Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μεσαία τάξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μεσαία τάξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΗΜΕΡΑ ΠΛΕΟΝ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΣΜΟ, ΈΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΕΙ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ ΑΠΟ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΣ. 
Έχουμε ανθρώπους όπου όλη τους η ύπαρξη στηρίζεται σε κάτι που κληρονομούν∙ αυτό μπορεί να είναι μια απλή δουλειά, ένα σπίτι, εξουσία ή οτιδήποτε άλλο. Η διαχείριση αυτής της «κληρονομιάς» όμως με τον καιρό και με τις νέες Ευρωπαϊκές συνήθειες και την ανάπτυξη της μεσαίας τάξης έχει περάσει από τα χέρια των κληρονόμων σε υπαλλήλους οι οποίοι έναντι μισθού προωθούν αυτήν την κατάσταση. Αυτή η εξέλιξη  μεγαλώνει ουσιαστικά τη διάθεση οποιουδήποτε να διαχειριστεί την κληρονομιά κάποιου άλλου και έτσι η μορφή του ανταγωνισμού «υπερισχύει»  σε σχέση με το πνεύμα της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η έννοια της «κληρονομιάς» να μη γίνεται αποδεκτή. Με τις σημερινές ανισότητες δημιουγείται έντονο ανταγωνιστικό συναίσθημα και αυτό σίγουρα δεν είναι θετικό.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ Η ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.
Τελευταία το ζούμε αυτό έντονα και με τις προσπάθειες του δικού μας πρωθυπουργού να βρει μια άκρη με διάφορες χώρες των οποίων ζητάμε την βοήθεια για να βγούμε από την δύσκολη θέση.
Ο Γερμανός υπουργός των εξωτερικών Βεστερβέλε εγκαινίασε μια τακτική η οποία βρίσκει σφοδρή κριτική στην πατρίδα του.
Δεν ξέρει κανένας όμως εάν αυτό είναι πολιτική «ζήλια» για μια επιτυχημένη κίνηση ή εάν πρόκειται για ένα λάθος που αξίζει την επισήμανση.
Νευρολογικά και ψυχιατρικά έχει αυτό μεγάλη σημασία διότι πρόκειται για μια πρωτοβουλία ενός ανθρώπου που πραγματικά δίνει ευκαιρίες.
Συγκεκριμένα ο εν λόγω υπουργός έχει αποφασίσει σε κάθε ταξίδι που κάνει για διάφορους πολιτικούς λόγους ανά την υδρόγειο να παίρνει μαζί του και μια συνοδεία από διάφορους επιχειρηματίες ή αντιπροσώπους κυρίως της μεσαίας τάξης έτσι ώστε να δώσει την ευκαιρία σε αυτούς για μια ανάπτυξη σε σχέση με την χώρα που πάει αλλά και παράλληλα να μπορέσουνε οι ίδιοι να αναπτύξουνε προς όφελος των γερμανικών διεθνών σχέσεων δραστηριότητα εκεί.
Όπως και να έχει το θέμα, η κίνηση αυτή μάλλον κακώς κριτικάρεται διότι οι άνθρωποι αυτοί συνοδεύονται και συνοδεύουν τον υπουργό εξωτερικών με δικά τους λεφτά χωρίς να επιζητούν επί της πατρίδος προνόμια τα οποία αναζητούν στο εξωτερικό και φυσικά θα τα «μοιραστούν» με την κυβέρνηση που διευθύνει την δραστηριότητα.
Κάτι ανάλογο θα ήταν ίσως και για μας πάρα πολύ ουσιώδες και θα βοηθούσε στα μέγιστα στο να δώσουνε άνθρωποι μέσω οικονομικού επιπέδου μια καινούρια ώθηση στις δουλειές τους.


Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε Ευρώπη και Αμερική ήρθε το «μπουμ» της ανάπτυξης. Όπως συνήθως συμβαίνει μετά από ένα πόλεμο η ανάπτυξη έκανε πλούσιους ανθρώπους και οικογένειες που χαρακτηριζόταν από επιμονή, θράσος, ικανότητα και τύχη. Αυτά τα κομμάτια του πληθυσμού δημιούργησαν τη νέα ελίτ που πλέον στις δημοκρατικά κυβερνούμενες πλέον χώρες ήρθε σαν άρχων του πλούτου σε αντικατάσταση της παλαιάς τάξης των ευγενών. Βέβαια, αυτό δεν ήταν τόσο τραγικό σαν τον μεσαίωνα, γιατί παράλληλα αναπτύχθηκε πάρα πολύ η λεγόμενη μεσαία τάξη, η οποία άντλησε μέλη από τα παλιά εργατικά στρώματα του πληθυσμού. Η νέα αυτή μεσαία τάξη λειτουργούσε σαν σταθερός αιμοδότης της ελίτ και δεν είχε σχεδόν καμία σχέση με περιθωριοποιημένες ομάδες αρνητών. Σημαία της έγινε η κατανάλωση, η καλοπέραση, μια προνομιούχος ευημερία, μέσα σε συνθήκες δημοκρατίας, ατελείωτα δάνεια και πλουτισμό. Η ίδια τάξη τα τελευταία χρόνια μετά την έξαρση της παγκοσμιοποίησης στενά συνδεδεμένη με τον αστικό της χαρακτήρα βλέπει να χάνονται τα προνόμια και η δύναμή της. Από εκεί που ήταν γεμάτη χρυσές ευκαιρίες, δέχεται χαστούκια, την απειλή της φτώχιας, τον περιορισμός της δωρεάν ιατρικής περίθαλψης, την άρνηση αντί για τη γενναιοδωρία της ελίτ του τραπεζικού συστήματος και μια ατελείωτη φθορά. Βέβαια, οι πολιτικές ελίτ που βασίζονται πάνω στις ψήφους της μεσαίας τάξης αρνούνται να πιστοποιήσουν αυτή την πραγματικότητα και η άρνηση αυτή αυτο-τροφοδοτεί την ψευδαίσθηση. Ο μικροαστός της μεσαίας τάξης κοιμάται με το όνειρο να πετύχει το στοίχημα του Τζόκερ την επόμενη μέρα και ξυπνάει από τις φωνές των δανειοληπτών. Κάπου το μεσημέρι καταθλίβεται από την αφόρητη εργασιακή πίεση και το απόγευμα πέφτει στη σχιζοειδή διαταραχή της ύπαρξής του. Δε γνωρίζει που βρίσκεται, που πάει και τι πρόκειται να αντιμετωπίσει αύριο. Παράλληλα, όμως, έχει την ακράδαντη πεποίθηση ότι η ευημερία του παρελθόντος είναι και υποθήκη του μέλλοντος. Η σύγκρουση αυτή, αργά αλλά σταθερά, οδηγεί σε ψυχιατρική αγωγή.


Μετά τον εμφύλιο στην Ελλάδα γεννήθηκε και ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση ανδρώθηκε, η λεγόμενη μεσαία τάξη. Μια τάξη που περιελάμβανε 3.000.000 ανθρώπους και εξελίχτηκε σε μια κοινωνική «ατμομηχανή» που έφερε και τον πολιτικό της εκπρόσωπο το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Τα πρώτα 15 χρόνια της λειτουργίας του ΠΑΣΟΚ απόλαυσε αυτή η μεσαία τάξη όσα είχε στερηθεί τις προηγούμενες δεκαετίες. Δικά της παιδιά αποτελούσαν και το δικό τους στήριγμα στο κίνημα του ΠΑΣΟΚ και στο πλέγμα εξουσίας που δημιουργήθηκε αργότερα. Κατά τα τελευταία 10 χρόνια αυτή η μεσαία τάξη υφίσταται στοιχεία κοινωνικής οικονομικής εισοδηματικής καταπίεσης με άμεση απόρροια της αλλαγής του τρόπου ζωής της. Απομάκρυνση από κοινωνικά αξιώματα εξουσιαστικά σχήματα και κυρίως από οικονομικές δυνατότητες, δυναμιτίζουν το καταναλωτικό πρότυπο που είχε μέχρι τώρα. Αρχίζει μια πίεση και φθορά που γεννά φόβο και κατάθλιψη μπροστά στη ζοφερή ακόμα ανάμνηση της ένδειας που προϋπήρχε του εμφυλίου και πολλοί την θυμούνται ακόμη. Η μεγάλη αυτή ψυχική πίεση με σιγουριά θα οδηγήσει σε συμπτώματα συλλογικής κατάθλιψης και ψυχικών περιπλοκών. Σαν κοινωνία πρέπει να τα διαγνώσουμε έγκαιρα και να βρούμε τρόπους να τα αντιμετωπίσουμε. Δεν μας μένει και τίποτα άλλο.

Όποιος επισκέπτεται το γηροκομείο Αθηνών επί της Κηφισίας, μόλις περάσει την όμορφη είσοδο, βρίσκεται σε ένα χώρο άλλης εποχής. Πανέμορφα μικρά κτίρια, διασκορπισμένα σε ένα ευρύχωρο χώρο, περιτριγυρισμένα από μικρά πάρκα και πάρα πολύ πράσινο που να κόβει τον θόρυβο του δρόμου, δίνουν το αίσθημα της γαλήνης.
Εκεί ο επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει τις μέχρι πρόσφατα προνομιούχες τάξεις των πλουσίων οικογενειών, προς τον ανώνυμο πολίτη. Πρόκειται για μια γενναιοδωρία πολύ πλουσίων οικογενειών, που έχει βέβαια και το στοιχείο του ανταγωνισμού μέσα όσον αφορά ο ένας προς τον άλλον. Πρόκειται για οικογένειες που μέχρι πριν 10-15 χρόνια ήταν άκρως επώνυμες, τα χρυσά ονόματα της οικονομικής Ελλάδος, με γνωστό άγχος να μεταβιβάσουν τα οφέλη ακόμη πιο βελτιωμένα στους μεταγενεστέρους. Σήμερα πολλοί απόγονοι τους εξακολουθούν να είναι επώνυμοι, με ενδεικτικό αλαζονικό δείγμα συμπεριφοράς της προνομιούχου μεταχείρισης από κράτους και κοινωνία, αλλά τρομερά αποκομμένοι από τον περίγυρο τους.
Μόλις βγει κανένας έξω από τον τοίχο του γηροκομείου, αισθάνεται όπως άλλωστε όλοι στην Αθήνα, τους πολλούς φτωχούς που υπάρχουν παντού, την αυξανόμενη εγκληματικότητα, την διακίνηση ναρκωτικών, την οπτική ρύπανση, τις αρρώστιες και κυρίως την συρρίκνωση της μεσαίας τάξης. Μια μεσαία τάξη που είχε τρομερή σε πλούτο και αριθμό άνοδο τα τελευταία 20 χρόνια. Σε αμιγή συνεργασία με τους προνομιούχους οι πρώην αγρότες και εργάτες διασκέδαζαν μαζί στα λαϊκά κέντρα στα διπλανά τραπέζια, μοιραζόμενοι τον πλούτο της συνεργασίας έστω και άνισα. Υπήρχε μια απόλυτη νομιμοφροσύνη σε ότι αφορά τις κατακτήσεις του ενός ως προς την «άγια» ιδιοκτησία των άλλων. Και ξαφνικά ήρθε η παγκοσμιοποίηση. Τοπικές και περιφερειακές δυνάμεις μετριαστήκανε. Το κεφάλαιο σαν ισχυρός δορυφόρος άρχισε να περιφέρεται με τρομερή ταχύτητα σε όλη τη γη. Η κινητικότητα αυτή του κεφαλαίου δημιούργησε μια παγκόσμια αγορά, που απομόνωσε τους παλιούς παραδοσιακούς πλούσιους και έκανε τους αδύναμους φτωχότερους. Πλέον η καινούρια αγορά κυριαρχείται από πρόσωπα που ψάχνουν, παράγουν και κατευθύνουν πληροφορίες. Άνοδος είναι το σύνθημα παντού όπου και αν οδηγεί. Παραδόσεις, όπως η έννοια της εντοπιότητας και της αλληλεγγύης είναι απλές ενοχλητικές συνεστιάσεις με συγγενείς, γείτονες και δυσνόητες στενόμυαλες παρεμβάσεις.
Η νέα αριστοκρατία των εγκεφάλων διαγράφει έννοιες όπως καλλιέργεια πατριωτισμό θρησκεία, και ονειρεύεται πρώτη θέση στο αεροπλάνο, δεσμούς με την διεθνή αγορά, γρήγορο χρήμα, μόδα και χλιδή. Δεν ντρέπεται να πει ότι το θέλει, αντίθετα το δείχνει με μανία με επιμονή και έντονη τάση για προβολή, ιδιαίτερα στις νεόπτωχες μάζες όπου περιμένει να αντλήσει πειθήνιο ερωτικό σύντροφο ή υπάκουο εργάτη. Όλη αυτή η πίεση δημιουργεί μια άμεση συρρίκνωση της μέσης τάξης και ιδιαίτερα των νεαρών βλαστών της, που ονειρεύονται την άνοδο στο κυρίαρχο σύστημα, άρα την αποδέχονται και την επιβάλλουν πλήρως στους ομοίους τους. Το όνειρο είναι απλό, είναι αυτό της εξομοίωσης με την νέα κυρίαρχη τάξη που διαθέτει όλα τα παραπάνω «προσόντα». Ένας στο εκατομμύριο το καταφέρνει. Δηλαδή, αναλογία πολύ μικρότερη από αυτή της πιθανότητας να κερδίσεις το Λόττο. Οι υπόλοιποι άτυχοι μένουν με μόνιμο συνοδό, την νεογέννητη κατάθλιψη που τους κατακλύζει καθ’ ολοκληρία.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

 

© 2006 | Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger by Blogcrowds.