NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΑΝ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗ ΟΥΔΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΜΙΑΣ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.
Για να το πούμε πιο απλά είναι το όριο αντίστασης του κάθε εγκεφάλου στην εμφάνιση των επιληπτικών κρίσεων. Όταν «χαμηλώσει» η εγκεφαλική ουδός ή αυξηθεί η ένταση των επιληπτικών κρίσεων, τότε έχουμε και την κλινική τους εμφάνιση. Όσο πιο χαμηλή είναι η εγκεφαλική ουδός, τόσο είναι εντονότερες και πιο δύσκολα θεραπεύσιμες οι επιληπτικές κρίσεις. Άρα σε μια εμπεριστατωμένη νευρολογική εξέταση σε ότι αφορά τα επιληπτικά σύνδρομα, η εντόπιση του ορίου της εγκεφαλικής οδού πρέπει να συμπεριλαμβάνεται οπωσδήποτε μέσα στην όλη διαγνωστική προσπάθεια. Με βάση αυτό να συντονίζεται και η ανάλογη αγωγή.

ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΈΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΌΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΟΥΜΕ ΣΕ ΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ.
Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη αξία για τον κλινικό γιατρό, γιατί τη στιγμή που έχει μάθει να σκέφτεται έτσι, όταν του παρουσιαστεί ο πρώτος ασθενής με μια επιληπτική κρίση, αρχίζει από την ηλικία του και εκεί μέσα έχει τον πρώτο κύκλο υπόπτων αιτιών, που μπορούν να παρουσιαστούν σαν βασική δημιουργία των επιληπτικών κρίσεων. Ένα τυπικό παράδειγμα για αυτό είναι οι κρίσεις της προχωρημένης ηλικίας, οι οποίες εμφανίζονται κυρίως σε ασθενείς που επιβαρύνονται και από άλλες μεταβολικές διαταραχές, όπως π.χ.  ο διαβήτης, οι οποίες είναι κρίσεις αγγειοεγκεφαλικής εκφύλισης. Συνεπώς, όταν εμφανίζεται κάποιος προχωρημένος σε ηλικία, ο οποίος παρουσιάζει μια τέτοια κρίση ξαφνικά, κανείς δεν κοιτάζει, αφού καλύψει κλινικά και φαρμακευτικά τον πάσχοντα, να βρει την αιτία πρώτα από αυτή την αιτιολογία. Ο καταμερισμός αυτός ωφελεί, πολλές φορές, τα μέγιστα και μας δίνει τη δυνατότητα να ξεχωρίσουμε ανάμεσα στα διάφορα είδη κρίσεων.

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΆΠΟΨΗΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΑΥΤΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΌΤΙ Ο ΈΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ.
Εδώ βέβαια, πρέπει επεξηγηματικά να αναλυθούν δυο λόγοι: ο πρώτος είναι ότι αναφερόμαστε σε κρίσεις που κλινικά κάποιος έχει δει για κάποιο μεσοδιάστημα ή τις συνδυάζει με ένα παθολογικό, σύντομου χρόνου, ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Εάν το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα είναι ύπνου ή πολλαπλών ωρών και μακράς διαρκείας καταγραφής, τότε το ποσοστό αυξάνεται ραγδαία και πολύ σπάνια βρίσκεται ασθενής με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ελεύθερο από επιλεπτοειδείς εκφορτώσεις.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΈΝΑ ΔΙΛΛΗΜΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΌΤΑΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΩΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ˙ ΕΑΝ ΈΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΠΑΡΑΝΟΙΑ, ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ Ή ΣΤΗ «ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ» ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΕ ΜΙΑ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ.
Σήμερα με την πλειάδα αυτών των περιστατικών και με την εξειδίκευση αυτών των ατομικών ιδιαιτεροτήτων είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει κανείς από μια απλή νευροψυχιατρική εξέταση να αποφανθεί για το ένα ή το άλλο. Έτσι λοιπόν, μιας και η σημερινή μοντέρνα διαγνωστική προσφέρει τις δυνατότητες της διαφοροδιάγνωσης  της κατάστασης είναι απόλυτα απαραίτητο σε αυτούς τους ασθενείς με αυτά τα «παράπονα», να γίνεται ο πλήρης νευροφυσιολογικός επεξηγηματικός έλεγχος με προκλητά δυναμικά και πολύωρη ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή. Μπορεί αυτό να φαίνεται τολμηρό και πολυέξοδο, αλλά στην ουσία είναι ακριβώς το αντίθετο.

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΗΜΑ ΑΝ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΑΡΚΕΤΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ, ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ (1948 ΒΕΡΟΛΙΝΟ), ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ MΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΕ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΕΞΕΤΑΣΗ.
Οι νέες όμως εξελίξεις στον τομέα των ψηφιακών καταγραφών έφεραν μια τεράστια ώθηση και σε τεχνικές ευκολίες και στις καταγραφές του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος. Έτσι λοιπόν, ο ασθενής μπορεί να φοράει μια ειδική κάσκα με ηλεκτρόδια που καταγράφουν συνεχώς την εγκεφαλική δραστηριότητα και αποδίδουν τις τυχόν εγκεφαλικές δυσλειτουργίες. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε τη δυνατότητα χρονικά κάθε στιγμή  να εντοπίσουμε τις εγκεφαλικές διαταραχές ή τις επιληπτικές κρίσεις.

Η ΗΜΙΚΡΑΝΙΑ ΜΕ ΑΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΌΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΓΕΙΑΚΗ ΦΛΕΓΜΟΝΗ ΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΕΣΤΙΑΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
Όταν αυτό συμβαίνει, πολλές από τις επιπλοκές της ημικρανίας με αύρα, σκότωμα, μούδιασμα άκρων, στομαχικός ίλιγγος κ.τ.λ.  είναι δυνατόν να φέρει και εστιακές επιληπτικές κρίσεις κινητικού, αισθητικού τύπου από την αντίθετη μεριά. Στις περιπτώσεις αυτές, πέρα από τη συνηθισμένη διαγνωστική τακτική όπως π.χ. εγκεφαλογράφημα ή μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου ή ηλεκτροεγκεφαλογράφημα με στέρηση ύπνου, πρέπει οπωσδήποτε να γίνεται και μια εικοσιτετράωρη καταγραφή του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος, έτσι που να δίνει στον κλινικό γιατρό τη δυνατότητα πότε, πού και πώς δημιουργείται η όλη κατάσταση. Αυτές τις μορφές των ημικρανιών με αύρα, όπου συνοδεύονται από επιληπτικές καταστάσεις, κάθε είδους, πρέπει κανείς να προσέχει πάρα πολύ, διότι είναι δυνατόν να φέρουν εγκεφαλικές αιμορραγίες ή ακόμη έμφρακτα ή ισχαιμικά επεισόδια.
Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα ιδιαίτερα δυσάρεστο γεγονός, που μπορεί να αποφευχθεί με τον κατάλληλο συντονισμό διάγνωσης και θεραπείας. Γενικά, όμως, είναι κλινικές περιπτώσεις που, διαγνωστικά, παίρνουν αρκετό χρόνο και ακόμη περισσότερο, μέχρι να τεθεί η σωστή θεραπευτική αγωγή. Ανήκουν στις λεγόμενες περιπτώσεις συνοσηρότητας νευρολογικών νοσημάτων, που είναι ιδιαίτερα περίπλοκες, απαιτούν μεγάλη κλινική πείρα, υπομονή από τον ασθενή και τακτικά αρκετούς αυτοσχεδιασμούς, σε ότι αφορά τη θεραπευτική αγωγή.