Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διοξίνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διοξίνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΠΟΣΟ ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΟΞΙΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 1:07 μ.μ.
ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΜΟ ΔΙΟΤΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΤΟ 80% ΤΩΝ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ. Βέβαια εκείνο που παίζει μεγάλο ρόλο είναι η περιεκτικότητα τους στα τρόφιμα και με βαθμό πιο ανεκτά από τον οργανισμό. Το ιδανικό είναι να μην υπάρχουν καθόλου. Αυτό όμως είναι αναπόφευκτο. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν βάλει κάποια μάλλον αυθαίρετα όρια μέσα στα οποία πρέπει να βρίσκεται η περιεκτικότητα της διοξίνης. Πρόκειται για ένα αναγκαίο αλλά επιπόλαιο μέτρο διότι παρόλα τα αλλεπάλληλα διατροφικά σκάνδαλα, ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει εύχρηστη και στάνταρ μέθοδος μέτρησης των διοξινών. Βέβαια οι κυβερνητικές προσπάθειες να περιοριστεί το κακό, περιορίζονται σε διοικητικά μέτρα όπως π.χ. αυτό της γερμανικής κυβέρνησης που απαγόρευε την κατανάλωση αυγών για έξι μήνες.
Το πρόβλημα των διοξινών σχεδόν κάθε μέρα είναι σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και εφημερίδες όλης της Ευρώπης. Από διάφορες οργανώσεις προστασίας του πολίτη γίνεται μια τεράστια προσπάθεια ενημέρωσης όλων για τους κινδύνους που περιέχουν τα δηλητηριασμένα τρόφιμα.
Πρόσφατα ήρθαν στο φως τα αποτελέσματα των εξετάσεων της Οργάνωσης Προστασίας Καταναλωτών Βόρειας Θάλασσας, η οποία είχε μαζέψει και είχε αναθέσει την εξέταση του περιεχομένου εν προκειμένου ψαριών σε υφιστάμενες διοξίνες. Οι κονσέρβες είχαν μαζευτεί από τα ράφια διαφόρων σούπερ μάρκετ και από όλα τα είδη, μια και τα προϊόντα αυτά αποτελούν τον αγαπημένο μεζέ των εκεί καταναλωτών. Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά και μάλιστα, ορισμένες φορές, κατέδειξαν μέχρι και 20 φορές υψηλότερα αποτελέσματα από τα φυσιολογικά όρια.
Λόγω της ποικιλίας των ψαριών και των διαφόρων κονσερβών που εξετάστηκαν συμπέραναν οι ερευνητές ότι τα νερά της Ανατολικής θάλασσας γενικά περιέχουν πολύ υψηλά ποσοστά διοξίνης και ουσιαστικά αυτός είναι και ο λόγος που η τελευταία συγκέντρωση ειδικών επιστημόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με το θέμα αυτό ανέβασε τα όρια περιεκτικότητας διοξινών στα ψάρια από τα 8 στα 25μικρογραμμάρια. Αυτό σημαίνει ότι για μια κονσέρβα 115γραμμαρίων το περιεχόμενο της διοξίνης αυξάνεται περίπου 10 φορές, ενώ βρίσκεται στο νόμιμο επίπεδο.
Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος τι σημαίνουν όλα αυτά και ποια ουσιαστική σχέση έχουν με την προστασία του καταναλωτή. Η απάντηση είναι απλή.
Μόνο πληροφοριακή δύναμη έχουν αυτές οι ανακοινώσεις. Την απόφαση της κατανάλωσης ή όχι την έχει ο καταναλωτής.
Τι είναι οι διοξίνες
Οι διοξίνες είναι αρκετές εκατοντάδες μικρών ενώσεων του χλωρίου. Προκύπτουν από κάθε είδους καύση. Παράγονται, όμως, στο πολλαπλάσιο μετά από κάψιμο σκουπιδιών, πλαστικών, λαδιών και χλωριωμένου πολτού. Τα όρια που πρέπει να περιέχονται οι διοξίνες στον οργανισμό πρέπει να είναι λιγότερα του επιπέδου του ενός τρισεκατομμυριοστού του γραμμαρίου ανά γραμμάριο σωματικού βάρους. Λόγω της μικρής περιεκτικότητας ελάχιστα εργαστήρια στον κόσμο έχουν τη δυνατότητα ανίχνευσής τους. Σε πρακτική εφαρμογή η ανίχνευση είναι αδύνατη.
Η ιστορία των παρενεργειών των διοξινών
Επιστημονικά για πρώτη φορά οι διοξίνες απασχόλησαν τους ερευνητές για τις καταστροφές που προκαλούν στον ανθρώπινο οργανισμό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και της πολεμικής σύρραξης στο Βιετνάμ 1969-1971. Τότε παρατηρηθήκαν και σημειώθηκαν οι οργανικές επιπλοκές, που θεωρήθηκαν όμως σαν «φυσιολογικές παράπλευρες απώλειες μιας πολεμικής εμπλοκής».
Ένα ιστορικό ιατρικό ορόσημο έρευνας των διοξινών αποτέλεσε η μεγάλη πυρκαγιά στο Σοβέζο της βορείου Ιταλίας (60χλμ βορειοδυτικά του Μιλάνου) όπου ύστερα από μια έκρηξη στο λεβητοστάσιο μιας φαρμακοβιομηχανίας απελευθερώθηκαν στον αέρα περίπου 2,5κιλά διοξίνες του παραγώγου του ουρανίου, τετραχλωροδιβενζιοδιοξίνη (ECDD) με πολλαπλάσια παραγωγή στην πυρκαγιά που ακολούθησε. Τότε, λοιπόν, έγινε γνωστό ότι σε αυτά τα επίπεδα η τοξικότητα των διοξινών είναι 10.000 φορές περισσότερη από το κυάνιο κι έχει την ίδια καταστροφική δύναμη με το ραδιενεργό πλουτώνιο.
Ιατρική αντιμετώπιση των διοξινών για τα προβλήματα στον άνθρωπο
Στις ιατρικές έρευνες που άρχισαν σε χρόνο μηδέν μέχρι και είκοσι χρόνια μετά το Σοβέζο, παρατηρήθηκε μια σειρά από επικίνδυνες καταστάσεις:
Χλωροακμή: πρόκειται για ένα εξάνθημα από έκθεση σε διοξίνη και είναι το πρώτο δερματικό νόσημα που εμφανίζεται μετά τις πυρκαγιές.
Αδυναμία αποθήκευσης βιταμίνης Α με πολλαπλά ανοσολογικά προβλήματα, όπως καρκίνοι, επιληψία, διανοητική καθυστέρηση, πονοκέφαλοι, αυξημένη συχνότητα σχιζοφρενικών, καταθλιπτικών ψυχώσεων, παρορμητικής και επιθετικής συμπεριφοράς.
Διαταραχή γενετικών συμπεριφορών με έντονες δερματικές διαταραχές, απασβέστωση οστών και δοντιών, χρόνιες ορμονικές διαταραχές.
Το σύγχρονο πρόβλημα των διοξινών μετά τις πυρκαγιές
Στις περιπτώσεις που έχουμε την εμφάνιση τέτοιων θεομηνιών προέχει η εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης της Στοκχόλμης (Μάιος 2001) η οποία προειδοποιεί για ελέγχους τόσο στο περιβάλλον όσο και σε πρόσωπα και διατροφικά προϊόντα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που προέχει είναι 1) έλεγχοι σε κρατικό επίπεδο (πηγές διοξίνης, όπως απορρίμματα, χλωριούχα λύματα, επεξεργασία χαρτιού, έλεγχος τροφίμων, έλεγχος χλωριωμένων πλαστικών), 2) σε ατομικό επίπεδο (άμεση ιατρική εξέταση για επιβαρυμένους σε περίπτωση διοξινών ασθενείς, αποφυγή βρώσης προϊόντων όπως βούτυρο, αλλαντικά, ψάρι, αυγά, μοσχάρι, παγωτό, κοτόπουλο, γάλα, χόρτα και λαχανικά εάν υπάρχει υπόνοια εμπλουτισμού σε διοξίνες, 3) άμεση παρεντερική φροντίδα ακόμα και σε απλή υπόνοια δηλητηρίασης με διοξίνες.
Η ιστορία των παρενεργειών των διοξινών
Επιστημονικά για πρώτη φορά οι διοξίνες απασχόλησαν τους ερευνητές για τις καταστροφές που προκαλούν στον ανθρώπινο οργανισμό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και της πολεμικής σύρραξης στο Βιετνάμ 1969-1971. Τότε παρατηρηθήκαν και σημειώθηκαν οι οργανικές επιπλοκές, που θεωρήθηκαν όμως σαν «φυσιολογικές παράπλευρες απώλειες μιας πολεμικής εμπλοκής».
Ένα ιστορικό ιατρικό ορόσημο έρευνας των διοξινών αποτέλεσε η μεγάλη πυρκαγιά στο Σοβέζο της βορείου Ιταλίας (60χλμ βορειοδυτικά του Μιλάνου) όπου ύστερα από μια έκρηξη στο λεβητοστάσιο μιας φαρμακοβιομηχανίας απελευθερώθηκαν στον αέρα περίπου 2,5κιλά διοξίνες του παραγώγου του ουρανίου, τετραχλωροδιβενζιοδιοξίνη (ECDD) με πολλαπλάσια παραγωγή στην πυρκαγιά που ακολούθησε. Τότε, λοιπόν, έγινε γνωστό ότι σε αυτά τα επίπεδα η τοξικότητα των διοξινών είναι 10.000 φορές περισσότερη από το κυάνιο κι έχει την ίδια καταστροφική δύναμη με το ραδιενεργό πλουτώνιο.
Ιατρική αντιμετώπιση των διοξινών για τα προβλήματα στον άνθρωπο
Στις ιατρικές έρευνες που άρχισαν σε χρόνο μηδέν μέχρι και είκοσι χρόνια μετά το Σοβέζο, παρατηρήθηκε μια σειρά από επικίνδυνες καταστάσεις:
Χλωροακμή: πρόκειται για ένα εξάνθημα από έκθεση σε διοξίνη και είναι το πρώτο δερματικό νόσημα που εμφανίζεται μετά τις πυρκαγιές.
Αδυναμία αποθήκευσης βιταμίνης Α με πολλαπλά ανοσολογικά προβλήματα, όπως καρκίνοι, επιληψία, διανοητική καθυστέρηση, πονοκέφαλοι, αυξημένη συχνότητα σχιζοφρενικών, καταθλιπτικών ψυχώσεων, παρορμητικής και επιθετικής συμπεριφοράς.
Διαταραχή γενετικών συμπεριφορών με έντονες δερματικές διαταραχές, απασβέστωση οστών και δοντιών, χρόνιες ορμονικές διαταραχές.
Το σύγχρονο πρόβλημα των διοξινών μετά τις πυρκαγιές
Στις περιπτώσεις που έχουμε την εμφάνιση τέτοιων θεομηνιών προέχει η εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης της Στοκχόλμης (Μάιος 2001) η οποία προειδοποιεί για ελέγχους τόσο στο περιβάλλον όσο και σε πρόσωπα και διατροφικά προϊόντα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που προέχει είναι 1) έλεγχοι σε κρατικό επίπεδο (πηγές διοξίνης, όπως απορρίμματα, χλωριούχα λύματα, επεξεργασία χαρτιού, έλεγχος τροφίμων, έλεγχος χλωριωμένων πλαστικών), 2) σε ατομικό επίπεδο (άμεση ιατρική εξέταση για επιβαρυμένους σε περίπτωση διοξινών ασθενείς, αποφυγή βρώσης προϊόντων όπως βούτυρο, αλλαντικά, ψάρι, αυγά, μοσχάρι, παγωτό, κοτόπουλο, γάλα, χόρτα και λαχανικά εάν υπάρχει υπόνοια εμπλουτισμού σε διοξίνες, 3) άμεση παρεντερική φροντίδα ακόμα και σε απλή υπόνοια δηλητηρίασης με διοξίνες.
Το 1976 έζησε η Ευρώπη μια φοβερή καταστροφική εμπειρία. Ένα χημικό εργοστάσιο στο Σοβέζο της βόρειας Ιταλίας (60χλμ από το Μιλάνο) υπέστη μια έκρηξη στο λεβητοστάσιο με αποτέλεσμα να «απελευθερωθούν» στον αέρα περίπου 2,5kg διοξίνες, και κυρίως επρόκειτο για διοξίνες παραγώγων ουρανίου, γνωστές ως TCDD. Από τότε έγινε ιατρικά γνωστή μια κατηγορία ασθενών, τα λεγόμενα «παιδιά του Σοβέζο». Επρόκειτο για παιδιά με χαρακτηριστικές διαταραχές μετά από μια «ειρηνική» καταστροφή. Ανάλογη εμπειρία υπήρχε ήδη από το 1969-1971 από τον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά τα παιδιά εκείνης της καταστροφής θεωρήθηκαν ως «φυσιολογικές» παράπλευρες απώλειες πολεμικής εμπλοκής. Σε ότι αφορά τα παιδιά του Σοβέζο, πλέον έγιναν γνωστές οι παρενέργειες των διοξινών στην παιδική ηλικία. Στα 30 χρόνια που πέρασαν από τότε μπορέσαμε, μάλιστα, να ταξινομήσουμε και τις γενετικές διαταραχές που προκάλεσε σε μεγάλο τμήμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού η έκρηξη εκείνη. Πέρα από την τακτικότερη εμφάνιση δερματικών παθήσεων του τύπου ακτινοειδούς κεράτωσης, μελανώματος και αλλεργιών, πιστοποιήθηκαν εκτεταμένες εμφανίσεις νεανικού διαβήτη , καρδιακής ανεπάρκειας, και άλλων ορμονικών διαταραχών. Βέβαια, όλα αυτά ήταν λίγο πολύ αναμενόμενα και προβλέψιμα μετά από μια τέτοιας έκτασης καταστροφή. Ήταν ήδη γνωστό ότι η συγκέντρωση διοξινών σε αυτό το επίπεδο έχει περίπου 10.000 φορές περισσότερη τοξικότητα από το κυάνιο και περίπου την ίδια καταστροφική δύναμη με το ραδιενεργό πλουτώνιο. Εκείνο που δεν ήταν γνωστό ήταν κατά πόσο είναι δυνατό να παραμένει σε ενεργή κατάσταση μέχρι την απορρόφησή της. Το «θερμό» χρονικό διάστημα υπολογιζόταν ανάλογα με τη συγκέντρωση από 10-20 χρόνια. Μετά την έρευνα που έγινε στο Σοβέζο φαίνεται ότι κρατάει πολύ περισσότερο. Πέρα, όμως, από αυτές τις παρατηρήσεις πιστοποιήθηκαν και άλλες πολύ περίεργες γενετικές συμπεριφορές. Βρέθηκε μια μετατόπιση της αναλογίας των φύλων εις βάρος του αρσενικού γένους όταν οι γονείς είχαν εκτεθεί στις διοξίνες. Παρατηρήθηκαν, επίσης, πέρα από τις δερματικές διαταραχές, απασβέστωση οστών και δοντιών, έντονες διαταραχές της ανάπτυξης της συμπεριφοράς, σμίκρυνση των γενετικών οργάνων, αύξηση των γενετικών κρίσεων και των καρκίνων του αίματος. Σε έρευνες που έγιναν από το Παν/μιο της Τεργέστης βρέθηκε ότι εφόσον υπήρχε εξ αίματος συγγένεια με τα θύματα σε ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες τα παιδιά εμφάνιζαν αυξημένη συχνότητα σχιζοφρενικών και καταθλιπτικών ψυχώσεων, ήταν επιρρεπή στις νευρώσεις και στη μετεφηβική ηλικία έδειχναν αυξημένη τάση παρορμητικής και εγκληματικής συμπεριφοράς. Έχοντας την εμπειρία αυτή Ευρωπαίοι επιστήμονες με Ιταλούς επικεφαλείς προχώρησαν σε περαιτέρω έρευνες και καταγραφές απογόνων και συγγενών θυμάτων της εποχής εκείνης. Βρέθηκε, λοιπόν, ότι υπήρχαν θύματα διοξινών που εμφάνιζαν ανάλογη συμπτωματολογία χωρίς να έχουν άμεση εξάρτηση ιστορικά από το γεγονός. Αυτό οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι πλέον είχε διαταραχθεί ο διατροφικός κύκλος και μάλιστα, με τις νέες μοντέρνες διατροφικές συνήθειες και κοινωνικές συμπεριφορές έχει γίνει πλέον σταθεροποιημένη καταναλωτική συνήθεια. Η έκπληξη είναι ότι παρατηρούμε ανάλογα συμπτώματα και σε χώρες που ήταν πολύ μακριά από την καταστροφική επήρεια των διοξινών του Σοβέζο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετά από αυτό, με πρωτοπόρες τις σκανδιναβικές χώρες, ανέπτυξε ένα σχέδιο δράσης για την καταγραφή, τον εντοπισμό και τον περιορισμό των διοξινών, ιδιαίτερα του τύπου των πολυχλωριωμένων διφυναλιίων (PCB), όπως και των χλωριωμένων πλαστικών (PVC). Πρόκειται για υψηλής περιεκτικότητας δηλητηριώδεις διοξίνες , προϊόντα ανθρώπινης δραστηριότητας με άμεση καταστροφή στους ιστούς και ιδιαίτερα των νευρικών. Βρέθηκε, λοιπόν, ότι τα επίπεδα των διοξινών στο γάλα ανέρχονταν από 0,018 έως 0,080pg/gr λίπους που ήταν ιδιαίτερα υψηλά. Μάλιστα, ήταν ακόμη υψηλότερα στο μητρικό γάλα. Μετά από αυτές τις ανακαλύψεις προέκυψε η Ευρωπαϊκή Σύμβαση της Στοκχόλμης (Μάιος 2001) με στόχο την ελαχιστοποίηση των διοξινών στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Αυτό, δυστυχώς, δεν πέτυχε και εισπράττουμε τελευταία, σχεδόν σε βαθμό ενδημίας, τα παθολογικά αποτελέσματα σαν νευρολογικά νοσήματα που αναφέραμε παραπάνω στα παιδιά.Τα τελευταία κρούσματα που εντοπίστηκαν στις αγορές της κεντρικής Ευρώπης έμειναν πάλι χωρις καμία ουσιαστική πολιτική κοινωνική αντίδραση. Η απάθεια αυτή σε συνδυασμό με τις ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες της τρύπας του όζοντος δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ακόμα μεγαλύτερη αύξηση των διοξινών και κατά συνέπεια των παιδικών νευρολογικών νοσημάτων. Για το λόγο αυτό πρέπει όλοι να αφυπνιστούμε και να αντιδράσουμε γρήγορα. Ακόμη και αυτοί που σκέφτονται με αμιγή πολιτικο-οικονομικά κριτήρια οφείλουν να συμμετέχουν στην αντίδραση αυτή γνωρίζοντας ότι η θεραπεία αυτών των καταστάσεων είναι πολύ δαπανηρότερη των προϋποθέσεων της Στοκχόλμης για τη μείωση των διοξινών.
ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ, ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ, ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 11:18 π.μ.
Το οξείδιο του αλουμινίου, μερικές μορφές διοξινών σε συνδυασμό με τα άλατα του βαρίου είναι ουσίες που μπαίνουν στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της ατμόσφαιρας και αυξάνουν την αγωγή και τη μετάδοση των συχνοτήτων. Όλες αυτές, βέβαια, οι ουσίες πέρα από το καλό που κάνουν για την περίπτωση αυτή, σε ορισμένους ανθρώπους και ζώα αυξάνουν τα τοξικά επίπεδα στο αίμα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση των δυναμικών στα νευρολογικά κύτταρα έτσι που να προκαλούν εγκεφαλικές δυσλειτουργίες. Όταν, μάλιστα, έχουμε υψηλές θερμοκρασίες τα αυξημένα αυτά επίπεδα εντείνουν ουσιαστικά τις νευρολογικές διαταραχές, όπως πόνος και σφύριγμα στα αυτιά, πονοκεφάλους, καούρες, ξηροδερμία, αναιμία, υποπαραθυρεοειδισμό, πορφυρία, πάρκινσον, σκλήρυνση κατά πλάκας, νευροπάθειες και εγκεφαλοπάθειες. Εάν τα στοιχεία αυτά μείνουν για πολύ καιρό τότε έχουμε και μακροχρόνιες συνέπειες, όπως άσθμα, αλλεργίες, αναπνευστικές διαταραχές και αρθρίτιδες. Αυξάνονται έντονα με την άνοδο της θερμοκρασίας από μισό βαθμό Κελσίου και πάνω. Ο συνδυασμός έντονης ζέστης (περίπου 6 βαθμούς περισσότερο άπό το περσινό καλοκαίρι), πυρκαγιών (κάηκε το 12% του δασικού πλούτου) και έκθεσης σε έναν αφόρητο ήλιο με έντονο στρες αύξησαν τις αρρώστιες αυτές ιδιαίτερα επικίνδυνα. Πλέον είναι άμεση κοινωνική ανάγκη η τακτική εξέταση όλων αυτών που έχουν εκτεθεί σε τέτοιες καταστάσεις ή παρουσιάζουν τέτοια συμπτώματα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
