Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ασθένειες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ασθένειες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τα περισσότερα από αυτά συναθροίζονται στα έντερα. Η χαρτογράφηση αυτή αποτελεί το πρώτο μεγάλο βήμα για την ταξινόμηση διαφόρων ασθενειών, τα οποία, κατά κύριο λόγο, έχουν προέλευση ή τουλάχιστον επιρροή από τα διάφορα μικρόβια που εμπεριέχονται στο σώμα μας. Το ανθρώπινο σώμα θεωρείται μετά την αποκάλυψη αυτή σαν μια κινούμενη κυψέλη βακτηριδίων, η οποία περιφέρεται και είναι συνεχώς «ανοιχτή» στις λοιμώξεις του, σε σχέση με το περιβάλλον και ως εκ τούτου οι επιρροές αυτές αυξάνουν την παθογένεια τους. Πρέπει η έρευνα βέβαια να συνεχιστεί, αλλά τώρα πλέον είναι πιο εύκολο γιατί γνωρίζουμε που βρίσκεται το κάθε τι και τι περίπου επιδρά για να δούμε το βαθμό εξάπλωσης και νοσηρότητας που έχουν, έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν κατάλληλα.
ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΚΥΡΙΩΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΖΕΙ ΣΕ ΈΝΑ ΆΚΡΩΣ ΑΒΕΒΑΙΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ.Πέρα από το οικονομικό και κοινωνικό, όμως, αβέβαιο μέλλον, εκείνο που έχει πάρει διαζύγιο με την λογική είναι ότι ταυτόχρονα επιβάλλεται και μια πλήρης απομάκρυνση της από το αίσθημα χαράς.
Η χαρά της ζωής, σε οποιαδήποτε διάσταση και αν είναι αυτή, και κυρίως στην ύπαρξη μέσα σε μια ομάδα, συγκεκριμένα στον Ελλαδικό χώρο, είναι ζωτικό στοιχείο για την συνέχιση της ζωής και για την ανάθρεψη της νέας γενιάς.
Εάν αυτό δεν γίνει έγκαιρα και δεν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να επανέλθει η χαρά, αρχίζοντας από το απλοϊκό χιούμορ της βάσης, τότε οι δυσοίωνες εξελίξεις θα είναι φορέας πολλών, ιδιαίτερα ψυχικών ασθενειών.
Έχει μεγάλη σημασία να γίνει αυτό αντιληπτό ,νωρίς, και τουλάχιστον από τους οπαδούς και τους αρχηγούς της κοινωνικής ομάδας που κατέχει, κατά κάποιο τρόπο αυτή τη στιγμή, τα σκήπτρα της εξουσίας του κράτους, να ληφθεί και αυτό υπόψη κα να δοθεί μια κατεύθυνση στην οποία θα αναπαραγάγει έστω και ένα υπόλοιπο χαράς για αυτό το δύσμοιρο τόπο.
Για να γίνει αυτό, δεν χρειάζονται ιδιαίτερα μέσα, χρειάζεται όμως να γνωρίζει ο κόσμος ακριβώς την αφετηρία της σημερινής κατάστασης και τι σημαίνει για αυτόν η σημερινή οικονομική εξέλιξη.
Από εκεί και πέρα, τα αντανακλαστικά του, ακριβώς και μόνο για την επιβίωση, σε οποιαδήποτε ηλικία και αν βρίσκεται, θα «επιδιώξουν» μια «διασύνδεση» με την χαρά, προκειμένου να μπορέσει να αναπτυχθεί η ζωή σε αυτό τον τόπο.
Ήταν πολύ βαρύ το κοινωνικό χτύπημα, ακόμη και της διαδικασίας επιβολής ή τουλάχιστον και του επιπέδου ενημέρωσης που υπάρχει σε αυτόν τον τομέα, ώστε πρέπει μέσα να γίνουν ενέργειες προς την κατεύθυνση αυτή.
Τι είναι οι διοξίνες
Οι διοξίνες είναι αρκετές εκατοντάδες μικρών ενώσεων του χλωρίου. Προκύπτουν από κάθε είδους καύση. Παράγονται, όμως, στο πολλαπλάσιο μετά από κάψιμο σκουπιδιών, πλαστικών, λαδιών και χλωριωμένου πολτού. Τα όρια που πρέπει να περιέχονται οι διοξίνες στον οργανισμό πρέπει να είναι λιγότερα του επιπέδου του ενός τρισεκατομμυριοστού του γραμμαρίου ανά γραμμάριο σωματικού βάρους. Λόγω της μικρής περιεκτικότητας ελάχιστα εργαστήρια στον κόσμο έχουν τη δυνατότητα ανίχνευσής τους. Σε πρακτική εφαρμογή η ανίχνευση είναι αδύνατη.
Η ιστορία των παρενεργειών των διοξινών
Επιστημονικά για πρώτη φορά οι διοξίνες απασχόλησαν τους ερευνητές για τις καταστροφές που προκαλούν στον ανθρώπινο οργανισμό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και της πολεμικής σύρραξης στο Βιετνάμ 1969-1971. Τότε παρατηρηθήκαν και σημειώθηκαν οι οργανικές επιπλοκές, που θεωρήθηκαν όμως σαν «φυσιολογικές παράπλευρες απώλειες μιας πολεμικής εμπλοκής».
Ένα ιστορικό ιατρικό ορόσημο έρευνας των διοξινών αποτέλεσε η μεγάλη πυρκαγιά στο Σοβέζο της βορείου Ιταλίας (60χλμ βορειοδυτικά του Μιλάνου) όπου ύστερα από μια έκρηξη στο λεβητοστάσιο μιας φαρμακοβιομηχανίας απελευθερώθηκαν στον αέρα περίπου 2,5κιλά διοξίνες του παραγώγου του ουρανίου, τετραχλωροδιβενζιοδιοξίνη (ECDD) με πολλαπλάσια παραγωγή στην πυρκαγιά που ακολούθησε. Τότε, λοιπόν, έγινε γνωστό ότι σε αυτά τα επίπεδα η τοξικότητα των διοξινών είναι 10.000 φορές περισσότερη από το κυάνιο κι έχει την ίδια καταστροφική δύναμη με το ραδιενεργό πλουτώνιο.
Ιατρική αντιμετώπιση των διοξινών για τα προβλήματα στον άνθρωπο
Στις ιατρικές έρευνες που άρχισαν σε χρόνο μηδέν μέχρι και είκοσι χρόνια μετά το Σοβέζο, παρατηρήθηκε μια σειρά από επικίνδυνες καταστάσεις:
Χλωροακμή: πρόκειται για ένα εξάνθημα από έκθεση σε διοξίνη και είναι το πρώτο δερματικό νόσημα που εμφανίζεται μετά τις πυρκαγιές.
Αδυναμία αποθήκευσης βιταμίνης Α με πολλαπλά ανοσολογικά προβλήματα, όπως καρκίνοι, επιληψία, διανοητική καθυστέρηση, πονοκέφαλοι, αυξημένη συχνότητα σχιζοφρενικών, καταθλιπτικών ψυχώσεων, παρορμητικής και επιθετικής συμπεριφοράς.
Διαταραχή γενετικών συμπεριφορών με έντονες δερματικές διαταραχές, απασβέστωση οστών και δοντιών, χρόνιες ορμονικές διαταραχές.
Το σύγχρονο πρόβλημα των διοξινών μετά τις πυρκαγιές
Στις περιπτώσεις που έχουμε την εμφάνιση τέτοιων θεομηνιών προέχει η εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης της Στοκχόλμης (Μάιος 2001) η οποία προειδοποιεί για ελέγχους τόσο στο περιβάλλον όσο και σε πρόσωπα και διατροφικά προϊόντα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που προέχει είναι 1) έλεγχοι σε κρατικό επίπεδο (πηγές διοξίνης, όπως απορρίμματα, χλωριούχα λύματα, επεξεργασία χαρτιού, έλεγχος τροφίμων, έλεγχος χλωριωμένων πλαστικών), 2) σε ατομικό επίπεδο (άμεση ιατρική εξέταση για επιβαρυμένους σε περίπτωση διοξινών ασθενείς, αποφυγή βρώσης προϊόντων όπως βούτυρο, αλλαντικά, ψάρι, αυγά, μοσχάρι, παγωτό, κοτόπουλο, γάλα, χόρτα και λαχανικά εάν υπάρχει υπόνοια εμπλουτισμού σε διοξίνες, 3) άμεση παρεντερική φροντίδα ακόμα και σε απλή υπόνοια δηλητηρίασης με διοξίνες.
Η ιστορία των παρενεργειών των διοξινών
Επιστημονικά για πρώτη φορά οι διοξίνες απασχόλησαν τους ερευνητές για τις καταστροφές που προκαλούν στον ανθρώπινο οργανισμό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και της πολεμικής σύρραξης στο Βιετνάμ 1969-1971. Τότε παρατηρηθήκαν και σημειώθηκαν οι οργανικές επιπλοκές, που θεωρήθηκαν όμως σαν «φυσιολογικές παράπλευρες απώλειες μιας πολεμικής εμπλοκής».
Ένα ιστορικό ιατρικό ορόσημο έρευνας των διοξινών αποτέλεσε η μεγάλη πυρκαγιά στο Σοβέζο της βορείου Ιταλίας (60χλμ βορειοδυτικά του Μιλάνου) όπου ύστερα από μια έκρηξη στο λεβητοστάσιο μιας φαρμακοβιομηχανίας απελευθερώθηκαν στον αέρα περίπου 2,5κιλά διοξίνες του παραγώγου του ουρανίου, τετραχλωροδιβενζιοδιοξίνη (ECDD) με πολλαπλάσια παραγωγή στην πυρκαγιά που ακολούθησε. Τότε, λοιπόν, έγινε γνωστό ότι σε αυτά τα επίπεδα η τοξικότητα των διοξινών είναι 10.000 φορές περισσότερη από το κυάνιο κι έχει την ίδια καταστροφική δύναμη με το ραδιενεργό πλουτώνιο.
Ιατρική αντιμετώπιση των διοξινών για τα προβλήματα στον άνθρωπο
Στις ιατρικές έρευνες που άρχισαν σε χρόνο μηδέν μέχρι και είκοσι χρόνια μετά το Σοβέζο, παρατηρήθηκε μια σειρά από επικίνδυνες καταστάσεις:
Χλωροακμή: πρόκειται για ένα εξάνθημα από έκθεση σε διοξίνη και είναι το πρώτο δερματικό νόσημα που εμφανίζεται μετά τις πυρκαγιές.
Αδυναμία αποθήκευσης βιταμίνης Α με πολλαπλά ανοσολογικά προβλήματα, όπως καρκίνοι, επιληψία, διανοητική καθυστέρηση, πονοκέφαλοι, αυξημένη συχνότητα σχιζοφρενικών, καταθλιπτικών ψυχώσεων, παρορμητικής και επιθετικής συμπεριφοράς.
Διαταραχή γενετικών συμπεριφορών με έντονες δερματικές διαταραχές, απασβέστωση οστών και δοντιών, χρόνιες ορμονικές διαταραχές.
Το σύγχρονο πρόβλημα των διοξινών μετά τις πυρκαγιές
Στις περιπτώσεις που έχουμε την εμφάνιση τέτοιων θεομηνιών προέχει η εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης της Στοκχόλμης (Μάιος 2001) η οποία προειδοποιεί για ελέγχους τόσο στο περιβάλλον όσο και σε πρόσωπα και διατροφικά προϊόντα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που προέχει είναι 1) έλεγχοι σε κρατικό επίπεδο (πηγές διοξίνης, όπως απορρίμματα, χλωριούχα λύματα, επεξεργασία χαρτιού, έλεγχος τροφίμων, έλεγχος χλωριωμένων πλαστικών), 2) σε ατομικό επίπεδο (άμεση ιατρική εξέταση για επιβαρυμένους σε περίπτωση διοξινών ασθενείς, αποφυγή βρώσης προϊόντων όπως βούτυρο, αλλαντικά, ψάρι, αυγά, μοσχάρι, παγωτό, κοτόπουλο, γάλα, χόρτα και λαχανικά εάν υπάρχει υπόνοια εμπλουτισμού σε διοξίνες, 3) άμεση παρεντερική φροντίδα ακόμα και σε απλή υπόνοια δηλητηρίασης με διοξίνες.
Το 1976 έζησε η Ευρώπη μια φοβερή καταστροφική εμπειρία. Ένα χημικό εργοστάσιο στο Σοβέζο της βόρειας Ιταλίας (60χλμ από το Μιλάνο) υπέστη μια έκρηξη στο λεβητοστάσιο με αποτέλεσμα να «απελευθερωθούν» στον αέρα περίπου 2,5kg διοξίνες, και κυρίως επρόκειτο για διοξίνες παραγώγων ουρανίου, γνωστές ως TCDD. Από τότε έγινε ιατρικά γνωστή μια κατηγορία ασθενών, τα λεγόμενα «παιδιά του Σοβέζο». Επρόκειτο για παιδιά με χαρακτηριστικές διαταραχές μετά από μια «ειρηνική» καταστροφή. Ανάλογη εμπειρία υπήρχε ήδη από το 1969-1971 από τον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά τα παιδιά εκείνης της καταστροφής θεωρήθηκαν ως «φυσιολογικές» παράπλευρες απώλειες πολεμικής εμπλοκής. Σε ότι αφορά τα παιδιά του Σοβέζο, πλέον έγιναν γνωστές οι παρενέργειες των διοξινών στην παιδική ηλικία. Στα 30 χρόνια που πέρασαν από τότε μπορέσαμε, μάλιστα, να ταξινομήσουμε και τις γενετικές διαταραχές που προκάλεσε σε μεγάλο τμήμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού η έκρηξη εκείνη. Πέρα από την τακτικότερη εμφάνιση δερματικών παθήσεων του τύπου ακτινοειδούς κεράτωσης, μελανώματος και αλλεργιών, πιστοποιήθηκαν εκτεταμένες εμφανίσεις νεανικού διαβήτη , καρδιακής ανεπάρκειας, και άλλων ορμονικών διαταραχών. Βέβαια, όλα αυτά ήταν λίγο πολύ αναμενόμενα και προβλέψιμα μετά από μια τέτοιας έκτασης καταστροφή. Ήταν ήδη γνωστό ότι η συγκέντρωση διοξινών σε αυτό το επίπεδο έχει περίπου 10.000 φορές περισσότερη τοξικότητα από το κυάνιο και περίπου την ίδια καταστροφική δύναμη με το ραδιενεργό πλουτώνιο. Εκείνο που δεν ήταν γνωστό ήταν κατά πόσο είναι δυνατό να παραμένει σε ενεργή κατάσταση μέχρι την απορρόφησή της. Το «θερμό» χρονικό διάστημα υπολογιζόταν ανάλογα με τη συγκέντρωση από 10-20 χρόνια. Μετά την έρευνα που έγινε στο Σοβέζο φαίνεται ότι κρατάει πολύ περισσότερο. Πέρα, όμως, από αυτές τις παρατηρήσεις πιστοποιήθηκαν και άλλες πολύ περίεργες γενετικές συμπεριφορές. Βρέθηκε μια μετατόπιση της αναλογίας των φύλων εις βάρος του αρσενικού γένους όταν οι γονείς είχαν εκτεθεί στις διοξίνες. Παρατηρήθηκαν, επίσης, πέρα από τις δερματικές διαταραχές, απασβέστωση οστών και δοντιών, έντονες διαταραχές της ανάπτυξης της συμπεριφοράς, σμίκρυνση των γενετικών οργάνων, αύξηση των γενετικών κρίσεων και των καρκίνων του αίματος. Σε έρευνες που έγιναν από το Παν/μιο της Τεργέστης βρέθηκε ότι εφόσον υπήρχε εξ αίματος συγγένεια με τα θύματα σε ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες τα παιδιά εμφάνιζαν αυξημένη συχνότητα σχιζοφρενικών και καταθλιπτικών ψυχώσεων, ήταν επιρρεπή στις νευρώσεις και στη μετεφηβική ηλικία έδειχναν αυξημένη τάση παρορμητικής και εγκληματικής συμπεριφοράς. Έχοντας την εμπειρία αυτή Ευρωπαίοι επιστήμονες με Ιταλούς επικεφαλείς προχώρησαν σε περαιτέρω έρευνες και καταγραφές απογόνων και συγγενών θυμάτων της εποχής εκείνης. Βρέθηκε, λοιπόν, ότι υπήρχαν θύματα διοξινών που εμφάνιζαν ανάλογη συμπτωματολογία χωρίς να έχουν άμεση εξάρτηση ιστορικά από το γεγονός. Αυτό οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι πλέον είχε διαταραχθεί ο διατροφικός κύκλος και μάλιστα, με τις νέες μοντέρνες διατροφικές συνήθειες και κοινωνικές συμπεριφορές έχει γίνει πλέον σταθεροποιημένη καταναλωτική συνήθεια. Η έκπληξη είναι ότι παρατηρούμε ανάλογα συμπτώματα και σε χώρες που ήταν πολύ μακριά από την καταστροφική επήρεια των διοξινών του Σοβέζο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετά από αυτό, με πρωτοπόρες τις σκανδιναβικές χώρες, ανέπτυξε ένα σχέδιο δράσης για την καταγραφή, τον εντοπισμό και τον περιορισμό των διοξινών, ιδιαίτερα του τύπου των πολυχλωριωμένων διφυναλιίων (PCB), όπως και των χλωριωμένων πλαστικών (PVC). Πρόκειται για υψηλής περιεκτικότητας δηλητηριώδεις διοξίνες , προϊόντα ανθρώπινης δραστηριότητας με άμεση καταστροφή στους ιστούς και ιδιαίτερα των νευρικών. Βρέθηκε, λοιπόν, ότι τα επίπεδα των διοξινών στο γάλα ανέρχονταν από 0,018 έως 0,080pg/gr λίπους που ήταν ιδιαίτερα υψηλά. Μάλιστα, ήταν ακόμη υψηλότερα στο μητρικό γάλα. Μετά από αυτές τις ανακαλύψεις προέκυψε η Ευρωπαϊκή Σύμβαση της Στοκχόλμης (Μάιος 2001) με στόχο την ελαχιστοποίηση των διοξινών στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Αυτό, δυστυχώς, δεν πέτυχε και εισπράττουμε τελευταία, σχεδόν σε βαθμό ενδημίας, τα παθολογικά αποτελέσματα σαν νευρολογικά νοσήματα που αναφέραμε παραπάνω στα παιδιά.Τα τελευταία κρούσματα που εντοπίστηκαν στις αγορές της κεντρικής Ευρώπης έμειναν πάλι χωρις καμία ουσιαστική πολιτική κοινωνική αντίδραση. Η απάθεια αυτή σε συνδυασμό με τις ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες της τρύπας του όζοντος δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ακόμα μεγαλύτερη αύξηση των διοξινών και κατά συνέπεια των παιδικών νευρολογικών νοσημάτων. Για το λόγο αυτό πρέπει όλοι να αφυπνιστούμε και να αντιδράσουμε γρήγορα. Ακόμη και αυτοί που σκέφτονται με αμιγή πολιτικο-οικονομικά κριτήρια οφείλουν να συμμετέχουν στην αντίδραση αυτή γνωρίζοντας ότι η θεραπεία αυτών των καταστάσεων είναι πολύ δαπανηρότερη των προϋποθέσεων της Στοκχόλμης για τη μείωση των διοξινών.
ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 11:28 π.μ.
Από τον Prof.Dr. Δημήτριο Κουντούρη, Νευρολόγο - Ψυχίατρο &την Αγγελική Μπουγιούκου, Ψυχολόγο.
Η επιδημιολογία είναι βασισμένη σε απλές, αρχικές ασθένειες, και απεικονίζει τις αιτίες τους. Το πόρισμα είναι ότι με την μελέτη των στοιχείων της ασθένειας είναι δυνατό να προσδιοριστούν οι αιτίες. Και για πολλούς τύπους ασθενειών η εφαρμογή αυτής της αρχής έχει αποδειχθεί επιτυχής. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως μεγάλο μέρος αυτού που ξέρουμε για τον καρκίνο και τις μολύνσεις, όπως για τη coronary artery disease, προκύπτει από τις επιδημιολογικές μελέτες. Η επιδημιολογία έχει προσδιορίσει, επίσης, πολλές περιβαλλοντικές επιρροές που προκαλούν την ασθένεια. Οι κίνδυνοι της έκθεσης καπνίσματος στον ορυκτό μόλυβδο ακτινοβολίας ιονισμού σκόνης και πολλές από άλλες ουσίες που είναι παρούσες στο περιβάλλον έχουν ανακαλυφθεί και έχουν ποσοτικοποιηθεί κατά ένα μεγάλο μέρος μέσω των επιδημιολογικών ερευνών.
Αλλά στα τελευταία έτη το πλήθος συγκρουόμενων αποτελεσμάτων και ο ψεύτικος συναγερμός από βασισμένες στον πληθυσμό παρατηρήσεις, έχουν οδηγήσει στην άποψη πως η επιδημιολογία έχει φθάσει στα όριά της. Το επιχείρημα είναι ότι οι δυσκολίες του μέτρου της έκθεσης και των ευκαιριών για προκατειλημμένο και τη σύγχυση έμφυτους σε αυτά τα είδη των μελετών καθιστούν την επιδημιολογία, σχετικά με τους παράγοντες κινδύνου, ελάχιστα καλύτερη από την επιστήμη «παλιοπραγμάτων». Αυτό που κάποτε ήταν ένα ισχυρό όπλο ενάντια στην ασθένεια, έχει τώρα εκφυλιστεί στην παραγωγή των ιστοριών τρόμου στις εφημερίδες στις οποίες κάποια αβλαβής ουσία ενοχοποιείται ως atherogenic ή καρκινογόνος; Πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπάρχει ουσία σε αυτή την κριτική. Αλλά επίσης είναι ειρωνικό ότι ο σκεπτικισμός για τη δυνατότητα επιδημιολογικού ελέγχου αποκαλύπτει περισσότερα για την αιτία της. Μόνο οι δεινόσαυροι θεωρούν τώρα ότι η αποτελεσματικότητα της θεραπείας μπορεί να καθιερωθεί χωρίς τη χρήση των τυχαίων ελεγχόμενων δοκιμών. Η εφαρμογή των συστηματικών αναθεωρήσεων και της μετα-ανάλυσης στην κλινική ιατρική έχει θεσμοποιηθεί από τη συνεργασία Cochrane. Και ο καθένας δέχεται ότι οι νέες διαγνωστικές δοκιμές πρέπει να αξιολογηθούν αυστηρά από τη μέτρηση της ιδιομορφίας και της ευαισθησίας τους. Έτσι, θα έπρεπε οι νευρολόγοι να ενδιαφέρονται ακόμα για την παραδοσιακή επιδημιολογία;
Ένας λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να το κάνουν, είναι ότι παρέχει μια εναλλακτική άποψη, μια διαφορετική προοπτική από την έντονη αλλά στενή εστίαση στην ασθένεια που κάποιος μαθαίνει στην πρακτική νοσοκομείων. Ο κίνδυνος του ξαφνικού θανάτου στους ασθενείς με επιληψία είναι ένα παράδειγμα, όπου παίρνοντας μια άποψη από πληθυσμιακές μελέτες βοηθάει να τεθούν τα πράγματα σε μια σειρά. Ένας πρόσφατος εθνικός λογιστικός έλεγχος στη Μεγάλη Βρετανία υπογράμμισε την επείγουσα ανάγκη της καλύτερης κατανόησης και πρόληψης της επιληψίας. Ενώ αυτό ήταν μια πολύτιμη έκθεση που έλκυσε την προσοχή σε ένα πρόβλημα που αναγνωρίστηκε ανεπαρκώς, αξίζει να σκεφτούμε ότι μια επιδημιολογική ανάλυση των χρονικών τάσεων της θνησιμότητας από την επιληψία και στη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ προτείνει ότι η θνησιμότητα που συνδέεται με αυτή την πάθηση έχει περιοριστεί ουσιαστικά για τα προηγούμενα 50 έτη. Ένας δεύτερος λόγος είναι ότι μια επιδημιολογική προσέγγιση επιτρέπει μερικές φορές σε κάποιον να εξετάσει το πρόβλημα. Με έναν νέο και διαφορετικό τρόπο, το Αλτσχάιμερ, όπως ο καθένας ξέρει, χαρακτηρίζεται παθολογικά από την παρουσία πλακών νευρίτιδας και νευροφυτικής σύγχυσης.
Πράγματι σύμφωνα με τα τρέχοντα κριτήρια, μια καθορισμένη διάγνωση μπορεί να γίνει μόνο αφού σύμφωνα με την μεταθανάτια ιστολογική εξέταση αυτά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα είναι παρόντα. Αλλά μια πληθυσμιακή μελέτη αυτοψίας των ηλικιωμένων ανθρώπων αμφιβάλλει για την άποψη πως το Αλτσχάιμερ είναι η πιο κοινή αιτία της άνοιας σε αυτήν την ομάδα ηλικίας. Ενώ οι παθολογίες και των δύο ασθενειών ήταν συχνές, ο συσχετισμός μεταξύ του ποσού της παρούσας παθολογίας και της γνωστικής πτώσης κατά τη διάρκεια της ζωής ήταν στην καλύτερη περίπτωση μέτριος. Δεν υπήρξε κανένα σαφές κατώτατο όριο των παθολογιών που προέβλεπε την άνοια.
Ο τρίτος λόγος είναι ότι η επιδημιολογία παρέχει μια απαραίτητη διορθωτική προσέγγιση των περισσότερων βιοϊατρικών ερευνών. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα λανθασμένο με τη γενικευτική υπεραπλούστευση, είναι ακριβώς ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα που δεν μπορεί να λύσει. Πολλές από τις δυνάμεις που έχουν επιπτώσεις στην υγεία και την ασθένεια λειτουργούν όχι σε ένα μεμονωμένο επίπεδο αλλά και σε ομάδες.
Ένα παράδειγμα είναι ασυλία κοπαδιών όπου αν και ένας ισχυρός καθοριστικός παράγοντας του κινδύνου ενός προσώπου να αρρωστήσει από μολύνσεις δεν είναι κάτι που μπορεί να συλληφθεί επαρκώς με τις μετρήσεις στα άτομα. Τα αποτελέσματα στην υγεία των δυνάμεων μεγάλης κλίμακας όπως οι παγκόσμιες αλλαγές κλίματος, και η αστικοποίηση, καθώς και η εκβιομηχάνιση και η αύξηση πληθυσμών είναι πιθανό να είναι βαθιά. Θα χρειαστούμε τους μοριακούς βιολόγους περισσότερο από τους επιδημιολόγους. Εάν πρόκειται να καταλάβουμε πώς λειτουργούν.
Η επιδημιολογία είναι βασισμένη σε απλές, αρχικές ασθένειες, και απεικονίζει τις αιτίες τους. Το πόρισμα είναι ότι με την μελέτη των στοιχείων της ασθένειας είναι δυνατό να προσδιοριστούν οι αιτίες. Και για πολλούς τύπους ασθενειών η εφαρμογή αυτής της αρχής έχει αποδειχθεί επιτυχής. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως μεγάλο μέρος αυτού που ξέρουμε για τον καρκίνο και τις μολύνσεις, όπως για τη coronary artery disease, προκύπτει από τις επιδημιολογικές μελέτες. Η επιδημιολογία έχει προσδιορίσει, επίσης, πολλές περιβαλλοντικές επιρροές που προκαλούν την ασθένεια. Οι κίνδυνοι της έκθεσης καπνίσματος στον ορυκτό μόλυβδο ακτινοβολίας ιονισμού σκόνης και πολλές από άλλες ουσίες που είναι παρούσες στο περιβάλλον έχουν ανακαλυφθεί και έχουν ποσοτικοποιηθεί κατά ένα μεγάλο μέρος μέσω των επιδημιολογικών ερευνών.
Αλλά στα τελευταία έτη το πλήθος συγκρουόμενων αποτελεσμάτων και ο ψεύτικος συναγερμός από βασισμένες στον πληθυσμό παρατηρήσεις, έχουν οδηγήσει στην άποψη πως η επιδημιολογία έχει φθάσει στα όριά της. Το επιχείρημα είναι ότι οι δυσκολίες του μέτρου της έκθεσης και των ευκαιριών για προκατειλημμένο και τη σύγχυση έμφυτους σε αυτά τα είδη των μελετών καθιστούν την επιδημιολογία, σχετικά με τους παράγοντες κινδύνου, ελάχιστα καλύτερη από την επιστήμη «παλιοπραγμάτων». Αυτό που κάποτε ήταν ένα ισχυρό όπλο ενάντια στην ασθένεια, έχει τώρα εκφυλιστεί στην παραγωγή των ιστοριών τρόμου στις εφημερίδες στις οποίες κάποια αβλαβής ουσία ενοχοποιείται ως atherogenic ή καρκινογόνος; Πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπάρχει ουσία σε αυτή την κριτική. Αλλά επίσης είναι ειρωνικό ότι ο σκεπτικισμός για τη δυνατότητα επιδημιολογικού ελέγχου αποκαλύπτει περισσότερα για την αιτία της. Μόνο οι δεινόσαυροι θεωρούν τώρα ότι η αποτελεσματικότητα της θεραπείας μπορεί να καθιερωθεί χωρίς τη χρήση των τυχαίων ελεγχόμενων δοκιμών. Η εφαρμογή των συστηματικών αναθεωρήσεων και της μετα-ανάλυσης στην κλινική ιατρική έχει θεσμοποιηθεί από τη συνεργασία Cochrane. Και ο καθένας δέχεται ότι οι νέες διαγνωστικές δοκιμές πρέπει να αξιολογηθούν αυστηρά από τη μέτρηση της ιδιομορφίας και της ευαισθησίας τους. Έτσι, θα έπρεπε οι νευρολόγοι να ενδιαφέρονται ακόμα για την παραδοσιακή επιδημιολογία;
Ένας λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να το κάνουν, είναι ότι παρέχει μια εναλλακτική άποψη, μια διαφορετική προοπτική από την έντονη αλλά στενή εστίαση στην ασθένεια που κάποιος μαθαίνει στην πρακτική νοσοκομείων. Ο κίνδυνος του ξαφνικού θανάτου στους ασθενείς με επιληψία είναι ένα παράδειγμα, όπου παίρνοντας μια άποψη από πληθυσμιακές μελέτες βοηθάει να τεθούν τα πράγματα σε μια σειρά. Ένας πρόσφατος εθνικός λογιστικός έλεγχος στη Μεγάλη Βρετανία υπογράμμισε την επείγουσα ανάγκη της καλύτερης κατανόησης και πρόληψης της επιληψίας. Ενώ αυτό ήταν μια πολύτιμη έκθεση που έλκυσε την προσοχή σε ένα πρόβλημα που αναγνωρίστηκε ανεπαρκώς, αξίζει να σκεφτούμε ότι μια επιδημιολογική ανάλυση των χρονικών τάσεων της θνησιμότητας από την επιληψία και στη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ προτείνει ότι η θνησιμότητα που συνδέεται με αυτή την πάθηση έχει περιοριστεί ουσιαστικά για τα προηγούμενα 50 έτη. Ένας δεύτερος λόγος είναι ότι μια επιδημιολογική προσέγγιση επιτρέπει μερικές φορές σε κάποιον να εξετάσει το πρόβλημα. Με έναν νέο και διαφορετικό τρόπο, το Αλτσχάιμερ, όπως ο καθένας ξέρει, χαρακτηρίζεται παθολογικά από την παρουσία πλακών νευρίτιδας και νευροφυτικής σύγχυσης.
Πράγματι σύμφωνα με τα τρέχοντα κριτήρια, μια καθορισμένη διάγνωση μπορεί να γίνει μόνο αφού σύμφωνα με την μεταθανάτια ιστολογική εξέταση αυτά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα είναι παρόντα. Αλλά μια πληθυσμιακή μελέτη αυτοψίας των ηλικιωμένων ανθρώπων αμφιβάλλει για την άποψη πως το Αλτσχάιμερ είναι η πιο κοινή αιτία της άνοιας σε αυτήν την ομάδα ηλικίας. Ενώ οι παθολογίες και των δύο ασθενειών ήταν συχνές, ο συσχετισμός μεταξύ του ποσού της παρούσας παθολογίας και της γνωστικής πτώσης κατά τη διάρκεια της ζωής ήταν στην καλύτερη περίπτωση μέτριος. Δεν υπήρξε κανένα σαφές κατώτατο όριο των παθολογιών που προέβλεπε την άνοια.
Ο τρίτος λόγος είναι ότι η επιδημιολογία παρέχει μια απαραίτητη διορθωτική προσέγγιση των περισσότερων βιοϊατρικών ερευνών. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα λανθασμένο με τη γενικευτική υπεραπλούστευση, είναι ακριβώς ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα που δεν μπορεί να λύσει. Πολλές από τις δυνάμεις που έχουν επιπτώσεις στην υγεία και την ασθένεια λειτουργούν όχι σε ένα μεμονωμένο επίπεδο αλλά και σε ομάδες.
Ένα παράδειγμα είναι ασυλία κοπαδιών όπου αν και ένας ισχυρός καθοριστικός παράγοντας του κινδύνου ενός προσώπου να αρρωστήσει από μολύνσεις δεν είναι κάτι που μπορεί να συλληφθεί επαρκώς με τις μετρήσεις στα άτομα. Τα αποτελέσματα στην υγεία των δυνάμεων μεγάλης κλίμακας όπως οι παγκόσμιες αλλαγές κλίματος, και η αστικοποίηση, καθώς και η εκβιομηχάνιση και η αύξηση πληθυσμών είναι πιθανό να είναι βαθιά. Θα χρειαστούμε τους μοριακούς βιολόγους περισσότερο από τους επιδημιολόγους. Εάν πρόκειται να καταλάβουμε πώς λειτουργούν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Δημοφιλείς αναρτήσεις
-
ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΔΥΜΟ ΕΙΝΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΕΡΟΙ ΣΕ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΕΡΕΥΝΑ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΔΕΝ ... -
Το εγκεφαλογράφημα είναι εδώ και μισό αιώνα πλέον γνωστό στην κλινική ρουτίνα. Κυρίως, χρησιμοποιείται για τη διάγνωση των εκφυλιστικών παθή... -
Ο ΕΡΠΗΣ ΖΩΣΤΗΡΑΣ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ «ΧΤΥΠΑΕΙ» ΣΕ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ, ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΔΙΑΓΝΩΣΤΕΣ. ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ... -
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΛΟΓΩ ΖΕΣΤΗΣ ΚΑΙ ΥΓΡΑΣΙΑΣ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΠΟΙΚΙΛΟΧΡΟΥ ΠΙΤΥΡΙΑΣΗΣ Αν και η βασική αιτία της εμφάνισης της πο... -
ΣΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ASPERGER ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΛΑΦΡΑ ΜΟΡΦΗ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ... -
Η ΜΥΟΤΟΝΙΚΗ ΔΥΣΤΡΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΓΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗ «ΥΠΟΥΛΗ» ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ «ΞΑΦΝΙΑΖΕΙ» ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ. Είναι πάρα πολύ δύσκολο για έναν γι...
-
Με τρομερή συχνότητα εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό ο έρπης ζωστήρας. Πρόκειται για κόκκινες επώδυνες φουσκάλες με φαγούρα και πόνο, ταξιδε... -
ΟΙ ΑΡΑΧΝΟΕΙΔEIΣ ΚΥΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΑΧΝΟΕΙΔΗ ΜΗΝΙΓΓΑ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ Κ... -
ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΡΠΗ ΖΩΣΤΗΡΑ ΜΑΖΙ Η ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΝΤΟΝΟ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ. Η συνύπαρξη των δύο νοσηρών καταστάσεων,... -
ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΔΟΚΡΑΝΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ. Μέσα στον εγκέφαλο υπάρχει ένα σύστημ...
