NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΑ ΟΞΕΑ ΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΗ ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΦΑΙΝΥΛΑΛΑΝΙΝΗ.
Η φαινυλαλανίνη συνδέεται με την ντοπαμίνη, την εφεδρίνη, την αδρεναλίνη, την τυροσίνη. Είναι ένα προένζυμο της τυροσίνης και χρειάζεται, προκειμένου να αναπτυχθούν όλοι οι υπόλοιποι νευροδιαβιβαστές που αναφέραμε. Σε ορισμένους ανθρώπους υπάρχει μια γενετική διαταραχή που λέγεται φαινυλοκετονουρία και είναι η ανικανότητα μεταβολισμού της φαινυλαλανίνης και αυτό ορισμένες φορές είναι άκρως επικίνδυνο για την καρκινογένεση, ιδιαίτερα σε μια μορφή που συνδέεται με την ασπαρτάμη. Η ασπαρτάμη είναι το γνωστό γλυκαντικό για τους διαβητικούς (ζαχαρίνες γνωστές στο κοινό), η οποία έχει σαν ιδιότητα την προώθηση της φαινυλοκετονουρίας και την αύξηση της φαινυλαλανίνης μέσα στον οργανισμό μετά από αυτές τις τροφές. Κατά τα άλλα, αυξημένα επίπεδα που προέρχονται από τη φαινυλαλανίνη στον εγκέφαλο όπως νορμεπεριδίνη, ντοπαμίνη έχουν μια έντονη αντικαταθλιπτική επίδραση. Αυτά τα λίγα σχετικά με το αμινοξύ φαινυλαλανίνη που είναι καλό να το ξέρουμε, διότι βρίσκεται παντού και πουθενά και μετά από μια ορισμένη ηλικία πρέπει να ψάχνουμε τις τροφές μήπως είναι αυτό αιτία για πολλά προβλήματα που έχουμε.

ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ «ΜΟΔΑ»˙ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΛΥΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.
Πρόκειται για ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι σε θέση να τακτοποιήσουν τα πράγματα τους και χάνονται μέσα στον όγκο της καθημερινότητας και τον όγκο των «σκουπιδιών» και άχρηστων πραγμάτων μέσα στο σπίτι τους. Δεν μπορούν να βάλουν οποιαδήποτε τάξη και είναι σε πλήρη αδυναμία, ακόμα και να σκεφτούν μια οργανωμένη κατάσταση που θα τους απάλλαζε από αυτή τη συνεχή ψυχική πίεση. Η λύση σε αυτό το θέμα υπάρχει μόνο στη ψυχιατρική˙ είναι τα διάφορα ηρεμιστικά και ελαφρά αντικαταθλιπτικά, τα οποία χαλαρώνουν εν γένει την ένταση του οργανισμού και κυρίως του πνεύματος και δίνουν τη δυνατότητα σε αυτούς τους ανθρώπους του χάους να βάλουνε όσο γίνεται δυνατόν τη ζωή τους πάλι σε τάξη.

ΕΡΕΥΝΕΣ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΤΑΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ, ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΦΟΒΙΩΝ.
Οι φοβικές αυτές καταστάσεις έχουν αποδείξει ότι είναι και σε μεγάλο ποσοστό αποτέλεσμα της κληρονομικότητας.
Έχει υπολογιστεί ότι σε ένα ποσοστό περίπου 40% έως 60% όπου υπάρχουνε φοβικές διαταραχές υπάρχει μια γενικευμένη κληρονομικότητα. Η κληρονομικότητα αυτή βασίζεται κατά κύριο λόγο στο σύστημα νευροδιαβιβαστών που λαμβάνει χώρα στον εγκέφαλο και με τις διαταραχές του προκαλεί συγκεκριμένες φοβικές καταστάσεις. Διαβιβαστές όπως η σεροτονίνη η νοραδρεναλίνη, οι επονομαζόμενες επίσης συναισθηματικές ορμόνες παίζουν ένα ρόλο ουσιαστικό στην πρόκληση των φοβικών διαταραχών. Ο ρόλος τους αυτός βασίζεται στην ιδιότητά τους να μεταφέρουνε πληροφορίες από ένα νευροκύτταρο στο άλλο.
Με τον τρόπο αυτό ο όγκος τους ή η ένταση της συγκέντρωσής τους επηρεάζει την διάθεση. Φαίνεται ότι η σεροτονίνη παίζει έναν πολύ σπουδαίο ρόλο για την πρόκληση του φόβου. Ιατρικές έρευνες έχουνε δείξει τον τελευταίο καιρό ότι κάποια φάρμακα τα λεγόμενα αντικαταθλιπτικά που έχουνε σαν στόχο την αύξηση της σεροτονίνης στον εγκέφαλο μειώνουν με ουσιαστική δυνατότητα τα αισθήματα του φόβου.

ΑΣΦΑΛΩΣ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΑ Η ΘΕΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
Το να έχεις λεφτά και να αγοράζεις είναι ένα σπουδαίο «αντικαταθλιπτικό» φάρμακο. Ένα φάρμακο που σε εθίζει «ιδιαίτερα» όταν υπάρχουν και τράπεζες που δανείζουν «το καθετί» για το «οτιδήποτε» μακροχρόνια και με χαμηλούς τόκους.
Έτσι λοιπόν εκπληρώνεται και το πολυδιαφημιζόμενο όνειρο : Να έχεις οτιδήποτε για ότι επιθυμείς.
Τα εύκολα δανεικά είναι ένα ευχάριστο μιμίδιο που αποφεύγει να συμπληρώσει και την υποχρέωση να γυρίσεις τα λεφτά πίσω.
Εδώ σταματάει βέβαια και η ευτυχία της κατανάλωσης. Ο καταναλωτής μένει μόνος με τα άχρηστα υπερκαταναλωτικά αγαθά και την λεμητόμο της αποπληρωμής των δανείων.
Ύστερα έρχεται η αδυναμία και κατάθλιψη.

ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ ΑΝΑΣΤΟΛΕΩΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΣΕΡΟΤΟΝΙΝΗΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΔΡΑΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΑΓΩΓΗ ΣΕ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΠΑΧΕΩΣ ΕΝΤΕΡΟΥ.
Από παλιά υπάρχουν δύο βασικές έννοιες της φαρμακευτικής αγωγής, που επιβεβαιώνουν τα αποτελέσματα της είδησης. Η πρώτη είναι ότι η σωστή θεραπεία ενός περίπλοκου ιατρικού προβλήματος κατά κανόνα βρίσκεται στην ανάμιξη πολλών ουσιών και η δεύτερη, ότι από παλιά είναι επίσης γνωστό πως αντικαταθλιπτικά φάρμακα σαν επικουρική αγωγή βοηθούν στην θεραπεία των αυτοάνοσων νοσημάτων, όπως στην προκειμένη περίπτωση ο καρκίνος του παχέως εντέρου.
Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση οι Ισραηλινοί ερευνητές μπόρεσαν να προσδιορίσουν ακριβώς την δράση του αντικαταθλιπτικού της φλουοξετίνης, που βρέθηκε να αυξάνει ιδιαίτερα την δυναμικότητα του αντικαρκινικού φαρμάκου της δοξορουβικίνης.
Χαρακτηριστικά, τα αποτελέσματα ανέφεραν μια αύξηση της δυναμικότητας κατά 1000 φορές, πράγμα που ουσιαστικά πλέον καθιστά αναγκαία την χορήγηση του συνδυασμού, παρά της μονοθεραπείας.
Η φαρμακοδυναμική εξήγηση που δίνουν οι ερευνητές είναι ότι ο συνδυασμός των φαρμάκων πηγαίνει κατευθείαν στα καρκινικά κύτταρα, αναστέλλοντας την δράση τους προς τα γειτονικά υγιή.
Πέρα από αυτό, ήταν γνωστό από το παρελθόν ότι η αύξηση της σεροτονίνης στον εγκέφαλο -ουσία που δραστηριοποιείται με την φλουοξετίνη- έχει ιδιαίτερα καλά αποτελέσματα για κάθε μορφή αυτοανόσου νοσήματος, εν προκειμένου και για τους καρκίνους.

Η διόγκωση της κατάθλιψης στην Ευρώπη ακολουθεί την τιμή του πετρελαίου. Το 1973, με την τιμή του πετρελαίου στα πέντε δολάρια το βαρέλι και την ευρωπαϊκή αγορά σε πλήρη ανάπτυξη, υπήρχαν στην ευρωπαϊκή φαρμακευτική αγορά μόνον 3-4 βασικά φάρμακα για την κατάθλιψη, και η εμφάνιση καταθλιπτικών ασθενών στα εξωτερικά ιατρεία των ευρωπαϊκών κλινικών ήταν σχεδόν σπάνια.
Οι Ευρωπαίοι με την 35ωρη εβδομαδιαία απασχόληση συζητούσαν για το τέλος της εργασίας και το κύριο μέλημά τους ήταν η οργάνωση των διακοπών που έφθανε για την μεσαία τάξη ως τρεις φορές το χρόνο. Δάνεια για την αντιμετώπιση της καθημερινότητας ήταν κάτι άγνωστο.
Το 1974, μετά τον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, μεταφέρθηκε το αίσθημα της διαταραχής της ειρήνης και της ανασφάλειας και στην Ευρώπη. Βλέποντας οι Ευρωπαίοι να σκαρφαλώνει η τιμή του βαρελιού στα 60-70 δολάρια, αισθάνονταν οι ίδιοι την ανασφάλεια ακόμη περισσότερο και μαζί με το κόστος ζωής ανέβαινε και ο αριθμός των καταθλιπτικών στο 20% του πληθυσμού.
Παράλληλα, ανέβαινε και ο δείκτης του τραπεζιτικού διαγωνισμού για κάλυψη αναγκών, που αυτονόητα μέχρι τότε πλήρωνε το κοινωνικό κράτος.
Μετά το 2006 (πόλεμος Ιράκ) ο δείκτης ανασφάλειας μεταφέρθηκε από τη Μέση Ανατολή πλέον αυτούσιος στην Ευρώπη με το πετρέλαιο να φθάνει κοντά στα 150 δολάρια το βαρέλι. Πλέον, ο ένας στους δύο Ευρωπαίους είναι σε αντικαταθλιπτική αγωγή.
Με την επόμενη κρίση που αναμένεται να φέρει το βαρέλι πετρελαίου στα 200 δολάρια, υπολογίζεται ότι θα είναι και το ανώτατο όριο αντοχής της κατάθλιψης από τους Ευρωπαίους.

Ο Χεμινγουέι κυνηγημένος ένα βράδυ από τις παραισθήσεις του, στηρίζοντας το όπλο πάνω στο σώμα του, αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι. Από τότε κυκλοφόρησε ένας μύθος για την αυτοκτονία του με πολλές παραλλαγές.
Υπήρχε ο ισχυρισμός ότι έπασχε από κατάθλιψη, η οποία τον οδήγησε στην αυτοκτονία. Κάποιοι είπαν ότι του ανακοίνωσαν πως πάσχει από Alzheimer και δεν το άντεξε. Ο βιογράφος Άντονι Μπέρτζερς αναφέρει ότι την προηγούμενη εβδομάδα πριν τον θάνατο του έπασχε από έντονες κρίσεις μελαγχολίας, αγωνία θανάτου, ψευδαισθήσεις και παράλογες φοβίες. Έβλεπε να τον κυνηγούν έφιπποι, το FBI.
Πριν από χρόνια νοσηλευόμενος στο Ναϊρόμπι της Αφρικής βρέθηκε να πάσχει από απώλεια όρασης, παρέσεις των άκρων, σπασμένο σπόνδυλο και ρήξη σπλάχνων μετά από ένα ατύχημα, κατά το οποίο είχε υποστεί και διάσειση εγκεφάλου. Όλα αυτά τα θεράπευε ο Χεμινγουέι με αλκοόλ και διάφορα χάπια. Έτσι, στις αρρώστιες του προστέθηκαν η υπέρταση, το σάκχαρο και ο αλκοολισμός. Στο τέλος, συνδύαζε χάπια με αλκοόλ σχεδόν σε καθημερινή βάση και το νευρολογικό κοντρόλ έφερε μια θεραπεία με αντικαταθλιπτικά, η οποία σε συνδυασμό με το αλκοόλ που έπινε, αύξανε την μανία καταδίωξης.
Η ιδέα του θανάτου και η λύτρωση από το παρανοϊκό σκηνικό των συμπτωμάτων του προφανώς τον οδήγησε να αυτοπυροβοληθεί με την καραμπίνα στο πρόσωπο. Το πιο πιθανό είναι ότι διατηρούσε υπολείμματα κριτικής και λογικής έτσι ώστε να προτιμήσει την αυτοκαταστροφή από την καταστροφή άλλων.
Συμβαίνει τακτικά σε ασθενείς με ψυχωτικό παραλήρημα να αντιμετωπίζουν τέτοιες αντιδράσεις. Όταν έχουμε πλήρη αναστολή της κριτικής ικανότητας τότε οι ψυχωτικές αντιδράσεις δημιουργούν επιθετικές ενέργειες κατά τρίτων. Προφανώς ο μεγάλος συγγραφέας δεν είχε φτάσει σε αυτό το στάδιο. Ίσως μια έγκαιρη σωστή αγωγή θα είχε αποτρέψει και το μοιραίο.