NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΑΝΔΡΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΩΣΗΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΑΚΡΑΙΟΙ, ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ, ΚΑΧΥΠΟΠΤΟΙ, ΕΜΠΑΘΕΙΣ ΜΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ.
Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι μετά από μια λοίμωξη, και ειδικά παρασιτικού τύπου, δείχνουν μια αλλαγή της συμπεριφοράς κατά ποικίλους τρόπους. Αυτό είναι από παλιά γνωστό και μάλιστα εδώ και δεκαετίες σε ορισμένες χώρες, όπως είναι η Τσεχία, καταγράφονται και σχετικές επιδημιολογικές έρευνες στην κατεύθυνση αυτή.
Με αφορμή τα ερεθίσματα αυτά παρατηρήσαμε ασθενείς που έπασχαν από τοξοπλάσμωση και καταγράψαμε τα αποτελέσματα των ψυχομετρικών εξετάσεων. Με έκπληξη βρέθηκε ότι η κοινωνική συμπεριφορά των ανδρών με λοίμωξη τοξοπλάσμωσης έχει μια σαφή διαφοροποίηση. Συγκεκριμένα, η συμπεριφορά τους είναι πιο επιθετική και διεκδικητική γενικά σε κοινωνικό επίπεδο.
Παράλληλα με την επιθετική συμπεριφορά, εμφανίζεται μια αδυναμία συγκέντρωσης με ταυτόχρονη καχυποψία και αμφισβήτηση των πάντων.
Πέραν τούτου σχεδόν σε όλους παρατηρείται και μια έντονη ψυχοκινητική κατάσταση σε σχέση με το παρελθόν. Γενικά, υπάρχουν ενδείξεις αύξησης της τεστοστερόνης που θεωρείται υπεύθυνη για όλα αυτά.
Παράλληλα, παρατηρούνται και αυξομειώσεις της τεστοστερόνης κατά την διάρκεια της θεραπείας που επιβεβαιώνουν την υποψία ότι επηρεάζεται άμεσα από την εμβέλεια της τοξοπλάσμωσης.
Η αύξηση της τεστοστερόνης στους άνδρες στην τοξοπλάσμωση φαίνεται να αποτελεί ένα εξελικτικό μηχανισμό προστασίας. Είναι δε ένα πραγματικό γεγονός.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ, ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΡΛΟ ΝΤΕ ΝΑΠΟΛΙ, ΔΙΕΓΕΙΡΕΙ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ ΥΠΟΝΟΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ, ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΧΗΜΕΙΑΣ.
Στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 ξέσπασε ένα πάρα πολύ μεγάλο σκάνδαλο, αυτό του υπναγωγού φαρμάκου «Contergan». Πρόκειται για ένα υπνωτικό, που οι Γερμανοί, κυρίως γιατροί, αλλά και σε όλο τον κόσμο, το χρησιμοποιούσαν για την ηρεμία και τον καλό ύπνο.
Περνώντας τα χρόνια βρέθηκε ότι το συγκεκριμένο φάρμακο προκαλούσε τρομερές γενετικές ανωμαλίες – διαμαρτίες, τις λεγόμενες φωκομέλιες (δες εικόνα). Οι δυσπλασίες αυτές δημιουργούνταν κατά κύριο λόγο στα άκρα, πολλές φορές όμως ακόμη και στο πρόσωπο.
Τότε ξέσπασε ένα μεγάλο σκάνδαλο, έγινε μια δίκη όπου μαζευτήκανε περίπου τα 600 λεγόμενα διαταραγμένα από το Contergan -θαλιδομίδη παιδιά. Είναι μια ιστορία που κατά καιρούς πάντα έρχεται στην επικαιρότητα, γιατί είναι ένα πράγμα που φέρνει ζωντανές αναμνήσεις, καθώς τέτοιες «εικόνες» κυκλοφορούν παντού στον κόσμο.
Τον τελευταίο καιρό ένας Αργεντινός ιστορικός, ο Ντε Νάπολι, εξέφρασε μια αρκετά στελεχωμένη ιστορική αναφορά σύμφωνα με την οποία η IG Farben, μια Γερμανική χημική εταιρεία, είχε ήδη κατασκευάσει αυτό το φάρμακο κατά την διάρκεια πειραμάτων, που γίνονταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί το 1944, από όπου αργότερα πήρανε την σύνθεση οι έχοντας την πατέντα του Contergan, και συγκεκριμένα τον Μάιο του 1954, για να εξαπλώσουν παντού το φάρμακο.
Κατά τον Ντε Νάπολι, αυτό είχε δοκιμασθεί στο Άουσβιτς κατά την διάρκεια του πολέμου πάνω σε αιχμαλώτους πολέμου, προκειμένου οι Γερμανοί γιατροί με ανθρώπινα πειραματόζωα να αναπτύξουν ένα αντίδοτο στο άλλο φάρμακο, παραλυτικό του νευρικού συστήματος, το Sarin.
Η είδηση έφερε μεγάλη αναστάτωση και ο σύλλογος παθόντων από το Γκουαντανάμο έχει κάνει μια αίτηση προς τις αστυνομικές αρχές, προκειμένου να πιστοποιήσει την αλήθεια ή όχι σχετικά με την προέλευση του φαρμάκου.
Όπως βλέπουμε, πίσω από κάθε ιατρική προσπάθεια αρκετές φορές κρύβεται και μια πικρή αλήθεια. Είναι χαρακτηριστικό και σοκαριστικό για την περίπτωση αυτή της θαλιδομίδης.

ΑΝΤΙΨΥΧΩΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΟΥ ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΑ ΓΚΟΝΤΙ (GONDI) ΣΤΟ ΣΩΜΑ.
Η παρατήρηση ήρθε από τον χώρο της ψυχιατρικής. Βρέθηκε ότι σχιζοφρενείς ασθενείς νοσούν πιο τακτικά από την τοξοπλάσμωση από ότι οι υπόλοιποι.
Το παράσιτο του τοξοπλάσματος ως γνωστόν προσβάλει όλα τα θηλαστικά. Οι άνθρωποι κατά κύριο λόγο το λαμβάνουν από άπλυτα λαχανικά, μη καλοψημένο χοιρινό ή αρνίσιο κρέας. Κύριος λόγος, όμως, είναι οι γάτες ή τα περιττώματα ζώων στους κήπους ή σε τόπους, όπου τα παιδιά έρχονται σε επαφή με μολυσμένα μέρη.
Το παράσιτο πεθαίνει από τους 56οC και πάνω και κάτω από τους 20οC. Παρουσιάζεται σαν κλινική εικόνα, κυρίως μετά από γρίπη ή κρυολόγημα.
Γενικά, το παράσιτο της τοξοπλάσμωσης περιμένει να βρει τον ξενιστή με αδύναμο το ανοσοποιητικό, προκειμένου να εισχωρήσει μέσα του και να επεκταθεί σε όλο του το σώμα. Πολύ τακτικά, με αυτόν τον τρόπο η τοξοπλάσμωση επηρεάζει μεταξύ των άλλων και το κεντρικό νευρικό σύστημα και ιδιαίτερα, την όραση και πολύ τακτικά και την συμπεριφορά.
Βέβαια, πολύ πιο επικίνδυνα είναι όταν αυτή η κατάσταση προσβάλλει τις εγκύους και κατά συνέπεια, τα έμβρυα, που αν γεννηθούν παρουσιάζουν πιο έντονα τα συμπτώματα αυτά.
Η έρευνα αυτή επιβεβαιώθηκε και από χημικές αναλύσεις, όπου ερευνητές βρήκαν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες αντισωμάτων τοξοπλάσμωσης σε εγκεφάλους σχιζοφρενών. Και αυτή είναι μια παρατήρηση – πιστοποίηση, που ανοίγει νέες ερευνητικές προοπτικές.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/03/blog-post.html

Το ότι «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» το γνωρίζουμε από παιδιά και το αντιμετωπίζουμε οι ίδιοι με κατανόηση στην μαύρη καθημερινότητά μας.
Δεν μας ξαφνιάζει, ούτε μας κάνει να αντιδρούμε. Συμπονούμε, βέβαια, τον μικρό όταν φαγώνεται από τον μεγάλο, αλλά, το θεωρούμε φυσιολογικό και δεδομένο. Έτσι, το περνάμε και στην μνήμη μας και μετά το ξεχνάμε.
Έτσι, λοιπόν, βρίσκουμε και φυσιολογικό τον γάτο να κυνηγάει να φάει το ποντίκι, προκείμενου να εξασφαλίσει την τροφή του και τη συντήρησή του. Ακόμη πιο φυσιολογικό και με μεγάλη συμπάθεια βλέπουμε το ποντίκι να τρέχει να αποφύγει τον γάτο για γλιτώσει την ζωή του.
Ο καθένας σε αυτό το κυνήγι χρησιμοποιεί τα προσόντα που έχει. Ο γάτος την επιθετικότητα, την αλτικότητα, το αίσθημα της πείνας και τα τεράστια νύχια του. Το ποντίκι την μεγάλη ταχύτητα για το μικρό του σώμα μαζί με την ευεξία του και την γρήγορη αντίληψή του στο να βρίσκει κρυψώνες. Πάλι όλα αυτά τα θεωρούμε φυσιολογικά και λογικά.
Είναι το καθημερινό κυνήγι του αδύναμου να καταβροχθιστεί από τον ισχυρό, αν και ο σκοπός και των δύο είναι κοινός. Ο μεν ένας θέλει να φάει τον άλλον, προκειμένου να παραμείνει ισχυρός και δυνατός, προκειμένου να συνεχίσει την διαιώνιση του είδους, ο δε άλλος θέλει να αποφύγει το φάγωμα, για να μπορέσει να φροντίσει και αυτό την δική του αναπαραγωγή.
Τελικά, ένας αγώνας δύο υπάρξεων ο καθένας για το δικό του συμφέρον και όλοι μαζί για την φύση.
Βέβαια! Η φύση δεν μένει αμέτοχη σε αυτό το παιχνίδι της γάτας με του ποντικιού. Πολύ περισσότερο, βέβαια, δεν παίρνει το μέρος του ενός ή του άλλου. Την φύση την ενδιαφέρει η εξέλιξη και η διαιώνιση του είδους, προκειμένου μέσα από αυτό να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί και η ίδια.
Στο παιχνίδι αυτό, λοιπόν, μπαίνουν πάρα πολλοί αστάθμητοι παράγοντες ή καλύτερα, άγνωστες σε εμάς παράμετροι με ουσιαστικό ρόλο στην αντιπαράθεση αυτή π.χ. τα παράσιτα.
Το παράσιτο ζει εις βάρος κάποιου άλλου, που λέγεται ξενιστής. Το παράσιτο αγαπάει τον ρόλο του, γιατί, χωρίς κόπο ή χωρίς να χαλάσει ενέργεια, εκπληρώνει το φυσικό του ρόλο για αναπαραγωγή και διαιώνιση με ενέργεια «κλεμμένη από τον ξενιστή». Κατά κανόνα, το παράσιτο είναι πιο γερό από τον ξενιστή. Τον απομυζά μέχρι να πεθάνει, καταναλώνοντας όλη του την ενέργεια για να ζήσει το ίδιο.
Έτσι, λοιπόν, ένα συγκεκριμένο παράσιτο, π.χ. της τοξοπλάσμωσης, που ζει σε ποντίκια και γάτες, για να αναπτυχτεί και να αναπαραχθεί χρησιμοποιεί με την πονηριά του και τα δυο θηλαστικά, ποντικό και γάτα, βάζοντάς τους να αλληλοεξοντωθούν για το δικό του συμφέρον.
Έτσι, επιτυγχάνεται ένας κύκλος της ζωής και ανάπτυξης του παρασίτου, που αποδεικνύεται ο έξυπνος της παρέας. Χρησιμοποιώντας τους δύο ξενιστές σαν πιόνια πάνω στο σκάκι. Το παράσιτο για να αναπτυχτεί χρειάζεται το στομάχι και τα έντερα της γάτας, προκειμένου να αποβληθεί με τα κόπρανά της και να συνεχίσει την επιμόλυνση άλλων θηλαστικών.
Έτσι, λοιπόν, φτάνει στο ποντίκι, που όταν νοσεί από αυτό το παράσιτο, αλλάζει τελείως συμπεριφορά και γίνεται πιο «τολμηρό» δείχνοντας μια απερισκεψία για τον κίνδυνο και μια ακατανόητη επαφή με γάτες, οι οποίες νοσούν από τοξοπλάσμωση.
Η γάτα που πάσχει από τοξοπλάσμωση αναδύει μια μυρωδιά, που όταν φτάνει στον εγκέφαλο του ποντικού ,που ίσως πάσχει από αυτήν την ασθένεια, του προκαλεί μια ακατανίκητη έλξη να έρθει προς σε αυτήν. Δηλαδή, το τοξόπλασμα φροντίζει μέσω του ποντικού να φτάσει στο στομάχι της γάτας, όπου είναι το φυσικό περιβάλλον της γρήγορης ανάπτυξης.
Η γάτα με την σειρά της ή μέσα από τα κόπρανά της ή η ίδια σαν θήραμα άλλων θηλαστικών φροντίζει πάλι ακούσια για τον πολλαπλασιασμό του παρασίτου.
Βλέπουμε, λοιπόν, με έκπληξη αυτά που στην καθημερινότητα γνωρίζουμε μεταξύ ανθρώπων και ανθρώπινων σχέσεων, όπου τα παράσιτα καταστρέφουν άτομα, οικογένειες ή και κοινωνίες, ακόμη και λαούς, προκειμένου να επιβιώσουν τα ίδια με επιτυχία. Δεν είναι προνόμιο του ανθρώπινου είδους, αλλά, ένα παιχνίδι που παίζει η φύση εδώ και πολλά χρόνια.
Όλες αυτές τις καινούριες τεχνικές μονοπώλησης της ανθρώπινης επιθυμίας για διακίνηση αγορών, κατεύθυνση επιθυμιών, κοινωνικών και πολιτικών τοποθετήσεων, ερωτικών σχέσεων κτλ., με ελάχιστο όφελος για λίγους άεργους εις βάρος των πολλών, δεν είναι ανθρώπινο «προνόμιο», αλλά είναι ένα φυσικό παιχνίδι, π.χ. το τοξόπλασμα.
Το τοξόπλασμα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά, υπάρχουν και άλλα παρόμοια, που το επιβεβαιώνουν από την θεωρία στην πράξη. Για παράδειγμα, τα μυρμήγκια, που την νύχτα σκαρφαλώνουν στις κορυφές του χορταριού, που θα φαγωθεί από τα βοοειδή, που αποτελούν τους καλύτερους ξενιστές τους. Βλέπουμε, λοιπόν, ένα φυσικό βασίλειο όπου το παράσιτο επικρατεί των πάντων.
Ακόμη και στην ψυχιατρική σήμερα διαπιστώνουμε ότι οι αλλαγές της συμπεριφοράς στους ανθρώπους πάρα πολλές φορές είναι αποτέλεσμα παρασιτικής λοίμωξης.
Βέβαια, σήμερα δεν τρώνε οι γάτες με τοξοπλάσμωση τους ανθρώπους, αλλά, κάποτε σίγουρα γινόταν αυτό. Απλούστατα χρειάστηκαν αιώνες εξέλιξης για την μεταλλαγή του οικοσυστήματος σε ανθρωποκεντρικό, έτσι που οι άνθρωποι να γλιτώνουν από τις γάτες.
Παρέμεινε, όμως, όλος ο μηχανισμός ακόμη μέσα στον ισχυρό άνθρωπο που να αντέχει τους εχθρούς που του δημιουργούν τα παράσιτα π.χ. τοξόπλασμα-γάτα, αλλά, οι πρωτεΐνες κλειδιά που ευαισθητοποιούν τον εγκέφαλο (του) στο να δέχεται τα παράσιτα και να εγκρίνει την παρασιτική ζωή υφίστανται ακόμη.
Έτσι, λοιπόν, υπάρχει, υφίσταται, θα υπάρχει και θα μεγαλώνει μέσα στο μυαλό του ανθρώπου η αποδοχή, ή ακόμη και η αγάπη, προς το παράσιτο, που του αλλοιώνει την συμπεριφορά, του καταστρέφει την ζωή και τον κάνει θύμα της καθημερινότητας.
Σε αυτό το σημείο ο άνθρωπος είναι σαν το ποντίκι που ψάχνει την γάτα να τον φάει.

ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ, ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, ΕΧΟΥΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΝΕΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ. ΈΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΣ – ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΧΑΜΕΝΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ.
Ως γνωστόν, η Google εγκαινίασε ένα νέο πρόγραμμα, το Google Earth, όπου κανείς μπορεί να ψάξει πλέον τα βάθη των ωκεανών, ποταμιών και οτιδήποτε υπάρχει στο γεωλογικό περιβάλλον.
Ένας ερασιτέχνης, από χόμπι ιστορικός, μέσω αυτού του προγράμματος, μελετώντας τις ακτές βρέθηκε στην αναζήτηση κάποιου θησαυρού κοντά σε έναν ποταμό στην Τεξανή όχθη του Αρκάνσας.
Σύμφωνα με τους δικούς του συνδυασμούς και υποθέσεις ακριβώς, στο Αρκάνσας Πας, υπάρχει το ναυάγιο ενός ισπανικού πλοίου, το οποίο έχει μέσα χρυσάφι και ασήμι και βρίσκεται εκεί βυθισμένο από το 1822.
Σαν καλός ερευνητής αποτάθηκε στις αρχές, προκειμένου να πάρει άδεια εκσκαφής. Για κακή του τύχη, όμως, σκόνταψε σε «ιδιωτική περιοχή».
Έχει ξεκινήσει τώρα μια δίκη «μαμούθ», προκειμένου να πειστεί ή να εξαναγκαστεί μέσω της πολιτείας και των ανάλογων νόμων ο ιδιοκτήτης της περιοχής να συναινέσει για την άδεια εκσκαφής, προκειμένου να εκμεταλλευτούν όλοι οι συμμετέχοντες τον θησαυρό.
Ένα συμπέρασμα είναι ότι η νέα τεχνολογία μπαίνει και αυτήν στην ψυχολογία του τζόγου με διάφορες νέες ιδέες, όπως αυτές των χαμένων θησαυρών.

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ TIME, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΗΜΕΡΑ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ.
Το απροσάρμοστο της εφηβείας και η δυσκολία συνεννόησης μεταξύ των γενεών είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα, αλλά, φαίνεται ότι στη Βρετανία έχει μια ιδιαίτερη έξαρση.
Όπως έδειξαν οι έρευνες του Ινστιτούτου IPPR, το 27% των δεκαπεντάχρονων αγοριών στην Βρετανία έχει έρθει σε κατάσταση μέθης τουλάχιστον 20 φορές τον χρόνο και παραπάνω, ποσοστά που σε άλλες χώρες, όπως η Γερμανία ή η Ολλανδία, είναι 12 ή 6 % ή ακόμη λιγότερο στη Γαλλία είναι 3%.
Εκρήξεις βίας και ανταγωνισμός με ξυλοδαρμούς μεταξύ των συμμοριών ανέρχεται στο 44% στο Ηνωμένο βασίλειο, ενώ στο 28% είναι στην Γερμανία.
Πάνω από 15% είναι τα μεταδιδόμενα σεξουαλικά νοσήματα στους νέους και έχουν οι Βρετανοί των υψηλότερο βαθμό σε περιπτώσεις εγκυμοσύνης νεαρών κοριτσιών από οπουδήποτε άλλού στην Ευρώπη.
Γενικά, όλα αποδίδονται κυρίως στο χάσμα των γενεών και σε μια παραδοσιακή απόσταση, η οποία υφίσταται μεταξύ γονιών και παιδιών στην Αγγλία. Η απόσταση αυτή, όπως είπαμε, είναι ένα σκέλος μιας παράδοσης, αλλά, παράλληλα και το χαρακτηριστικό ενός έθνους, που θέλει να μεγαλώνει τους βλαστούς του με πλήρη ελευθερία.
Και τα δύο είναι πάρα πολύ αξιόλογα, αλλά, το αποτέλεσμα είναι τραγικό και δείχνει κοινωνικό αδιέξοδο. Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί τα θύματα και μάλιστα, πολλά από αυτά είναι θανατηφόρα από συμμορίες νεαρών, ύστερα από επιθέσεις σε μεσήλικες ή γέρους. Γεγονός που προκαλεί προβληματισμό και πάρα πολύ μεγάλη σκέψη.
Ένα μεγάλο έθνος, οικονομικά πανίσχυρο, με μια δυνατή πνευματική κουλτούρα και με αξιόλογες δομές έχει φτάσει σήμερα στο σημείο να μην μπορεί να λύσει το πρόβλημα του.
Βέβαια, δεν είναι κάτι το μοναδικό, όλα τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν το ίδιο πρόβλημα, αλλά, ιδιαίτερα η Αγγλία έχει φτάσει σε αδιέξοδο σημείο με την παιδική βία. Δείχνει ότι πρέπει να ανακατατάξουμε τις ιδέες μας για την κοινωνική κατανομή διαφόρων πραγμάτων σε σχέση με τους νέους.
Ίσως πρέπει με μια καινούρια μορφωτική επανάσταση ή με κάποιο τρόπο άλλης προσέγγισης να λύσουμε το πρόβλημα.
Δυστυχώς, η εξέλιξη της παιδικής βίας έχει πάρει τέτοια όρια, που δεν επιτρέπει άλλες αναμονές σχετικά με το θέμα αυτό. Ας ελπίσουμε ότι θα επικεντρωθούν πάντως προκειμένου να λυθεί αυτό το μεγάλο ευρωπαϊκό πρόβλημα που καθρεπτίζεται πάρα πολύ έντονα στην αγγλική επικράτεια.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ, ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΧΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ, ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ, ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ.
Ένα Καναδέζικο ερευνητικό ινστιτούτο ανέπτυξε μια εξελιγμένη συσκευή, κάτι μεταξύ ηλεκτροεγκεφαλογράφου και μαγνητικού τομογράφου ψηφιακής καταγραφής.
Με υπεριώδεις ακτίνες μπορεί να διαβάζει τον μετωπιαίο λοβό, ή ακόμη και κάθε σημείο του εγκεφάλου, έτσι ώστε ανάλογα να δίνει μέσω κομπιούτερ μια απάντηση, χωρίς να μεσολαβεί η διαδικασία της ομιλίας, π.χ. αφού καλωδιωθεί ο ασθενής, όπως φαίνεται στην φωτογραφία, του γίνονται απλές ερωτήσεις του τύπου «θέλεις νερό; ναι ή όχι;»
Ανάλογα με το που θα ερευνήσει το υπεριώδες φως στην περιοχή του μετωπιαίου λοβού την δραστηριότητα του οξυγόνου και της γλυκόζης, αυτό μεταφράζεται σε μια απάντηση, η οποία -σαν βιολογικό πλέον ρεύμα- κατευθύνεται σε ένα κομπιούτερ, που δίνει γραπτώς ή ακουστικά το ανάλογο ναι ή όχι.
Πρόκειται για μια πολύ πρακτική συσκευή, η οποία είναι απόρροια της σκέψης χρησιμοποίησης ταυτοχρόνως κάποιων νέων τεχνικών, που δίνουν την δυνατότητα συνεννόησης και με ανθρώπους που δεν έχουν την ικανότητα της ομιλίας.
Είναι με σιγουριά ένα τεράστιο νέο βήμα στον χώρο της θεραπείας των νευροψυχιατρικών νοσημάτων. Εάν λάβει κανείς υπόψη και το φθηνό κόστος της όλης κατασκευής πρόκειται για κάτι το μοναδικό.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΟΣΟ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ ΑΓΕΛΑΔΩΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΛΙΒΕΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΠΙΘΑΝΟΝ ΚΑΙ ΝΕΟ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΒΟΟΕΙΔΗ.
Εδώ και κάποιους μήνες στην κεντρική Ευρώπη σε φάρμες με ζώα αρχίζουν τα βοοειδή να πεθαίνουν σωρηδόν. Πριν καταλήξουν εκεί τα ζώα, παρουσιάζουν έναν «ματωμένο ιδρώτα», που έρχεται μετά από επιβάρυνση. Κατόπιν αυτών, μια ραγδαία εξέλιξη με πυρετική διάθεση και θάνατος.
Όλα αυτά οδηγούν στην σκέψη ότι υπάρχει κάποια αναταραχή, σε ότι αφορά το ανοσοποιητικό σύστημα των ζώων, πράγμα που εξετάζεται από τους κτηνιάτρους και από τις ανάλογες υπηρεσίες, τουλάχιστον στην Γερμανία, έντονα.
Μέχρι τώρα αρμόδιες υπηρεσίες έχουν αποφανθεί ότι ναι μεν πρόκειται για κάποια ασθένεια, η οποία πρέπει να μελετηθεί, αλλά, είναι της γνώμης ότι δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο, συνεπώς το κρέας αυτών των ζώων είναι «σίγουρο».
Η υγειονομική υπηρεσία, όμως, και το κτηνιατρικό τμήμα της Νομαρχίας στο Αμβούργο, ψάχνοντας βρήκε ότι όλα αυτά τα ζώα, τα οποία πέθαναν και παρουσίαζαν αιμορραγική διάθεση, έχουν ήδη εμβολιαστεί εναντίον του ιού της σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας. Και επειδή ο αριθμός είναι τόσο μεγάλος, σκέφτονται μήπως αυτό έχει σχέση και με το εν λόγο εμβόλιο.
Βέβαια, η σκέψη τους προσκρούει σε αντιστάσεις, αλλά παραδεκτό είναι πως όλα αυτά παρουσιάστηκαν μετά το εμβόλιο. Συνεπώς, και να μην έχει άμεση, συνεπώς έχει έμμεση επίδραση αυτό.
Ας περιμένουμε, οι έρευνες θα δείξουν. Μέχρι τότε βέβαια θα συνεχίσουμε να τρώμε βοδινό.

Η ΚΡΑΝΙΟΣΥΝΟΣΤΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΑΚΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΠΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ, ΤΑΚΤΙΚΑ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΓΙΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΩΝ, ΕΑΝ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ Η ΑΝΑΛΟΓΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ.
Το κρανίο του παιδιού, ως γνωστόν, έχει δύο «ανοίγματα» (πηγές κατά τον οβελιαίο και κατά τον οριζόντιο άξονα). Αυτά δίνουν την δυνατότητα να ακολουθεί το κρανίο την ανάπτυξη του εγκεφάλου, έτσι ώστε να μην εμποδίζει την επέκτασή του προς όλες τις διευθύνσεις.
Μερικές φορές αυτές οι πηγές - «ανοίγματα» κλείνουν πρόωρα -το φαινόμενο αυτό το λέμε συνόστωση- με αποτέλεσμα να έχουμε μια μικρή, μεγάλη ή πολύ έντονη παραμόρφωση της κεφαλής.
Η πρώιμη συγκόλληση, δηλαδή, συνόστωση, έχει σαν αποτέλεσμα την μειωμένη αύξηση του οστού κατά μήκος της συγκόλλησης της ραφής και ως επακόλουθο, την επέκταση στις μη συγκολλημένες ραφές, εάν υπάρχουν τέτοιες. Συγκεκριμένα, η οβελιαία συνόστωση είναι η συχνότερη παραμόρφωση.
Λιγότερο συχνή είναι η οριζόντια, αλλά, αυτή είναι πολύ χαρακτηριστική, γιατί συνοδεύεται από προγναθισμό και μια βραχυκεφαλία, δηλαδή, ένα στενό, πλατύ κατά τον οριζόντιο άξονα, κεφάλι. Τακτικά εδώ υπάρχει και ο εξόφθαλμος και όταν είναι αμφοτερόπλευρη η συνόστωση, παρατηρείται σε δύο πολύ τακτικές συγγενείς ανωμαλίες, στο σύνδρομο Apert και Crouzon.
Αρκετές φορές η ανώμαλη συγκόλληση και συνόστωση έχει σαν αποτέλεσμα να παίρνει η κεφαλή του παιδιού ένα πυραμιδικό σχήμα (οξυκεφαλία).
Υπάρχει και η περίπτωση της πανσυνόστωσης, όπου κλείνουν όλες οι ραφές και δίνουν την εντύπωση της μικροκεφαλίας.
Η θεραπεία σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι νευροχειρουργική και πρέπει να γίνεται όσο το δυνατόν νωρίτερα και αν χρειαστεί, να επαναληφθεί, προκειμένου να έχουμε πέρα από τον καλαισθητικό χαρακτήρα της ανάπτυξης της κεφαλής, ταυτόχρονα και την δυνατότητα της ανάπτυξης του εγκεφάλου.