NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΕΡΕΘΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΗ κατανάλωση έχει πλέον καταβάλει τον άνθρωπο. Έχοντας στη διάθεση της πλέον εξελιγμένη νευροεπιστήμονική υποστήριξη έχει τα κλειδιά του μυαλού έτσι που να μπορεί να τροποποιήσουν και να μεθοδεύσουν κάθε επιθυμία.
Με τον τρόπο αυτό το άτομο γίνεται πειθήνιο όργανο της επιθυμίας του.
Μιας καταναλωτικής επιθυμίας που σαν το ισχυρότερο ναρκωτικό το καταβάλει πλήρως με την ατελείωτη καταναλωτική ηδονή που του υπόσχεται.
Οι μηχανισμοί προώθησης της κατανάλωσης συλλέγοντας από ειδικές έρευνες και από το internet κάθε είδους πληροφορία εξοπλίζουν τον νευροεπιστήμονα ερευνητή με το υλικό που χρειάζεται προκειμένου να αναφλέξει την περιοχή του εγκεφάλου που θα μεγαλώσει την επιθυμία για κατανάλωση και θα αυξήσει την εξάρτηση.

Η ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣΜια ομάδα ισχυρών ανθρώπων (βουλευτές και παράγοντες) στην Αγγλία έδειξαν ότι τα ευτελή καταναλωτικά του ένστικτα είναι αξεπέραστα και σαφώς πάνω από την πολιτική ηθική τους.
Στην ισχυρότερη δημοκρατία της Ευρώπης είδαμε πως για λίγα ευρώ ή για την κατάκτηση αχρήστων αντικειμένων βουλευτές και παράγοντες ρισκάρισαν και έχασαν την πολιτική τους αξιοπρέπεια και καριέρα.
Πράγματι το ένστικτο και επιθυμία του «κατέχω» κυριαρχούν τον εγκέφαλο ακόμη και αυτών που κυβερνούν σε σημείο να τους μεταβάλλουν σε άβουλα μικρά παιδιά.
Ο εγκέφαλος του είχε «αφιονισθεί» τόσο από την κατανάλωση ώστε υπήρχε μόνο για αυτή.

ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ
Υπάρχει μια επιλογή σε πράγματα που καταναλώνουμε και σε αυτά που δεν καταναλώνουμε. Στα δεύτερα ανήκουν αυτά που δεν μπορούμε να καταναλώσουμε και αυτά που δεν θέλουμε να καταναλώσουμε.
Σε όλες τις περιπτώσεις ανάλογα με την συμπεριφορά μας οριοθετούμε την «ταυτότητα» που έχουμε έναντι των άλλων.Η ισορροπία αυτή έναντι των άλλων και της ταυτότητας μας, μας δίνει μια «κοινωνική» θέση ακραία ρυθμιστική για την ύπαρξη μας.
Έτσι λοιπόν καταναλωτικά τα καταναλωτικά αγαθά γίνονταν οι «πινακίδες» αναγνώρισης και αυτοαναγνώρισης.
Η «ισορροπία» αυτή είναι τόσο ισχυρή που όταν διαταράσσεται «ξεσπούν»άμεσα ψυχιατρικές ασθένειες.

ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΕΡΕΘΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ
Η κατανάλωση έχει πλέον καταβάλει τον άνθρωπο. Έχοντας στη διάθεση της πλέον εξελιγμένη νευροεπιστήμονική υποστήριξη έχει τα κλειδιά του μυαλού έτσι που να μπορεί να τροποποιήσουν και να μεθοδεύσουν κάθε επιθυμία.
Με τον τρόπο αυτό το άτομο γίνεται πειθήνιο όργανο της επιθυμίας του.
Μιας καταναλωτικής επιθυμίας που σαν το ισχυρότερο ναρκωτικό το καταβάλει πλήρως με την ατελείωτη καταναλωτική ηδονή που του υπόσχεται.
Οι μηχανισμοί προώθησης της κατανάλωσης συλλέγοντας από ειδικές έρευνες και από το internet κάθε είδους πληροφορία εξοπλίζουν τον νευροεπιστήμονα ερευνητή με το υλικό που χρειάζεται προκειμένου να αναφλέξει την περιοχή του εγκεφάλου που θα μεγαλώσει την επιθυμία για κατανάλωση και θα αυξήσει την εξάρτηση.

ΑΣΦΑΛΩΣ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΑ Η ΘΕΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
Το να έχεις λεφτά και να αγοράζεις είναι ένα σπουδαίο «αντικαταθλιπτικό» φάρμακο. Ένα φάρμακο που σε εθίζει «ιδιαίτερα» όταν υπάρχουν και τράπεζες που δανείζουν «το καθετί» για το «οτιδήποτε» μακροχρόνια και με χαμηλούς τόκους.
Έτσι λοιπόν εκπληρώνεται και το πολυδιαφημιζόμενο όνειρο : Να έχεις οτιδήποτε για ότι επιθυμείς.
Τα εύκολα δανεικά είναι ένα ευχάριστο μιμίδιο που αποφεύγει να συμπληρώσει και την υποχρέωση να γυρίσεις τα λεφτά πίσω.
Εδώ σταματάει βέβαια και η ευτυχία της κατανάλωσης. Ο καταναλωτής μένει μόνος με τα άχρηστα υπερκαταναλωτικά αγαθά και την λεμητόμο της αποπληρωμής των δανείων.
Ύστερα έρχεται η αδυναμία και κατάθλιψη.

Η υπερωπία είναι το αντίθετο της μυωπίας. Στη δεύτερη ο ασθενής δεν μπορεί να διακρίνει αντικείμενα σε κοντινή απόσταση. Αντίθετα, στην υπερωπία το άτομο βλέπει πολύ μακριά και με ευκρίνεια.
Σε αντιπαραβολή με την οικονομική κρίση, το σύνδρομο της υπερωπίας οδηγεί τον σύγχρονο άνθρωπο - καταναλωτή στην αναστολή αγορών. Δηλαδή, το σύνδρομο αυτό οδηγεί από τη χλιδή στην προσοχή. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ενδιαφέρονται για πολυτελή αυτοκίνητα, ωραία ρούχα, ακριβά εστιατόρια, παρά για «πεζά πράγματα», όπως π.χ. για φθηνή τροφή και πώς θα πληρώσουν το νοίκι τους. Το χρήμα για αυτούς δεν είναι έπαθλο, παρά «χαρτί» ασφάλειας.
Έτσι σκεπτόμενοι με φόβο το αύριο, δε ζουν το σήμερα και «σκοτώνουν» τον καταναλωτή μέσα τους. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για την αγορά. Διότι τέτοιες συμπεριφορές είναι άκρως μιμητικές και μακριά από τον δυτικό τρόπο ζωής.
Είναι δε δύσκολα άτομα με το σύνδρομο αυτό να ξαναγίνουν χαρούμενοι καταναλωτές.

ΩΝΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΨΩΝΙΑ (ΑΓΟΡΕΣ). ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΛΕΞΗ ΜΑΝΙΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ.
Η ωνιομανία είναι όντως μία ψυχική διαταραχή, που χαρακτηρίζει τον εθισμό στις αγορές και ως εκ τούτου, την ενοχή για τη σπατάλη που γεννά την κατάθλιψη, που με τη σειρά της οδηγεί το άτομο σε νέες αγορές, προκειμένου να φύγει από το άγχος της. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν φαύλο κύκλο σε συνεχή κίνηση.
Είναι μία διαταραχή με στόχο τις συνεχείς αγορές που προκαλεί τη δυσλειτουργία του ατόμου. Είναι μία ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, που οδηγεί σε έναν έντονο ερεθισμό παρόμοιο με αυτόν της κατάχρησης ουσιών ή αλκοόλ. Τακτικά, συνυπάρχει με άλλα ψυχικά προβλήματα, όπως χαμηλή αυτοεκτίμηση, διαταραγμένη κριτική ικανότητα, έντονο άγχος, κατάθλιψη, επικοινωνιακά προβλήματα.
Το σύνολο των προβλημάτων οδηγεί τα άτομα με ωνιομανία σε μία υπερβολική ένταση επιθυμίας κατανάλωσης με ένα αφόρητο ψυχαναγκασμό για την εκτέλεση της επιθυμίας αυτής. Τα χρήματα που βρίσκονται και ξοδεύονται για την επιθυμία αυτή δεν προκαλούν καμία κριτική αναστολή στα άτομα που πάσχουν από την ασθένεια αυτή. Αρκεί το ότι τους δίνουν μία προσωρινή διέξοδο από το καταθλιπτικό τους άγχος.
Μετά επανέρχονται ξανά στην πρότερη κατάσταση με επιβεβαρυμένο με ενοχές θυμικό και χρειάζονται ξανά τον ίδιο φαύλο κύκλο για να ανακουφισθούν. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός από τους πλέον ισχυρούς μηχανισμούς εθισμού.
Τα άτομα αυτά χρήζουν θεραπευτικής υποστήριξης τόσο φαρμακευτικής, όσο και ψυχοθεραπευτικής.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΕΙΔΩΝ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΒΑΖΟΥΝ ΦΘΗΝΟΤΕΡΑ ΥΛΙΚΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ
Μια έκθεση της εταιρείας Frost & Sullivan έδειξε ότι οι εταιρείες τροφίμων, όπως τυριά, κρέμες γάλακτος, σοκολάτες, είδη βουτύρου, μπισκότα κ.τ.λ. χρησιμοποιούν πλέον στην παραγωγή τους τεχνικούς γαλακτοποιητές και σταθεροποιητές αντί για γάλα, σιτάρι και σόγια. Ο λόγος είναι ότι οι ακριβές πρώτες ύλες εμποδίζουν πλέον την πώληση των τελικών προϊόντων στις παλιές τιμές.
Για την περίπτωση δε που θα σταθεροποιηθούν οι συνταγές και προκύψουν ανατιμήσεις, τότε μειώνεται ο τζίρος, γιατί έχει πέσει η αγοραστική δύναμη του κοινού.
Η μόνη Σολωμόντιος λύση για την διατήρηση όγκου βάρους και τιμής των παλαιών προϊόντων είναι η αλλαγή των συνταγών με φθηνότερα υλικά. Τα φθηνότερα αυτά υλικά τυπώνονται με μικρότερα γράμματα στην παλιά συσκευασία, έτσι που δεν το αντιλαμβάνεται ο καταναλωτής και παίρνοντάς το από το ράφι του σούπερ μάρκετ έχει την εντύπωση ότι παίρνει το παλιό στην κατάσταση που ήταν πάντα.
Έτσι, λοιπόν, στις σοκολάτες αντικαταστάθηκε το βούτυρο κακάο με λιγότερα φυτικά έλαια που έρχονται από τις παλιές κουμμουνιστικές χώρες και αρκετές φορές το σογιέλαιο με νερό.
Μειώθηκαν τα ακριβά μπαχαρικά, καρυκεύματα που πωλούνταν στα έτοιμα σάντουιτς με συστατικά από απλά καρύδια. Μάλιστα, μια αμερικανική εταιρεία παραγωγής τέτοιων τροφίμων, η General Mills, φαίνεται ότι από αυτού του είδους τις επεμβάσεις έκανε οικονομία πάνω από 5 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Για να έχει, βέβαια, και το κεφάλι της ήσυχο, πήρε μια απόφαση του Υπουργείου Γεωργίας των Hνωμένων Πολιτειών ότι τα καρύδια αυτά έχουνε αυξημένες πρωτεΐνες (δεν διευκρινίζεται τι είδους, σε σχέση με τα παλιά υλικά). Βέβαια, δεν έχουν καμία ιδιαίτερη θρεπτική ουσία, αλλά, δεν κάνουν και κακό.
Μεγάλες δόξες και ζήτηση στις μέρες μας έχει το σιρόπι καλαμποκιού, πλούσιο σε περιεκτικότητα σε φρουκτόζη, το λεγόμενο HFCS.
Αυτό χρησιμοποιείται σε όλα τα είδη ψωμιού, αναψυκτικά, καρυκεύματα και είναι ιδιαίτερα φθηνό λόγω του ότι προέρχεται από χώρες του Τρίτου Κόσμου, όπου η τιμή μπορεί να διαπραγματευτεί σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι αυξάνει έντονα την τάση για παχυσαρκία.
Βλέπει κανείς ότι η αγορά, δηλαδή, οι μεγάλες εταιρείες τροφίμων από την πείρα τους, την γνώση τους και τις οικονομικές τους δυνατότητες, έχουν τον τρόπο και την δύναμη να προσαρμοστούν ανάλογα στις ανάγκες της νέας αγοράς και να επιβάλλουν την δυναμικής τους. Ο καταναλωτής έχει ελάχιστες ευκαιρίες να αμυνθεί.
Η μόνη του ελπίδα είναι η εξέγερση της συλλογικής καταναλωτικής συνείδησης και η άρνηση της κατανάλωσης.

Ένα ειδικό τμήμα της Ντέμλα Κράισλερ ασχολείται με την έρευνα εγκεφάλου σε ότι αφορά τις πωλήσεις. Οι έρευνες του τμήματος αυτού χαρακτηρίζονται από πολύ μεγάλες επιτυχίες έχοντας βρει τρόπους και καταστάσεις να προσεγγίζουν απίθανους αριθμούς πωλήσεων χρησιμοποιώντας τις μεθόδους του neuromarketing, αντί της έρευνας της κοινωνικής εμπειρίας. Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό πατενταρίσανε μια μέθοδο, τη «διαδικασία τελειοποίησης και αντίληψης ελκυστικών προϊόντων και παραδοχής προϊόντων».
Με διαδικασίες μαγνητικής τομογραφίας πιστοποίησαν ότι οι άνδρες αγοράζουν πιο εύκολα σπορ αυτοκίνητα που έχουν αισθησιακές διαφημίσεις με ωραίες κοπέλες. Η ίδια ομάδα των ανδρών εάν διεγερθεί το ανάλογο αισθησιακά από μια φωτογραφία ξοδεύει και επενδύει πιο εύκολα τα χρήματά της. Οι ίδιοι μελετητές πιστοποίησαν ότι όταν οι πελάτες πληρώνουν με πιστωτικές κάρτες αισθάνονται πολύ ευτυχισμένοι, διότι υποσυνείδητα έχουν την αίσθηση πως η πληρωμή θα γίνει στο μέλλον, άρα κερδίζουν από το χρόνο παραμονής των χρημάτων στην τράπεζά τους.
Διώχνουν δε τελείως από το μυαλό την ιδέα ότι για αυτό πληρώνουν τόκους.
Επίσης, μια επιπλέον ανακάλυψη ήταν ότι το σύντομο κέρδος είναι πιο ελκυστικό από ότι το μελλοντικό, ας είναι και το τελευταίο μεγαλύτερο. Πέραν από αυτό, τον εγκέφαλο τον ερεθίζει και η σχέση αναμέτρησης με το περιβάλλον με πρόσωπα ή πράγματα του περιβάλλοντος. Π.χ. η είδηση ότι κερδίζει το ίδιο ή και περισσότερο από τον εργαζόμενο συνάδελφό του κάνει το άτομο πιο ευτυχισμένο.
Οι έρευνες αυτές έχουν καταδείξει ότι η ανατομική τοποθέτηση αυτού του συστήματος επιβράβευσης είναι στα βασικά γάγγλια σε ένα συνδυασμό πυρήνων που λέγεται «ραβδωτό σώμα» και κάθε φορά που ερεθίζεται ευχάριστα εκκρίνει μεγάλες ποσότητες μιας ουσίας που λέγεται ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη είναι ένας νευροδιαβιβαστής που διεγείρει τον εγκέφαλο στο να αισθανθεί καλύτερα και να δράσει απερίσκεπτα και κυρίως γρήγορα.
Άρα, απλά ερεθίζοντας το ραβδωτό σώμα έχουμε την καλύτερη διαφήμιση που μπορούμε να πετύχουμε. Όσο πιο εύκολα, σύντομα και δραστικά το ερεθίζουμε, τόσο μεγαλύτερη είναι η δραστηριοποίησή του, η έκχυση της ντοπαμίνης, άρα και το αποτέλεσμα της διαφήμισης. Για αυτό πλέον οι μεγάλες εταιρείες αυτές που πατρονάρουν το neuromarketing έχουν σταματήσει πλέον να ασχολούνται με ατελείωτα ερωτηματολόγια, τηλεφωνήματα κλπ και έχουν αφεθεί στα χέρια εμπείρων νευρολόγων του neuromarketing που με λίγα έξοδα φέρνουν τεράστια κέρδη.

Στο εμπόριο και στον τζίρο ο πελάτης είναι βασιλιάς. Από τα πολύ παλιά χρόνια οι έμποροι προσπαθούσαν να μαντέψουν τις προτιμήσεις του πελάτη και να χειριστούν ανάλογα τις προμήθειες τους και τις απαιτήσεις του. Τελείως εμπειρικά, βέβαια, και με πολύ καλό ένστικτο, όσοι το πετύχαιναν κυριαρχούσαν στις αγορές και εξασφάλιζαν τεράστιους τζίρους.
Όσο πιο καλά μαντεύει ό έμπορος τις επιθυμίες του πελάτη, τόσο πιο πολύ αυξάνονται τα κέρδη του. Μετά τον 2ο μεγάλο παγκόσμιο πόλεμο και το μπουμ που έκαναν οι αγορές σε Αμερική και Δυτική Ευρώπη, αναπτύχθηκαν πάρα πολύ γρήγορα μοντέλα κοινωνικών ερευνών εμπειρικού χαρακτήρα σε ότι αφορά στρατηγικές πώλησης και κίνηση αγοράς. Με ένταση έψαχναν όλοι γιατί και προς τι θα ξοδέψει ο πελάτης τα λεφτά του προκειμένου να συντονίσουν τα κέρδη τους.
Οι στρατηγικές αυτές δεν εγκαταλείφθηκαν ακόμη και σήμερα και υπολογίζονται ότι φτάνουν το κόστος των 10 δισεκατομμυρίων ευρώ το χρόνο. Για τα λεφτά αυτά που ξοδεύονται η επιτυχία είναι πάρα πολύ μικρή. Ανέρχεται από 5 έως 15%. Αυτό είναι μια ένδειξη, ότι τις αγορές τις διέπει κάτι πιο ισχυρό από τις συνήθειες της πελατείας. Όπως ο εγκέφαλος, και συγκεκριμένα, το ασυνείδητο παίζει ένα πάρα πολύ μεγάλο ρόλο στην συναισθηματική διακίνηση της πώλησης και της αγοράς.
Φυσικά με το που έγινε αυτό ορατό, οι έρευνες πήραν ακόμη πιο επιστημονικό χαρακτήρα, αναπτύχθηκε ένας καινούριος κλάδος στρατηγικής το neuromarketing και νευρολόγοι πλέον ανέλαβαν να συντονίσουν την τακτική των πωλήσεων.
Μια νέα διαγνωστική μέθοδος, συγκεκριμένα μια τροποποίηση της μαγνητικής τομογραφίας που υπολογίζει την ανάγκη του ποσού του οξυγόνου στο αίμα που καταναλώνεται στις διάφορες περιοχές του εγκεφάλου, άρα και στα κέντρα ρύθμισης της κατανάλωσης απαίτησης και αναγκών ,αποτελεί την «αιχμή του δόρατος» αυτών των ερευνών.
Με την μαγνητική τομογραφία προβάλλονται σε άτομα διάφορης ηλικίας στατιστικά κατανεμημένα σε ομάδες, εικόνες προϊόντων και ανάλογα με τις αντιδράσεις του εγκεφάλου, εντοπίζεται η επιθυμία αγοράς και κατευθύνεται η πώληση.
Έτσι, λοιπόν, βλέπουμε ένα χαριτωμένο παιδικό ζευγάρι, ξαπλωμένο στις όχθες μιας λίμνης από σοκολάτα να την ρουφάει με καλαμάκια. Το βλέπει αυτό o πελάτης και χωρίς να ξέρει γιατί, πάει και αγοράζει κάποια κομμάτια από αυτά που το μόνο καλό που έχουν είναι να του προσθέσουν κιλά. Το τελευταίο, όμως, δεν μπορεί να το σκεφτεί, γιατί στο μυαλό του η εικόνα που είδε του άναψε τα «λαμπάκια» της κατανάλωσης.

Δεν πρόκειται για κάτι καινούριο. Είναι μια παρατήρηση που είχε γίνει από έναν Αμερικανό οικονομολόγο στις αρχές του προπερασμένου αιώνα. Πρόκειται για την επιδεικτική κατανάλωση των φτωχών σε εισοδήματα ανθρώπων στην προσπάθειά τους να τονώσουν την έλλειψη ή την αδυναμία του κοινωνικού προφίλ που τους κατέχει.
Ξοδεύουν μεγάλα ποσά σε ευτελή πράγματα με ονομαστές ετικέτες ή αγοράζουν ακριβά είδη τα οποία δεν χρειάζονται. Σύγχρονες έρευνες που άρχισαν το 2007 και ολοκληρώθηκαν φέτος κατέληξαν στο ότι πρόκειται για μια εξάρτηση η οποία οδηγεί σε έναν εθισμό που χτυπάει τα χαμηλού εισοδήματος πρόσωπα. Έρευνες που έγιναν με τον τομογράφο ποζιτρονίων σε αυτές τις περιπτώσεις έδειξαν έντονη δραστηριοποίηση των εγκεφαλικών σχηματισμών της επιβράβευσης στην αγορά ή και στην σκέψη της αγοράς ενός ακριβού αντικειμένου από χαμηλό εισοδηματία. Αντίθετα σε υψηλού εισοδήματος άτομα δεν παρατηρήθηκε αυτή η εγκεφαλική αντίδραση.
Βέβαια, οι έρευνες δεν παρέμειναν μόνο στην αμιγώς εγκεφαλική ή νευροφυσιολογική λειτουργία αλλά, επεκτάθηκαν και στο ψυχιατρικό προφίλ των ανθρώπων αυτών.
Ακόμη και στον τομέα αυτό διαπιστώθηκε μια εθιστική συμπεριφορά εξάρτησης σαν ενισχυτικό της προσωπικότητας των ανθρώπων των φτωχών εισοδημάτων. Πρόκειται για την κλασσική περίπτωση τόνωσης του κοινωνικού προφίλ με την ψευδαίσθηση της αγοραστικής δύναμης. Δεν είναι μόνον μια απλή ενέργεια εκτόνωσης π.χ. Shopping therapy, αλλά για ένα έντονα νοσογόνο ψυχικό μηχανισμό έντονων κοινωνικών προεκτάσεων και χρήζοντα ιατρικής θεραπείας.