NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΈΝΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ, ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΓΕΡΜΑΝΟ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟ, ΤΟΝ WALTER JENS. ΈΝΑΣ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ.
Ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας παίχτηκε με έναν από τους πιο προωθημένους διανοούμενους ,που ζει ακόμη σε ηλικία 88 ετών, τον Walter Jens και μάλιστα, από μια νευρολογική αρρώστια, που αποδεκατίζει πλέον του πάντες.
Το τραγικό είναι ότι αυτός ο άνθρωπος στην προχωρημένη του ηλικία έχασε για πάντα αυτό που για πάντα ζούσε, την μνήμη.
Σε ηλικία 52 ετών είχε σχεδόν προβλέψει σε μια επιφυλλίδα του προφητικά το τι πρόκειται να γίνει ή η μοίρα το έφερε έτσι, ώστε η αναφορά του εκείνη να είναι απόλυτα επίκαιρη για αυτόν σήμερα. Είχε τίτλο «Αντί για μια ιστορία της φιλολογίας».
Σε αυτή του την πραγματεία ο Walter Jens διαπραγματευόταν, ακροβατώντας μεταξύ των συνόρων της φιλολογίας και του πνεύματος, πως είναι δυνατόν να σκεφθεί κάποιος ότι δεν υπάρχει σκέψη.
Η παραίνεσή του ήταν για μια συνεχή προσπάθεια βελτίωσης αυτού του κόσμου μέσω των βιβλίων, της ανταλλαγής γνώσεων, της επίδειξης μάθησης και ποτέ να μην χαθεί από τα μάτια μας η συνεχής πρόοδος και η δια βίου εκμάθηση.
Έγραφε: «Πρέπει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και αν είναι δυνατόν, να ανοίγουμε το κρανίο του, να απορροφούμε τις γνώσεις που έχει μέσα, να του δίνουμε τις δικές μας και όλοι μαζί να κάνουμε το ίδιο με έναν τρίτο».
Με την ευκαιρία αυτή αναφερόταν και στην άποψη του Thomas Manns, ο οποίος, κατά την γνώμη του, ανέφερε πως μόνο ένα και μόνο πρόβλημα θα υπάρχει στην γη: «Πώς δραπετεύει κανείς; Πώς έρχεται κανείς στην πλευρά της ελευθερίας; Πώς σπάζει κανείς το κουκούλι προκειμένου να φύγει η πεταλούδα που υπάρχει μέσα;».
Έχοντας αυτό το τσιτάτο του Thomas Manns, έκλεινε τότε την επιφυλλίδα του ο μεγάλος καθηγητής της ρητορείας και διανοούμενος, ο οποίος πιστοποιούσε με τον τρόπο της ζωής του ότι δεν υπάρχει μόνο αριστερά, αλλά, αριστερός τρόπος ζωής.
Προδομένος από το ίδιο του το μυαλό περνάει τις άσχημες ώρες της άνοιας μόνος του, χωρίς να καταλάβει ανοίγοντας, όμως, πίσω του ένα τεράστιο πρόβλημα, που για μια ακόμη φορά πληρεί τον σκοπό για τον οποίο μιλούσε 40 χρόνια πριν. Προειδοποιεί, δηλαδή, τις νέες γενιές για την καταστροφή της απώλειας της μνήμης.
Είναι κάτι μοναδικό και κάτι χαρακτηριστικό σαν παράδειγμα από τον Γερμανό διανοούμενο. Πρέπει να προβληματίσει τους ανθρώπους να βρουν διόδους σε αυτήν την αρρώστια, που σίγουρα με τον ρυθμό που καλπάζει ο γεροντικός πληθυσμός σε όλες τις χώρες, είναι μια τεράστια απειλή για τους πάντες.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/03/blog-post_7149.html

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, Η ΚΡΙΣΗ, ΠΟΥ ΚΑΛΠΑΖΕΙ, ΔΕΝ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.
Ήδη κάποιες ευρωπαϊκές χώρες δίνουν ένα μπόνους για να αγοράζουν οι πολίτες περισσότερο. Παρόλα αυτά, ταυτόχρονα η ελπίδα ότι η κατανάλωση θα μας σώσει, αντικατοπτρίζεται στις ατελείωτες αλάνες σκουπιδιών και αχρήστων πραγμάτων.
Η γερμανική κυβέρνηση κυριολεκτικά σε μια κίνηση απελπισίας πληρώνει 2.500€ σε όποιον πολίτη παραδώσει το παλιό του αυτοκίνητο και αγοράσει καινούριο. Η πράξη αυτή οδήγησε εκατομμύρια Γερμανούς στην ανανέωση του αμαξιού τους, αλλά, ταυτόχρονα κατέρρευσαν οι ισορροπίες που υπήρχαν μέχρι τότε στην αγορά του αυτοκινήτου και όλη η διαδικασία γύρισε μπούμερανγκ στην παραγωγή, φέρνοντας περισσότερη ανεργία και αμηχανία πληρωμών.
Από ότι φαίνεται πλέον ο Homus Comercialicus (ο εμπορευόμενος άνθρωπος) δεν αλλοιώνει την ψυχολογία του πια καθόλου. Παρόλο που η καταστροφή, στην οποία τον οδηγεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής, είναι παντού αποτυπωμένη, συνεχίζει με μανία να οδηγεί τον εαυτό του σε παρόμοια αδιέξοδα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ούτε το μαρξιστικό ρητό ότι «είμαστε ικανοί να αγοράσουμε και το σκοινί που θα μας κρεμάσουν».
Οι πράξεις απελπισίας είναι βέβαια κατακριτέες, αλλά, όταν προέρχονται από κρατικές παρεμβάσεις με χρόνια αποτελέσματα και πρόσθετα αδιέξοδα, τότε πλέον χρειάζεται στην ουσία μια μορφωτική επανάσταση για να βγούμε από αυτήν την κρίση.
Πρέπει να γίνει κάτι που είναι φαίνεται φοβερά δύσκολο. Όπως είπε κάποιος: «να αλλάξω τρόπο σκέψης».

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΒΛΑΒΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΓΚΑΙΡΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ. ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΥΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΒΗΜΑ.
Ένας συνεχής πονοκέφαλος των γιατρών είναι η ανακάλυψη μεθόδων για προληπτική ιατρική. Δηλαδή, για εντοπισμό κάποιων παθολογικών εστιών μέσα στο κεντρικό νευρικό σύστημα, προτού πλέον αυτά εκδηλωθούν κλινικά.
Σήμερα πλέον υπάρχουν αρκετές μέθοδοι για να εντοπιστούν αυτές οι «σιωπηλές» συμπτωμάτων περιοχές. Πέρα από την μαγνητική και αξονική τομογραφία, η οποία στη βάση ενός τσεκάπ μπορεί να αποδώσει τέτοιες πληροφορίες, πολύ μεγάλο διαγνωστικό περιεχόμενο έχουν τα προκλητά δυναμικά.
Τα προκλητά δυναμικά είναι απαντήσεις του εγκεφάλου σε διάφορα περιφερικά ερεθίσματα, όπως π.χ. οπτικά, ακουστικά, ηλεκτρικά, κ.α.
Στην προκειμένη περίπτωση εξετάσαμε περίπου 300 ασθενείς με ενδεικτικό μόνο σακχαρώδους διαβήτη, χωρίς να υπάρχει κανένα άλλο κλινικό σημείο. Η εξέταση έγινε και με τους τρεις τρόπους, καταγράφοντας τα οπτικά, τα ακουστικά και τα σωματοαισθητικά προκλητά δυναμικά και συγκρίνοντας τις τιμές με αυτές μιας φυσιολογικής ομάδας.
Βρέθηκε, λοιπόν, ότι πάνω από 60% αυτών των ασθενών είχαν ήδη παθολογικές διεργασίες, που το πιστοποιούσαν οι διαγνωστικές αυτές μέθοδοι. Μάλιστα, μερικές ήταν οριακά και ύστερα από λίγο καιρό εμφανίστηκαν πράγματι και με κλινικές διαταραχές από το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι και σε αρρώστιες ύποπτες για την διαταραχή του κεντρικού νευρικού συστήματος, όπως είναι ο διαβήτης, μεσολαβεί πάντοτε ένας λανθάνων χρόνος από την ώρα που θα εγκατασταθεί η βλάβη στον εγκέφαλο ή στο κεντρικό νευρικό σύστημα μέχρι να εκδηλωθεί κλινικά.
Αυτό μας δίνει μια μεγάλη αφορμή προκειμένου να προτρέψουμε τους ενδιαφερόμενους να εξετάζονται τακτικά ώστε αυτό να ανακαλυφθεί πριν αρχίσει η παθολογική διεργασία.
Μια τέτοια ανακάλυψη κάποιων διαταραχών, χωρίς ακόμα να υφίσταται η κλινική εκδήλωση, έχει πολύ μεγάλη θεραπευτική σημασία και είναι άκρως σημαντική για την προστασία του καθενός.
Χρησιμοποιούμε αυτό σαν παράδειγμα, ιδιαίτερα στους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, όπου έχουν τα συμπτώματα αρκετό καιρό μετά από την καταγραφή παθολογικών ευρημάτων των προκλητών δυναμικών.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ, ΑΠΟ ΙΟΥΣ Ή ΠΑΡΑΣΙΤΑ.
Το ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου, τόσο κατά την διάρκεια ή ακόμη και μετά την λοίμωξη, αλλάζει, είναι γνωστό και επιστημονικά τεκμηριωμένο από καιρό. Μάλιστα, τα παλιά χρόνια στην ψυχιατρική χρησιμοποιούσαν τις εμπύρετες λοιμώξεις για την θεραπεία διαταραχών της συμπεριφοράς και επιληπτικών σπασμών. Σε πολλές περιπτώσεις ορισμένες από αυτές τις μεθόδους διατηρούνται μέχρι και σήμερα, έτσι που δείχνουν πόσο σωστή ήταν η άποψη της εφαρμογής τους.
Το καινούριο στη όλη ερευνητική αναζήτηση είναι ότι τα λοιμώδη νοσήματα επηρεάζουν την συμπεριφορά διαφορετικά ανάλογα με το φύλο. Τσέχοι παρατηρητές σε μια επιστημονική έρευνα κατέγραψαν αποκλίσεις της συμπεριφοράς γυναικών, οι οποίες είχαν αδιαθετήσει από τοξοπλάσμωση.
Γυναίκες κατά την διάρκεια ή μετά την λοίμωξη με τοξοπλάσμωση έδειξαν ιδιαίτερα μεγαλύτερα αισθήματα ευθύνης, ανησυχίας, αμφιβολίας και αβεβαιότητας. Οι αντιδράσεις τους ήταν ουσιαστικά μειωμένες και πολλές φορές ήταν υπαίτιες τροχαίων ατυχημάτων.
Η όλη κατάσταση πιστοποιεί ότι τα λοιμώδη νοσήματα ακολουθούν με σιγουριά δύο μηχανισμούς. Ο ένας είναι να φτάσουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα περνώντας τον φραγμό του εγκεφάλου και ο δεύτερος είναι να κατευθυνθούν σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου του ατόμου ανάλογα με το φύλο του και το γενετικό του καλούπι. Όλα αυτά τα συμπτώματα δείχνουνε και μια σαφώς εξελικτική τάση με γονιδιακές προεκτάσεις.
Έτσι, λοιπόν, μπορούμε να φανταστούμε σε μερικές δεκαετίες σοφερίνες που προκαλούν ατυχήματα, μεταξύ των άλλων να οδηγούνται ανακριτικά και στο τεστ πιστοποίησης της τοξοπλάσμωσης.

ΑΝΔΡΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΩΣΗΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΑΚΡΑΙΟΙ, ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ, ΚΑΧΥΠΟΠΤΟΙ, ΕΜΠΑΘΕΙΣ ΜΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ.
Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι μετά από μια λοίμωξη, και ειδικά παρασιτικού τύπου, δείχνουν μια αλλαγή της συμπεριφοράς κατά ποικίλους τρόπους. Αυτό είναι από παλιά γνωστό και μάλιστα εδώ και δεκαετίες σε ορισμένες χώρες, όπως είναι η Τσεχία, καταγράφονται και σχετικές επιδημιολογικές έρευνες στην κατεύθυνση αυτή.
Με αφορμή τα ερεθίσματα αυτά παρατηρήσαμε ασθενείς που έπασχαν από τοξοπλάσμωση και καταγράψαμε τα αποτελέσματα των ψυχομετρικών εξετάσεων. Με έκπληξη βρέθηκε ότι η κοινωνική συμπεριφορά των ανδρών με λοίμωξη τοξοπλάσμωσης έχει μια σαφή διαφοροποίηση. Συγκεκριμένα, η συμπεριφορά τους είναι πιο επιθετική και διεκδικητική γενικά σε κοινωνικό επίπεδο.
Παράλληλα με την επιθετική συμπεριφορά, εμφανίζεται μια αδυναμία συγκέντρωσης με ταυτόχρονη καχυποψία και αμφισβήτηση των πάντων.
Πέραν τούτου σχεδόν σε όλους παρατηρείται και μια έντονη ψυχοκινητική κατάσταση σε σχέση με το παρελθόν. Γενικά, υπάρχουν ενδείξεις αύξησης της τεστοστερόνης που θεωρείται υπεύθυνη για όλα αυτά.
Παράλληλα, παρατηρούνται και αυξομειώσεις της τεστοστερόνης κατά την διάρκεια της θεραπείας που επιβεβαιώνουν την υποψία ότι επηρεάζεται άμεσα από την εμβέλεια της τοξοπλάσμωσης.
Η αύξηση της τεστοστερόνης στους άνδρες στην τοξοπλάσμωση φαίνεται να αποτελεί ένα εξελικτικό μηχανισμό προστασίας. Είναι δε ένα πραγματικό γεγονός.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ, ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΡΛΟ ΝΤΕ ΝΑΠΟΛΙ, ΔΙΕΓΕΙΡΕΙ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ ΥΠΟΝΟΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ, ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΧΗΜΕΙΑΣ.
Στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 ξέσπασε ένα πάρα πολύ μεγάλο σκάνδαλο, αυτό του υπναγωγού φαρμάκου «Contergan». Πρόκειται για ένα υπνωτικό, που οι Γερμανοί, κυρίως γιατροί, αλλά και σε όλο τον κόσμο, το χρησιμοποιούσαν για την ηρεμία και τον καλό ύπνο.
Περνώντας τα χρόνια βρέθηκε ότι το συγκεκριμένο φάρμακο προκαλούσε τρομερές γενετικές ανωμαλίες – διαμαρτίες, τις λεγόμενες φωκομέλιες (δες εικόνα). Οι δυσπλασίες αυτές δημιουργούνταν κατά κύριο λόγο στα άκρα, πολλές φορές όμως ακόμη και στο πρόσωπο.
Τότε ξέσπασε ένα μεγάλο σκάνδαλο, έγινε μια δίκη όπου μαζευτήκανε περίπου τα 600 λεγόμενα διαταραγμένα από το Contergan -θαλιδομίδη παιδιά. Είναι μια ιστορία που κατά καιρούς πάντα έρχεται στην επικαιρότητα, γιατί είναι ένα πράγμα που φέρνει ζωντανές αναμνήσεις, καθώς τέτοιες «εικόνες» κυκλοφορούν παντού στον κόσμο.
Τον τελευταίο καιρό ένας Αργεντινός ιστορικός, ο Ντε Νάπολι, εξέφρασε μια αρκετά στελεχωμένη ιστορική αναφορά σύμφωνα με την οποία η IG Farben, μια Γερμανική χημική εταιρεία, είχε ήδη κατασκευάσει αυτό το φάρμακο κατά την διάρκεια πειραμάτων, που γίνονταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί το 1944, από όπου αργότερα πήρανε την σύνθεση οι έχοντας την πατέντα του Contergan, και συγκεκριμένα τον Μάιο του 1954, για να εξαπλώσουν παντού το φάρμακο.
Κατά τον Ντε Νάπολι, αυτό είχε δοκιμασθεί στο Άουσβιτς κατά την διάρκεια του πολέμου πάνω σε αιχμαλώτους πολέμου, προκειμένου οι Γερμανοί γιατροί με ανθρώπινα πειραματόζωα να αναπτύξουν ένα αντίδοτο στο άλλο φάρμακο, παραλυτικό του νευρικού συστήματος, το Sarin.
Η είδηση έφερε μεγάλη αναστάτωση και ο σύλλογος παθόντων από το Γκουαντανάμο έχει κάνει μια αίτηση προς τις αστυνομικές αρχές, προκειμένου να πιστοποιήσει την αλήθεια ή όχι σχετικά με την προέλευση του φαρμάκου.
Όπως βλέπουμε, πίσω από κάθε ιατρική προσπάθεια αρκετές φορές κρύβεται και μια πικρή αλήθεια. Είναι χαρακτηριστικό και σοκαριστικό για την περίπτωση αυτή της θαλιδομίδης.

ΑΝΤΙΨΥΧΩΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΟΥ ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΑ ΓΚΟΝΤΙ (GONDI) ΣΤΟ ΣΩΜΑ.
Η παρατήρηση ήρθε από τον χώρο της ψυχιατρικής. Βρέθηκε ότι σχιζοφρενείς ασθενείς νοσούν πιο τακτικά από την τοξοπλάσμωση από ότι οι υπόλοιποι.
Το παράσιτο του τοξοπλάσματος ως γνωστόν προσβάλει όλα τα θηλαστικά. Οι άνθρωποι κατά κύριο λόγο το λαμβάνουν από άπλυτα λαχανικά, μη καλοψημένο χοιρινό ή αρνίσιο κρέας. Κύριος λόγος, όμως, είναι οι γάτες ή τα περιττώματα ζώων στους κήπους ή σε τόπους, όπου τα παιδιά έρχονται σε επαφή με μολυσμένα μέρη.
Το παράσιτο πεθαίνει από τους 56οC και πάνω και κάτω από τους 20οC. Παρουσιάζεται σαν κλινική εικόνα, κυρίως μετά από γρίπη ή κρυολόγημα.
Γενικά, το παράσιτο της τοξοπλάσμωσης περιμένει να βρει τον ξενιστή με αδύναμο το ανοσοποιητικό, προκειμένου να εισχωρήσει μέσα του και να επεκταθεί σε όλο του το σώμα. Πολύ τακτικά, με αυτόν τον τρόπο η τοξοπλάσμωση επηρεάζει μεταξύ των άλλων και το κεντρικό νευρικό σύστημα και ιδιαίτερα, την όραση και πολύ τακτικά και την συμπεριφορά.
Βέβαια, πολύ πιο επικίνδυνα είναι όταν αυτή η κατάσταση προσβάλλει τις εγκύους και κατά συνέπεια, τα έμβρυα, που αν γεννηθούν παρουσιάζουν πιο έντονα τα συμπτώματα αυτά.
Η έρευνα αυτή επιβεβαιώθηκε και από χημικές αναλύσεις, όπου ερευνητές βρήκαν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες αντισωμάτων τοξοπλάσμωσης σε εγκεφάλους σχιζοφρενών. Και αυτή είναι μια παρατήρηση – πιστοποίηση, που ανοίγει νέες ερευνητικές προοπτικές.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/03/blog-post.html

Το ότι «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» το γνωρίζουμε από παιδιά και το αντιμετωπίζουμε οι ίδιοι με κατανόηση στην μαύρη καθημερινότητά μας.
Δεν μας ξαφνιάζει, ούτε μας κάνει να αντιδρούμε. Συμπονούμε, βέβαια, τον μικρό όταν φαγώνεται από τον μεγάλο, αλλά, το θεωρούμε φυσιολογικό και δεδομένο. Έτσι, το περνάμε και στην μνήμη μας και μετά το ξεχνάμε.
Έτσι, λοιπόν, βρίσκουμε και φυσιολογικό τον γάτο να κυνηγάει να φάει το ποντίκι, προκείμενου να εξασφαλίσει την τροφή του και τη συντήρησή του. Ακόμη πιο φυσιολογικό και με μεγάλη συμπάθεια βλέπουμε το ποντίκι να τρέχει να αποφύγει τον γάτο για γλιτώσει την ζωή του.
Ο καθένας σε αυτό το κυνήγι χρησιμοποιεί τα προσόντα που έχει. Ο γάτος την επιθετικότητα, την αλτικότητα, το αίσθημα της πείνας και τα τεράστια νύχια του. Το ποντίκι την μεγάλη ταχύτητα για το μικρό του σώμα μαζί με την ευεξία του και την γρήγορη αντίληψή του στο να βρίσκει κρυψώνες. Πάλι όλα αυτά τα θεωρούμε φυσιολογικά και λογικά.
Είναι το καθημερινό κυνήγι του αδύναμου να καταβροχθιστεί από τον ισχυρό, αν και ο σκοπός και των δύο είναι κοινός. Ο μεν ένας θέλει να φάει τον άλλον, προκειμένου να παραμείνει ισχυρός και δυνατός, προκειμένου να συνεχίσει την διαιώνιση του είδους, ο δε άλλος θέλει να αποφύγει το φάγωμα, για να μπορέσει να φροντίσει και αυτό την δική του αναπαραγωγή.
Τελικά, ένας αγώνας δύο υπάρξεων ο καθένας για το δικό του συμφέρον και όλοι μαζί για την φύση.
Βέβαια! Η φύση δεν μένει αμέτοχη σε αυτό το παιχνίδι της γάτας με του ποντικιού. Πολύ περισσότερο, βέβαια, δεν παίρνει το μέρος του ενός ή του άλλου. Την φύση την ενδιαφέρει η εξέλιξη και η διαιώνιση του είδους, προκειμένου μέσα από αυτό να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί και η ίδια.
Στο παιχνίδι αυτό, λοιπόν, μπαίνουν πάρα πολλοί αστάθμητοι παράγοντες ή καλύτερα, άγνωστες σε εμάς παράμετροι με ουσιαστικό ρόλο στην αντιπαράθεση αυτή π.χ. τα παράσιτα.
Το παράσιτο ζει εις βάρος κάποιου άλλου, που λέγεται ξενιστής. Το παράσιτο αγαπάει τον ρόλο του, γιατί, χωρίς κόπο ή χωρίς να χαλάσει ενέργεια, εκπληρώνει το φυσικό του ρόλο για αναπαραγωγή και διαιώνιση με ενέργεια «κλεμμένη από τον ξενιστή». Κατά κανόνα, το παράσιτο είναι πιο γερό από τον ξενιστή. Τον απομυζά μέχρι να πεθάνει, καταναλώνοντας όλη του την ενέργεια για να ζήσει το ίδιο.
Έτσι, λοιπόν, ένα συγκεκριμένο παράσιτο, π.χ. της τοξοπλάσμωσης, που ζει σε ποντίκια και γάτες, για να αναπτυχτεί και να αναπαραχθεί χρησιμοποιεί με την πονηριά του και τα δυο θηλαστικά, ποντικό και γάτα, βάζοντάς τους να αλληλοεξοντωθούν για το δικό του συμφέρον.
Έτσι, επιτυγχάνεται ένας κύκλος της ζωής και ανάπτυξης του παρασίτου, που αποδεικνύεται ο έξυπνος της παρέας. Χρησιμοποιώντας τους δύο ξενιστές σαν πιόνια πάνω στο σκάκι. Το παράσιτο για να αναπτυχτεί χρειάζεται το στομάχι και τα έντερα της γάτας, προκειμένου να αποβληθεί με τα κόπρανά της και να συνεχίσει την επιμόλυνση άλλων θηλαστικών.
Έτσι, λοιπόν, φτάνει στο ποντίκι, που όταν νοσεί από αυτό το παράσιτο, αλλάζει τελείως συμπεριφορά και γίνεται πιο «τολμηρό» δείχνοντας μια απερισκεψία για τον κίνδυνο και μια ακατανόητη επαφή με γάτες, οι οποίες νοσούν από τοξοπλάσμωση.
Η γάτα που πάσχει από τοξοπλάσμωση αναδύει μια μυρωδιά, που όταν φτάνει στον εγκέφαλο του ποντικού ,που ίσως πάσχει από αυτήν την ασθένεια, του προκαλεί μια ακατανίκητη έλξη να έρθει προς σε αυτήν. Δηλαδή, το τοξόπλασμα φροντίζει μέσω του ποντικού να φτάσει στο στομάχι της γάτας, όπου είναι το φυσικό περιβάλλον της γρήγορης ανάπτυξης.
Η γάτα με την σειρά της ή μέσα από τα κόπρανά της ή η ίδια σαν θήραμα άλλων θηλαστικών φροντίζει πάλι ακούσια για τον πολλαπλασιασμό του παρασίτου.
Βλέπουμε, λοιπόν, με έκπληξη αυτά που στην καθημερινότητα γνωρίζουμε μεταξύ ανθρώπων και ανθρώπινων σχέσεων, όπου τα παράσιτα καταστρέφουν άτομα, οικογένειες ή και κοινωνίες, ακόμη και λαούς, προκειμένου να επιβιώσουν τα ίδια με επιτυχία. Δεν είναι προνόμιο του ανθρώπινου είδους, αλλά, ένα παιχνίδι που παίζει η φύση εδώ και πολλά χρόνια.
Όλες αυτές τις καινούριες τεχνικές μονοπώλησης της ανθρώπινης επιθυμίας για διακίνηση αγορών, κατεύθυνση επιθυμιών, κοινωνικών και πολιτικών τοποθετήσεων, ερωτικών σχέσεων κτλ., με ελάχιστο όφελος για λίγους άεργους εις βάρος των πολλών, δεν είναι ανθρώπινο «προνόμιο», αλλά είναι ένα φυσικό παιχνίδι, π.χ. το τοξόπλασμα.
Το τοξόπλασμα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά, υπάρχουν και άλλα παρόμοια, που το επιβεβαιώνουν από την θεωρία στην πράξη. Για παράδειγμα, τα μυρμήγκια, που την νύχτα σκαρφαλώνουν στις κορυφές του χορταριού, που θα φαγωθεί από τα βοοειδή, που αποτελούν τους καλύτερους ξενιστές τους. Βλέπουμε, λοιπόν, ένα φυσικό βασίλειο όπου το παράσιτο επικρατεί των πάντων.
Ακόμη και στην ψυχιατρική σήμερα διαπιστώνουμε ότι οι αλλαγές της συμπεριφοράς στους ανθρώπους πάρα πολλές φορές είναι αποτέλεσμα παρασιτικής λοίμωξης.
Βέβαια, σήμερα δεν τρώνε οι γάτες με τοξοπλάσμωση τους ανθρώπους, αλλά, κάποτε σίγουρα γινόταν αυτό. Απλούστατα χρειάστηκαν αιώνες εξέλιξης για την μεταλλαγή του οικοσυστήματος σε ανθρωποκεντρικό, έτσι που οι άνθρωποι να γλιτώνουν από τις γάτες.
Παρέμεινε, όμως, όλος ο μηχανισμός ακόμη μέσα στον ισχυρό άνθρωπο που να αντέχει τους εχθρούς που του δημιουργούν τα παράσιτα π.χ. τοξόπλασμα-γάτα, αλλά, οι πρωτεΐνες κλειδιά που ευαισθητοποιούν τον εγκέφαλο (του) στο να δέχεται τα παράσιτα και να εγκρίνει την παρασιτική ζωή υφίστανται ακόμη.
Έτσι, λοιπόν, υπάρχει, υφίσταται, θα υπάρχει και θα μεγαλώνει μέσα στο μυαλό του ανθρώπου η αποδοχή, ή ακόμη και η αγάπη, προς το παράσιτο, που του αλλοιώνει την συμπεριφορά, του καταστρέφει την ζωή και τον κάνει θύμα της καθημερινότητας.
Σε αυτό το σημείο ο άνθρωπος είναι σαν το ποντίκι που ψάχνει την γάτα να τον φάει.