Πριν από έξι χρόνια με μια ομάδα ψυχολόγων και νοσοκόμων εξετάσαμε περίπου 3.000 άτομα στα νησιά του Αιγαίου.

Το αξιοσημείωτο για την έρευνα αυτή ήταν ότι ένας πλήρης νευροφυσιολογικός έλεγχος για πρώτη φορά λάμβανε χώρα σε τέτοια έκταση με τέτοιο εύρος ατόμων σε τόσο απομακρυσμένη περιοχή. Τα δεδομένα αυτά και το μεγάλο δείγμα των εξετασθέντων καθιστούσαν τα αποτελέσματα της ερεύνης ιδιαίτερα αξιόπιστα. Με το δεδομένο ότι προηγούνταν μια κλινική εξέταση υπήρχε και η δυνατότητα να χωριστούν οι εξετασθέντες σε δύο μεγάλες ομάδες, σε αυτούς που θεωρούνταν απόλυτα φυσιολογικοί και στους υπολοίπους που παρουσίαζαν κάποιο πρόβλημα. Με την μέθοδο της εγκεφαλογραφίας σε "στερεοτακτική" καταγραφή ερευνήσαμε 720 "υγιή" άτομα και "χωρίσαμε" τον εγκέφαλο σε 42 διαφορετικά τμήματα.
Κάθε τμήμα αντιπροσώπευε μια συγκεκριμένη εγκεφαλική λειτουργία. Με αυτόν τον τρόπο είχαμε αυτό που στην ιατρική ονομάζουμε τιμές αναφοράς. Δηλαδή, ό,τι απέκλειε από αυτές τις τιμές, εθεωρείτο παθολογικό. Ένα κατάλληλο σύστημα κομπιούτερ κατέγραφε αμέσως αυτή την παθολογική δραστηριότητα, την χρωμάτιζε και την παρουσίαζε σαν μια χαρτογράφηση του εγκεφάλου. Με αυτόν τον τρόπο μπορούσαμε ψηφιακά και απόλυτα ταυτοποιημένα να προσδιορίσουμε οποιαδήποτε βλάβη παρουσιαζόταν στις ήδη 42 προκαθορισμένες περιοχές. Πιο απλά, με το που εξετάζαμε έναν ασθενή περνούσαν τα ηλεκτροεγκεφαλογραφικά δυναμικά απευθείας σε επεξεργασία: από ποιο μέρος του εγκεφάλου προέρχονται και ταυτόχρονα μας έδειχνε ο υπολογιστής εάν πρόκειται για ένα φυσιολογικό σήμα ή για μια παθολογική δραστηριότητα. Και τα δύο αυτά τεκμήρια είχανε ποσοτική (σε αριθμό) και ποιοτική (χρώμα) ανάλυση.
Με αυτόν τον τρόπο δόθηκε άμεσα μια εξήγηση της προέλευσης πολλών ψυχονευρολογικών νοσημάτων. Επιληψίες, πάρκινσον, κινητικές διαταραχές, σχιζοφρένεια, πανικός, εκφυλιστικά νοσήματα κ.τ.λ. μας έδειχναν αμέσως από ποια πλευρά του εγκεφάλου προέρχονται και πια έκταση νευρολογικών κυττάρων έχει προσβληθεί. Επεξεργαζόμενοι τα δεδομένα αυτά σε σύγκριση με τα αποτελέσματα ψυχομετρικών εξετάσεων και κλινικών ιστορικών δεδομένων αποκτούσαμε μια δυνατότητα λήψης πιο εξειδικευμένων αντιδράσεων και απαντήσεων δηλαδή, μπορούσαμε να εξάγουμε συμπεράσματα για τον πόσο καιρό υφίστανται αυτές οι παθολογικές καταστάσεις, αν έχουνε επηρεάσει άλλα όργανα του σώματος όπως στομάχι, καρδιά, συκώτι, νεφρά κ.τ.λ. και σε ορισμένα σημεία να κάνουμε και προβλέψεις, π.χ για ένα αλκοολικό τοξικομανή ή ηπατοπαθή μπορούσαμε να βγάλουμε κατά μεγάλη προσέγγιση προγνωστικά αποτελέσματα για την διάρκεια, τρόπο θεραπείας και προφύλαξής του.
Ακόμη περισσότερο προσθέτοντας ειδικές αναλύσεις ύπνου, κάνοντας παρόμοιες συγκρίσεις με τα ηλεκτροεγκεφαλογραφικά δεδομένα μπορούσαμε να βγάλουμε συμπεράσματα και για τις γνωστικές λειτουργίες του εγκεφάλου. Πέραν δηλαδή από την αξιολόγηση της μνήμης, αντίληψης, εγρήγορσης και άλλης διανοητικής κατάστασης μπορούσαμε να προβλέψουμε με αρκετά μεγάλη προσέγγιση την εμφάνιση αμνησίας, άνοιας, οπτικής διαταραχής κ.τ.λ. Το τελικό αποτέλεσμα κατέδειξε πως η καταγραφή των στοιχείων της εγκεφαλικής δραστηριότητας είναι εξαιρετικά κοπιαστική αλλά ανοίγει νέους ορίζοντες για να αποκωδικοποιήσουμε τα μυστικά του ή για να προλάβουμε η να θεραπεύσουμε καταστάσεις. Με τροποποιημένα λογισμικά προγράμματα η δική μας ομάδα θα είναι σε θέση να έχει αυτή την δραστηριότητα σε λίγο σε on line διαδικασία στον υπολογιστή.
Τουλάχιστον για τον ύπνο και τις γνωστικές λειτουργίες το τροποποιημένο πρόγραμμα θα είναι σε θέση να δίνει άμεσες διαγνώσεις και να δίνει θεραπείες.

ΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΗΜΑ ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΣΗ

(image: http://www.freeimages.co.uk/ )
Στις μέρες μας στον ελληνικό χώρο έχει καθιερωθεί τα Σαββατοκύριακα να δεχόμαστε 15 με 20 νεκρούς και περίπου 100 τραυματισμένους σε τροχαία. Είναι ένας "ακήρυχτος" πόλεμος που τον έχουμε συνηθίσει και το βαιώνουμε σαν καθημερινότητα. Κανένας πλέον δεν ξαφνιάζεται με αυτόν και το χειρότερο ούτε αγανακτεί για τα θύματα. Θεωρείται απλά μια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα σε λίγο που θα επεκταθεί σε πλωτά και εναέρια μέσα κυκλοφορίας.
Η τηλεόραση παρουσιάζει μάλιστα στατιστικές της ψυχρής λογικής όπου αναφέρονται πως στα 2,5 εκατομμύρια νεκροί των τροχαίων αντιστοιχούν μόνο 41 χιλιάδες θύματα αεροπορικών δυστυχημάτων. Η γοητευτική παρουσιάστρια με ένα χαμόγελο αξιοπιστίας βεβαιώνει με αυτό τον τρόπο την υπεροχή των εναέριων έναντι των οδικών μέσων κυκλοφορίας. Αν στην μακάβρια στατιστική προστεθούν και τα θύματα αεροπειρατικών η τρομοκρατικών ενεργειών θα μπορούσε κανείς με την ίδια φιλαρέσκεια να προσθέσει πως ο αριθμός του είναι σχεδόν μηδενικός σε σύγκριση με τις άλλες ομάδες.
Έτσι, με το μοντέλο λογικής που μας διακρίνει δεν είναι καν άξια αναφοράς. Παρακολουθώντας τον τελευταίο καιρό τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην Κύπρο έχουμε μια πτώση αεροπλάνων με συχνότητα ένα κάθε εργασιακή ημέρα περίπου. Η δικαιολογία είναι σταθερή: "Σειρά ανθρωπίνων λαθών". Τα ανθρώπινα αυτά λάθη έχουνε και μια βάση. Η βάση αυτή ξεκινάει από την πλημμελή ιατρική εξέταση των πιλότων. Γενικά, οι χειριστές των αεροπλάνων περνάνε έναν εκτεταμένο ιατρικό έλεγχο χωρίς όμως πλήρη εξέταση των εγκεφαλικών λειτουργιών μέσω του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος. Με εξαίρεση τους πιλότους της πολεμικής αεροπορίας, οι οποίοι υπόκειται σε αυτήν την εξέταση για 10 περίπου λεπτά μια φορά στα 2 χρόνια, οι υπόλοιποι δεν εξετάζονται σχεδόν ποτέ. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό θα πρέπει να φανταστούμε το ανάλογο ενός οδηγού αυτοκινήτου που τρέχοντας με μια ταχύτητα 250 χιλιομέτρων την ώρα, κρατά τα μάτια του κλειστά για 10 δευτερόλεπτα. Παρά την ύπαρξη του αυτόματου πιλότου κάτι ανάλογο στον αέρα είναι κατά κύριο λόγο η αιτία όλων των αεροπορικών δυστυχημάτων. Εάν σε αυτό κανείς προσθέσει τις άκρως διαταραγμένες καιρικές και βιολογικές συνθήκες στα μεγάλα ύψη λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου μπορεί κανείς να υπολογίσει ότι συγχύσεις και διαλείψεις των πιλότων μπορεί να ανέρχονται πλέον και σε ολόκληρα λεπτά. Συνεπώς για τέτοια χρονικά διαστήματα ουσιαστικά τα αεροπλάνα πετούν ακυβέρνητα.

Για να πάμε και σε μια επίγεια διάσταση σκεφτείτε έναν μεσήλικα οδηγό που πάσχει π.χ. από διαβήτη ή θυρεοειδοπάθεια και παθαίνει κρίσεις-διαλείψεις την ώρα που οδηγεί. Παίζοντας αυτό το μακάβριο παιχνίδι της φαντασίας καταλαβαίνουμε την εξίσωση της κορυφής των τροχαίων και αεροπορικών δυστυχημάτων - θυμάτων. Και όμως είναι τρομακτικά απλό το να αποφευχθεί αυτό, αρκεί κάθε πιλότος ή οδηγός, πρώτα απ' όλα για την δική του ασφάλεια, πέρα από τον έλεγχο της καρδιά και των ματιών, να δεxτεί να υποστεί την ανώδυνη και αναίμακτη εξέταση του ηλεκτρoεγκεφαλογραφήματος. Πρόκειται κάτι ανάλογο με το καρδιογράφημα της καρδιάς.
Η εξέταση αυτή δείχνει με μεγάλη σαφήνεια εγκεφαλικές διαταραχές που οδηγούν σε αυτά τα δυστυχήματα. Η εξελιγμένη της δε μορφή είναι και σε θέση να προειδοποιήσει πολύ πριν αρχίσει η δυσλειτουργία του εγκεφάλου και να εντοπίσει το όριο πνευματικής αντοχής κάθε οδηγού ή πιλότου. Οι Αμερικάνοι το εφαρμόζουνε σαν πρώτο βήμα ασφαλείας στα διαστημόπλοια και σ
τα ειδικά πολεμικά τζετ για όλη την διάρκεια της πτήσης.
Αυτός είναι και ο λόγος που σε αυτές τις υπηρεσίες τα ατυχήματα είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Στην Σκανδιναβία ήδη γίνεται πράξη να το επιβάλει το Υπουργείο Συγκοινωνιών σε άτομα που χρήζουν ειδικής άδειας οδήγησης. Αν ακολουθήσουμε και εδώ το παράδειγμα του η μείωση των
ατυχημάτων θα είναι ουσιαστική.



Το καλοκαίρι, και ιδιαίτερα το τελευταίο, είχαμε μια θεαματική αύξηση των νευροψυχιατρικών νοσημάτων. Στο δικό μας ιατρείο, που σχεδόν σε ένα ποσοστό 80% ασχολείται με ασθενείς με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, τα περιστατικά αυξήθηκαν κατακόρυφα, ενώ παράλληλα, ασυνήθιστα πάρα πολλοί ασθενείς μας για τις μέρες των διακοπών ζητούσαν επειγόντως βοήθεια.
Το σύνδρομο ούντχοφ, ήταν όλες τις καλοκαιρινές μέρες μια καθημερινότητα. Συγκεκριμένα, ασθενείς με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας παραπονιόταν για συνεχή κόπωση με αδυναμία βάδισης και λειτουργίας και γενική επιδείνωση των συμπτωμάτων τους. Κατά κύριο λόγο με διαταραχές της όρασης.
Τι είναι το φαινόμενο ούντχοφ?
Πρόκειται για μια γενικευμένη κατάπτωση του ασθενούς με έκπτωση της όρασης στις υψηλές θερμοκρασίες. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται σπάνια και έχει τη βάση του στη διαταραχή της κίνησης ιόντων εντός της νευρικής ίνας με πτώση του ηλεκτρικού δυναμικού της. Όταν συμβαίνει αυτό το αποτέλεσμα είναι να έχουμε χαμηλά ηλεκτρικά δυναμικά στη μεμβράνη της οπτικής ίνας και αδυναμία μετάδοσης της ηλεκτρικής αγωγής. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ένα ηλεκτρονικό μπλοκάρισμα της ηλεκτρικής αγωγής και πλήρη δυσλειτουργία όλου του ηλεκτρονικού κυκλώματος και των νευρωνικών αξόνων που το αποτελεί. Το αποτέλεσμα είναι οι ασθενείς να μη βλέπουν χάλια, να αισθάνονται χάλια και να απογοητεύονται για την κατάστασή τους θεωρώντας ότι είναι κάτι μόνιμο και δύσκολο.
Γιατί αυξάνεται το φαινόμενο ούντχοφ?
Μέχρι τώρα το αντιμετωπίζαμε κάθε χρόνο σε αρκετούς ασθενείς. Τη φετινή χρονιά με την άνοδο της θερμοκρασίας κατά μέσο όρο 6 βαθμούς περισσότερο από πέρυσι ήρθε αυτή η καταστροφή. Φθάνοντας η θερμοκρασία τους 45-50ο βαθμούς για Ελλάδα & Κύπρο σχεδόν το 70% των ασθενών μας παρουσίασε το σύνδρομο ούντχοφ και ζητούσε απελπισμένα βοήθεια. Η βοήθεια αυτή κατά κύριο λόγο είναι η ηρεμία, με ή χωρίς φάρμακα, με πλήρη κινητική απραξία, πολλά υγρά και τακτικά ντους. Αν χρειάζεται δε, και παρεντερική χορήγηση υγρών. Κατά κανόνα με αυτόν τον τρόπο μετά από μια βδομάδα έχουμε αποκατάσταση των δυσκολιών.
Υπάρχει το ούντχοφ και σε άλλες ασθένειες?
Στη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας το παρατηρήσαμε έντονα γιατί γνωρίζαμε την ύπαρξή του και το περιμέναμε να εμφανιστεί στις μεγάλες θερμοκρασίες. Το περίεργο είναι ότι βρέθηκε, αν και λιγότερο έντονο, σε ασθενείς με πάρκινσον, φοβίες, κατάθλιψη, σχιζοφρένεια και πανικό. Το ευχάριστο είναι ότι στις περιπτώσεις αυτές η αντιμετώπισή του είναι ευκολότερη.

Τι είναι οι διοξίνες

Οι διοξίνες είναι αρκετές εκατοντάδες μικρών ενώσεων του χλωρίου. Προκύπτουν από κάθε είδους καύση. Παράγονται, όμως, στο πολλαπλάσιο μετά από κάψιμο σκουπιδιών, πλαστικών, λαδιών και χλωριωμένου πολτού. Τα όρια που πρέπει να περιέχονται οι διοξίνες στον οργανισμό πρέπει να είναι λιγότερα του επιπέδου του ενός τρισεκατομμυριοστού του γραμμαρίου ανά γραμμάριο σωματικού βάρους. Λόγω της μικρής περιεκτικότητας ελάχιστα εργαστήρια στον κόσμο έχουν τη δυνατότητα ανίχνευσής τους. Σε πρακτική εφαρμογή η ανίχνευση είναι αδύνατη.

Η ιστορία των παρενεργειών των διοξινών
Επιστημονικά για πρώτη φορά οι διοξίνες απασχόλησαν τους ερευνητές για τις καταστροφές που προκαλούν στον ανθρώπινο οργανισμό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και της πολεμικής σύρραξης στο Βιετνάμ 1969-1971. Τότε παρατηρηθήκαν και σημειώθηκαν οι οργανικές επιπλοκές, που θεωρήθηκαν όμως σαν «φυσιολογικές παράπλευρες απώλειες μιας πολεμικής εμπλοκής».
Ένα ιστορικό ιατρικό ορόσημο έρευνας των διοξινών αποτέλεσε η μεγάλη πυρκαγιά στο Σοβέζο της βορείου Ιταλίας (60χλμ βορειοδυτικά του Μιλάνου) όπου ύστερα από μια έκρηξη στο λεβητοστάσιο μιας φαρμακοβιομηχανίας απελευθερώθηκαν στον αέρα περίπου 2,5κιλά διοξίνες του παραγώγου του ουρανίου, τετραχλωροδιβενζιοδιοξίνη (ECDD) με πολλαπλάσια παραγωγή στην πυρκαγιά που ακολούθησε. Τότε, λοιπόν, έγινε γνωστό ότι σε αυτά τα επίπεδα η τοξικότητα των διοξινών είναι 10.000 φορές περισσότερη από το κυάνιο κι έχει την ίδια καταστροφική δύναμη με το ραδιενεργό πλουτώνιο.

Ιατρική αντιμετώπιση των διοξινών για τα προβλήματα στον άνθρωπο
Στις ιατρικές έρευνες που άρχισαν σε χρόνο μηδέν μέχρι και είκοσι χρόνια μετά το Σοβέζο, παρατηρήθηκε μια σειρά από επικίνδυνες καταστάσεις:
Χλωροακμή: πρόκειται για ένα εξάνθημα από έκθεση σε διοξίνη και είναι το πρώτο δερματικό νόσημα που εμφανίζεται μετά τις πυρκαγιές.
Αδυναμία αποθήκευσης βιταμίνης Α με πολλαπλά ανοσολογικά προβλήματα, όπως καρκίνοι, επιληψία, διανοητική καθυστέρηση, πονοκέφαλοι, αυξημένη συχνότητα σχιζοφρενικών, καταθλιπτικών ψυχώσεων, παρορμητικής και επιθετικής συμπεριφοράς.
Διαταραχή γενετικών συμπεριφορών με έντονες δερματικές διαταραχές, απασβέστωση οστών και δοντιών, χρόνιες ορμονικές διαταραχές.

Το σύγχρονο πρόβλημα των διοξινών μετά τις πυρκαγιές
Στις περιπτώσεις που έχουμε την εμφάνιση τέτοιων θεομηνιών προέχει η εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης της Στοκχόλμης (Μάιος 2001) η οποία προειδοποιεί για ελέγχους τόσο στο περιβάλλον όσο και σε πρόσωπα και διατροφικά προϊόντα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που προέχει είναι 1) έλεγχοι σε κρατικό επίπεδο (πηγές διοξίνης, όπως απορρίμματα, χλωριούχα λύματα, επεξεργασία χαρτιού, έλεγχος τροφίμων, έλεγχος χλωριωμένων πλαστικών), 2) σε ατομικό επίπεδο (άμεση ιατρική εξέταση για επιβαρυμένους σε περίπτωση διοξινών ασθενείς, αποφυγή βρώσης προϊόντων όπως βούτυρο, αλλαντικά, ψάρι, αυγά, μοσχάρι, παγωτό, κοτόπουλο, γάλα, χόρτα και λαχανικά εάν υπάρχει υπόνοια εμπλουτισμού σε διοξίνες, 3) άμεση παρεντερική φροντίδα ακόμα και σε απλή υπόνοια δηλητηρίασης με διοξίνες.

Το 1976 έζησε η Ευρώπη μια φοβερή καταστροφική εμπειρία. Ένα χημικό εργοστάσιο στο Σοβέζο της βόρειας Ιταλίας (60χλμ από το Μιλάνο) υπέστη μια έκρηξη στο λεβητοστάσιο με αποτέλεσμα να «απελευθερωθούν» στον αέρα περίπου 2,5kg διοξίνες, και κυρίως επρόκειτο για διοξίνες παραγώγων ουρανίου, γνωστές ως TCDD. Από τότε έγινε ιατρικά γνωστή μια κατηγορία ασθενών, τα λεγόμενα «παιδιά του Σοβέζο». Επρόκειτο για παιδιά με χαρακτηριστικές διαταραχές μετά από μια «ειρηνική» καταστροφή. Ανάλογη εμπειρία υπήρχε ήδη από το 1969-1971 από τον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά τα παιδιά εκείνης της καταστροφής θεωρήθηκαν ως «φυσιολογικές» παράπλευρες απώλειες πολεμικής εμπλοκής. Σε ότι αφορά τα παιδιά του Σοβέζο, πλέον έγιναν γνωστές οι παρενέργειες των διοξινών στην παιδική ηλικία. Στα 30 χρόνια που πέρασαν από τότε μπορέσαμε, μάλιστα, να ταξινομήσουμε και τις γενετικές διαταραχές που προκάλεσε σε μεγάλο τμήμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού η έκρηξη εκείνη. Πέρα από την τακτικότερη εμφάνιση δερματικών παθήσεων του τύπου ακτινοειδούς κεράτωσης, μελανώματος και αλλεργιών, πιστοποιήθηκαν εκτεταμένες εμφανίσεις νεανικού διαβήτη , καρδιακής ανεπάρκειας, και άλλων ορμονικών διαταραχών. Βέβαια, όλα αυτά ήταν λίγο πολύ αναμενόμενα και προβλέψιμα μετά από μια τέτοιας έκτασης καταστροφή. Ήταν ήδη γνωστό ότι η συγκέντρωση διοξινών σε αυτό το επίπεδο έχει περίπου 10.000 φορές περισσότερη τοξικότητα από το κυάνιο και περίπου την ίδια καταστροφική δύναμη με το ραδιενεργό πλουτώνιο. Εκείνο που δεν ήταν γνωστό ήταν κατά πόσο είναι δυνατό να παραμένει σε ενεργή κατάσταση μέχρι την απορρόφησή της. Το «θερμό» χρονικό διάστημα υπολογιζόταν ανάλογα με τη συγκέντρωση από 10-20 χρόνια. Μετά την έρευνα που έγινε στο Σοβέζο φαίνεται ότι κρατάει πολύ περισσότερο. Πέρα, όμως, από αυτές τις παρατηρήσεις πιστοποιήθηκαν και άλλες πολύ περίεργες γενετικές συμπεριφορές. Βρέθηκε μια μετατόπιση της αναλογίας των φύλων εις βάρος του αρσενικού γένους όταν οι γονείς είχαν εκτεθεί στις διοξίνες. Παρατηρήθηκαν, επίσης, πέρα από τις δερματικές διαταραχές, απασβέστωση οστών και δοντιών, έντονες διαταραχές της ανάπτυξης της συμπεριφοράς, σμίκρυνση των γενετικών οργάνων, αύξηση των γενετικών κρίσεων και των καρκίνων του αίματος. Σε έρευνες που έγιναν από το Παν/μιο της Τεργέστης βρέθηκε ότι εφόσον υπήρχε εξ αίματος συγγένεια με τα θύματα σε ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες τα παιδιά εμφάνιζαν αυξημένη συχνότητα σχιζοφρενικών και καταθλιπτικών ψυχώσεων, ήταν επιρρεπή στις νευρώσεις και στη μετεφηβική ηλικία έδειχναν αυξημένη τάση παρορμητικής και εγκληματικής συμπεριφοράς. Έχοντας την εμπειρία αυτή Ευρωπαίοι επιστήμονες με Ιταλούς επικεφαλείς προχώρησαν σε περαιτέρω έρευνες και καταγραφές απογόνων και συγγενών θυμάτων της εποχής εκείνης. Βρέθηκε, λοιπόν, ότι υπήρχαν θύματα διοξινών που εμφάνιζαν ανάλογη συμπτωματολογία χωρίς να έχουν άμεση εξάρτηση ιστορικά από το γεγονός. Αυτό οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι πλέον είχε διαταραχθεί ο διατροφικός κύκλος και μάλιστα, με τις νέες μοντέρνες διατροφικές συνήθειες και κοινωνικές συμπεριφορές έχει γίνει πλέον σταθεροποιημένη καταναλωτική συνήθεια. Η έκπληξη είναι ότι παρατηρούμε ανάλογα συμπτώματα και σε χώρες που ήταν πολύ μακριά από την καταστροφική επήρεια των διοξινών του Σοβέζο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετά από αυτό, με πρωτοπόρες τις σκανδιναβικές χώρες, ανέπτυξε ένα σχέδιο δράσης για την καταγραφή, τον εντοπισμό και τον περιορισμό των διοξινών, ιδιαίτερα του τύπου των πολυχλωριωμένων διφυναλιίων (PCB), όπως και των χλωριωμένων πλαστικών (PVC). Πρόκειται για υψηλής περιεκτικότητας δηλητηριώδεις διοξίνες , προϊόντα ανθρώπινης δραστηριότητας με άμεση καταστροφή στους ιστούς και ιδιαίτερα των νευρικών. Βρέθηκε, λοιπόν, ότι τα επίπεδα των διοξινών στο γάλα ανέρχονταν από 0,018 έως 0,080pg/gr λίπους που ήταν ιδιαίτερα υψηλά. Μάλιστα, ήταν ακόμη υψηλότερα στο μητρικό γάλα. Μετά από αυτές τις ανακαλύψεις προέκυψε η Ευρωπαϊκή Σύμβαση της Στοκχόλμης (Μάιος 2001) με στόχο την ελαχιστοποίηση των διοξινών στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Αυτό, δυστυχώς, δεν πέτυχε και εισπράττουμε τελευταία, σχεδόν σε βαθμό ενδημίας, τα παθολογικά αποτελέσματα σαν νευρολογικά νοσήματα που αναφέραμε παραπάνω στα παιδιά.
Τα τελευταία κρούσματα που εντοπίστηκαν στις αγορές της κεντρικής Ευρώπης έμειναν πάλι χωρις καμία ουσιαστική πολιτική κοινωνική αντίδραση. Η απάθεια αυτή σε συνδυασμό με τις ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες της τρύπας του όζοντος δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ακόμα μεγαλύτερη αύξηση των διοξινών και κατά συνέπεια των παιδικών νευρολογικών νοσημάτων. Για το λόγο αυτό πρέπει όλοι να αφυπνιστούμε και να αντιδράσουμε γρήγορα. Ακόμη και αυτοί που σκέφτονται με αμιγή πολιτικο-οικονομικά κριτήρια οφείλουν να συμμετέχουν στην αντίδραση αυτή γνωρίζοντας ότι η θεραπεία αυτών των καταστάσεων είναι πολύ δαπανηρότερη των προϋποθέσεων της Στοκχόλμης για τη μείωση των διοξινών.

Το οξείδιο του αλουμινίου, μερικές μορφές διοξινών σε συνδυασμό με τα άλατα του βαρίου είναι ουσίες που μπαίνουν στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της ατμόσφαιρας και αυξάνουν την αγωγή και τη μετάδοση των συχνοτήτων. Όλες αυτές, βέβαια, οι ουσίες πέρα από το καλό που κάνουν για την περίπτωση αυτή, σε ορισμένους ανθρώπους και ζώα αυξάνουν τα τοξικά επίπεδα στο αίμα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση των δυναμικών στα νευρολογικά κύτταρα έτσι που να προκαλούν εγκεφαλικές δυσλειτουργίες. Όταν, μάλιστα, έχουμε υψηλές θερμοκρασίες τα αυξημένα αυτά επίπεδα εντείνουν ουσιαστικά τις νευρολογικές διαταραχές, όπως πόνος και σφύριγμα στα αυτιά, πονοκεφάλους, καούρες, ξηροδερμία, αναιμία, υποπαραθυρεοειδισμό, πορφυρία, πάρκινσον, σκλήρυνση κατά πλάκας, νευροπάθειες και εγκεφαλοπάθειες. Εάν τα στοιχεία αυτά μείνουν για πολύ καιρό τότε έχουμε και μακροχρόνιες συνέπειες, όπως άσθμα, αλλεργίες, αναπνευστικές διαταραχές και αρθρίτιδες. Αυξάνονται έντονα με την άνοδο της θερμοκρασίας από μισό βαθμό Κελσίου και πάνω. Ο συνδυασμός έντονης ζέστης (περίπου 6 βαθμούς περισσότερο άπό το περσινό καλοκαίρι), πυρκαγιών (κάηκε το 12% του δασικού πλούτου) και έκθεσης σε έναν αφόρητο ήλιο με έντονο στρες αύξησαν τις αρρώστιες αυτές ιδιαίτερα επικίνδυνα. Πλέον είναι άμεση κοινωνική ανάγκη η τακτική εξέταση όλων αυτών που έχουν εκτεθεί σε τέτοιες καταστάσεις ή παρουσιάζουν τέτοια συμπτώματα.










Συμπληρώνοντας τη χθεσινή μας δημοσίευση, αναφερόμαστε σε δύο επιπλέον δημοσιεύσεις σχετικά με το θέμα. Πρόκειται για τις δημοσιεύσεις της Καθημερινής στις 01/03/05 και στις 17/03/05 στη συνέχεια, όπου φαίνεται και η οικονομική πλευρά της αναγκαιότητας προώθησης του φαρμάκου.



εικ. 1 το δημοσίευμα της Καθημερινής (01/03/05).










εικ. 2 το δημοσίευμα της Καθημερινής (17/03/05).




Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εμπορικό σχέδιο της επαναφοράς του φαρμάκου Tysabri ως μοναδικό σκεύασμα για τη θεραπεία της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας.
Το φάρμακο εμφανίστηκε για πρώτη φορά πριν από δύο χρόνια και αποσύρθηκε λόγω θανατηφόρων παρενεργειών. Σε ανάμνηση του γεγονότος παραθέτουμε ένα άρθρο του Δρ. Δ. Κουντούρη που είχε δημοσιευτεί τότε στη Βραδυνή.

Εικ 1. το άρθρο του Δρ. Δ. Κουντούρη στη Βραδυνή.Σήμερα επανέρχεται το ίδιο φάρμακο, βέβαια με κάποια σκέψη, όπως φαίνεται στο άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας.

Εικ 2. το άρθρο της Ελευθεροτυπίας.

Κι όπως γίνεται πιο σαφές από το δελτίο πληροφοριών που μοιράζει η εταιρεία στους ασθενείς αφήνει στην κρίση τους αν θα το πάρουν ή όχι. Βλέπουμε ότι και στο χώρο των φαρμάκων γίνεται κάτι παρόμοιο με τα χειρουργικά περιστατικά, όπου οι ασθενείς αναλαμβάνουν την ευθύνη για τυχόν παρενέργειες του χορηγούμενου φαρμάκου.

Εικ 3. αποσπάσματα από το δελτίο πληροφοριών του φαρμάκου.
Προσέξτε ιδιαιτέρως µε το TYSABRI:
Υπήρξαν αναφορές µιας σπάνιας εγκεφαλικής λοίµωξης που ονοµάζεται προϊούσα πολυεστιακή
λευκοεγκεφαλοπάθεια (PML), που εµφανίστηκε σε ασθενείς στους οποίους έχει χορηγηθεί το
TYSABRI. Η PML συνήθως οδηγεί σε σοβαρή αναπηρία ή θάνατο.
Τα συµπτώµατα της PML µπορεί να είναι παρόµοια µε υποτροπή της ΣΚΠ. Εποµένως, αν θεωρήσετε
ότι τα συµπτώµατά σας της ΣΚΠ επιδεινώνονται ή αν παρατηρήσετε τυχόν νέα συµπτώµατα, είναι
σηµαντικό να µιλήσετε µε το γιατρό σας το συντοµότερο δυνατό.
Μιλήστε µε το σύντροφό σας ή τα άτοµα που είναι υπεύθυνα για την παροχή φροντίδας και
πληροφορήστε τους για τη θεραπεία σας. Θα µπορούσαν να υπάρχουν συµπτώµατα τα οποία εσείς δεν
θα αντιλαµβανόσασταν.
Σοβαρές λοιµώξεις µπορεί να εµφανιστούν µε το TYSABRI. Αν αναπτύξετε µια λοίµωξη ή αν
εµφανίσετε συµπτώµατα όπως ανεξήγητος πυρετός, σοβαρή διάρροια, παρατεταµένη ζάλη /
κεφαλαλγία / ακαµψία στον αυχένα, απώλεια βάρους ή νωθρότητα ή άλλα συµπτώµατα τα οποία
ενδέχεται να σχετίζονται µε µια λοίµωξη ενώ λαµβάνετε το TYSABRI, µιλήστε µε το γιατρό σας το
συντοµότερο δυνατόν και δείξτε του την κάρτα προειδοποίησης ασθενούς και το παρόν φύλλο
οδηγιών χρήσης.
Θα βρείτε επίσης τις πληροφορίες αυτές και στην Κάρτα Προειδοποίησης Ασθενούς που σας δόθηκε
από το γιατρό σας. Είναι σηµαντικό να φυλάξετε αυτήν την κάρτα προειδοποίησης.
Τι πρέπει να κάνετε αν η ΣΚΠ επιδεινωθεί ή αν παρατηρήσετε νέα συµπτώµατα
Υπήρξαν αναφορές µιας σπάνιας εγκεφαλικής λοίµωξης που ονοµάζεται προϊούσα πολυεστιακή
λευκοεγκεφαλοπάθεια (PML), που εµφανίστηκε σε ασθενείς στους οποίους έχει χορηγηθεί το
TYSABRI. Η PML συνήθως οδηγεί σε σοβαρή αναπηρία ή θάνατο.
Τα συµπτώµατα της PML µπορεί να είναι παρόµοια µε υποτροπή της ΣΚΠ.

Εποµένως, αν θεωρήσετε ότι τα συµπτώµατά σας της ΣΚΠ επιδεινώνονται ή αν παρατηρήσετε
τυχόν νέα συµπτώµατα, είναι σηµαντικό να µιλήσετε µε το γιατρό σας το συντοµότερο δυνατό.

Συζητήστε για τη θεραπεία σας µε το σύντροφό σας ή τα άτοµα που είναι υπεύθυνα για την
παροχή φροντίδας. Αυτοί µπορεί να δουν κάποια συµπτώµατα που εσείς ενδέχεται να µην
παρατηρήσετε.

εικ 4. το δελτίο πληροφοριών που δίνεται μαζί με το εν λόγω φάρμακο




Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΜΑΚΡΟΖΩΙΑ

Με καλά λόγια και επαίνους ακόμα και όταν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, μπορούμε να παρατείνουμε τη ζωή.

Έως τώρα γνωρίζαμε πως ο πλούτος είναι βασική προϋπόθεση για καλή και μακριά ζωή. Αυτό, άλλωστε, είναι αναμενόμενο γιατί αυτός που έχει τα λεφτά έχει πρόσβαση στους καλούς γιατρούς, στην υγιεινή διατροφή, στις καλές συνθήκες κατοικίας, στις άνετες διακοπές κλπ σε αντίθεση με το φτωχό που δεν τα έχει. Άλλωστε είναι πάρα πολύ δύσκολο να συμβεί ατύχημα στα πολυτελή γραφεία των μάνατζερς, στις πριβέ λέσχες ή πάνω στα χαλιά των μεγάλων ξενοδοχείων. Το πιο πιθανό είναι να γίνει ένα ατύχημα στις σκαλωσιές, πάνω στο delivery μηχανάκι, στο εργοτάξιο κλπ.
Να όμως που έρχεται και μια έρευνα από τον Καναδά με πολύ ακριβή αποτελέσματα όπου γίνεται φανερό πως για τη μακροζωΐα δε χρειάζεται μόνο πλούτος, αλλά και αναγνώριση. Ανατρέξαν σε ένα στατιστικό δείγμα σπάνιο, αλλά και μαθηματικά σίγουρο. Για πολλά χρόνια έκαναν μια στατιστική ανάλυση των δεδομένων για την καλή και μακριά ζωή των ηθοποιών του Χόλιγουντ. Μάλιστα, για να περιορίσουν το στατιστικό λάθος εξέτασαν την ποιότητα ζωής αυτών που βραβεύτηκαν με Όσκαρ και των συναδέλφων τους που δεν έτυχαν ανάλογης τιμής. Όλοι είχαν την κοινή βάση της πολυτελούς ζωής και των λυμένων οικονομικών προβλημάτων. Είχαν την τύχη μιας παγκόσμιας αναγνώρισης που δίνει τις δυνατότητες και του κέρδους και της επιβολής της γνώμης τους.
Εικόνα. Ο Γκάρυ Γκραντ και ο Τζέιμς Στιούαρτ σε τελετή απονομής Όσκαρ.
Η στατιστική ανάλυση των βιογραφικών τους έδειξε πως αυτοί με το Όσκαρ ζουν 4 χρόνια περισσότερο από τους υπόλοιπους ηθοποιούς ανάλογου τρόπου ζωής και ηλικίας χωρίς βραβείο, πρόκειται για ουσιώδη διαφορά που μεταφράζεται σε πολύ μακρύ χρονικό διάστημα με δεδομένο ότι όλοι ζουν στις ίδιες πολυτελείς συνθήκες ζωής και απολαμβάνουν τα ίδια.

Η εξήγηση δόθηκε στο ότι με τη χορήγηση του σταματάει ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό του καθημερινού στρες. Δεν έχουν πλέον την ανάγκη να ψάχνουν για ιδεώδη εργασία ή να δέχονται ρόλους που αυτοί οι ίδιοι επιλέγουν. Μειώνεται η ένταση αποδοχής από τα υπόλοιπα κοινωνικά σύνολα και για πολλά χρόνια έχουν λυμένο όχι μόνο το πρόβλημα της εργασίας, αλλά και της προβολής που για αυτούς είναι επαγγελματικά αξιοσημείωτο. Κατά κάποιο τρόπο καταλήγουμε στο ότι ο επιβεβαιωμένος καλλιτέχνης όχι μόνο διαχειρίζεται, αλλά και μειώνει το στρες σε αντίθεση με το φτωχό, διότι η φτώχεια συμβαδίζει με βάσανα που φέρνουν αρρώστιες και είναι δύσκολο ο φτωχός με τις αρρώστιες να βρει κάπου αναγνώριση.


Δημοφιλείς αναρτήσεις

 

© 2006 | Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger by Blogcrowds.