορας της CIA, ειδικός για την Κούβα, ο Μπράιαν Μάτελ, ότι ακόμη μια φορά και στην τωρινή καταστροφή, μετά τους δύο τυφώνες, είναι εμφανής η παρέμβαση του γηραιού ηγέτη.
Αντίθετα, ο αδερφός του, ο οποίος τον διαδέχθηκε ουσιαστικά στην εξουσία, μετά την καταστροφή χάθηκε κυριολεκτικά. Φάνηκε δύο μόνο φορές σε κάποια μέρη που επλήγησαν από την καταστροφή, για λίγα λεπτά, με διαφορά τριών εβδομάδων και το μόνο που είπε ήταν να κάνουν υπομονή, γιατί το κράτος δεν έχει τις δυνατότητες προκειμένου να αντιμετωπίσει την καταστροφή.
Αυτό έφερε την αντίδραση του μεγάλου αδερφού, ο οποίος κατέκρινε την κυβερνητική στάση και έμμεσα τον ίδιο του τον αδερφό για ανεπάρκεια και έλλειψη θάρρους και ηρωισμού. Ξαναμαζεύοντας τις ίδιες του τις δυνάμεις προσπάθησε ο ίδιος μέσα από τηλεόραση και την πολιτική εφημερίδα του καθεστώτος «Γκράνμα» να κινητοποιήσει τα ελάχιστα όρια και αποθέματα αντοχής που έχουν οι συμπατριώτες του.
Η αντίδραση αυτή φωτογραφίζει αυτό που λέμε «ηγετική προσωπικότητα» και που ο κόσμος το έχει ανάγκη, και κυρίως, μια παλιά νευροφυσιολογική θεωρία ότι ο ένας εγκέφαλος αντιγράφει τον άλλο.
Στις καταστροφές, όμως, χρειάζεται να αντιγράψει κάποιον με ανώτερο φρόνημα.

ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΥΦΩΝΕΣ, ΓΟΥΣΤΑΥΟΣ ΚΑΙ ΑΪΚ, ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ. ΠΑΡ’ ΌΛΟ ΑΥΤΆ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ.
Οι δύο μεγάλοι τυφώνες που πέρασαν Αύγουστο και Σεπτέμβριο από το νησί της Κούβας άφησαν πίσω τους μεγάλες καταστροφές. Περίπου το 30% της γεωργικής παραγωγής χάθηκε. 2/3 από την παραγωγή μπανάνας, καπνού και ζάχαρης έχουν εξαφανιστεί. 450 σπίτια καταστράφηκαν, μεταξύ αυτών 5.000 σχολεία και δύο με τρία εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στο όριο της πείνας.
Όπως αναφέρει ο πρόεδρος της Κούβας, Ραούλ Κάστρο, μια τέτοια καταστροφή έχει
Πάνω από πέντε δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή, πάνω από το 5% του ακαθάριστου εισοδήματος ήταν οι ζημιές της καταστροφής. Είναι τέτοιας έκτασης τα αποτελέσματα της καταστροφής που πάρα πολλοί Κουβανοί φοβούνται ότι θα διανύσουν μία δεύτερη «ειδική περίοδο», όπως στις αρχές του ’90.
Πρόκειται τότε που με την καταστροφή και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης σταμάτησε κάθε βοήθεια προς το νησί και ήταν όλοι αναγκασμένοι να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους κάτω από το όριο της πείνας. Η ανάγκη ήταν τόσο μεγάλη ώστε ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο έριξε τον εγωισμό του και παρακάλεσε την κυβέρνηση των ΗΠΑ για απόσυρση του εμπορικού εμπάργκο για έξι μήνες προκειμένου η χώρα να εισάγει τα απαραίτητα για την επανόρθωση των καταστροφών και ομαλοποίηση της καθημερινότητας. Δεν έγινε δεκτό. Αντ’ αυτού, εστάλη μια βοήθεια 100.000 δολαρίων, τα οποία αργότερα έγινα πέντε εκατομμύρια, τα οποία ο Κάστρο τα αρνήθηκε.
Αυτός που βοήθησε ουσιαστικά την παλιά της αποικία ήταν η Ισπανική κυβέρνηση με 24,5 εκατομμύρια ευρώ. Τελευταία, και άλλοι Ευρωπαίοι σε μια ειδική επιτροπή συγκέντρωσαν δύο εκατομμύρια ευρώ σα βοήθεια για την καταστροφή. Όπως και να έχει, οι Κουβανοί πρέπει να «σφίξουν πάλι τα ζωνάρια» και ιδιαίτερα, τις ψυχές τους. Ίσως να δείξουν περισσότερο ηρωισμό σε έναν πολιτικό παραλογισμό, που δεν τους αφήνει να επιβιώσουν. Ίσως εδώ πιστοποιείται για ακόμη μια φορά το Νιτσεϊκό ρητό «Ότι δε σε σκοτώνει, σε δυναμώνει». Ας δούμε ποια θα είναι η Κούβα τα επόμενα χρόνια.